Καλό μας μήνα!

Μάρτης ξημέρωσε, καλό μας μήνα!

Διώχνει η άνοιξη τη χειμωνιά

βγαίνει ο ήλιος λαμπρός στην Αθήνα

και στων Κυκλάδων τα άσπρα νησιά.

Μάρτης ξημέρωσε κι είναι μια νίκη.

Το φως διέλυσε τη σκοτεινιά

άνοιξη ανέτειλε στη Σαλονίκη
κι ο Αη Δημήτρης εχθρούς πολεμά.

Μάρτης ξημέρωσε στον Ψηλορείτη.

Όμορφα χρώματα γέμισε η γη

στέλνει ο ήλιος το φως του στην Κρήτη

στα Δωδεκάνησα ανθίζει η ζωή.

Μάρτης ξημέρωσε φέρνει λιακάδα.

Κάτι γεννιέται που σπέρνει χαρά

άνθη ελπίδας γεμίζει η Ελλάδα

κι από ψηλά ο Θεός, της γελά!

Μαρία Γασπαράτου

Κράτα με απόψε...

Κράτα με απόψε...
σα να 'ταν αύριο να με χάσεις...
σα να 'τανε το σώμα μου
να μη τ' αγγίξεις ποτέ ξανά...
Να δω στα μάτια σου
να καίγονται τ' ανείπωτα...
κι όσα μισώ
που είναι κρυμμένα στην ψυχή σου
στάχτη να γίνονται
απ' το φόβο
πως δεν πρόκειται άλλη φορά
να μ' αγκαλιάσεις...
Και να γινόμουν
έτσι απρόσμενα για σένανε
τα πάντα...
καμιά χαρά μακριά μου....
τίποτα...
Έτσι απόψε θα 'θελα
να με κρατήσεις...
έτσι αδιαπραγμάτευτα
να μου ανήκεις...
απόλυτα...παράλογα...
εγωιστικά...
κι άσε με το πρωί ν΄αναρωτιέμαι
μήπως το είδα στ' όνειρό μου...
Μη με ξυπνήσεις...
μονάχα κλείσε φεύγοντας
την πόρτα απαλά...

Μαρία Γασπαράτου

Λάθος σ' ονειρεύτηκα

Δε με πειράζει
που πια στα χείλη σου
ανθίζουν ξένες λέξεις...
ούτε που της ψυχής μου
τ' αγριολούλουδα μαραίνονται
σε μια σου άρνηση στεγνή...
Θα βρουν γόνιμα χείλη...
ψυχές βαθιές...
και βλέμματα ζεστά...
θ' ανθίσουν πάλι...
Δε με πειράζει που η αλήθεια
άργησε κάπως...
κι εγώ συνήθισα
το ανέμελο μου πέταγμα
ν' απολαμβάνω
στον ψεύτικο σου ουρανό...
ούτε που αναπάντεχα
τσάκισα τα φτερά μου
στο τσιμεντένιο μου παρόν...
μα είναι που άξαφνα άλλαξε
το πρόσωπο σου στην αφή μου...
και πια τα χέρια μου μισώ
γι αυτό το άγνωστο που αγγίζω...
είναι που πλέον δε σ' αναγνωρίζω...
είναι που σ' έχασα...
είναι που λάθος σ' ονειρεύτηκα...

Μαρία Γασπαράτου

Σε μια στιγμή...

Που να το φανταστώ πως μια στιγμή...
μία μικρή στιγμή...
δυο τρία δευτερόλεπτα
θα 'ταν δε θα 'ταν...
θα έφτανε
για μια μοιραία ανατροπή...
Μία μικρή στιγμή...
Πλατεία Αριστοτέλους
κι ηλιοβασίλεμα...
Δυο λέξεις όλες κι όλες...
πυροτεχνήματα απ' τα χείλη σου...
στην μεθυσμένη μου ψυχή γιορτή...
κι η πόλη άνθισε μες στο χειμώνα...
Τα μάτια σου καράβια
που είχαν κιόλας ρίξει άγκυρες
μες στων ματιών μου τα λιμάνια...
Κι όπως βαδίζαμε αγκαλιά
στην παραλία
και κάλπαζε σαν άτι ατίθασο
σε κάθε βήμα η αγάπη...
ο έρωτας ανέμιζε λάβαρα πορφυρά
ψηλά στα Κάστρα...
ενώ η θάλασσα τα κόκκινα φιλιά μας ντύθηκε
κι έγινε κάμπος  μονομιάς
γεμάτος παπαρούνες...
Δείλι απριλιάτικο... Φλεβάρη μήνα...
σε μια στιγμή...σε μια μικρή στιγμή
με δυο σου λέξεις
μια πόλη μάγεψες κι αρχίσαν τα παράδοξα...
τα απίθανα...τα θαύματα...
σε μια στιγμή... δυο τρία δευτερόλεπτα...
θα 'ταν δε θα 'ταν....

Μαρία Γασπαράτου

Μαζί ψυχή μου...

Έτσι είναι πάντα...

Κάθε γενναία πράξη
έχει ένα τίμημα...

Κάθε αποχώρηση
εγκυμονεί μια λησμονιά...

κάθε φυγή μια μοναξιά...

κάθε απόφαση ένα ρίσκο...

Μα κάποτε...
όταν το οξυγόνο λιγοστεύει
και δε μπορείς να δεις πια καθαρά
όταν τον εαυτό σου λίγο λίγο χάνεις

έτσι...από ένστικτο

με οδηγό μονάχα μια ανάγκη

τ' αφήνεις όλα πίσω...φεύγεις...

Μα όσοι μένουν σε τιμωρούν...
Χρυσάφι ο χρόνος...
καθόλου δε σου δίνουν...

Τι νόμισες;

Είναι ανυπόμονοι οι άνθρωποι...

δεν περιμένουν...

Και να που ήρθε πάλι η ώρα
μόνη να προχωρήσεις...

Προδότες και σωτήρες...

πιστοί τάχα  και άπιστοι...

εχθροί και δήθεν φίλοι...

ας μείνουν μακριά...

Μαζί ψυχή μου κι ετούτη τη φορά...

οι μάσκες έπεσαν...
τα φώτα έσβησαν...

οι δρόμοι άδειασαν...

Φύγαμε...

Μαρία Γασπαράτου

Ένας άλλος ουρανός

Αλκυονίδες μέρες ξημερώνουν
στις λασπωμένες γειτονιές
και στα υγρά υπόγεια...
Είναι κάποια σημεία ξεχασμένα
που εντελώς ξεθώριασαν
στους χάρτες του Θεού
κι έμεινε κολλημένη η ζωή
στη λάσπη...
Μέσα στο καταχείμωνο
ένας ήλιος υπερόπτης
φωτίζει
δίχως ίχνος σεβασμού
ερείπια και χαλάσματα...
Είναι αλλιώτικος ο ήλιος
στους τόπους των απελπισμένων...
Ποιος είπε ότι ένας είναι ο ουρανός;
Ποιος είπε πως για όλους
το ίδιο χρώμα έχει η μέρα;
Αλκυονίδες μέρες ξημερώνουν...
Μα πάνω από τις γκρίζες
λασπωμένες γειτονιές
είναι ένας άλλος ουρανός
που απλώνει δίχως έλεος
μια κίτρινη ειρωνεία...
κι οι χάρτες του Θεού ξεθώριασαν
κι έμειναν κάποια δυσδιάκριτα σημεία...
χαμένες κουκκίδες στο σύμπαν...
ζωές ξεχασμένες...
σβησμένα τοπία...

Μαρία Γασπαράτου

Όταν θα έρθει αυτή η άνοιξη...

Όταν θα έρθει αυτή η άνοιξη
μία παράξενη
ως την ψυχή ανατριχίλα
θα αισθανθώ...
και δε θα φταίει του Μάρτη το αεράκι
πάνω στο πρόσωπό μου
που ψυχρά φιλιά
θ΄αφήνει...
είναι που δε θα κουβαλά
στην ανθισμένη ράχη του
τ' αγαπημένο άρωμα σου...
Το πανωφόρι θα τυλίγω στο κορμί...
του δειλινού την ψύχρα ν' αποφύγω...
μα τίποτα...
θα 'ναι αλλιώτικη αυτή η παγωνιά...
Όταν θα έρθει αυτή η άνοιξη
μία συγκίνηση ανεξέλεγκτη
στα βλέφαρα μου θ' ακουμπήσει
ένα δάκρυ...
Δε θα 'ναι η ζωή
που όπως πάντα θα νικά το θάνατο
που θα με συγκινεί
καθώς επάνω στα γυμνά κλαδιά
τον ήλιο θ' αντικρίζουνε
τα πρώτα φυλλαράκια...
μα θα 'ναι που η ζωή αυτή θα 'ναι μισή
και μίζερη κι ανούσια και λίγη...
Όταν θα έρθει αυτή η άνοιξη
να θυμηθώ...
να κλείσω τα παράθυρα...
να μην εισβάλλει στην ψυχή
απαστράπτουσα η απουσία...

Μαρία Γασπαράτου

Σε περίμενα

Σε περίμενα...
Χρόνια σε περίμενα...
σαν γράμμα μυστικό
-να ξερες πόσο πόθησα
να με διαβάσεις-
σ' ένα συρτάρι κλειδωμένο...
Να ψάξεις ήθελα
να βρεις
το ασημένιο του κλειδί...
να προσπαθήσεις...
κι αν πάλι δεν το έβρισκες
ήθελα να το σπάσεις...
Περίμενα...
μα δίχως να το ξέρεις...
δε θα σου το 'λεγα ποτέ...
τον έρωτα
πάντα τον ήθελα κατακτητή...
κουρσάρο και αντάρτη...
Να 'ρχόσουν ήθελα...
κι εκεί...
μέσα στον πόλεμο και στη φωτιά
που απελπισμένη έβλεπα
να καίγεται η ζωή μου
να μη δειλιάσεις...
να με σηκώσεις αγκαλιά
και να με πάρεις...
Περίμενα...
μα δεν το έμαθες ποτέ...
τι νόημα έχει...
τι κι αν όσο κι εγώ
το ήθελες κι εσύ...
Ποτέ δεν τόλμησες...
Ποτέ δεν ήρθες...

Μαρία Γασπαράτου

Το φως θα επιστρέψει

Δεκαετίες τώρα σου ρουφούν το αίμα
σε ξεπουλούν σε διεθνή παζάρια
σε παίζουν και σε χάνουνε στα ζάρια
και σε τυλίγουν στην απάτη και στο ψέμα.

Απελπισμένη διώχνεις τα παιδιά μακριά σου
και ορφανεύουν ξαφνικά τα σπίτια
παιδιά φτωχά σαν άμοιρα σπουργίτια
φεύγουν αφού πια δε χωρούν στην αγκαλιά σου.

Συννεφιασμένες μέρες καρτερούν μια αχτίδα
μια ιερή και λαμπερή λιακάδα
μα μη φοβάσαι..άντεξε Ελλάδα
δε θα χαθεί μες στο σκοτάδι η ελπίδα.

Γλυκοχαράζει και το φως θα επιστρέψει
στο σκοτεινό μας και ψυχρό αιώνα
την άνοιξη θα φέρει στο χειμώνα
και το κεφάλι σου με δάφνες θα το στέψει.

Μαρία Γασπαράτου

Εσπερινές καμπάνες

Χτυπούσαν οι εσπερινές καμπάνες...
καρφιά θαρρείς μες στην ψυχή...
ανάμνηση είχα κιόλας γίνει...
"Μη φεύγεις"...
ήθελα να φωνάξω δυνατά...
αλλά δεν τόλμησα...
το ήξερα...
ότι από καιρό είχες φύγει...
Κόκκινο χρώμα τελικά
έχει ο χωρισμός...
η αγάπη ήλιος που
στο αίμα αργοπεθαίνει...
Μα κάπου...
μέσα στο πληγωμένο δειλινό
μία παρέα από χαρούμενα
παιδιά τρέχαν...
γελούσαν...τραγουδούσαν...
κι εγώ απορούσα...
πως γίνεται να υπάρχει ακόμα
μες τον κόσμο η χαρά...
στον ίδιο κόσμο
που είχαν όλα καταρρεύσει...
Η μήπως όχι;
Μιά αγωνία ξαφνικά...
μιά δύναμη αναπάντεχη...
μιά τόλμη...
"Μη φεύγεις"... φώναξα...
μα τη φωνή μου σκέπασαν
οι εσπερινές καμπάνες
την ώρα που χανόσουν
στα πλακόστρωτα στενά...
νταν νταν νταν...
καρφιά θαρρείς
σταυρώναν την αγάπη...
Δεν πρόλαβα...

Μαρία Γασπαράτου

Ανάμεσα στα "σ' αγαπώ"

Ανάμεσα στα "σ' αγαπώ" που λέμε σπάνια
φλεγόμενες στιγμές διψούν για ελευθερία
και τη ζωή μας καιν στην πρώτη ευκαιρία
κάθε φορά που βρίσκουν την αγάπη μας
σ' αδράνεια.

Ανάμεσα στις αγκαλιές που λιγοστεύουνε
οι σκέψεις δραπετεύουν σ' άλλες πολιτείες
τις μυστικές μας συναντούν επιθυμίες
που στα σοκάκια των κρυφών ονείρων
ταξιδεύουνε.

Παράταιρες οι αναλαμπές χαράς που χάνονται
λουλούδια ανοιξιάτικα μες στο χειμώνα
αγωνιούν να ζήσουν μες στον παγετώνα
μα στην παγίδα του χιονιά τα πέταλα τους
πιάνονται.


Μαρία Γασπαράτου

Ό,τι αγάπησα...

Πώς γίνεται
και πάντα μου ό,τι αγάπησα,
βαθιά να με πληγώνει,
λες και κατάρα έχω φριχτή
να μη γνωρίσω της αγάπης
τη δίκαιη ανταμοιβή;
Πώς γίνεται
για κάτι να πεθαίνω
κι αυτό το ίδιο,
σαν καταφέρνω κι ανασταίνομαι,
ξανά να με σκοτώνει,
με μια ευκολία ασύλληπτη
και μια χαρά τρελή;
Μα έχω μια ψυχή που ανέκαθεν
της έλειπε η μνήμη...
ξεχνούσε τις αιφνίδιες μαχαιριές...
κι επέμενε να μένει ανοιχτή
σαν τριαντάφυλλο λευκό
που ανύποπτο
το άρωμα του δίνει
και το λερώνουν βρώμικες
κι απρόβλεπτες βροχές...

Μαρία Γασπαράτου

Στης χαράς τη χώρα

Πάντα ζωγράφιζες φτερά στην αμμουδιά
κι ενώ σου έλεγα το κύμα θα τα πάρει
γελούσες και δεν έβγαζες μιλιά
κι ανήσυχοι πετούσαν γύρω μας οι γλάροι.

Λυπόμουν τόσο μα δε σ' ένοιαζε σταλιά
για τα ταξίδια που στα όνειρα θα μέναν
και για τα ξεφτισμένα μας φτερά
που πάντοτε μεγάλα κύματα τα παίρναν.

Μπορεί να ήταν που δεν ήθελες πολλά
μπορεί κι εγώ που να σου δώσω είχα λίγα
κι έμεινε η ψυχή μου στη στεριά
και στης χαράς ποτέ τη χώρα δε την πήγα.

Μαρία Γασπαράτου

Μέσα στα παράδοξα

Σε φώναξα "Aγάπη" μα δε γύρισες
συνέχισες να προχωράς χωρίς εμένα
τραγούδια σου 'γραψα που δεν τραγούδησες
κι άφησες να τα τραγουδήσουν χείλη ξένα.

Σου έταξα τον ήλιο μα φοβήθηκες
να μην καούν στο φως τα κέρινα φτερά σου
και τη βροχή αναπάντεχα προτίμησες
στο αργό και καταδικασμένο πέταγμα σου.

Στο μίζερο παρόν σου τώρα χάθηκες
και να το θέλεις είναι αργά πια δε σε βρίσκω
για τα λειψά μα σίγουρα που κράτησες
ποτέ δεν πήρες της αγάπης μου το ρίσκο.

Βαθιά βουλιάζεις μέσα στα παράδοξα
της τόσο άχαρης και άχρωμης ζωής σου
τα ψήγματα χαράς σου σβήνουν άδοξα
μες  στο κενό και στο σκοτάδι της ψυχής σου.


Μαρία Γασπαράτου

Ένα πολύχρωμο ματσάκι ανεμώνες

Βαρύς που είναι ο φετινός χειμώνας...
Γλιστράω επικίνδυνα
στων ματαιωμένων προσδοκιών
τις πίστες...
Η αγάπη απελπισμένη
με κόπο ισορροπεί
στο παγωμένο ονειροδρόμιο...
προσμένει...
μιά συνεχώς αναβαλλόμενη πτήση...
Μα δε λέει να διαλυθεί η ομίχλη...
κι όλα στάσιμα μένουν...
κρυώνω τόσο...
Στο ένα χέρι μου
κρατώ σφιχτά για σένα
ένα πολύχρωμο ματσάκι ανεμώνες...
αγωνιώ ν'  αντέξουν...
ζωντανές και παράταιρες
στο χειμωνιάτικο γκρίζο...
Με τ' άλλο...
τον πάγο ξύνω με μανία ...
ματώνω...πονάω...επιμένω...
Το παράλογο πείσμα μου φταίει
που μ' όποιο τίμημα
μέσα στην καταχνιά
ν' ανοίξω προσπαθώ μιά πύλη...
παράνομα να μπει ένα χελιδόνι...
Κι ο χειμώνας μακρύς...
κι η άνοιξη αργεί...
κι εσύ...πουθενά...

Μαρία Γασπαράτου

Η φύση όταν πεθαίνει...

Ωραία που είναι η φύση
όταν πεθαίνει...
Κόκκινες λαμπερές
σταγόνες αίμα
στα δέντρα στα λιβάδια
στα βουνά...
Χρυσίζει ο θάνατος γλυκά
επάνω στα χλομά
που πέφτουν φυλλαράκια...
Χιλιάδες ασημένιες καμπανούλες
ηχούν μέσα στη διάφανη βροχή...
και μια απαλή γαλήνη
ο άνεμος υφαίνει
από μετάξι χρυσαφί και πορφυρό
που κάποιο τέλος αναπόφευκτο
σημαίνει...
αλλά και κάποια υποβόσκουσα
αρχή...
Ωραία που είναι η φύση
όταν πεθαίνει...
Κοίτα...
Πυροτεχνήματα πέφτουν στη γη
με χρώματα φωτιάς...
γιορτάζει κιόλας η ζωή
που κάπου...
σε μιαν άνοιξη επερχόμενη
γεννιέται...

Μαρία Γασπαράτου

Πέρα απ' τα σύννεφα

Βρέχει κι απόψε
στα μονοπάτια της μνήμης...
Σε γνώριμους τόπους υγρούς
μελαγχολώ
που τόσο λίγα έκανα για σένα...
κι ασφυκτιώ
μέσα σε άλλοθι σαθρά
και κοφτερά "γιατί"...
Πέρα απ' τα σύννεφα...
μακριά.. κοντά στον ήλιο
νότες απόκοσμες...γλυκιές
σκορπάει κάποιο ακορντεόν...
Κάπου εκεί
θέλω να σε φαντάζομαι...
με τη χαρά
στεφάνι διαμαντένιο
στο ωραίο σου κεφάλι...
να χορεύεις...
με μάτια γελαστά
και δίχως θλίψη...
μακριά... πολύ μακριά...
εκεί που ο πόνος
δε μπορεί πια να σ' αγγίξει...
Έτσι θέλω να σε φαντάζομαι...
πάνω απ' το γκρίζο ουρανό
και την ψυχρή βροχή...
αυτό που τόσο το λαχτάρησες
και που ποτέ δε σου δωσε κανείς
ότι το βρήκες...
και μέσα σ' ένα φως ζεστό
σα χρυσαφένια αγκαλιά
να χαίρεσαι...να αγαπάς...
να συγχωρείς...

Μαρία Γασπαράτου

Μέσα σου ζω...

Δεν έφυγα ποτέ στ' αλήθεια...
δε σ' έχασα ποτέ...
κι εσύ ποτέ δε μ' έχεις χάσει...
Έγινα μέσα σου νησί...
κι η αγάπη σου σα ναυαγός
στις φωτεινές μου ακρογιαλιές
περιπλανιέται...
Όχι...δεν έφυγα ποτέ...
μες στην ψυχή σου έγινα γη...
κι η αγάπη σου
σα δέντρο καρπερό
βαθιά
μέσα στο εύφορο το χώμα μου
ριζώνει...
Κι αν δεν σ' αγγίζω...
κι αν μέσα
στων ματιών σου τα φεγγάρια
δε γίνεται όπως παλιά
χρυσάφι να ντυθώ...
κι αν δε με βλέπεις...
κι αν η φωνή σου
δεν ανταμώνει τη φωνή μου
σ' εκείνο το παλιό
που αγαπούσαμε τραγούδι...
ποτέ δεν έφυγα στ' αλήθεια...
δε σ' έχασα ποτέ...
κι εσύ ποτέ δε μ' έχεις χάσει...
μέσα σου ζω...


Μαρία Γασπαράτου

Πριν από άμυνα σ' αφήσω...

Πριν γίνω ένα ακόμα ποίημα
στου φιλόδοξου βιβλίου σου
τις πολύχρωμες σελίδες...
πριν στις χώρες της σκέψης σου
γίνω η πιο μακρινή
κι οι λιγοστές σου επισκέψεις
ακούσια μόνο θα γίνονται
όταν κάποιες φορές
το δρόμο σου θα χάνεις...
πριν στης ψυχής σου
τον καμβά μια πινελιά γίνω μικρή...
ξεθωριασμένη...
σ' ένα τοπίο που τα χρώματα
θ' αλλάζουν συνεχώς...
πριν από άμυνα κι όχι από έπαρση
πρώτη σ' αφήσω...
να σου χαρίσω θέλω
κάποιους στίχους...
από αγάπη...πίστεψε με...
δίχως καθόλου εγωισμό...
κι έπειτα δε με νοιάζει αλήθεια...
πέταξε τους:
"Κάποιες ψυχές
που είναι από σύννεφα φτιαγμένες
να τις προσέχεις...
εύκολα γίνονται βροχή
κι έτσι αναπάντεχα
κάποια στιγμή πια...δεν τις έχεις..."

Μαρία Γασπαράτου

Δυο χιλιάδες δεκαοχτώ

Ανατέλλει η ελπίδα ξανά
ουράνιο τόξο μετά τη βροχή
και τα δύσκολα γίνονται απλά
ξαφνικά ξημερώνει η ζωή.

Η καινούρια χρονιά μας καλεί
αχτίδες ρίχνει ντυμένη στο φως
κι η αγάπη ασημένια γραμμή
οδηγεί τις ψυχές μας εμπρός.

Μεθυσμένη κι εγώ από χαρά
του έρωτα σου το ντέφι χτυπώ
κι ηλιοφώτιστο λάμπει μπροστά
το δυό χιλιάδες δεκαοχτώ.

Μαρία Γασπαράτου

Ακροβατώντας στο άδικο..

Σαν ακροβάτης περπατώ

πάνω στις αιχμηρές σου λέξεις...

κάθε μου βήμα και πληγή...

Τα καταφέρνω...
ισορροπώ...
πάνω σε βλέμματα καρφιά
και σ' ακανθώδεις φράσεις...
προχωρώ...
κι εσύ με μια έπαρση εξοργιστική
γελάς...
κι ούτε στιγμή δεν απορείς
με την ασύλληπτη αντοχή μου...
Σίγουρος είσαι πως ποτέ
δε θα διαλέξω το κενό...
Σίγουρος είσαι...
πεπεισμένος πλήρως
ότι δεν έχω άλλη επιλογή
καθώς αστράφτει ο πανικός
μέσα στο βλέμμα μου
κάθε φορά
που σε μια κίνηση άστοχη παραπατώ...
Μα αγνοείς το απρόβλεπτο...
ξεχνάς πως τίποτα δεν είναι δεδομένο...
Κοίτα λοιπόν...
Όσο καιρό ακροβατώντας στο άδικο
μετρούσα τις πληγές μου
κι έτρεμα μια πιθανή βουτιά
μου στο κενό,
όσο καιρό
μ' ένα πελώριο στόμα ανοιχτό
αδημονούσε
για τη μοιραία πτώση μου
το πεινασμένο τίποτα,
έμαθα ξέρεις να πετώ...

Μαρία Γασπαράτου

Πάνω σ' αλυσίδες σπασμένες...

Από μια τόση δα μικρή ρωγμή
ένα φως Αυγουστιάτικο θαρρείς
μες στο Δεκέμβρη
έκοψε στα δυό σαν λεπίδα χρυσή
του μυαλού το κελί...
Μπήκε η αλήθεια
με μια ατσαλένια γροθιά
κι αναπάντεχα γκρέμισε
τα νοτισμένα
από ένα χθες μουχλιασμένο,
σαθρά τείχη...
Απρόσμενα εύκολα
σκόνη έγιναν
όσα καιρό τώρα τον ορίζοντα έκρυβαν...
κι η θάλασσα φάνηκε ξάφνου...
μακρινή ακόμα...
μα υπαρκτή απροσδόκητα...
λες και περίμενε χρόνια...
πιστή...
το διψασμένο βλέμμα μου
στο γαλάζιο της να βουλιάξει...
Μόνο να...
είναι κάποιες στιγμές που
μια ομίχλη υγρή μ' αγκαλιάζει
καθώς ο βοριάς
τη γνώριμη φέρνει βαριά μυρωδιά
μιας γκρίζας παλιάς παραλίας...
κι η ψυχή συννεφιάζει για λίγο...
Κάτι αλλόκοτες κρύες φωνές
με καλούν
το κεφάλι μου πίσω να στρέψω...
Μα πια δε γυρνώ στις σκιές...
πατώ πάνω σ' αλυσίδες σπασμένες...
Οι πυξίδες δείχνουν τώρα το Νότο...
κι εγώ μπροστά προχωρώ...
πρώτη φορά ν' ανταμώσω
λουσμένα στο φως
τα Χριστούγεννα...

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε αστεράκι μια ευχή...

Ξέρω...ο ουρανός είναι γεμάτος
με αστέρια
και κάθε αστεράκι μια ευχή.
Όμως καμιά φορά δε φτάνουνε
τα χέρια
για να διαλέξεις και να πάρεις μια
κι εσύ.

Στάθηκα όρθια με τα πόδια μου
στις μύτες.
Κουράστηκα πολύ να προσπαθώ.
Μόνο σκοτάδι με γεμίζανε
οι νύχτες
κι ούτε ένα αστέρι στ' ακροδάχτυλα
χρυσό.

Ξέρω...είναι γεμάτη η ζωή
από εκπλήξεις.
Ποιος ξέρει αύριο τι θα συμβεί.
'Ισως να γίνουνε στον ουρανό
εκρήξεις
και να σκορπίσουνε τ' αστέρια
σαν βροχή.

Κι έτσι η χρυσή βροχή που επάνω μου
θα πέφτει
στα χέρια μου θα ρίξει τις ευχές.
Κι ο ουρανός θα μου γελά και θα μου
γνέφει
πως ήρθε η ώρα για να βγουν
αληθινές.


Μαρία Γασπαράτου

Το τέρας

Τα βράδια που φυσούσε ο αέρας
και τα κλαδιά χτυπούσανε το τζάμι
σκεφτόμουν  πάντα πως ερχόταν ένα τέρας
κι απ' τον τρόμο είχε σκοπό να με τρελάνει.

Μικρούλα αφελής και φοβητσιάρα
με μια καρδιά που πήγαινε να σπάσει
και δυο κοτσίδες όρθιες απ' την τρομάρα
από το φόβο μου τον ύπνο μου είχα χάσει.

Μεγάλωσα περάσανε τα χρόνια
και πια τις νύχτες είχα ηρεμία.
Σε γνώρισα χειμώνα μες στα χιόνια
κι άρχισε τότε μια ρομαντική ιστορία.

Μια νύχτα που φυσούσε ο αέρας
να κοιμηθώ μαζί σου είχα το θάρρος
μα ξάφνου λες κι επέστρεψε το τέρας
γιατί με ξύπνησε ένας θόρυβος μεγάλος.

Πετάχτηκα με τρόμο απ' το κρεββάτι
και πανικός πλημμύρισε το βράδυ
σε κοίταξα σα να βλεπα εφιάλτη
καθώς ροχάλιζες βαριά μες στο σκοτάδι.

Κι άρχισε τότε ο νους μου να θυμάται
κάποιες βραδιές που φύσαγε ο αέρας
κι ενώ έμοιαζες με τέρας που βρυχάται
σχεδόν νοστάλγησα το παιδικό μου τέρας.

Μαρία Γασπαράτου

Εκεί μακριά μου...

Τίποτα ποτέ δε ζητάς...
Στέκεις εκεί μακριά μου...
σαν ήλιος σε χειμωνιάτικο φόντο...
μόνο το φως σου μου στέλνεις...
λέξη δε λες...
κι όμως νιώθω τη σκέψη σου
σα χάδι στα μαλλιά μου...
σαν τρυφερό φιλί στα χείλη...
σαν άρωμα μαγιάτικου τριαντάφυλλου...
σαν πεταλούδας φτερούγισμα
στην ψυχή...
Εκεί μακριά μου...
σε μια αναγκαία κι ασφαλή απόσταση...
Εγώ καράβι σε λάθος πλεύση
κι εσύ αναμμένος φάρος...
για μένα μόνο...
με σώζεις τις νύχτες
από της άγριας θάλασσάς μου
τους ύφαλους...
Χωρίς ελπίδα
και δίχως όνειρο...
και με μιά πίστη παράδοξη...
εκεί μακριά μου...
στην άκρη της ζωής μου...
σαν γαλάζιο κυκλάμινο
στην άκρη ενός γκρεμού...
έτσι...
να δίνεις χρώμα στο γκρίζο...
ζωής σημάδι στην πέτρα...
εκεί μακριά μου...
υπάρχεις...
σαν υποψία άνοιξης...

Μαρία Γασπαράτου

Αύριο ίσως...

Κάθε βράδυ φτάνω ως την πόρτα σου...
αφουγκράζομαι στο σκοτάδι...
τη φωνή σου ν' ακούσω όπως παλιά
να σιγοτραγουδά της ψυχής μου
τα περίεργα τραγούδια...
Μ' ανατριχιάζει η παγερή σου σιωπή...
Με ξέχασες...
Μα λέω μέσα μου...
"Αύριο ίσως"...
με την ελπίδα ζωντανό να κρατά το όνειρο...
Το ξέρω...έτσι είναι...
σε ξεχνούν
όταν δε γίνεται να σε κρατήσουν...
Μα η ψυχή μου είναι ουρανός...
πώς να χωρέσει σ' ένα τόπο...
Και στο δικό σου τόπο πια
ανεπιθύμητοι είναι οι δικοί μου άνεμοι...
Όμως εγώ δεν ήμουν δέντρο ποτέ
στη γη σου να ριζώσω...
Κι ας πίστευα η ανόητη
ότι γι αυτό μου το άπιαστο μ' αγάπησες...
Κρύο που κάνει απόψε έξω απ' την πόρτα σου...
Μ' ανατριχιάζει η παγερή σου σιωπή...
Με ξέχασες...
Μα λέω πάλι μέσα μου...
"Αύριο ίσως"...


Μαρία Γασπαράτου

Κάποια μεσημέρια Κυριακής...

Κάποια μεσημέρια Κυριακής
μυρίζουν φορμόλη...
έχουν ένα χρώμα παραίτησης...
ένα άρωμα συμβιβασμού
και άτακτης υποχώρησης...
μια χροιά ειρωνείας...
εμπαιγμού και φόβου...
Στα ασφυκτικά γεμάτα
λαϊκά ταβερνάκια
βιαστικά κακοβαμμένα
κόκκινα χείλη
με κόπο χαμογελούν...
απελπισμένα ανδρικά
βλέμματα
με βία γλυκαίνουν...
Στο τραπέζι αχνίζουν
κάμποσες μερίδες
ψυχαναγκασμού...
ηττοπάθειας
και πλήρους υποταγής
σε κάτι
που τεχνηέντως παρουσιάζεται
αναπόφευκτο...
Πίσω από σκούρα γυαλιά
παράταιρα εντελώς
με το γκρίζο τοπίο
κόκκινα βουρκωμένα μάτια
προσπαθούν να κρυφτούν
από αδιάκριτα βλέμματα...
Θηλιά στο λαιμό
το βράδυ που πέρασε...
Κάποια μεσημέρια Κυριακής
μοιάζουν βαριά άρρωστα...
το ισχνό τους μπράτσο
τρυπούν ενέσεις συμφιλίωσης...
Η νόσος περνάει σε ύφεση
για να υποτροπιάσει ξανά
κάποιο φριχτό Σαββατόβραδο
και κάθε επαναστατική διάθεση
να πνιγεί πάλι μοιραία
κάποιο χλωμό Κυριακάτικο μεσημέρι
που θα μυρίζει φορμόλη
και θ' αφήνει στο πέρασμα του
πικρά φιλιά
με γεύση θανάτου και σήψης...

Μαρία Γασπαράτου

Φεύγω...

Ψυχή κουρσεμένη...
κουρασμένη...
χαμένη...
στο αδιέξοδο παραδομένη...
Πουθενά μια πόρτα...
μια πύλη...
ένα παράθυρο...
μια χαραμάδα έστω μικρή...
Πουθενά λίγο φως...
ένας ήλιος..
πίσω απ' τα σύννεφα
να βγει...
πουθενά η αυγή...
Αδιέξοδες μέρες...
αδιέξοδα βράδια...
λάθος ζωή...
ανύπαρκτη αγάπη...
παντού σκοτάδια
και σιωπή φονική
που τρυπά την καρδιά
σαν αγκάθι...
Φεύγω...
απ' όσα πονάνε...
απ όσα το όνειρο
σε χίλια κομμάτια
το σπάνε...
φεύγω απ' ότι εμπιστεύτηκα λάθος...
φεύγω από ένα παράλογο
κι ανόητο πάθος...
φεύγω απ' αυτά
που την ελπίδα σκοτώνουν...
φεύγω απ' όσα με τόση ευκολία
την ψυχή θανατώνουν...
φεύγω απ' όσα τα πίστεψα
μα ήτανε ψέμα...
φεύγω απ' το άδικο...
φεύγω απ' ότι με πρόδωσε...
φεύγω από σένα...

Μαρία Γασπαράτου

Με ξέχασες...

Με ξέχασες...
Κι ο χειμώνας που έρχεται
παράπονο στάζει.
Με ξέχασες...
Η ψυχή δεν το δέχεται
και στη θλίψη βουλιάζει.

Με ξέχασες...
Και οι μέρες ατέλειωτες
σκοτάδι γεννάνε.
Με ξέχασες...
Κι οι βραδιές αξημέρωτες
σα μαχαίρια πονάνε...

Με ξέχασες...
Κι ο Δεκέμβρης απρόσμενα
βουβά θα κυλήσει.
Με ξέχασες...
Κι απ' αυτά τα Χριστούγεννα

η χαρά θα 'χει σβήσει.

Με ξέχασες...
Κι η ζωή μοιάζει άχαρη
λουλούδι κομμένο.
Με ξέχασες...
Μα με αγάπη παράφορη
να γυρίσεις προσμένω.

Μαρία Γασπαράτου

Σε μια πόλη...

Σε μια πόλη που κλαίει
νοερά ταξιδεύω.
Τίποτα δεν υπάρχει
απ' όσα υπήρχαν εκεί
κι όμως μάταια γυρεύω
στης βροχής της το δάκρυ
έναν ήλιο να φέρει
λίγο φως στην ψυχή.

Σε μια πόλη χαμένη
στην ομίχλη του χρόνου
ψάχνω κάποια αιτία
να γυρίσω ξανά.
Κάτι να 'ναι δικό μου
μια ματιάς τη μαγεία
μια φωνή αγαπημένη
μια μορφή απ' τα παλιά.

Σε μια πόλη μονάχη
πόλη αγαπημένη
τριγυρνά η ψυχή μου
σε τοπία θολά
από χέρι χαμένη
μ' ανοιχτή την πληγή μου
αφού ότι αγαπούσα
έχει φύγει μακριά.

Κάποια πόλη θλιμμένη
που ερήμωσε τώρα
κι είναι οι άνθρωποι ξένοι
κι είμαι ξένη κι εγώ
την ξανάπιασε η μπόρα
και να κλαίει επιμένει
που ποτέ το δικό μου
δε θα δει γυρισμό.


Μαρία Γασπαράτου

Είναι κάτι γυναίκες...

Είναι κάτι γυναίκες

μελωμένα φθινόπωρα.
Ό,τι έχουν το δίνουν
κι απομένουν γυμνές.
Αγαπάνε με πάθος
κι όμως νιώθουν ταυτόχρονα
πως ελάχιστα δίνουν
και δεν είναι αρκετές.

Είναι κάτι γυναίκες
γεννημένες για θαύματα.
Κάπου μες στην ψυχή τους
κατοικεί ο Θεός.
Τη ζωή τους σου δίνουν
δε ζητούν ανταλλάγματα
κι η αγάπη τους είναι
μιας θυσίας βωμός.

Είναι κάτι γυναίκες
δακρυσμένα φθινόπωρα.
Μοιάζουν δέντρα αφημένα
σ' έναν άγριο βοριά.
Ότι έχουν το παίρνει
και ζητά περισσότερα.
Τις αφήνει μονάχες
στην οργή του χιονιά.

Είναι κάτι γυναίκες
που σπανίζουνε σήμερα.
Αν τις δεις στάσου λίγο
ρίξε τους μια ματιά.
Στο ζεστό τους το βλέμμα
θα ξεχάσεις τα εφήμερα
και θα νιώσεις μοιραία
πως γεννιέσαι ξανά.

Μαρία Γασπαράτου

Μια θάλασσα μέσα σου...

Μια θάλασσα μέσα σου

που δεν ησυχάζει

κι εγώ ναυαγός
στα θολά της νερά.

Παλεύω στα κύματα

κι η όψη μου μοιάζει

με γλάρο που έχει 

σπασμένα φτερά.

Το πέλαγος μέσα σου

δεν έχει γαλήνη

κι εγώ  προσπαθώ
σε μια ακτή να βρεθώ.

Μα εκείνο σαν δαίμονας

κατάρες μου δίνει
σ' απάγκιο λιμάνι
ποτέ να μη βγω.

Στη θάλασσα μέσα σου

παλεύω να ζήσω
κι εσύ πειρατής

στη δική μου ψυχή.
Μα τ' άγριο σου πέρασμα
μια μέρα θα σβήσω.
Θα βρω τη γαλήνη
σε ήρεμη γη.


Μαρία Γασπαράτου

Για όσα είναι δύσκολα...

Κι αν κάθε μέρα πολεμώ
με δαίμονες κι αγγέλους
κι αν νιώθω ότι γρήγορα
θα πέσουν τίτλοι τέλους
δε φεύγω δε λιποτακτώ
εδώ θα πολεμάω
για όσα είναι δύσκολα
και όσα αγαπάω...

Κι αν ήδη έχεις κουραστεί
και βιάζεσαι να φύγεις
και μ' ένα βλέμμα παγερό
σαν κόμπρα με τυλίγεις
οι δρόμοι είναι ανοιχτοί
δε θα σε σταματήσω
και τον αγώνα που άρχισα
δε θα τον παρατήσω...

Μόνη...πιο μόνη από ποτέ
θάλασσες θα περάσω
θα σχίσω τους ορίζοντες
και στ' όνειρο θα φτάσω...


Μαρία Γασπαράτου

Όσα δε ζήσαμε...

Πόσο λυπάμαι για όσα δε ζήσαμε...

γι αυτά που αφήσαμε απλά να περάσουν...

για όσα προσπέρασαν  και δεν σταματήσανε...

αφού δεν τ' αφήσαμε κοντά μας να φτάσουν...

Για τα δειλινά που δεν τα κοιτάξαμε...

που μέσα στο βλέμμα μας φωτιές δεν ανάψαν...

για τα  φεγγάρια του Αυγούστου που χάσαμε
και στα μαλλιά μας ασήμι δεν στάξαν...

Για κείνους τους δρόμους που δεν περπατήσαμε...
που ίσως στο όνειρο να μας οδηγούσαν...

και για τα λάθη μας που δεν τα νικήσαμε
και τις ψυχές μας δεμένες κρατούσαν...

Πόσο λυπάμαι για όσα δεν είπαμε

και μέσα μας γίναν θεριά αγριεμένα...

για τα σ' αγαπώ μας που δεν τα τολμήσαμε

και μοιάζουν παιδάκια ορφανά και θλιμμένα...

Πόσο λυπάμαι για όσα δε ζήσαμε...

για αυτά που αφήσαμε και πήγαν χαμένα...

Μαρία Γασπαράτου

Εδώ μιλάμε για ψυχή...

Μα εδώ μιλάμε για ψυχή...
για όλα όσα δεν πιάνονται...
για όλα όσα δε βλέπεις...
για κείνα που είναι
με της ύπαρξης μου
τις ατσάλινες κλωστές
δεμένα...
χορδές ασημένιες
πάνω σε μαγεμένο
μαντολίνο...
Πως θες ν' ακούσεις
μουσική όταν τα τέλια του
φοβάσαι να αγγίξεις;
Οι νότες κλειδωμένες
σ' ένα σύννεφο λευκό
στη μέση κάποιου γκρίζου
μακρινού ουρανού...
προσμένουν...
να γίνει η αγάπη σου αστραπή...
κι όλα μου της ψυχής
τα ντο ρε μι
σαν μουσική βροχή
μες στη δική σου την ψυχή
να πέσουν...


Μαρία Γασπαράτου

Στις αγορές του κόσμου...

Στις αγορές του κόσμου ξεπουλιέται
η αγάπη, το όνειρο, η ευαισθησία
και κάθε ηθικός φραγμός νικιέται
μπροστά σε μια φθηνή κι επίπλαστη ευτυχία.

Έγινε η ζωή πεδίο μάχης
και η ψυχή μας μιας ψευδαίσθησης το θύμα
στ' όνομα μιας μοιραίας αυταπάτης
που της ελευθερίας κόβει αργά το νήμα.

Που οδηγείται αυτό το καραβάνι;
Ετούτη η έρημος τέλος δεν έχει
σε κάποια όαση ποτέ δε φτάνει
κι ο ουρανός  ανάλγητος ποτέ δε
βρέχει.


Μαρία Γασπαράτου

Δε θα γυρίσω πίσω...

Φυσικά η ζωή προχωρά...
Κύκλοι ανοίγουν και κλείνουν...
Άλλα τελειώνουν κι άλλα αρχίζουν...
Θα γυρνούν της ζωής σου οι σελίδες...
λύπες... χαρές... προσδοκίες...
κι εγώ μακριά...
μια άψυχη αφίσα
στου μυαλού σου τον τοίχο...
Θα γελάς... θα λυπάσαι...
θα ελπίζεις...
κι όλα γύρω σου θα με θυμίζουν...
θα το αρνιέσαι...
μα δε θα πάψω ποτέ να σου λείπω...
Οι εποχές όπως πάντα θ' αλλάζουν...
μα εσένα θα σου φαίνονται ίδιες...
σαν της βροχής τις σταγόνες στο τζάμι
που πέφτοντας κάνουν
τον ίδιο μονότονο ήχο...
κι έτσι όλα θα μοιάζουν μισά
σαν φεγγάρια που ποτέ δε γεμίζουν...
Κι όταν μόνος τις νύχτες
θα ψάχνεις αιτίες να βρεις
γι αυτό το παράπονο
που άθελα σου σε πνίγει
στη σκέψη σου απρόσκλητη
θα 'ρχομαι...να σου θυμίσω
την τελευταία μου φράση
που σου είπα πριν φύγω...
τότε που κάθε σου ελπίδα
μαζί μου είχε φύγει...
"Ποτέ...ποτέ ξανά δε θα γυρίσω πίσω."...

Μαρία Γασπαράτου

Θα δεις...

Κι αν δεν αλλάζει ετούτος ο κόσμος
κι αν όλα μοιάζουν
σε μια βρόμικη ομίχλη χαμένα
μη λυπάσαι...
Πιάσε μιαν άκρη του ουρανού
και σκέπασε
μ' αυτό το γαλάζιο σεντόνι
όσα είναι αγνά και ανόθευτα...
όσα μαζί τους κάνεις ταξίδια...
να μη λερωθούν...
Κανείς δε μπορεί το μπλε
των ονείρων να κλέψει...
Δεν θα ορφανέψουν οι νύχτες...
Θα δεις...
Κι αν είναι τα τραγούδια μισά
κι αν είναι άγρια πια τα παραμύθια
κι αν ξαγρυπνούν τα παιδιά
μη λυπάσαι...
Πάρε ένα κύμα απ' τη θάλασσα...
καν' το απαλό κρεββατάκι...
στο ρυθμικό του λίκνισμα
να κοιμηθούν οι φόβοι...
να ονειρευτούν τα παιδιά...
Κανείς δε μπορεί της ελπίδας να κλέψει
το απέραντο...
Δε θα ορφανέψουν οι μέρες...
Θα δεις...
Κι αν μοιάζει η αγάπη στερεμένη πηγή
κι αν ο κόσμος ετούτος από δίψα πεθαίνει
μη λυπάσαι...
Άσε μια πόρτα ανοιχτή στην ψυχή σου
να μπω...
να γίνω βροχή...
ν' αναστήσω τα ξερά της λουλούδια
να γίνει η ψυχή σου μια ανθισμένη
γωνιά του παράδεισου...
Κανείς δε μπορεί την αγάπη να κλέψει...
Δε θα ορφανέψει η ζωή...
Θα δεις...

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο δυό λέξεις...

Απόψε δε θα πω πολλά...
δε θα μιλήσω για την αγάπη...
για τη χαρά
που γλυκά με μεθά...
για τ' όνειρο μου
που δεν είναι αυταπάτη...
Δε θα σου πω
για βραδιές μαγικές
που στα σκοτάδια μου
γίνεσαι φως μου...
ούτε για κάτι ματιές τρυφερές
που με κοιτάς
κι είναι ο κόσμος δικός μου...
Μην περιμένεις να πω για στιγμές
που η ευτυχία μου
μοιάζει με ψέμα...
που σ' αγαπώ πιο πολύ από χθες
και που είσαι εσύ
πάνω απ' όλα για μένα...
Μόνο δυό λέξεις απόψε θα πω...
σαν ηλιαχτίδες
στην ψυχή να τις έχεις...
μονάχα αυτό: "Σ' ευχαριστώ"...
που είσαι εδώ...που μ' αγαπάς...
που μ' αντέχεις...

Τα χρυσάνθεμα του Οκτώβρη

Τ' ανθισμένα κοιτάζω
χρυσάνθεμα του Οκτώβρη ...
κίτρινα...λευκά...πορτοκαλιά...
το άρωμα τους
μια απροσδιόριστη αφήνει
αίσθηση φθοράς
και μια εντύπωση περίεργη
πως είναι ήδη αργά
για κάτι ωραίο...
Κι όπως φυσάει με μανία
και λυγίζει το λεπτό τους βλαστό
ο βοριάς
κι ανεμίζει με ορμή
των καπέλων τους
τα πολύχρωμα κρόσσια
σαν παράξενοι κατάδικοι
μοιάζουν...
να φύγουν θέλουν
από ένα αόρατο κελί...
μα λες κι έχουν βαρίδια στα πόδια
δεν κάνουν βήμα...
μόνο το σώμα τους γέρνει μπροστά
σε μια κίνηση άσκοπη απελπισίας...
Του Οκτώβρη
τ' ανθισμένα χρυσάνθεμα...
μοιάζουν τόσο μ' εμάς...
Οι καμπάνες χτυπούν...
ανεμίζουν σημαίες...
κι ένα σκίρτημα μέσα μας
σαν αρχή επανάστασης
μας μεθάει γλυκά...
κι ένα όνειρο άπιαστο
μια κρυμμένη λαχτάρα
μας τραβάει μπροστά...
μα στα πόδια αλυσίδες
δεν αφήνουν να κάνουμε βήμα...
κι ο ουρανός μακριά...
ξεφτισμένα φτερά...
και πια η φυγή...ουτοπία...

Αν...

Αν είχε η αγάπη πρόσωπο

θα 'χε το πρόσωπο σου...

θα μου γελούσε ο έρωτας 

με το χαμόγελο σου...

του κόσμου όλου η στοργή

θα ήταν στη ματιά σου...

την πιο μεγάλη ζεστασιά

θα 'χε η αγκαλιά σου...

Κι αν είχε η χαρά φωνή

θα είχε τη φωνή σου...

η ευτυχία θ' άνθιζε

μες στην αναπνοή σου...
τραγούδια αγγέλων θα 'φταναν
απρόσμενα στ' αυτιά μου
σαν πρόφεραν τα χείλη σου
γλυκά το όνομα μου...
Μα αν είχε σχήμα και μορφή
η θλίψη...η απελπισία
την όψη της θα έπαιρνε
η δική σου απουσία...

Μπροστά στο παράθυρο...

Συνεχίζω ξέρεις
μπροστά στο παράθυρο
να κάνω όνειρα...
κι αν ο ορίζοντας χάθηκε
φτιάχνω έναν δικό μου...
ενώνω τις μακριές μου σιωπές
και κάτι χιλιόμετρα μοναξιάς
και γίνεται ο ορίζοντας μεγάλος...
σαν τρένο τόσο γρήγορο
που μοιάζει ακίνητο...
με ταξιδεύει μακριά απ' το χθες...
πέρα απ' το σήμερα...
σ' έναν αλλιώτικο κόσμο
όπου οι σιωπές κι οι μοναξιές
δεν κουβαλούν παρά μονάχα όνειρα...
Συνηθίζω όπως τότε
μπροστά στο παράθυρο
να χάνομαι...
και πια τα καταφέρνω να
ταξιδεύω μόνη...
μα εσύ με περιμένεις
πάντα στο τέρμα του ονείρου
για να μου αποδείξεις με έπαρση
πως όλα τα ταξίδια μου
σε σένα οδηγούν...
Κι όμως εγώ συνεχίζω μπροστά
στο παράθυρο να κάνω όνειρα...
συνεχίζω να έρχομαι...

Μαρία Γασπαράτου

Έφυγα...

Έφυγα...
από άγονα εδάφη...
από μια κούφια γη...
Όσους σπόρους κι αν έσπειρα
τίποτα δε βλαστίζει...
χώμα γκρίζο...στεγνό...
που μοιάζει με στάχτη
κι ότι μέσα του πέσει σαπίζει...
χώμα ανάξιο...
που ποτέ τη δροσιά της
δεν άφησε πάνω του
ούτε μία βροχή...
Έφυγα...
από ένα κακόγουστο...ανόητο...
ανούσιο πανηγύρι...
με μια μπάντα που η ορχήστρα της
φάλτσους σκοπούς εκτελεί...
Δε χορεύω ποτέ μου
με μια μουσική που είναι ανίκανη
την καρδιά μου ν' αγγίζει...
δεν ακούω ποτέ μου τραγούδια
που δεν καταφέρνουν
να μιλούν στην ψυχή...
Έφυγα...
γιατί πίσω αν έμενα
δε θα είχα καμία ελπίδα
κάτι ωραίο
απ' τις στάχτες ν' ανθίσει...
κάτι όμορφο να γεννηθεί...
έχω μέσα μου σπάνιους σπόρους
που βιάζονται
να βρουν μια πατρίδα...
κάπου μέσα σε τούτο
το σάπιο τον κόσμο
δε μπορεί...
θα υπάρχει μια εύφορη γη...

Δεν ήταν δάκρυ...

Δεν ήταν δάκρυ...
μια βραδινή δροσοσταλιά ήταν
που αυθαίρετα χάραξε δρόμο
στο χλομό πρόσωπο μου
κι απ' το λαιμό μου
έφτασε ως την καρδιά...
Έκανες λάθος...
δεν ήταν δάκρυ...
μονάχα μια σταγόνα ήταν
της ξαφνικής φθινοπωριάτικης βροχής...
μια υδάτινη παράξενη βαρκούλα
που βρήκε λιμανάκι απάνεμο
στην άκρη του ματιού μου...
στάθηκε λίγο
κι έπειτα κίνησε
να συναντήσει την ψυχή...
Δεν ήταν δάκρυ...
έπεσες έξω...
Ήτανε μόνο μια στάλα γλυκιά
απ' το φιλί που μου 'δωσε
στο μάγουλο το αγιόκλημα...
ένα υγρό φιλί που κρύφτηκε
στο τρυφερό λακκάκι του λαιμού μου...
Πως θα μπορούσε να 'ναι δάκρυ...
δεν είδες καθαρά
μες στο σκοτάδι έτσι όπως έφευγες...
Όλα είναι δυσδιάκριτα το βράδυ
κι εύκολα όλα μπορούν
να παρερμηνευτούν...
Γι αυτό εσύ μη νοιάζεσαι...
Κράτα μονάχα το χαμόγελο...
κράτα την καληνύχτα...
κράτα αυτό που θες να δεις..
Αν ψάξεις...σίγουρα θα βρεις
μια βολική αλήθεια...

Σ' αγαπάω γιατί...

Πάψε πια να ρωτάς
γιατί σ' αγαπώ...
δεν υπάρχουν "γιατί" στην αγάπη...
λογική δεν υπάρχει
σε μια αίσθηση απόκοσμη...
Πώς να ορίσεις το απόλυτο...
να μετρήσεις το απέραντο...
πώς ν' αγγίξεις το άϋλο...
πώς να φτάσεις το άπιαστο...
Ορισμό πως να δώσω
στη δική μου αγάπη...
Μια φωτιά είναι
και συνάμα μια θάλασσα...
μια γαλήνη και μια τρικυμία...
και βροχή και λιακάδα...
και φθινόπωρο κι άνοιξη...
θάνατος και ανάσταση...
και ευχή και κατάρα...
Μη ζητάς απαντήσεις...
άκου μόνο
όταν είσαι στο πλάι μου
την καρδιά μου
πώς χτυπά τρυφερά...
κοίτα μέσα στα μάτια μου
πόσο είναι από σένα γεμάτα...
Δεν υπάρχουνε λέξεις
να τελειώσουν τη φράση μου:
"Σ' αγαπάω γιατί..."
Το μυαλό μου εδώ σταματά...
Μη ζητάς εξηγήσεις...
Όλα όσα με λόγια δε λέγονται
και διαβάζεις στο βλέμμα μου
είναι κάπου κρυμμένα
στης ατέλειωτης φράσης μου
τ' αποσιωπητικά...

Αν είναι να ξανάρθεις...

Αν είναι να ξανάρθεις
όλα τα σύννεφα θα διώξω...
καμιά σκιά στο διάβα σου...
Μονάχα φως
να πέφτει στη μορφή σου...
Το ωραίο σου πρόσωπο
του ήλιου να γίνει καθρέφτης...
κι έτσι όπως θα περνάς
να γονατίζουν τα βουνά...
να υποτάσσονται οι θάλασσες...
να ημερεύουν οι άνεμοι...
κι όσα μας χώρισαν σα φύλα ξερά
να καίγονται στη λαμπερή σου αύρα...
στάχτη να γίνονται οι θυμοί...
τα πείσματα...τα λάθη...
κι οι δρόμοι που σε πήραν
να σβήσουν...
κι οι δρόμοι που κοντά μου

θα σε φέρνουν
μετά από κάθε βήμα σου
να σβήνουν κι αυτοί...
να μην υπάρχει επιστροφή...
να μη σε χάσω πάλι...
Αν είναι να ξανάρθεις
στο υπόσχομαι...
μια πεταλούδα θα γίνω...
θα κρυφτώ
στο φωτεινό χαμόγελο σου...
μ' ένα φιλί μεταξένιο
θα φέρω στην αγάπη την άνοιξη ...

Ένα γαλάζιο Βενετσιάνικο σεντούκι

Θυμίζεις τόσο

εκείνο το θλιμμένο αρλεκίνο...

έργο κάποιου ιδιόρρυθμου ζωγράφου... 

σ' ένα γαλάζιο Βενετσιάνικο σεντούκι...

τ' αδύναμα σου χέρια 

παραιτημένα κείτονται

πάνω στη σκουριασμένη κλειδαριά...

Οι θησαυροί που τόσο πόθησες

για πάντα κλειδωμένοι θα μείνουν...

Πόσο ρομαντική φαντάζει η θλίψη σου

όταν κοιτά κανείς τα υγρά σου μάτια...

Κανείς δε ξέρει...

κανένας δε φαντάζεται...  

τα μυστικά...

τις ενοχές...

το χαμένο σου αγώνα...

Οι θησαυροί που τόσο πόθησες...

που απελπισμένα γύρευες...

και που γι αυτούς  πολέμησες

με δράκους...με θηρία...

με στοιχειά...

για πάντα κλειδωμένοι θα μείνουν...

κι εσύ ένας θλιμμένος αρλεκίνος...

απεγνωσμένα θ' αγκαλιάζεις 

το απαλό γαλάζιο 

Βενετσιάνικο σεντούκι...

Δικό σου θα 'ναι...και δε θα 'ναι...

θα 'χεις ό,τι αγάπησες...και δε θα το 'χεις...

αφού πάνω στον άδικο θυμό σου

σε μια θάλασσα μάγισσα

πέταξες τα κλειδιά...

Προτιμώ τις Δευτέρες...

Κι όμως εγώ
προτιμώ τις Δευτέρες...
δε τις μπορώ τις Κυριακές...
Έρχονται γιορτινά ντυμένες...
να σου επιβάλλουν βιαστικά
μια ανόητη κι επίπλαστη χαρά...
Πιεστικές...αδιάκριτες...
στημένες...
με μια εξουσία ύπουλη...
σχεδόν φασιστική...
Ασφυκτιά η λύπη μου
σ' αυτό το καρναβάλι
με τα πλαστά χαμόγελα
και τις ντυμένες με χαρά
κάποιες
στο βάθος μελαγχολικές φωνές...
Πόση υποκρισία τελικά
χωράει μια Κυριακή...
και πόση θλίψη προκαλεί
μες στην ψυχή
μια ευτυχία που εκβιάζεται
να γεννηθεί εδώ και τώρα...
Δύσκολος τοκετός...
Βλέπεις...
δεν είναι κατά βάθος η ώρα...
κι ότι γεννιέται
είναι μοιραία προβληματικό...
Γι αυτό σου λέω...
δε τη μπορώ αυτή τη μέρα...
την ταπεινή και ήσυχη Δευτέρα
προτιμώ...

Στης αγάπης τους ήχους...

Κλείσε το τζάμι...
Έξω η νύχτα ουρλιάζει...
μηχανάκια...αμάξια...
σειρήνες...
Με τρομάζει ετούτη η πόλη...
Πλάι μου έλα...
Τη γαλήνη να βρω
στης αγάπης τους ήχους...
Ν' ακούσω μπορώ
των βλεφάρων σου
το φευγαλέο σμίξιμο...
τον παλμό
μιας ανήσυχης φλέβας
στον κρόταφο σου...
το αγαπημένο χτυποκάρδι σου...
τη γνώριμη σιωπή σου...
Ναι...
Μπορώ ν' ακούσω τη σιωπή σου...

της ανάσας σου τα μηνύματα...

τη μουσική της ψυχής σου...
το όνειρο σου...
που γλυκά τραγουδάει...
κι εγώ τραγουδάω μαζί του...
Χορεύω...
Μεθάω...
Ζαλίζομαι...στου έρωτα σου
τους ολάνθιστους κήπους...
Σ' αγαπώ τόσο...
Μα έξω η νύχτα ουρλιάζει...
κι η πόλη αυτή με τρομάζει...
Κλείσε το τζάμι...
Πλάι μου έλα...
Τη γαλήνη να βρω
στης αγάπης τους ήχους...