Απρίλης

 Έφτασε ο Απρίλης με τα μικρά

και τα μεγάλα του θαύματα.

Φλογίτσες χρυσαφένιες οι ελπίδες

πάνω στα φρέσκα φυλλαράκια,

στης πασχαλιάς τα μυρωδάτα άνθη,

στις ανυπόμονες ψυχές.

Παίζει το φως με τις σκιές

σπίθες ανάβει στα βλέμματα.

Κάπου εκεί, 

στης αντοχής τα τελευταία όρια,

μια Ανάσταση προσμένει

να την πιστέψουμε...

Καλό μήνα!!!

Ακόμα την ψάχνω την άνοιξη

Ακόμα την ψάχνω την άνοιξη...

το πιστεύεις;

Όχι οποιαδήποτε άνοιξη..

Εκείνη που έχει των παιδικών μου χρόνων 

τη μυρωδιά,

το χέρι της μητέρας 

που τρυφερά το δικό μου κρατούσε

στα πράσινα λιβάδια... τις λιγοστές φορές...

το κίτρινο τριφύλλι 

που πια το φωτεινό του χρώμα

έχασε.

Να συμπληρώσω ψάχνω, στιγμές,

σ' εκείνες τις άνοιξες... 

Να συμπληρώσω στιγμές, 

εικόνες, λόγια,

που μείναν μισά.

Κάθε φορά που φτάνει η άνοιξη,

λειψή είναι...

όλο ζητάει...

όμως πού νά 'βρω να της δώσω,

που χάθηκαν οι γειτονιές,

τα σπίτια με τις ανθισμένες αυλές,

του γείτονα η καλοσυνάτη καλημέρα,

των παιδιών τα γέλια στις αλάνες,

η αγκαλιά της μάνας που δεν χόρτασα...

κι ας λέει ο Ποιητής:

"Την άνοιξη αν δεν την βρεις, την φτιάχνεις"...

Εγώ ακόμα την ψάχνω την άνοιξη.

Μαρία Γασπαράτου

Η μέρα της Γυναίκας

 Πώς να γιορτάσω πες μου

και να γιορτάσω τι;

Πριν λίγες μέρες κιόλας,

μια κάποια Νεκταρία,

απ' του συντρόφου της το χέρι

έσβησε...

Πόσα ονόματα να πω;

Ελένη, Καρολάιν, Γαρυφαλλιά,

Άννα, Δώρα, Σούζαν, Πολυξένη,

Βασιλική, Ντανιέλα, Κωνσταντίνα,

Σταυρούλα, Ιωάννα, Αναστασία,

Άντζελα, Γεωργία

κι άλλες πολλές

που πλήρωσαν το τίμημα

να γεννηθείς γυναίκα...

Ούτε λουλούδια 

ούτε καρδιές

ούτε ευχές τετριμμένες..

είναι ο αγώνας διαρκής 

για ισότητα, για σεβασμό,

για εξάλειψη της βίας και του φόβου,

για αλλαγή νοοτροπίας

κι είναι μακρύς ακόμα ο δρόμος,

πολύ μακρύς, 

για να μπορέσει αληθινά να γιορταστεί

η μέρα της Γυναίκας.

Μαρία Γασπαράτου

Σκοτάδι

Πληγές στης γης το στέρνο

αιμορραγούν.

Βλέμματα παιδικά - καρφιά -

στου Ιησού τις τρυφερές παλάμες.

Καπνοί και φλόγες και όνειρα

που βίαια έχουν γκρεμιστεί.

Σκοτάδι.

Ελπίδα πουθενά

κι η πίστη ραγισμένο δεκανίκι.

Για ποια δικαιοσύνη μου μιλάς...

Για ποια ζωή...

που τη ζωή,

θυσία σ' έναν βρώμικο βωμό,

την έχουν κάνει;

Μαρία Γασπαράτου

Φθινόπωρα

Στα μονοπάτια που έπαιρνα,

φύλλα πατούσα κίτρινα, ξερά.

Πάντοτε τα φθινόπωρα 

ήτανε κάποια βήματα 

μπροστά από μένα.

Τότε δεν ήξερα...

στο ανύποπτο μυαλό μου

η άνοιξη αναμενόμενη ήταν

και στόχος εφικτός.

Χρόνια μετά κατάλαβα

πως τα φθινόπωρα ήτανε 

ο μόνος προορισμός 

κι η μόνη αφετηρία.

Δρόμοι στεγνοί

και όνειρα που έφευγαν 

σαν τα πουλιά

και λίμνες μελαγχολικές 

που μέσα τους 

σαν ένα ακόμα φύλλο κίτρινο,

καθρεφτιζόταν το είδωλό μου.

Ήταν βαριά η συννεφιά

και πάντα μάταια έψαχνα 

ένα άνοιγμα

στον σιδερένιο μου ουρανό

να μπει μια στάλα φως...

Ίσως γι' αυτό τόσο πολύ 

αγάπησα τον ήλιο.

Μαρία Γασπαράτου