Πού είσαι;

Έφτασε πάλι αυτή η μέρα...

μια μαχαιριά 

στου θέρους την ηλιοκαμένη πλάτη.

Σε μια παλιά φωτογραφία

βρίσκω ξανά το βλέμμα σου...

το πικρό σου χαμόγελο...

μα η φωνή σου μου λείπει..

Στου Ιουλίου τα καυτά μονοπάτια

χάνεται η μνήμη...

ψάχνει δικά σου σημάδια.

Πού είσαι;

Μαρία Γασπαράτου

Τα πρώτα λουλούδια

Κανείς ας μην χτυπήσει την πόρτα μου.

Κανείς το μυστικό κατώφλι μου 

ας μην περάσει.

Κι ο τόπος μου ας μείνει κρυφός...

τυλιγμένος 

στης λησμονιάς την πυκνή ομίχλη...

κι όταν έρθει η εποχή των βροχών

τον ήχο τους μόνο θ' ακούω αδιάφορα...

σταλαγματιά, σταλαγματιά,

στο χώμα θ' αφήνω 

να σβήνουν τα λάθη μου...

δε θα ελπίζω...

δε θα προσμένω...

θ' ανασαίνω απλά 

της βρεγμένης γης την μυρωδιά

και στο αφράτο χώμα της,

για πρώτη φορά, 

τ' απαλά κεφαλάκια τους

θα δω να υψώνουν

τα πρώτα λουλούδια.

Μαρία Γασπαράτου

Αντικλείδι

Κάποτε η αγκαλιά μου θα κλείσει.

Θα γεμίσω αγκάθια 

σαν τον σκαντζόχοιρο.

Θα γίνω μια σφαίρα αιχμηρή 

κι επικίνδυνη.

Καμιά δαγκωνιά πια 

δε θα μου καταφέρνουν

τα ύπουλα ερπετά...

κι οι φίλοι θα ξέρουν το σύνθημα...

θα 'ναι η ζεστή φωνή τους, 

αντικλείδι...

θ' ανοίγω απαλά 

κι όλους θα τους αφήνω ν' αγγίζουν

τα τρυφερά κομμάτια μέσα μου.

Δεν κακιώνει η ψυχή μου

μα ούτε κλαίει.

Ό,τι αυθόρμητα δεν της χαρίζεται,

το απορρίπτει.

Δεν εκλιπαρεί, 

δε απαιτεί,

δεν εκβιάζει.

Μια πανοπλία μόνο ζητά,

έξω ν' αφήνει 

ό,τι φοβάται πως μπορεί την σκληρύνει.

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο ένας φάρος...

Δεν ήθελα δρόμος να γίνεις

μακρύς κι ατέλειωτος,

ταξίδια αμέτρητα να κάνω

στην γκρίζα σου άσφαλτο.

Ένα μικρό πλακόστρωτο στενό 

να γίνεις ήθελα,

σ' ένα ασπρογάλαζο νησί του Αιγαίου,

να ξαποστάσω 

σ' ένα λευκό σου σκαλοπάτι

κι εκεί στου ήσυχου δρόμου σου 

το τέλος,

σε μια γαλήνια θάλασσα 

να άπλωνα 

το κουρασμένο βλέμμα μου.

Δεν ήθελα πύργος να γίνεις

με κάμαρες γεμάτες θησαυρούς

κι εγώ, 

σ' ένα ψηλό σου παραθύρι, 

τους μαγικούς σου κήπους 

ν' αγναντεύω.

Ορίζοντας να γίνεις ήθελα,

κάτω από έναν γαλανό ουρανό

κι εγώ 

θα έφτανα σ' εσένα.

Δεν ήθελα φωτιά να γίνεις

με φλόγες δυνατές 

τη νύχτα να φωτίζεις...

μόνο ένας φάρος, 

να γίνεις ήθελα,

στο μαύρο πέλαγος.

Μαρία Γασπαράτου

Στο απέραντό σου

Ξανά αναζήτησα το χάδι σου.

Κάθε μου κύτταρο να ξεδιψάσει

στην πολυπόθητη δροσιά σου.

Κάθε μου ανάσα
να γίνει ένα με την αύρα σου.

Κάθε πληγή κρυφή

να κάψει η αρμύρα σου...

κι ό,τι βαραίνει την ψυχή μου

σαν μολύβι να πέσει,

στον σκοτεινό βυθό σου...

για πάντα να μείνει εκεί.

Άφησα το κορμί μου

στα υγρά σου αγγίγματα...

άγρια με χάδεψες και τρυφερά,

έτσι όπως μόνο εσύ ξέρεις.

Για άλλη μια φορά

σου δόθηκα...

ελεύθερη ένιωσα...

στο απέραντό σου αφέθηκα...

πατρίδα να βρει η ψυχή.

Μαρία Γασπαράτου

Ζήσε

Στάσου πέρα εκεί,

στου ονείρου σου 

το μακρινό ακρωτήρι...

τα χείλη απελευθέρωσε 

από το ειρωνικό μειδίαμα, 

την ώρα που αντικρύζεις τη ζωή...

άσε για λίγο το μυαλό σου να σωπάσει...

"Τίποτα βέβαιο δεν είναι..."...

έτσι πες...

έστω κι αν μέσα σου 

μια βεβαιότητα πικρή, 

φωνάζει δυνατά 

πως είναι ψέμα.

Κι άφησε τον Ιούλιο 

να σε χαϊδέψει απαλά

ως την ψυχή 

και τον καυτό του ήλιο 

μ' ένα ερωτικό φιλί

τα χείλη σου τα παγωμένα 

να φιλήσει.

Στάσου στου ονείρου σου 

το μακρινό ακρωτήρι

πέρα εκεί,

κλείσε τα μάτια σου

και ζήσε.

Μαρία Γασπαράτου

Δεν ήξερα

Αυτό που μόνο ήθελα,

ήταν ν' αγαπηθώ...

απ' τις κορφές της λύπης μου να δω

να λιώνουνε οι πάγοι...

την άνοιξη να έρχεται νικήτρια

καβάλα στης ζωής το άτι.

Κι έπειτα 

στης αλήθειας το κατώφλι να σταθώ,

χωρίς μέσα μου τίποτα,

την εύθραυστη ψυχή μου

να βαραίνει.

Τόση ήταν η ανάγκη μου 

ν' αγαπηθώ

που ό,τι πολύ λαχτάρησα

μπόρεσα ν' αγνοήσω...

τα μάτια μου να κλείσω,

ν' αφεθώ

στ' όνειρο που είχα πλάσει.

Αυτό που μόνο ήθελα 

ήταν ν' αγαπηθώ...

μα τότε δεν το ήξερα...

έπρεπε εμένα πρώτα 

ν' αγαπήσω.

Μαρία Γασπαράτου

Άραγε...

Άραγε αγαπήθηκα ποτέ αληθινά;

Με μια αγάπη, το καλό σου που ζητάει,

που ό,τι αγαπάς κι αυτή το αγαπάει

και που δε σου ματώνει τη χαρά;

Άραγε αγαπήθηκα ποτέ αληθινά;

Με την αγάπη εκείνη που όλα τα νικάει

που όσα εμπόδια κι αν βρει τα προσπερνάει,

λιακάδα για να φέρει στην καρδιά;

Άραγε αγαπήθηκα ποτέ αληθινά;

Με μια αγάπη που χαμόγελα κεντάει

που σαν ούριος άνεμος περνάει

και στον Παράδεισο σε πάει μακριά;

Φοβάμαι όμως πως αφού αναρωτιέμαι

και στον καθρέφτη μου καχύποπτα κοιτιέμαι,

πως την απάντηση την ξέρει ήδη η καρδιά.

Μαρία Γασπαράτου

Όλα άλλαξαν

Είδες λοιπόν;

Εδώ βρέθηκες πάλι,

στον ίδιο τόπο που άλλοτε

περπάταγες γυμνή, 

δίχως διάθεση καμιά

το δέρμα σου να ντύσεις 

με τ' άχρωμα, συμβατικά, 

ρούχα της εποχής.

Να 'σαι λοιπόν ξανά 

στα ανήσυχα λημέρια, 

όμως το φως

τα μάτια σου τυφλώνει με θυμό.

Ρούχα πολλά τώρα φοράς

κι όλα τα καλοκαίρια, 

βαραίνουνε τους ώμους σου,

πληγώνουν την καρδιά.

Είδες λοιπόν;

Όλα άλλαξαν...

οι τόποι που αγάπησες 

κάποιον αθώο, ανύποπτο 

και καθαρό καιρό,

ίσως κι αυτοί σ' αγάπησαν,

μα τότε ήσουν άλλη...

τώρα σαν ξένη σε κοιτούν...

δε σε γνωρίζουν πια.

Μαρία Γασπαράτου

Δεν ήθελα πολλά

 Δεν ήθελα πολλά

σ' αυτόν τον άθλιο κόσμο... 

Ήθελα μόνο μια γωνιά,

να εισπνέω της θάλασσας 

τη δροσερή ανάσα,

ν' ακούω τους ψιθύρους της

την ώρα που αγαπιέται με το Μπάτη,

να την κοιτάω απλά

και στων ματιών μου τις ίριδες 

να καθρεφτίζονται τ' άσπρα κρινάκια

που ανθίζουν στο μπλε λιβάδι της.

Δεν ήθελα πολλά 

σ' αυτό τον άθλιο κόσμο...

Μόνο μια ήσυχη γωνιά,

ένα κομμάτι γόνιμη γη

πλάι στο κύμα,

να φυτεύω 

της ψυχής τ' ανομολόγητα 

και να προσμένω 

τους καρπούς της λησμονιάς.

Μαρία Γασπαράτου

Για μια κουτσή ελπίδα

  
  Έρχεται εκείνη η στιγμή...

πάντοτε έρχεται

έστω κι αν κάποτε αργεί

κι οι ευκαιρίες που απλόχερα σκορπάς

στερεύουν.

Κι εκείνη μέσα σου η φωνή 

που πρώτα σου ψιθύριζε

πως κάτι από καιρό, δεν πήγαινε καλά

μα εσύ την αγνοούσες,

έρχεται η ώρα που φωνάζει.

Σήμα κινδύνου εκπέμπει 

από τα βάθη της ψυχής.

Κάποτε έκλεινες τα μάτια

κι όταν τ' άνοιγες,

γυαλιά παραμορφωτικά φορούσες

για ν' αποφεύγεις την αλήθεια.

Τ' αυτιά σου έκλεινες,

μα κι όταν άκουγες,

τους ήχους εξαγόραζες 

για ένα χαμόγελο μισό,

για μια κουτσή ελπίδα.

Μα έφτασε εκείνη η στιγμή...

πάντοτε φτάνει...

που σ' εκδικούνται οι αισθήσεις

γυμνή σ' αφήνουν...έκθετη

σε μια πραγματικότητα αιχμηρή.

Μαρία Γασπαράτου

Τα βράδια του καλοκαιριού

Τα βράδια του καλοκαιριού
στ' ανθοσπαρμένα πάρκα,
τ' άδεια παγκάκια, έρημα,

μελαγχολούν...
Τα γιασεμιά και τα τριαντάφυλλα
αμύριστα σαν μένουν,

θλιμμένα γέρνουνε να κοιμηθούν,
ανάσες να ονειρευτούν
ερωτευμένων...
Στα μισοσκόταδα ορφανεύουν
των πεύκων οι κορμοί,
όταν επάνω τους δεν ακουμπούν
σώματα αγκαλιασμένα...
Τα βράδια του καλοκαιριού
η νοσταλγία σαν φάντασμα
τρομοκρατεί,
όσους το χέρι τους δεν το κρατά
ένα άλλο χέρι...
Η μοναξιά κρύα σαν θάνατος
παγώνει το σκοτάδι...
Μες στη φιλόξενη αγκαλιά
της νύχτας
όταν δεν ξαγρυπνούν οι έρωτες
με λόγια αγάπης,
με φιλιά,
με όνειρα,
σβήνει το καλοκαίρι...

Μαρία Γασπαράτου

Κάτι δεν κάνουμε καλά

  Λουλούδι αμύριστο 

κι αυτή η Κυριακή...

μεσάνυχτα 

και ψάχνω ακόμα το άρωμά της...

σε μια οθόνη

κάθε σκέψη μου 

αφήνω να βουλιάξει

κι ένα παλιό παράπονο

σαν σκουριασμένη άγκυρα,

βαραίνει την ψυχή.

Άλλη μια άχρωμη Δευτέρα 

ξημερώνει...

κάτι ωραίο πριν το ζήσουμε 

τελειώνει...

μέσα απ' τα χέρια μας 

σαν άνεμος ξεφεύγει...

κάτι δεν κάνουμε καλά...

Μαρία Γασπαράτου

 

Του καλοκαιριού το δώρο

 Δώρο Θεού, το καλοκαίρι

κι εμείς παιδάκια που ανυπόμονα

βιαζόμαστε στα χέρια να το πάρουμε.

Δεν ξέρουμε τι έχει μέσα,

τι κρύβει κάτω από το λαμπρό του περιτύλιγμα...

με κόκκινες και κίτρινες 

με πράσινες, και γαλανές κορδέλες

είναι σφιχτά δεμένο.

Χρόνο πολύ ξοδεύουμε 

χαζεύοντας τα ωραία του χρώματα,

αφήνοντας το βλέμμα μας να χάνεται

επάνω στου χαρτιού τα όμορφα σχέδια...   

Κι είτε από κάποιας πιθανής απογοήτευσης 

το φόβο,

είτε από της προσμονής την ηδονή,

βουλιάζουμε στην αυταπάτη, 

πως έχουμε ακόμα χρόνο...

Κι ο χρόνος φεύγει...

Για άλλη μια φορά φθινοπωριάζει

και του καλοκαιριού το δώρο 

έμεινε κλειστό.

Άχρηστο πια 

δεν έχει τίποτα να μας προσφέρει.

"Του χρόνου" λέμε...

"Του χρόνου θα το ανοίξουμε, 

θα το απολαύσουμε,

θα το χαρούμε.."

Ήρθε ο Ιούνης

και του καλοκαιριού το δώρο

βρίσκεται πια

στου καθενός τα χέρια.

Μέσα του, τ' όνειρο ζητά

ν' απελευθερωθεί...

Η απόφαση δική μας...

Μαρία Γασπαράτου

Χαρούμενο καλοκαίρι, με υγεία!!!

Κάποιου πλοίου το σφύριγμα

Τα 'χασα όλα...

κομμάτι κομμάτι... 

άλλα μου έφευγαν,

άλλα τα έκανα πέρα εγώ,

άλλα με ξέχναγαν 

κι άλλα τα ξέχναγα...

κι ο δρόμος άδειαζε

κι οι τόποι που άφηνα άλλαζαν

χωρίς εμένα

κι άλλαζα χωρίς εκείνους κι εγώ.

Κομμάτι κομμάτι μ' έχανα.

Ένα θολό τοπίο μέσα μου,

αυτό απόμεινε

σαν χειμωνιάτικο, μουντό πρωινό,

στης Σαλονίκης την παλιά παραλία.

Της φυγής μου τα καράβια

δεν τα διακρίνω πια...

Κάπου κάπου ακούω κάποιου πλοίου 

το σφύριγμα

σαν υπενθύμιση και σαν λήξη...

Μπερδεύονται οι έννοιες πια,

λιώνουν οι λέξεις,

οι προθέσεις,

οι επιθυμίες. 

Όσα κάποτε ήθελα, 

φαντάζουν πλέον μακρινά...

Και τώρα

την άκρη ψάχνω μόνη μου να βρω,

σ' ένα κουβάρι μπερδεμένο

κι όλα μου τα "γιατί",

τραβούν το νήμα με θυμό

γύρω από την καρδιά μου

και τη ματώνουν.

Μαρία Γασπαράτου

Σάββατο των Ψυχών

Για του Άη Γιώργη κίνησα την εκκλησιά...

Κάπως βαριά τα ένιωθα τα βήματά μου.

Ήταν η μέρα τέτοια...

Σάββατο των Ψυχών 

κι ο ήλιος έκαιγε ανελέητα το πρόσωπό μου.

Σ' όλο το δρόμο είχα στο νου το βλέμμα σου,

πάντα μ' ένα παράπονο

βαθιά κρυμμένο

στις καφετιές σου ίριδες...

κι αν ήταν γελαστό το πρόσωπό σου,

τώρα το ξέρω...

από χαρά δεν ήταν..

μόνο από καλοσύνη..

Μ' έκαιγε αυτό το βλέμμα

πιότερο κι απ' του Μάη τον ήλιο...

μες στης ψυχής μου τα ξερόχορτα

φωτιά έβαζε 

σα να 'θελε στάχτη να γίνουν όλα

και σε καινούρια πλέον γη

να βλαστήσουν 

εκείνα που άφησα να μαραθούν.

Μπροστά στης Παναγιάς την ιερή εικόνα

ένα κεράκι, σου άναψα..

Εις μνήμην...

Σάββατο των Ψυχών...

και νιώθω ακόμα βάλσαμο

μεσ' στην ψυχή,

το άσβεστο νοιάξιμό σου.

Μαρία Γασπαράτου

Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν

 Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν...

πόσοι απ' το λευκό φουστάνι της,

τραβάνε την ελπίδα

και στην παλάμη τους, 

το άρωμα που έμεινε 

κάποιας παλιάς χαράς,

αχόρταγα μυρίζουν... 

Πόσοι τον ουρανό κοιτούν

σ' έρημους δρόμους της νυχτιάς,

τα δάκρυά τους κάνουν

πεφταστέρια 

κι εύχονται το ξημέρωμα 

να φέρει στην ψυχή τους τη γαλήνη... 

Πόσοι διψούν για μια φωνή,

για μια αγκαλιά,

για ένα βλέμμα τρυφερό,

για λίγη αγάπη...

Να 'ξερες πόσοι ξαγρυπνούν 

την ώρα αυτή... 

απελπισμένα πόσοι ψάχνουν 

δύναμη να βρουν,

ν' αντέξουνε ακόμα ένα σκοτάδι...

Να 'ξερες πόσοι απόψε ξαγρυπνούν

και μες στης νύχτας τον καθρέφτη

σαν κοιτούν,

να 'ξερες πόσο μοιάζουνε

μ' εσένα...

Μαρία Γασπαράτου

Το νοιάξιμό σου

Το νοιάξιμό σου...αυτό μου λείπει..

στα μάτια σου, στις λέξεις, στη φωνή..

Το νοιάξιμο που ανάκατο ήταν

με μια αγωνία διαρκή

και στα νεανικά μου μάτια

φάνταζε υπερβολικό.

Κι όταν τα βράδια 

κάποτε αργούσα,

το δάκρυ εκείνο σου,

στην άκρη των ματιών,

με γέμιζε ενοχές,

που έπειτα όμως τις ξεχνούσα.

"Όταν θα γίνεις μάνα" μου 'λεγες

"τότε θα καταλάβεις..."

Τώρα σε σκέφτομαι συχνά

κάθε φορά που ζω τις ίδιες αγωνίες

κι έχω μια ανάγκη αβάσταχτη,

συγγνώμη να σου πω...

Τώρα κατάλαβα,

πως η αγάπη είναι, 

που για τα πάντα ανησυχεί,

και για το τίποτα.

Η αγάπη αυτή 

που με καμιά άλλη δε μοιάζει...

κι είναι φορές

που εκείνο σου το νοιάξιμο

το τόσο τρυφερό,

μου λείπει.

Μαρία Γασπαράτου

Σαφείς οι αστερισμοί

Δε χρειάζεται να πεις κάτι...

τίποτα κι εγώ δε θα πω.

Ξεκάθαρα όλα

σαν έναστρος αυγουστιάτικος ουρανός.

Βλέπω κιόλας ένα αστέρι να πέφτει.

Ευχή δε θα κάνω...

έμαθα πια να μη ζητώ.

Μετρώ μόνο σημάδια...

σαφείς οι αστερισμοί...με διδάσκουν.

Σαν ξημερώσει,

πάρε απ' τους στίχους μου

ένα λουλούδι λευκό,

βάλτο στο αυτί σου,

σφύρα αδιάφορα

καθώς θα βαδίζεις 

σε δρόμους δικούς σου

κι όταν θα φτάσεις στη θάλασσα,

πέταξέ το μακριά,

νότες να βρει πελαγίσιες 

να γίνει τραγούδι.

Μαρία Γασπαράτου

Πλέξτε μαγιάτικα στεφάνια

Ο Μάιος όμως είναι εδώ..

Πόσο το βάρος του φωτός του

ν' αντέξει η συννεφιά...

Για άλλη μια φορά

θα θριαμβεύσει ο ήλιος

Πλέξτε μαγιάτικα στεφάνια

το ωραίο του κεφάλι για να στέψουμε.

Με αγριολούλουδα και ρόδα να στολίσουμε 

τα χρυσαφένια του μαλλιά.

Κι αν μάχεται ο ουρανός

με μολυβένια χρώματα

μες στην ψυχή να φέρει 

κάποια σκιά μελαγχολίας,

άδικος κόπος...

στον Μάη ταιριάζει μόνο η χαρά!

Καλό μήνα με υγεία και χαρές!

Μαρία Γασπαράτου

Βουβή ταινία

Οι πιο πικρές αλήθειες 

κρύβονται στη σιωπή.

Κι όσα έκανες πως τάχα 

δε μπορούσες να εξηγήσεις,

έρχεται μια στιγμή 

σ' ένα άχαρο λευκό κενό

σαν πανί θερινού σινεμά

κι όλα επάνω του τα βλέπεις.

Μπήκε ο Μάης με βροχές... 

άλλοθι να βρουν οι ευχές 

που δεν ειπώθηκαν...

κι η σιωπή 

τρύπιο στέγαστρο

στην ευάλωτη ψυχή σου,

που πλημμυρίζουν μέσα της

οι αλήθειες.

Μπήκε ο Μάης

δίχως λουλούδια,

δίχως ήλιο...

ούτε ένα ποίημα άξιο

δεν μπόρεσες να γράψεις...

κι η ζωή

με βουβή ταινία μοιάζει 

χωρίς υπότιτλους. 

Μαρία Γασπαράτου

Στο αύριο

Πόσο ακόμα θα με χαστουκίζει 

αυτός ο άνεμος;

Περνάει μέσα απ' τους ωραίους κήπους μου

σαν μακελάρης

κι όσα τολμήσανε λουλούδια ν' ανθίσουν,

στου Απρίλη πάνω την απατηλή ελπίδα,

τα μάδησε...

ακέφαλες τις άφησε τις άσπρες μαργαρίτες

και απ' τα λευκά μου γιασεμιά

ρούφηξε αχόρταγα το άρωμά τους

κι άοσμα τα 'φησε...

Ως πότε θα με χαστουκίζει αυτός ο άνεμος;

Φουρτούνα ξέσπασε άγρια στη θάλασσά μου...

ένα ένα τα καράβια μου 

σαν βότσαλα βουλιάζουν

κι εγώ πασχίζω,

έστω και ένα μόνο να διασώσω,

σώο και αβλαβές να φτάσει

στο αύριο.

Μαρία Γασπαράτου

Άργησε η αλήθεια

Ολοκάθαρα βλέπω τώρα.

Τ' ακαθόριστα βρήκαν το σχήμα τους.

Την ευκρίνειά τους τα ασαφή.

Τα διφορούμενα 

τη σωστή τους ταυτότητα.

Σα να διαλύθηκε μια ομίχλη χρόνων

κι απέκτησαν νόημα όλα.

Δεν έχω απορίες.

Έχω πια βεβαιότητες.

Άργησε η αλήθεια να 'ρθεί...

τι να την κάνω τώρα...

Ξαφνικά δεν αντέχω το φως...

με προβολέα μοιάζει ενοχλητικό

που αποκαλύπτει τα λάθη μου.

Μαρία Γασπαράτου

Κάποτε θα έρθω

 Κάποτε θα έρθω.

Θα 'ναι η ψυχή μου ανάλαφρη.

Σ' έναν αέρα γνώριμο,

σαν χελιδόνας το φτερό

θα αφεθώ,

χωρίς να νοιάζομαι που θα με πάει.

Τα οικεία αρώματα 

μιας ξεχασμένης εποχής

θα εισπνεύσω.

Θα βυθιστώ 

σε χρώματα λησμονημένα.

Τους ήχους μιας παλιάς ζωής

θ' αφουγκραστώ.

Θα θυμηθώ ξανά...

Θα 'ναι πρωί...

μια μέρα καλοκαιρινή του Ιουλίου

κι η μυρωδιά της θάλασσας,

όλα θα τα γιατρέψει.

Μαρία Γασπαράτου

Κάποια μέρα

Κάποια μέρα θα ξυπνήσω

και θα πετάξω απ' το παράθυρο,

της νύχτας τους εφιάλτες.

Θα σταθώ στον καθρέφτη

και θα χαμογελάσω 

για τα χρόνια που έφυγαν.

"Αρκεί που είμαι εδώ"... θα πω...

"υπάρχει το είδωλό μου στον καθρέφτη...

δεν είναι λίγο..."

Θα χτενίσω τα μαλλιά μου 

και δε θα τα πιάσω όπως πάντα πίσω.

Ελεύθερα θα τ' αφήσω 

απαλά να χαϊδέψουν την πλάτη μου.

Θα φορέσω ένα φουστάνι 

στο χρώμα που αγαπώ...

κίτρινο... σαν ανοιξιάτικο λιβάδι

γεμάτο τριφύλλια.

Κι έπειτα στο ανοιχτό παράθυρο

με το πρόσωπο στραμμένο

στον ήλιο πατέρα μου,

θ' αναπνεύσω βαθιά 

το φως της μέρας.

Καμιά σημασία δε θα 'χουν πια 

όσα πέρασαν...

Κι όσες αφήσανε πληγές,

θ' αρχίσουν να γιατρεύονται

σε μια σωτήρια, 

βελουδένια ζεστασιά.

Κάποια μέρα 

αληθινά θα ξημερώσει μέσα μου,

όταν απόφαση το πάρω

πως δεν μου ταιριάζει η νύχτα.

Μαρία Γασπαράτου

Βιάζονται οι άνθρωποι

Βιάζονται πάντα οι άνθρωποι...

θαρρείς και λαχταρούν

με μια αδιανόητη διαστροφή,

κάποια σου άστοχη κίνηση,

μια αμέλειά σου, 

μια σου απροσεξία,

να σε καταδικάσουν...

Στο βάθος, 

όσο τίποτ' άλλο επιθυμούν,

να νιώσουν 

πως δεν είσαι αντάξιός τους...

ικανοποίηση να πάρουν

για τη δική τους τάχα υπεροχή.

Βιάζονται οι άνθρωποι...

στην επιφάνεια μένουν

και πρόθεση καμιά δεν έχουν

να σκύψουν μέσα σου, 

τα πώς να βρουν και τα γιατί. 

Σ' ένα τεφτέρι μοναχά,

λάθη μετράνε 

κι απουσίες...

Τους είναι αδιάφορο 

αν παλεύεις με θεριά,

αν αγωνίζεσαι

η μέρα και η νύχτα σου να βγει...

χρόνο δεν έχουν γι' αναλύσεις.

Πιο εύκολο είναι άλλωστε

και σίγουρα πιο βολικό,

όταν αυτά που θέλεις δεν τα παίρνεις,

να διαγράφεις, 

ν' αγνοείς, 

ν' αποχωρείς.

Μαρία Γασπαράτου

Σκοτάδι

 Πληγές στης γης το στέρνο, 

αιμορραγούν.

Βλέμματα παιδικά -καρφιά-

στου Ιησού τις τρυφερές παλάμες.

Καπνοί και φλόγες και όνειρα

που βίαια έχουν γκρεμιστεί.

Σκοτάδι.

Ελπίδα πουθενά

κι η πίστη, ραγισμένο δεκανίκι.

Για ποια δικαιοσύνη μου μιλάς;

Για ποια ζωή;

Που τη ζωή, 

θυσία σ' έναν βρώμικο βωμό

την έχουν κάνει;

Μαρία Γασπαράτου

Στάλες μιας πρωινής δροσιάς

 Έφυγα

έτσι όπως μόνο εγώ ξέρω να φεύγω.

Κι αυτοί που μείναν πίσω, ξέχασαν

έτσι όπως κάποιοι ξέρουν να ξεχνούν.

Κι εκείνα τα λόγια 

που κάποτε θαρρούσα αληθινά,

στάλες μιας πρωινής δροσιάς ήταν

που εξατμίστηκαν,

στου ήλιου το ανοιξιάτικο φως.

Τώρα στου απριλιάτικου απογεύματος

την μελαγχολική γαλήνη,

ψάχνω ανεπιτυχώς το νόημα να βρω

- μήπως και κάπου κρύβεται -

σ' αυτό το μάταιο ξόδεμα καρδιάς...

μαθήματα βέβαια πολύτιμα,

είναι όλα αυτά...

μα τι τα θες;

Γεννιέται ο άνθρωπος...

δε γίνεται. 

Μαρία Γασπαράτου

Σε βρήκα απόψε

Σ' αντάμωσα απόψε

κι ας νόμιζα από καιρό πως σε είχα χάσει.

Τα βήματά μου τα 'νιωθα ανάλαφρα,

στου Επιταφίου Σου την περιφορά.

Κοντά Σου ερχόμουν.

Σου μιλούσα... 

και της καρδιάς μου οι χτύποι,

χτύποι καμπάνας μοιάζαν

αναστάσιμης

κι ας ήταν νύχτα 

της πιο πένθιμης Παρασκευής.

Μέσα μου κάτι αναστηνόταν...

κάτι που την ψυχή μου γέμιζε χαρά, 

μαζί με μια παράξενη γαλήνη.

Σε βρήκα απόψε.

την Αύρα Σου ένιωσα

και της Αγάπης Σου το φως.

Ένιωσα να βουλιάζω

σε μια ουράνια αγκαλιά.

Ήσουν εκεί..

εδώ...

παντού...

Είσαι παντού..

Πάντοτε ήσουν...

απλά εγώ το 'χα ξεχάσει.

Μαρία Γασπαράτου

Μεγάλη Εβδομάδα ξημερώνει

Μεγάλη Εβδομάδα ξημερώνει

και η αυγή 

στης νεραντζιάς τα μυρωμένα άνθη

δάκρυα νωπά θ' αφήνει.

Πόσο ν' αντέξουν οι άσπρες μαργαρίτες

το βάρος του καιρού...

τ' αδύναμα κορμάκια τους

ο άνεμος της θλίψης θα λυγίζει.

Θα 'ναι αλλιώτικος αυτός ο πόνος...

αλλιώτικη του κόσμου η σιωπή

κι η ελπίδα θα ντραπεί ν' ανθίσει

σ' αυτή τη γη που έχει χάσει τη ντροπή.

Μα άλλη μια Ανάσταση κρυφά

το φέγγος του Θεού θα ντύνεται,

με αγάπη να μας χαριστεί,

σαν δώρο ιερό που δεν αξίζουμε.

Τη σταύρωση αγαπά αυτός ο κόσμος...

στο άδικο επιστρέφει, 

στο σκότος και στο αίμα...

της Αναστάσεως το φως και η χαρά

μια Κυριακή μόνο κρατούν 

και χάνονται

ξημέρωμα Δευτέρας. 

Μαρία Γασπαράτου

Σαν μπαίνει ο μήνας...

 Όσοι Απρίληδες κι αν έρθουν,

όσα κι αν φέρνουν χρώματα

και κελαηδήματα πουλιών,

όσο κι αν προσπαθούν

του ήλιου οι αχτίδες 

να φτάσουν στην καρδιά μου,

να κάψουν μνήμες και πληγές, 

λόγια και εικόνες που αίμα στάζουν,

όσο κι αν κάθε φορά

η άνοιξη πασχίζει 

με άνθη να καλύψει ό,τι ακόμα πονά

από κείνον τον Απρίλη,

από εκείνη την πικρή Πρωταπριλιά,

χαμένος κόπος.

Κάθε φορά σαν μπαίνει ο μήνας,

η ίδια μαχαιριά,

στην ψυχή μου θ' ανοίγει πιο βαθιά

το αιώνιο τραύμα.

Δε σε συγχωρώ

που έναν Απρίλη σκότωσες...

μα ούτε κι εμένα συγχωρώ

που αδύναμη ήμουν,

μονάχη ν' αλλάξω τη μοίρα.

Μαρία Γασπαράτου

Απρίλης

 Έφτασε ο Απρίλης με τα μικρά

και τα μεγάλα του θαύματα.

Φλογίτσες χρυσαφένιες οι ελπίδες

πάνω στα φρέσκα φυλλαράκια,

στης πασχαλιάς τα μυρωδάτα άνθη,

στις ανυπόμονες ψυχές.

Παίζει το φως με τις σκιές

σπίθες ανάβει στα βλέμματα.

Κάπου εκεί, 

στης αντοχής τα τελευταία όρια,

μια Ανάσταση προσμένει

να την πιστέψουμε...

Καλό μήνα!!!

Ακόμα την ψάχνω την άνοιξη

Ακόμα την ψάχνω την άνοιξη...

το πιστεύεις;

Όχι οποιαδήποτε άνοιξη..

Εκείνη που έχει των παιδικών μου χρόνων 

τη μυρωδιά,

το χέρι της μητέρας 

που τρυφερά το δικό μου κρατούσε

στα πράσινα λιβάδια... τις λιγοστές φορές...

το κίτρινο τριφύλλι 

που πια το φωτεινό του χρώμα

έχασε.

Να συμπληρώσω ψάχνω, στιγμές,

σ' εκείνες τις άνοιξες... 

Να συμπληρώσω στιγμές, 

εικόνες, λόγια,

που μείναν μισά.

Κάθε φορά που φτάνει η άνοιξη,

λειψή είναι...

όλο ζητάει...

όμως πού νά 'βρω να της δώσω,

που χάθηκαν οι γειτονιές,

τα σπίτια με τις ανθισμένες αυλές,

του γείτονα η καλοσυνάτη καλημέρα,

των παιδιών τα γέλια στις αλάνες,

η αγκαλιά της μάνας που δεν χόρτασα...

κι ας λέει ο Ποιητής:

"Την άνοιξη αν δεν την βρεις, την φτιάχνεις"...

Εγώ ακόμα την ψάχνω την άνοιξη.

Μαρία Γασπαράτου

Η μέρα της Γυναίκας

 Πώς να γιορτάσω πες μου

και να γιορτάσω τι;

Πριν λίγες μέρες κιόλας,

μια κάποια Νεκταρία,

απ' του συντρόφου της το χέρι

έσβησε...

Πόσα ονόματα να πω;

Ελένη, Καρολάιν, Γαρυφαλλιά,

Άννα, Δώρα, Σούζαν, Πολυξένη,

Βασιλική, Ντανιέλα, Κωνσταντίνα,

Σταυρούλα, Ιωάννα, Αναστασία,

Άντζελα, Γεωργία

κι άλλες πολλές

που πλήρωσαν το τίμημα

να γεννηθείς γυναίκα...

Ούτε λουλούδια 

ούτε καρδιές

ούτε ευχές τετριμμένες..

είναι ο αγώνας διαρκής 

για ισότητα, για σεβασμό,

για εξάλειψη της βίας και του φόβου

κι είναι μακρύς ακόμα ο δρόμος,

πολύ μακρύς, 

για να μπορέσει αληθινά να γιορταστεί

η μέρα της Γυναίκας.

Μαρία Γασπαράτου

Σκοτάδι

Πληγές στης γης το στέρνο

αιμορραγούν.

Βλέμματα παιδικά - καρφιά -

στου Ιησού τις τρυφερές παλάμες.

Καπνοί και φλόγες και όνειρα

που βίαια έχουν γκρεμιστεί.

Σκοτάδι.

Ελπίδα πουθενά

κι η πίστη ραγισμένο δεκανίκι.

Για ποια δικαιοσύνη μου μιλάς...

Για ποια ζωή...

που τη ζωή,

θυσία σ' έναν βρώμικο βωμό,

την έχουν κάνει;

Μαρία Γασπαράτου

Φθινόπωρα

Στα μονοπάτια που έπαιρνα,

φύλλα πατούσα κίτρινα, ξερά.

Πάντοτε τα φθινόπωρα 

ήτανε κάποια βήματα 

μπροστά από μένα.

Τότε δεν ήξερα...

στο ανύποπτο μυαλό μου

η άνοιξη αναμενόμενη ήταν

και στόχος εφικτός.

Χρόνια μετά κατάλαβα

πως τα φθινόπωρα ήτανε 

ο μόνος προορισμός 

κι η μόνη αφετηρία.

Δρόμοι στεγνοί

και όνειρα που έφευγαν 

σαν τα πουλιά

και λίμνες μελαγχολικές 

που μέσα τους 

σαν ένα ακόμα φύλλο κίτρινο,

καθρεφτιζόταν το είδωλό μου.

Ήταν βαριά η συννεφιά

και πάντα μάταια έψαχνα 

ένα άνοιγμα

στον σιδερένιο μου ουρανό

να μπει μια στάλα φως...

Ίσως γι' αυτό τόσο πολύ 

αγάπησα τον ήλιο.

Μαρία Γασπαράτου

Μια Καθαρά Δευτέρα

Την Καθαρά Δευτέρα ξεκινούσαμε
μ' έναν τεράστιο χαρταετό
που ετοιμάζαμε καιρό
μαζί μ' αυτόν και τα όνειρα μας τα πετούσαμε.

Στον ουρανό στραμμένα ήταν τα μάτια μας
και η αγάπη ανέβαινε ψηλά
πάνω από σπίτια και βουνά

απ' της ψυχής τα ανθισμένα μονοπάτια μας.

Χρόνια μετά, αλλάξαμε...χαθήκαμε.
Πάντα πετάνε οι χαρταετοί
πάνω απ' την άχαρή μας γη
αλλά εμείς να μεγαλώσουμε βιαστήκαμε.

Μια Καθαρά Δευτέρα ξεχαστήκαμε
τον αετό μας δεν κρατήσαμε γερά
ξέφυγαν ξάφνου τα σχοινιά
μαζί κι η αγάπη που ποτέ δεν ξαναβρήκαμε.

Μαρία Γασπαράτου

Η μυστική, δική μου ώρα

Το μεσημέρι ήταν πάντα

η μυστική, δική μου ώρα.

Ο ήλιος να μεσουρανεί 

στη μεγαλύτερή του δόξα

κι εγώ 

για δευτερόλεπτα έστω,

κατάματα να τον κοιτώ.

Τι κι αν το πύρινό του βλέμμα, 

μ' έκανε δίχως οίκτο

να δακρύζω...

μέσα σε τούτη τη φωτιά

έψαχνα πάντα ό,τι δεν είχα.

Προπάντων τη γυμνή μου αλήθεια

να ζεστάνω,

μα και να κάψω...

πόση ανάγκη είχα μέσα μου, 

να κάψω,

κομμάτια ολόκληρα ψυχής.

Κατάματα να τον κοιτώ.

Να τον κοιτώ και να του κλέβω...

για λίγο έστω,

να του κλέβω,

ζωή και θάνατο μαζί.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι,

τι κατά βάθος ήτανε 

αυτό που αποζητούσα...

Να λυτρωθώ

ή να καώ;

  

Μαρία Γασπαράτου

Αρμύρα με αρμύρα

Θα 'ρθω μια μέρα στ' ακρογιάλι...

χειμώνας θα ´ναι..

θα κράζουν τα θαλασσοπούλια...

το κύμα με τον άνεμο θα μάχεται

και το θυμό του θα ξεσπά

πάνω στα βράχια.

Μες στου πολέμου την αντάρα 

θα μπω κι εγώ

κι όταν θα πέφτουν κεραυνοί,

όσα δε λέγονται θα πω.

Κανείς δε θα τ' ακούσει... 

σαν μολυβένια σύννεφα

θα υψωθούν

σ' έναν βαρύ, 

απελπισμένο ουρανό...

βροχή θα γίνουν...

μια θάλασσα παράπονου,

μέσα στη θάλασσα θα πέσει...

αρμύρα με αρμύρα 

να κάψει το κακό.

Μαρία Γασπαράτου

Σ' αγάπησα

Σ' αγάπησα πιο δυνατά

κι από το ρεύμα 

που με ορμή διαπερνά

τα ηλεκτροφόρα σύρματα. 

Σ' αγάπησα πιο ταπεινά

κι απ' του χαμομηλιού το λύγισμα

στο πρόσταγμα του ανέμου.

Πιο σταθερά και πιο βαθιά

σ' αγάπησα 

κι από τη δυνατή ελιά,

που στα έγκατα της γης 

τις ρίζες της απλώνει.

Κι όλος μου ο κόσμος έγινε

το πρώτο γράμμα στ' όνομά σου

κι όλη μου η ζωή, λουλούδι, 

που αδιάκοπα ευωδιάζει

στο πέτο σου.

Μαρία Γασπαράτου

Εκείνη η παλιά λύπη

Ρίζωσε μέσα μου

εκείνη η παλιά λύπη...

δέντρο έγινε αειθαλές...

μου κρύβει το φως.

Κάθε Φλεβάρη,

τα παγωμένα άνθη της,

πληγώνουν τη μνήμη,

κερνούν την ευάλωτη πίστη μου

με δηλητηριώδεις καρπούς.

Εκείνη η παλιά λύπη...

τόσο ανθεκτική 

σε ξαφνικές επιδρομές 

αισιόδοξων προοπτικών,

τόσο επιθετική 

σε δειλές αναλαμπές ονείρων.

Μα χθες το βράδυ,

άρχισα κρυφά 

με μια μου πεισματάρικη ανάγκη,

να πριονίζω λίγο λίγο

τα πυκνά της κλαδιά...

ήδη από ένα άνοιγμα

τρύπωσε το ξημέρωμα,

μια φωτεινή αχτίδα του ήλιου...

και συνεχίζω...

Μαρία Γασπαράτου

Κόκκινα χρόνια

Κόκκινα χρόνια...

Στο μυαλό μια ανεξέλεγκτη ζάλη,

τα εξεγερμένα όνειρά μου

στην καρδιά μου σεισμός.

Σ' έναν εύφλεκτο κόσμο,

φωτιά και αέρας... 

παρανάλωμα όλα

για μια ανέφικτη ιδέα, 

για ένα αμφίβολο "θέλω",

για μια αόριστη ανάγκη

για μια αιώνια πληγή.

Τι έμεινε αλήθεια...

Τώρα πίσω κοιτώντας 

της ζωής τα καμένα,

απ' τα κόκκινα χρόνια

έχει μείνει μονάχα

ένας μαύρος καπνός.

Μαρία Γασπαράτου

Δρόμους ανοίγει ο Φλεβάρης

 Κάτι σκοτεινό μένει πίσω...

το νιώθω...

Δρόμους ανοίγει ο Φλεβάρης 

που θα σε βγάλουν στο φως.

Όταν θα δεις ν' ανθίζει 

η πρώτη αμυγδαλιά,

θ' αρχίσει την ψυχή σου να χαϊδεύει,

το πιο γλυκό τραγούδι των πουλιών.

Μη σκέφτεσαι πως για την άνοιξη

είναι νωρίς ακόμα...

Όσο μουντός κι αν είναι, 

όσο κι αν είναι παγερός,

θα ΄ρθει όπου να ΄ναι ο καιρός

που θα τελειώσει ο χειμώνας.

Μαρία Γασπαράτου

Καλό μήνα με υγεία!!!

Την άνοιξη μονάχα...

 Έτσι απλά λοιπόν θα ξεχαστώ...

κι απ' το μυαλό σου 

όταν θα περνώ τυχαία,

κάτι αόριστο 

σαν πεταλούδας το απαλό φτερούγισμα,

μέσα σου θα σκιρτά 

και δευτερόλεπτα μετά, 

θα χάνεται.

Δε θα 'χεις καν τη βεβαιότητα

πως το 'νιωσες στ' αλήθεια.

Την άνοιξη μονάχα,

όταν θα βλέπεις 

πίσω να γυρνούν τα χελιδόνια,

τότε μοιραία η απουσία μου 

θα σε πονά

κι η ανεπίστρεπτη φυγή μου

θα γράφει πάλι στην ψυχή σου

ιστορία. 

Μαρία Γασπαράτου

Τα φτερά μου

 Σου δάνεισα μια νύχτα τα φτερά μου,

ένα ταξίδι να πας,

στα μέρη εκείνα που η ψυχή σου δε φτάνει...

κι εσύ τα πήρες 

κι άτσαλα στους ώμους σου τα ΄βαλες... 

τα τσάκισες...

Μια ιδέα τρυφεράδας αν είχες,

κάποιας συγκίνησης την υγρή υποψία,

το μεταξένιο χάδι 

ενός αθώου αγγίγματος,

θα κούμπωναν πάνω στο σώμα σου

σαν απαλά φιλιά σε πρόθυμα χείλη, 

τα φτερά μου...

θα σε ταξίδευαν 

στα μέρη εκείνα που η ψυχή σου

δε φτάνει...

Τώρα  μονάχος 

μεσ' στο διάφανο κελί σου

σε μένα ρίχνεις ευθύνες

ότι τα ευαίσθητα φτερά μου 

δεν ήταν γερά..

μέσα σου όμως το ξέρεις καλά

πως δεν τ' άξιζες.

Μαρία Γασπαράτου

Μια απόφαση ήταν

Οι λέξεις που πρόδωσα,

απ' το χέρι με πήραν..

"Πού πάμε;"

Ρώτησα...

"Εκεί", μου είπαν 

"που οι άνεμοι

δε θα τσακίσουν τα φτερά μας."

Μια απόφαση ήταν...

Τώρα κι αυτές κι εγώ,

ελεύθερα πετάμε.

Ούτε σκιές, ούτε φωνές,

ούτε και ψίθυροι,

δε σταματούν το πέταγμά μας...

ούτε ματιές ξυράφια,

του ορίζοντα δεν κόβουνε το νήμα.

Μια απόφαση ήταν...

το άνοιγμα μιας πόρτας...

το πρώτο βήμα...

κι είναι ξανά οι ουρανοί

δικοί μας.

Μαρία Γασπαράτου