Μεγάλη Εβδομάδα ξημερώνει
και η αυγή
στης νεραντζιάς τα μυρωμένα άνθη
δάκρυα νωπά θ' αφήνει.
Πόσο ν' αντέξουν οι άσπρες μαργαρίτες
το βάρος του καιρού...
τ' αδύναμα κορμάκια τους
ο άνεμος της θλίψης θα λυγίζει.
Θα 'ναι αλλιώτικος αυτός ο πόνος...
αλλιώτικη του κόσμου η σιωπή
κι η ελπίδα θα ντραπεί ν' ανθίσει
σ' αυτή τη γη που έχει χάσει τη ντροπή.
Μα άλλη μια Ανάσταση κρυφά
το φέγγος του Θεού θα ντύνεται,
με αγάπη να μας χαριστεί,
σαν δώρο ιερό που δεν αξίζουμε.
Τη σταύρωση αγαπά αυτός ο κόσμος...
στο άδικο επιστρέφει,
στο σκότος και στο αίμα...
της Αναστάσεως το φως και η χαρά
μια Κυριακή μόνο κρατούν
και χάνονται
ξημέρωμα Δευτέρας.
Μαρία Γασπαράτου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου