Κάθε βραδιά Πρωτοχρονιάς

Κάθε βραδιά Πρωτοχρονιάς,

μ' ανυπομονησία με προσμένει

το κοριτσάκι μέσα μου,

χωρίς πικρία

και χωρίς παράπονο κανένα,

που όλο το χρόνο τόσο ανάλγητα,

το 'χω λησμονημένο.

Φοράει ρούχα γιορτινά

και στις μακριές κοτσίδες του

δυο κόκκινες κορδέλες.

Το χέρι του μου απλώνει 

όλο χαρά,

που επιτέλους ανταμώνουμε

και με πηγαίνει σε τοπία μαγικά

που έχω ξεχάσει.

Κάθε βραδιά Πρωτοχρονιάς,

βρίσκω την πιο αγνή κι αθώα

αύρα της ψυχής μου

και την βαθιά κρυμμένη αλήθεια μου.

Σα να γυρίζει ο χρόνος 

και να σταματά

σ' ό,τι έχει νόημα κι ουσία,

σε μια πατρίδα μακρινή, 

πέρα...στα παιδικά μου παραμύθια.

Κάθε βραδιά Πρωτοχρονιάς

βιώνω μέσα μου ένα θαύμα...

στη λάμψη ενός πυροτεχνήματος

φαντάζει το αύριο λαμπρό

κι αρχίζω πάλι να ονειρεύομαι.

Μαρία Γασπαράτου

 

Όμορφο πρωτοχρονιάτικο βράδυ εύχομαι σε όλους

και μια χαρούμενη χρονιά, γεμάτη υγεία και αγάπη!!!

 

Σε βλέπω πάλι

Δικός σου ήταν ο Δεκέμβρης...

την αύρα σου είχε...

γι' αυτό και πλάι σε χριστολούλουδα

έχω στο νου μου τη μορφή σου.

Σε βλέπω πάλι 

ανάμεσα στου δέντρου τους αγγέλους,

στις χρυσαφένιες μπάλες

να καθρεφτίζεται το βλέμμα σου,

σε καμπανούλες κόκκινες 

να λάμπει το χαμόγελό σου,

με μυρωδιές κανέλας και γαρύφαλλου

να μπλέκεται απαλά το άρωμά σου...

Σε βλέπω...

για όλο τον κόσμο μια αγκαλιά...

χαρούμενη και γελαστή,

ευχές να δέχεσαι και να μοιράζεις.

Μεσ' στην καλοσυνάτη σου καρδιά

γιόρταζε η Αγάπη...

Δικός σου είναι πάντα ο Δεκέμβρης... 

την αύρα σου έχει...

κι ας πάει καιρός που λείπεις... 

ακόμα τα Χριστούγεννα 

κρατούν τη ζεστασιά σου.

Μαρία Γασπαράτου

 Μαγικός μήνας ο Δεκέμβρης!

Όταν έρχεται, φέρνει μαζί του μια πολυπόθητη

μα απροσδιόριστη ελπίδα

και λίγο πριν φύγει γεννιέται στον κόσμο η Αγάπη,

που δίνει σ' αυτή την ελπίδα υπόσταση.

Μαρία Γασπαράτου

Άνθρωποι

Άνθρωποι 

απ' τη ζωή μας που πέρασαν,

κομπάρσοι απλοί και πρωταγωνιστές,

καθένας κι ένα ρόλο μικρό η μεγάλο

έπαιξε

στη δική μας μικρή ιστορία...

άνθρωποι που έφυγαν,

σταγόνες βροχής στην έρημη γη μας,

που απλά εξατμίστηκαν

κι άλλοι μ' ανεξίτηλα χρώματα  

μέσα μας που έγραψαν...

άνθρωποι αδιάφοροι, 

ανέμου πνοές ανεπαίσθητες,

για λίγο που θρόισαν 

της καρδιάς μας τα φύλλα

κι άλλοι 

που σαν δυνατοί ανεμοστρόβιλοι,

ό,τι άγγιξαν σάρωσαν...

κι εκείνοι οι λίγοι, 

δροσιά στην ψυχή μας

και βάλσαμο, 

το χέρι, στα δύσκολα που άπλωσαν,

σωτήριο πέρασμα 

απ' τους τόπους εντός μας...

Άνθρωποι....

κάτι μας έδωσαν,

κάτι μας πήραν,

πουλιά διαβατάρικα κάποιοι,

κάποιοι άλλοι, σταθμοί,

στης ζωής μας το δύσκολο παζλ,

όπως και να 'χει,

κομμάτια δικά μας...

Μαρία Γασπαράτου

Κι εκεί ψηλά...

Κι εκεί ψηλά, στίχους γράφεις...

καινούρια αστέρια, 

που από μια διάφανη ψυχή

αναδύονται,

οι λέξεις σου.

Τι να σου κάνει αυτή η γη...

μικρή...τόσο μικρή για να χωρέσει

της καρδιάς σου το απέραντο.

Στου κόσμου αυτού 

τη λερωμένη θάλασσα

πώς θα μπορούσαν να ταξιδέψουν

τ' άσπρα καράβια σου...

Τώρα σε καθαρά, ελεύθερα τοπία,

πατρίδα βρήκε 

το ασυμβίβαστο πνεύμα σου...

Κι εκεί ψηλά στίχους γράφεις 

που σαν τους ψιθυρίζουν,

ρόδα λευκά ανθίζουν,

στα μεταξένια χείλη των αγγέλων.

Μαρία Γασπαράτου

Στον καλό φίλο, Νίκο Βρεττό, 

τον στιχουργό, τον ποιητή, τον Άνθρωπο,

που έφυγε από κοντά μας στις 12 του Δεκέμβρη, 

πριν ένα χρόνο.

Θα τον θυμόμαστε πάντα...