Δρόμους ανοίγει ο Φλεβάρης

 Κάτι σκοτεινό μένει πίσω...

το νιώθω...

Δρόμους ανοίγει ο Φλεβάρης 

που θα σε βγάλουν στο φως.

Όταν θα δεις ν' ανθίζει 

η πρώτη αμυγδαλιά,

θ' αρχίσει την ψυχή σου να χαϊδεύει,

το πιο γλυκό τραγούδι των πουλιών.

Μη σκέφτεσαι πως για την άνοιξη

είναι νωρίς ακόμα...

Όσο μουντός κι αν είναι, 

όσο κι αν είναι παγερός,

θα ΄ρθει όπου να ΄ναι ο καιρός

που θα τελειώσει ο χειμώνας.

Μαρία Γασπαράτου

Καλό μήνα με υγεία!!!

Την άνοιξη μονάχα...

 Έτσι απλά λοιπόν θα ξεχαστώ...

κι απ' το μυαλό σου 

όταν θα περνώ τυχαία,

κάτι αόριστο 

σαν πεταλούδας το απαλό φτερούγισμα,

μέσα σου θα σκιρτά 

και δευτερόλεπτα μετά, 

θα χάνεται.

Δε θα 'χεις καν τη βεβαιότητα

πως το 'νιωσες στ' αλήθεια.

Την άνοιξη μονάχα,

όταν θα βλέπεις 

πίσω να γυρνούν τα χελιδόνια,

τότε μοιραία η απουσία μου 

θα σε πονά

κι η ανεπίστρεπτη φυγή μου

θα γράφει πάλι στην ψυχή σου

ιστορία. 

Μαρία Γασπαράτου

Τα φτερά μου

 Σου δάνεισα μια νύχτα τα φτερά μου,

ένα ταξίδι να πας,

στα μέρη εκείνα που η ψυχή σου δε φτάνει...

κι εσύ τα πήρες 

κι άτσαλα στους ώμους σου τα ΄βαλες... 

τα τσάκισες...

Μια ιδέα τρυφεράδας αν είχες,

κάποιας συγκίνησης την υγρή υποψία,

το μεταξένιο χάδι 

ενός αθώου αγγίγματος,

θα κούμπωναν πάνω στο σώμα σου

σαν απαλά φιλιά σε πρόθυμα χείλη, 

τα φτερά μου...

θα σε ταξίδευαν 

στα μέρη εκείνα που η ψυχή σου

δε φτάνει...

Τώρα  μονάχος 

μεσ' στο διάφανο κελί σου

σε μένα ρίχνεις ευθύνες

ότι τα ευαίσθητα φτερά μου 

δεν ήταν γερά..

μέσα σου όμως το ξέρεις καλά

πως δεν τ' άξιζες.

Μαρία Γασπαράτου

Μια απόφαση ήταν

Οι λέξεις που πρόδωσα,

απ' το χέρι με πήραν..

"Πού πάμε;"

Ρώτησα...

"Εκεί", μου είπαν 

"που οι άνεμοι

δε θα τσακίσουν τα φτερά μας."

Μια απόφαση ήταν...

Τώρα κι αυτές κι εγώ,

ελεύθερα πετάμε.

Ούτε σκιές, ούτε φωνές,

ούτε και ψίθυροι,

δε σταματούν το πέταγμά μας...

ούτε ματιές ξυράφια,

του ορίζοντα δεν κόβουνε το νήμα.

Μια απόφαση ήταν...

το άνοιγμα μιας πόρτας...

το πρώτο βήμα...

κι είναι ξανά οι ουρανοί

δικοί μας.

Μαρία Γασπαράτου

Τα όνειρα

 Μην τα κρατάς φυλακισμένα τα όνειρα...

μην περιμένεις μόνα τους

να βρούνε πέλαγα να ταξιδέψουν.

Και με τα δάκρυά σου ακόμα,

φτιάξε θάλασσες...

βαρκούλες φτιάξε

με χαμόγελά σου ξεχασμένα...

κι ασ' τα ελεύθερα 

να βρουν ορίζοντες τα όνειρα...

Πρέπει ν' αρχίσεις κάποτε

να ζεις για σένα.

Μαρία Γασπαράτου

 

Κάποιον Αύγουστο

 Θέλω να το πιστεύω 

κάπου πως υπάρχεις.

Σε μια ταράτσα ουράνια,

στάρι και καλαμπόκι

να ταΐζεις τα πουλιά...

όπως παλιά...

Κάτω απ' τον ήλιο, 

πάνω απ' τα σκούρα σου μαλλιά,

να 'χεις εκείνο το λευκό σου το καπέλο...

όλους να μας κοιτάς από ψηλά

και να γελάς..

Έτσι μ' αρέσει να φαντάζομαι

πως κάπου υπάρχεις...

Κι αν κάποια εικόνα θέλω 

από σένα να θυμάμαι,

τότε είναι...κάποιον Αύγουστο,

που πάνω σου έγειρα

το παιδικό μου κεφαλάκι

κι εσύ τραγούδια μου 'λεγες

και στοργικά μου χάιδευες

τα μακριά μαλλιά...

Τίποτε άλλο...

Κι ίσως, ποιος ξέρει...

εκεί που θέλω να φαντάζομαι

ότι υπάρχεις,

έτσι όπως πάντα ήθελα,

να μ' αγαπάς...

Μαρία Γασπαράτου

Ο κύκλος έκλεισε...

Ο κύκλος έκλεισε...

Καιρός να πάψουν τα κύματα.

Χίλιες φορές 

να μαρμαρώσουν στην ακτή.

Δε τους αντέχουν πια 

τέτοιους ανέμους.

Μες στην υγρή τους φυλακή,

για πάντα θα κλείσουν

εικόνες, και χρώματα, 

ψιθύρους και κραυγές,

τραγούδια εύθυμα και θρήνους...

τίποτα απ΄ αυτά πια 

δε θα ταξιδέψουν...

και θα τα πνίξει όλα η σιωπή.

Σ' αυτή την άστοργη ακτή

που η μοίρα θέλησε να σβήσουν

- πού ξέρεις...-

μπορεί επιτέλους και να βρουν

τη λύτρωση...

Μαρία Γασπαράτου