Τα φτερά μου

 Σου δάνεισα μια νύχτα τα φτερά μου,

ένα ταξίδι να πας,

στα μέρη εκείνα που η ψυχή σου δε φτάνει...

κι εσύ τα πήρες 

κι άτσαλα στους ώμους σου τα ΄βαλες... 

τα τσάκισες...

Μια ιδέα τρυφεράδας αν είχες,

κάποιας συγκίνησης την υγρή υποψία,

το μεταξένιο χάδι 

ενός αθώου αγγίγματος,

θα κούμπωναν πάνω στο σώμα σου

σαν απαλά φιλιά σε πρόθυμα χείλη, 

τα φτερά μου...

θα σε ταξίδευαν 

στα μέρη εκείνα που η ψυχή σου

δε φτάνει...

Τώρα  μονάχος 

μεσ' στο διάφανο κελί σου

σε μένα ρίχνεις ευθύνες

ότι τα ευαίσθητα φτερά μου 

δεν ήταν γερά..

μέσα σου όμως το ξέρεις καλά

πως δεν τ' άξιζες.

Μαρία Γασπαράτου