Κάποιον Αύγουστο

 Θέλω να το πιστεύω 

κάπου πως υπάρχεις.

Σε μια ταράτσα ουράνια,

στάρι και καλαμπόκι

να ταΐζεις τα πουλιά...

όπως παλιά...

Κάτω απ' τον ήλιο, 

πάνω απ' τα σκούρα σου μαλλιά,

να 'χεις εκείνο το λευκό σου το καπέλο...

όλους να μας κοιτάς από ψηλά

και να γελάς..

Έτσι μ' αρέσει να φαντάζομαι

πως κάπου υπάρχεις...

Κι αν κάποια εικόνα θέλω 

από σένα να θυμάμαι,

τότε είναι...κάποιον Αύγουστο,

που πάνω σου έγειρα

το παιδικό μου κεφαλάκι

κι εσύ τραγούδια μου 'λεγες

και στοργικά μου χάιδευες

τα μακριά μαλλιά...

Τίποτε άλλο...

Κι ίσως, ποιος ξέρει...

εκεί που θέλω να φαντάζομαι

ότι υπάρχεις,

έτσι όπως πάντα ήθελα,

να μ' αγαπάς...

Μαρία Γασπαράτου