Άργησε η αλήθεια

Ολοκάθαρα βλέπω τώρα.

Τ' ακαθόριστα βρήκαν το σχήμα τους.

Την ευκρίνειά τους τα ασαφή.

Τα διφορούμενα 

τη σωστή τους ταυτότητα.

Σα να διαλύθηκε μια ομίχλη χρόνων

κι απέκτησαν νόημα όλα.

Δεν έχω απορίες.

Έχω πια βεβαιότητες.

Άργησε η αλήθεια να 'ρθεί...

τι να την κάνω τώρα...

Ξαφνικά δεν αντέχω το φως...

με προβολέα μοιάζει ενοχλητικό

που αποκαλύπτει τα λάθη μου.

Μαρία Γασπαράτου

Κάποτε θα έρθω

 Κάποτε θα έρθω.

Θα 'ναι η ψυχή μου ανάλαφρη.

Σ' έναν αέρα γνώριμο,

σαν χελιδόνας το φτερό

θα αφεθώ,

χωρίς να νοιάζομαι που θα με πάει.

Τα οικεία αρώματα 

μιας ξεχασμένης εποχής

θα εισπνεύσω.

Θα βυθιστώ 

σε χρώματα λησμονημένα.

Τους ήχους μιας παλιάς ζωής

θ' αφουγκραστώ.

Θα θυμηθώ ξανά...

Θα 'ναι πρωί...

μια μέρα καλοκαιρινή του Ιουλίου

κι η μυρωδιά της θάλασσας,

όλα θα τα γιατρέψει.

Μαρία Γασπαράτου

Κάποια μέρα

Κάποια μέρα θα ξυπνήσω

και θα πετάξω απ' το παράθυρο,

της νύχτας τους εφιάλτες.

Θα σταθώ στον καθρέφτη

και θα χαμογελάσω 

για τα χρόνια που έφυγαν.

"Αρκεί που είμαι εδώ"... θα πω...

"υπάρχει το είδωλό μου στον καθρέφτη...

δεν είναι λίγο..."

Θα χτενίσω τα μαλλιά μου 

και δε θα τα πιάσω όπως πάντα πίσω.

Ελεύθερα θα τ' αφήσω 

απαλά να χαϊδέψουν την πλάτη μου.

Θα φορέσω ένα φουστάνι 

στο χρώμα που αγαπώ...

κίτρινο... σαν ανοιξιάτικο λιβάδι

γεμάτο τριφύλλια.

Κι έπειτα στο ανοιχτό παράθυρο

με το πρόσωπο στραμμένο

στον ήλιο πατέρα μου,

θ' αναπνεύσω βαθιά 

το φως της μέρας.

Καμιά σημασία δε θα 'χουν 

όσα πέρασαν...

Κι όσες άφησαν πληγές,

θα γιατρευτούν με μιας 

σε μια σωτήρια, 

βελουδένια ζεστασιά.

Κάποια μέρα 

αληθινά θα ξημερώσει μέσα μου,

όταν απόφαση το πάρω

πως δεν μου ταιριάζει η νύχτα.

Μαρία Γασπαράτου

Βιάζονται οι άνθρωποι

Βιάζονται πάντα οι άνθρωποι...

θαρρείς και λαχταρούν

με μια αδιανόητη διαστροφή,

κάποια σου άστοχη κίνηση,

μια αμέλειά σου, 

μια σου απροσεξία,

να σε καταδικάσουν...

Στο βάθος, 

όσο τίποτ' άλλο επιθυμούν,

να νιώσουν 

πως δεν είσαι αντάξιός τους...

ικανοποίηση να πάρουν

για τη δική τους τάχα υπεροχή.

Βιάζονται οι άνθρωποι...

στην επιφάνεια μένουν

και πρόθεση καμιά δεν έχουν

να σκύψουν μέσα σου, 

τα πώς να βρουν και τα γιατί. 

Σ' ένα τεφτέρι μοναχά,

λάθη μετράνε 

κι απουσίες...

Τους είναι αδιάφορο 

αν παλεύεις με θεριά,

αν αγωνίζεσαι

η μέρα και η νύχτα σου να βγει...

χρόνο δεν έχουν γι' αναλύσεις.

Πιο εύκολο είναι άλλωστε

και σίγουρα πιο βολικό,

όταν αυτά που θέλεις δεν τα παίρνεις,

να διαγράφεις, 

ν' αγνοείς, 

ν' αποχωρείς.

Μαρία Γασπαράτου

Στάλες μιας πρωινής δροσιάς

 Έφυγα

έτσι όπως μόνο εγώ ξέρω να φεύγω.

Κι αυτοί που μείναν πίσω, ξέχασαν

έτσι όπως κάποιοι ξέρουν να ξεχνούν.

Κι εκείνα τα λόγια 

που κάποτε θαρρούσα αληθινά,

στάλες μιας πρωινής δροσιάς ήταν

που εξατμίστηκαν,

στου ήλιου το ανοιξιάτικο φως.

Τώρα στου απριλιάτικου απογεύματος

την μελαγχολική γαλήνη,

ψάχνω ανεπιτυχώς το νόημα να βρω

- μήπως και κάπου κρύβεται -

σ' αυτό το μάταιο ξόδεμα καρδιάς...

μαθήματα βέβαια πολύτιμα,

είναι όλα αυτά...

μα τι τα θες;

Γεννιέται ο άνθρωπος...

δε γίνεται. 

Μαρία Γασπαράτου

Σε βρήκα απόψε

Σ' αντάμωσα απόψε

κι ας νόμιζα από καιρό πως σε είχα χάσει.

Τα βήματά μου τα 'νιωθα ανάλαφρα,

στου Επιταφίου Σου την περιφορά.

Κοντά Σου ερχόμουν.

Σου μιλούσα... 

και της καρδιάς μου οι χτύποι,

χτύποι καμπάνας μοιάζαν

αναστάσιμης

κι ας ήταν νύχτα 

της πιο πένθιμης Παρασκευής.

Μέσα μου κάτι αναστηνόταν...

κάτι που την ψυχή μου γέμιζε χαρά, 

μαζί με μια παράξενη γαλήνη.

Σε βρήκα απόψε.

την Αύρα Σου ένιωσα

και της Αγάπης Σου το φως.

Ένιωσα να βουλιάζω

σε μια ουράνια αγκαλιά.

Ήσουν εκεί..

εδώ...

παντού...

Είσαι παντού..

Πάντοτε ήσουν...

απλά εγώ το 'χα ξεχάσει.

Μαρία Γασπαράτου

Μεγάλη Εβδομάδα ξημερώνει

Μεγάλη Εβδομάδα ξημερώνει

και η αυγή 

στης νεραντζιάς τα μυρωμένα άνθη

δάκρυα νωπά θ' αφήνει.

Πόσο ν' αντέξουν οι άσπρες μαργαρίτες

το βάρος του καιρού...

τ' αδύναμα κορμάκια τους

ο άνεμος της θλίψης θα λυγίζει.

Θα 'ναι αλλιώτικος αυτός ο πόνος...

αλλιώτικη του κόσμου η σιωπή

κι η ελπίδα θα ντραπεί ν' ανθίσει

σ' αυτή τη γη που έχει χάσει τη ντροπή.

Μα άλλη μια Ανάσταση κρυφά

το φέγγος του Θεού θα ντύνεται,

με αγάπη να μας χαριστεί,

σαν δώρο ιερό που δεν αξίζουμε.

Τη σταύρωση αγαπά αυτός ο κόσμος...

στο άδικο επιστρέφει, 

στο σκότος και στο αίμα...

της Αναστάσεως το φως και η χαρά

μια Κυριακή μόνο κρατούν 

και χάνονται

ξημέρωμα Δευτέρας. 

Μαρία Γασπαράτου

Σαν μπαίνει ο μήνας...

 Όσοι Απρίληδες κι αν έρθουν,

όσα κι αν φέρνουν χρώματα

και κελαηδήματα πουλιών,

όσο κι αν προσπαθούν

του ήλιου οι αχτίδες 

να φτάσουν στην καρδιά μου,

να κάψουν μνήμες και πληγές, 

λόγια και εικόνες που αίμα στάζουν,

όσο κι αν κάθε φορά

η άνοιξη πασχίζει 

με άνθη να καλύψει ό,τι ακόμα πονά

από κείνον τον Απρίλη,

από εκείνη την πικρή Πρωταπριλιά,

χαμένος κόπος.

Κάθε φορά σαν μπαίνει ο μήνας,

η ίδια μαχαιριά,

στην ψυχή μου θ' ανοίγει πιο βαθιά

το αιώνιο τραύμα.

Δε σε συγχωρώ

που έναν Απρίλη σκότωσες...

μα ούτε κι εμένα συγχωρώ

που αδύναμη ήμουν,

μονάχη ν' αλλάξω τη μοίρα.

Μαρία Γασπαράτου