κι ας νόμιζα από καιρό πως σε είχα χάσει.
Τα βήματά μου τα 'νιωθα ανάλαφρα,
στου Επιταφίου Σου την περιφορά.
Κοντά Σου ερχόμουν.
Σου μιλούσα...
και της καρδιάς μου οι χτύποι,
χτύποι καμπάνας μοιάζαν
αναστάσιμης
κι ας ήταν νύχτα
της πιο πένθιμης Παρασκευής.
Μέσα μου κάτι αναστηνόταν...
κάτι που την ψυχή μου γέμιζε χαρά,
μαζί με μια παράξενη γαλήνη.
Σε βρήκα απόψε.
την Αύρα Σου ένιωσα
και της Αγάπης Σου το φως.
Ένιωσα να βουλιάζω
σε μια ουράνια αγκαλιά.
Ήσουν εκεί..
εδώ...
παντού...
Είσαι παντού..
Πάντοτε ήσουν...
απλά εγώ το 'χα ξεχάσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου