Μια Καθαρά Δευτέρα

Την Καθαρά Δευτέρα ξεκινούσαμε
μ' έναν τεράστιο χαρταετό
που ετοιμάζαμε καιρό
μαζί μ' αυτόν και τα όνειρα μας τα πετούσαμε.

Στον ουρανό στραμμένα ήταν τα μάτια μας
και η αγάπη ανέβαινε ψηλά
πάνω από σπίτια και βουνά

απ' της ψυχής τα ανθισμένα μονοπάτια μας.

Χρόνια μετά, αλλάξαμε...χαθήκαμε.
Πάντα πετάνε οι χαρταετοί
πάνω απ' την άχαρή μας γη
αλλά εμείς να μεγαλώσουμε βιαστήκαμε.

Μια Καθαρά Δευτέρα ξεχαστήκαμε
τον αετό μας δεν κρατήσαμε γερά
ξέφυγαν ξάφνου τα σχοινιά
μαζί κι η αγάπη που ποτέ δεν ξαναβρήκαμε.

Μαρία Γασπαράτου

Η μυστική, δική μου ώρα

Το μεσημέρι ήταν πάντα

η μυστική, δική μου ώρα.

Ο ήλιος να μεσουρανεί 

στη μεγαλύτερή του δόξα

κι εγώ 

για δευτερόλεπτα έστω,

κατάματα να τον κοιτώ.

Τι κι αν το πύρινό του βλέμμα, 

μ' έκανε δίχως οίκτο

να δακρύζω...

μέσα σε τούτη τη φωτιά

έψαχνα πάντα ό,τι δεν είχα.

Προπάντων τη γυμνή μου αλήθεια

να ζεστάνω,

μα και να κάψω...

ω πόση ανάγκη είχα μέσα μου, 

να κάψω,

κομμάτια ολόκληρα ψυχής.

Κατάματα να τον κοιτώ.

Να τον κοιτώ και να του κλέβω...

για λίγο έστω,

να του κλέβω,

ζωή και θάνατο μαζί.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι,

τι κατά βάθος ήτανε 

αυτό που αποζητούσα...

Να λυτρωθώ

ή να καώ;

  

Μαρία Γασπαράτου

Αρμύρα με αρμύρα

Θα 'ρθω μια μέρα στ' ακρογιάλι...

χειμώνας θα ´ναι..

θα κράζουν τα θαλασσοπούλια...

το κύμα με τον άνεμο θα μάχεται

και το θυμό του θα ξεσπά

πάνω στα βράχια.

Μες στου πολέμου την αντάρα 

θα μπω κι εγώ

κι όταν θα πέφτουν κεραυνοί,

όσα δε λέγονται θα πω.

Κανείς δε θα τ' ακούσει... 

σαν μολυβένια σύννεφα

θα υψωθούν

σ' έναν βαρύ, 

απελπισμένο ουρανό...

βροχή θα γίνουν...

μια θάλασσα παράπονου,

μέσα στη θάλασσα θα πέσει...

αρμύρα με αρμύρα 

να κάψει το κακό.

Μαρία Γασπαράτου

Σ' αγάπησα

Σ' αγάπησα πιο δυνατά

κι από το ρεύμα 

που με ορμή διαπερνά

τα ηλεκτροφόρα σύρματα. 

Σ' αγάπησα πιο ταπεινά

κι απ' του χαμομηλιού το λύγισμα

στο πρόσταγμα του ανέμου.

Πιο σταθερά και πιο βαθιά

σ' αγάπησα 

κι από τη δυνατή ελιά,

που στα έγκατα της γης 

τις ρίζες της απλώνει.

Κι όλος μου ο κόσμος έγινε

το πρώτο γράμμα στ' όνομά σου

κι όλη μου η ζωή, λουλούδι, 

που αδιάκοπα ευωδιάζει

στο πέτο σου.

Μαρία Γασπαράτου

Εκείνη η παλιά λύπη

Ρίζωσε μέσα μου

εκείνη η παλιά λύπη...

δέντρο έγινε αειθαλές...

μου κρύβει το φως.

Κάθε Φλεβάρη,

τα παγωμένα άνθη της,

πληγώνουν τη μνήμη,

κερνούν την ευάλωτη πίστη μου

με δηλητηριώδεις καρπούς.

Εκείνη η παλιά λύπη...

τόσο ανθεκτική 

σε ξαφνικές επιδρομές 

αισιόδοξων προοπτικών,

τόσο επιθετική 

σε δειλές αναλαμπές ονείρων.

Μα χθες το βράδυ,

άρχισα κρυφά 

με μια μου πεισματάρικη ανάγκη,

να πριονίζω λίγο λίγο

τα πυκνά της κλαδιά...

ήδη από ένα άνοιγμα

τρύπωσε το ξημέρωμα,

μια φωτεινή αχτίδα του ήλιου...

και συνεχίζω...

Μαρία Γασπαράτου

Κόκκινα χρόνια

Κόκκινα χρόνια...

Στο μυαλό μια ανεξέλεγκτη ζάλη,

τα εξεγερμένα όνειρά μου

στην καρδιά μου σεισμός.

Σ' έναν εύφλεκτο κόσμο,

φωτιά και αέρας... 

παρανάλωμα όλα

για μια ανέφικτη ιδέα, 

για ένα αμφίβολο "θέλω",

για μια αόριστη ανάγκη

για μια αιώνια πληγή.

Τι έμεινε αλήθεια...

Τώρα πίσω κοιτώντας 

της ζωής τα καμένα,

απ' τα κόκκινα χρόνια

έχει μείνει μονάχα

ένας μαύρος καπνός.

Μαρία Γασπαράτου