Άργησε η αλήθεια

Ολοκάθαρα βλέπω τώρα.

Τ' ακαθόριστα βρήκαν το σχήμα τους.

Την ευκρίνειά τους τα ασαφή.

Τα διφορούμενα 

τη σωστή τους ταυτότητα.

Σα να διαλύθηκε μια ομίχλη χρόνων

κι απέκτησαν νόημα όλα.

Δεν έχω απορίες.

Έχω πια βεβαιότητες.

Άργησε η αλήθεια να 'ρθεί...

τι να την κάνω τώρα...

Ξαφνικά δεν αντέχω το φως...

με προβολέα μοιάζει ενοχλητικό

που αποκαλύπτει τα λάθη μου.

Μαρία Γασπαράτου

Κάποτε θα έρθω

 Κάποτε θα έρθω.

Θα 'ναι η ψυχή μου ανάλαφρη.

Σ' έναν αέρα γνώριμο,

σαν χελιδόνας το φτερό

θα αφεθώ,

χωρίς να νοιάζομαι που θα με πάει.

Τα οικεία αρώματα 

μιας ξεχασμένης εποχής

θα εισπνεύσω.

Θα βυθιστώ 

σε χρώματα λησμονημένα.

Τους ήχους μιας παλιάς ζωής

θ' αφουγκραστώ.

Θα θυμηθώ ξανά...

Θα 'ναι πρωί...

μια μέρα καλοκαιρινή του Ιουλίου

κι η μυρωδιά της θάλασσας,

όλα θα τα γιατρέψει.

Μαρία Γασπαράτου

Κάποια μέρα

Κάποια μέρα θα ξυπνήσω

και θα πετάξω απ' το παράθυρο,

της νύχτας τους εφιάλτες.

Θα σταθώ στον καθρέφτη

και θα χαμογελάσω 

για τα χρόνια που έφυγαν.

"Αρκεί που είμαι εδώ"... θα πω...

"υπάρχει το είδωλό μου στον καθρέφτη...

δεν είναι λίγο..."

Θα χτενίσω τα μαλλιά μου 

και δε θα τα πιάσω όπως πάντα πίσω.

Ελεύθερα θα τ' αφήσω 

απαλά να χαϊδέψουν την πλάτη μου.

Θα φορέσω ένα φουστάνι 

στο χρώμα που αγαπώ...

κίτρινο... σαν ανοιξιάτικο λιβάδι

γεμάτο τριφύλλια.

Κι έπειτα στο ανοιχτό παράθυρο

με το πρόσωπο στραμμένο

στον ήλιο πατέρα μου,

θ' αναπνεύσω βαθιά 

το φως της μέρας.

Καμιά σημασία δε θα 'χουν 

όσα πέρασαν...

Κι όσες άφησαν πληγές,

θα γιατρευτούν με μιας 

σε μια σωτήρια, 

βελουδένια ζεστασιά.

Κάποια μέρα 

αληθινά θα ξημερώσει μέσα μου,

όταν απόφαση το πάρω

πως δεν μου ταιριάζει η νύχτα.

Μαρία Γασπαράτου

Βιάζονται οι άνθρωποι

Βιάζονται πάντα οι άνθρωποι...

θαρρείς και λαχταρούν

με μια αδιανόητη διαστροφή,

κάποια σου άστοχη κίνηση,

μια αμέλειά σου, 

μια σου απροσεξία,

να σε καταδικάσουν...

Στο βάθος, 

όσο τίποτ' άλλο επιθυμούν,

να νιώσουν 

πως δεν είσαι αντάξιός τους...

ικανοποίηση να πάρουν

για τη δική τους τάχα υπεροχή.

Βιάζονται οι άνθρωποι...

στην επιφάνεια μένουν

και πρόθεση καμιά δεν έχουν

να σκύψουν μέσα σου, 

τα πώς να βρουν και τα γιατί. 

Σ' ένα τεφτέρι μοναχά,

λάθη μετράνε 

κι απουσίες...

Τους είναι αδιάφορο 

αν παλεύεις με θεριά,

αν αγωνίζεσαι

η μέρα και η νύχτα σου να βγει...

χρόνο δεν έχουν γι' αναλύσεις.

Πιο εύκολο είναι άλλωστε

και σίγουρα πιο βολικό,

όταν αυτά που θέλεις δεν τα παίρνεις,

να διαγράφεις, 

ν' αγνοείς, 

ν' αποχωρείς.

Μαρία Γασπαράτου

Στάλες μιας πρωινής δροσιάς

 Έφυγα

έτσι όπως μόνο εγώ ξέρω να φεύγω.

Κι αυτοί που μείναν πίσω, ξέχασαν

έτσι όπως κάποιοι ξέρουν να ξεχνούν.

Κι εκείνα τα λόγια 

που κάποτε θαρρούσα αληθινά,

στάλες μιας πρωινής δροσιάς ήταν

που εξατμίστηκαν,

στου ήλιου το ανοιξιάτικο φως.

Τώρα στου απριλιάτικου απογεύματος

την μελαγχολική γαλήνη,

ψάχνω ανεπιτυχώς το νόημα να βρω

- μήπως και κάπου κρύβεται -

σ' αυτό το μάταιο ξόδεμα καρδιάς...

μαθήματα βέβαια πολύτιμα,

είναι όλα αυτά...

μα τι τα θες;

Γεννιέται ο άνθρωπος...

δε γίνεται. 

Μαρία Γασπαράτου

Σε βρήκα απόψε

Σ' αντάμωσα απόψε

κι ας νόμιζα από καιρό πως σε είχα χάσει.

Τα βήματά μου τα 'νιωθα ανάλαφρα,

στου Επιταφίου Σου την περιφορά.

Κοντά Σου ερχόμουν.

Σου μιλούσα... 

και της καρδιάς μου οι χτύποι,

χτύποι καμπάνας μοιάζαν

αναστάσιμης

κι ας ήταν νύχτα 

της πιο πένθιμης Παρασκευής.

Μέσα μου κάτι αναστηνόταν...

κάτι που την ψυχή μου γέμιζε χαρά, 

μαζί με μια παράξενη γαλήνη.

Σε βρήκα απόψε.

την Αύρα Σου ένιωσα

και της Αγάπης Σου το φως.

Ένιωσα να βουλιάζω

σε μια ουράνια αγκαλιά.

Ήσουν εκεί..

εδώ...

παντού...

Είσαι παντού..

Πάντοτε ήσουν...

απλά εγώ το 'χα ξεχάσει.

Μαρία Γασπαράτου

Μεγάλη Εβδομάδα ξημερώνει

Μεγάλη Εβδομάδα ξημερώνει

και η αυγή 

στης νεραντζιάς τα μυρωμένα άνθη

δάκρυα νωπά θ' αφήνει.

Πόσο ν' αντέξουν οι άσπρες μαργαρίτες

το βάρος του καιρού...

τ' αδύναμα κορμάκια τους

ο άνεμος της θλίψης θα λυγίζει.

Θα 'ναι αλλιώτικος αυτός ο πόνος...

αλλιώτικη του κόσμου η σιωπή

κι η ελπίδα θα ντραπεί ν' ανθίσει

σ' αυτή τη γη που έχει χάσει τη ντροπή.

Μα άλλη μια Ανάσταση κρυφά

το φέγγος του Θεού θα ντύνεται,

με αγάπη να μας χαριστεί,

σαν δώρο ιερό που δεν αξίζουμε.

Τη σταύρωση αγαπά αυτός ο κόσμος...

στο άδικο επιστρέφει, 

στο σκότος και στο αίμα...

της Αναστάσεως το φως και η χαρά

μια Κυριακή μόνο κρατούν 

και χάνονται

ξημέρωμα Δευτέρας. 

Μαρία Γασπαράτου

Σαν μπαίνει ο μήνας...

 Όσοι Απρίληδες κι αν έρθουν,

όσα κι αν φέρνουν χρώματα

και κελαηδήματα πουλιών,

όσο κι αν προσπαθούν

του ήλιου οι αχτίδες 

να φτάσουν στην καρδιά μου,

να κάψουν μνήμες και πληγές, 

λόγια και εικόνες που αίμα στάζουν,

όσο κι αν κάθε φορά

η άνοιξη πασχίζει 

με άνθη να καλύψει ό,τι ακόμα πονά

από κείνον τον Απρίλη,

από εκείνη την πικρή Πρωταπριλιά,

χαμένος κόπος.

Κάθε φορά σαν μπαίνει ο μήνας,

η ίδια μαχαιριά,

στην ψυχή μου θ' ανοίγει πιο βαθιά

το αιώνιο τραύμα.

Δε σε συγχωρώ

που έναν Απρίλη σκότωσες...

μα ούτε κι εμένα συγχωρώ

που αδύναμη ήμουν,

μονάχη ν' αλλάξω τη μοίρα.

Μαρία Γασπαράτου

Απρίλης

 Έφτασε ο Απρίλης με τα μικρά

και τα μεγάλα του θαύματα.

Φλογίτσες χρυσαφένιες οι ελπίδες

πάνω στα φρέσκα φυλλαράκια,

στης πασχαλιάς τα μυρωδάτα άνθη,

στις ανυπόμονες ψυχές.

Παίζει το φως με τις σκιές

σπίθες ανάβει στα βλέμματα.

Κάπου εκεί, 

στης αντοχής τα τελευταία όρια,

μια Ανάσταση προσμένει

να την πιστέψουμε...

Καλό μήνα!!!

Ακόμα την ψάχνω την άνοιξη

Ακόμα την ψάχνω την άνοιξη...

το πιστεύεις;

Όχι οποιαδήποτε άνοιξη..

Εκείνη που έχει των παιδικών μου χρόνων 

τη μυρωδιά,

το χέρι της μητέρας 

που τρυφερά το δικό μου κρατούσε

στα πράσινα λιβάδια... τις λιγοστές φορές...

το κίτρινο τριφύλλι 

που πια το φωτεινό του χρώμα

έχασε.

Να συμπληρώσω ψάχνω, στιγμές,

σ' εκείνες τις άνοιξες... 

Να συμπληρώσω στιγμές, 

εικόνες, λόγια,

που μείναν μισά.

Κάθε φορά που φτάνει η άνοιξη,

λειψή είναι...

όλο ζητάει...

όμως πού νά 'βρω να της δώσω,

που χάθηκαν οι γειτονιές,

τα σπίτια με τις ανθισμένες αυλές,

του γείτονα η καλοσυνάτη καλημέρα,

των παιδιών τα γέλια στις αλάνες,

η αγκαλιά της μάνας που δεν χόρτασα...

κι ας λέει ο Ποιητής:

"Την άνοιξη αν δεν την βρεις, την φτιάχνεις"...

Εγώ ακόμα την ψάχνω την άνοιξη.

Μαρία Γασπαράτου

Η μέρα της Γυναίκας

 Πώς να γιορτάσω πες μου

και να γιορτάσω τι;

Πριν λίγες μέρες κιόλας,

μια κάποια Νεκταρία,

απ' του συντρόφου της το χέρι

έσβησε...

Πόσα ονόματα να πω;

Ελένη, Καρολάιν, Γαρυφαλλιά,

Άννα, Δώρα, Σούζαν, Πολυξένη,

Βασιλική, Ντανιέλα, Κωνσταντίνα,

Σταυρούλα, Ιωάννα, Αναστασία,

Άντζελα, Γεωργία

κι άλλες πολλές

που πλήρωσαν το τίμημα

να γεννηθείς γυναίκα...

Ούτε λουλούδια 

ούτε καρδιές

ούτε ευχές τετριμμένες..

είναι ο αγώνας διαρκής 

για ισότητα, για σεβασμό,

για εξάλειψη της βίας και του φόβου,

για αλλαγή νοοτροπίας

κι είναι μακρύς ακόμα ο δρόμος,

πολύ μακρύς, 

για να μπορέσει αληθινά να γιορταστεί

η μέρα της Γυναίκας.

Μαρία Γασπαράτου

Σκοτάδι

Πληγές στης γης το στέρνο

αιμορραγούν.

Βλέμματα παιδικά - καρφιά -

στου Ιησού τις τρυφερές παλάμες.

Καπνοί και φλόγες και όνειρα

που βίαια έχουν γκρεμιστεί.

Σκοτάδι.

Ελπίδα πουθενά

κι η πίστη ραγισμένο δεκανίκι.

Για ποια δικαιοσύνη μου μιλάς...

Για ποια ζωή...

που τη ζωή,

θυσία σ' έναν βρώμικο βωμό,

την έχουν κάνει;

Μαρία Γασπαράτου

Φθινόπωρα

Στα μονοπάτια που έπαιρνα,

φύλλα πατούσα κίτρινα, ξερά.

Πάντοτε τα φθινόπωρα 

ήτανε κάποια βήματα 

μπροστά από μένα.

Τότε δεν ήξερα...

στο ανύποπτο μυαλό μου

η άνοιξη αναμενόμενη ήταν

και στόχος εφικτός.

Χρόνια μετά κατάλαβα

πως τα φθινόπωρα ήτανε 

ο μόνος προορισμός 

κι η μόνη αφετηρία.

Δρόμοι στεγνοί

και όνειρα που έφευγαν 

σαν τα πουλιά

και λίμνες μελαγχολικές 

που μέσα τους 

σαν ένα ακόμα φύλλο κίτρινο,

καθρεφτιζόταν το είδωλό μου.

Ήταν βαριά η συννεφιά

και πάντα μάταια έψαχνα 

ένα άνοιγμα

στον σιδερένιο μου ουρανό

να μπει μια στάλα φως...

Ίσως γι' αυτό τόσο πολύ 

αγάπησα τον ήλιο.

Μαρία Γασπαράτου

Μια Καθαρά Δευτέρα

Την Καθαρά Δευτέρα ξεκινούσαμε
μ' έναν τεράστιο χαρταετό
που ετοιμάζαμε καιρό
μαζί μ' αυτόν και τα όνειρα μας τα πετούσαμε.

Στον ουρανό στραμμένα ήταν τα μάτια μας
και η αγάπη ανέβαινε ψηλά
πάνω από σπίτια και βουνά

απ' της ψυχής τα ανθισμένα μονοπάτια μας.

Χρόνια μετά, αλλάξαμε...χαθήκαμε.
Πάντα πετάνε οι χαρταετοί
πάνω απ' την άχαρή μας γη
αλλά εμείς να μεγαλώσουμε βιαστήκαμε.

Μια Καθαρά Δευτέρα ξεχαστήκαμε
τον αετό μας δεν κρατήσαμε γερά
ξέφυγαν ξάφνου τα σχοινιά
μαζί κι η αγάπη που ποτέ δεν ξαναβρήκαμε.

Μαρία Γασπαράτου

Η μυστική, δική μου ώρα

Το μεσημέρι ήταν πάντα

η μυστική, δική μου ώρα.

Ο ήλιος να μεσουρανεί 

στη μεγαλύτερή του δόξα

κι εγώ 

για δευτερόλεπτα έστω,

κατάματα να τον κοιτώ.

Τι κι αν το πύρινό του βλέμμα, 

μ' έκανε δίχως οίκτο

να δακρύζω...

μέσα σε τούτη τη φωτιά

έψαχνα πάντα ό,τι δεν είχα.

Προπάντων τη γυμνή μου αλήθεια

να ζεστάνω,

μα και να κάψω...

ω πόση ανάγκη είχα μέσα μου, 

να κάψω,

κομμάτια ολόκληρα ψυχής.

Κατάματα να τον κοιτώ.

Να τον κοιτώ και να του κλέβω...

για λίγο έστω,

να του κλέβω,

ζωή και θάνατο μαζί.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι,

τι κατά βάθος ήτανε 

αυτό που αποζητούσα...

Να λυτρωθώ

ή να καώ;

  

Μαρία Γασπαράτου

Αρμύρα με αρμύρα

Θα 'ρθω μια μέρα στ' ακρογιάλι...

χειμώνας θα ´ναι..

θα κράζουν τα θαλασσοπούλια...

το κύμα με τον άνεμο θα μάχεται

και το θυμό του θα ξεσπά

πάνω στα βράχια.

Μες στου πολέμου την αντάρα 

θα μπω κι εγώ

κι όταν θα πέφτουν κεραυνοί,

όσα δε λέγονται θα πω.

Κανείς δε θα τ' ακούσει... 

σαν μολυβένια σύννεφα

θα υψωθούν

σ' έναν βαρύ, 

απελπισμένο ουρανό...

βροχή θα γίνουν...

μια θάλασσα παράπονου,

μέσα στη θάλασσα θα πέσει...

αρμύρα με αρμύρα 

να κάψει το κακό.

Μαρία Γασπαράτου

Σ' αγάπησα

Σ' αγάπησα πιο δυνατά

κι από το ρεύμα 

που με ορμή διαπερνά

τα ηλεκτροφόρα σύρματα. 

Σ' αγάπησα πιο ταπεινά

κι απ' του χαμομηλιού το λύγισμα

στο πρόσταγμα του ανέμου.

Πιο σταθερά και πιο βαθιά

σ' αγάπησα 

κι από τη δυνατή ελιά,

που στα έγκατα της γης 

τις ρίζες της απλώνει.

Κι όλος μου ο κόσμος έγινε

το πρώτο γράμμα στ' όνομά σου

κι όλη μου η ζωή, λουλούδι, 

που αδιάκοπα ευωδιάζει

στο πέτο σου.

Μαρία Γασπαράτου

Εκείνη η παλιά λύπη

Ρίζωσε μέσα μου

εκείνη η παλιά λύπη...

δέντρο έγινε αειθαλές...

μου κρύβει το φως.

Κάθε Φλεβάρη,

τα παγωμένα άνθη της,

πληγώνουν τη μνήμη,

κερνούν την ευάλωτη πίστη μου

με δηλητηριώδεις καρπούς.

Εκείνη η παλιά λύπη...

τόσο ανθεκτική 

σε ξαφνικές επιδρομές 

αισιόδοξων προοπτικών,

τόσο επιθετική 

σε δειλές αναλαμπές ονείρων.

Μα χθες το βράδυ,

άρχισα κρυφά 

με μια μου πεισματάρικη ανάγκη,

να πριονίζω λίγο λίγο

τα πυκνά της κλαδιά...

ήδη από ένα άνοιγμα

τρύπωσε το ξημέρωμα,

μια φωτεινή αχτίδα του ήλιου...

και συνεχίζω...

Μαρία Γασπαράτου

Κόκκινα χρόνια

Κόκκινα χρόνια...

Στο μυαλό μια ανεξέλεγκτη ζάλη,

τα εξεγερμένα όνειρά μου

στην καρδιά μου σεισμός.

Σ' έναν εύφλεκτο κόσμο,

φωτιά και αέρας... 

παρανάλωμα όλα

για μια ανέφικτη ιδέα, 

για ένα αμφίβολο "θέλω",

για μια αόριστη ανάγκη

για μια αιώνια πληγή.

Τι έμεινε αλήθεια...

Τώρα πίσω κοιτώντας 

της ζωής τα καμένα,

απ' τα κόκκινα χρόνια

έχει μείνει μονάχα

ένας μαύρος καπνός.

Μαρία Γασπαράτου

Δρόμους ανοίγει ο Φλεβάρης

 Κάτι σκοτεινό μένει πίσω...

το νιώθω...

Δρόμους ανοίγει ο Φλεβάρης 

που θα σε βγάλουν στο φως.

Όταν θα δεις ν' ανθίζει 

η πρώτη αμυγδαλιά,

θ' αρχίσει την ψυχή σου να χαϊδεύει,

το πιο γλυκό τραγούδι των πουλιών.

Μη σκέφτεσαι πως για την άνοιξη

είναι νωρίς ακόμα...

Όσο μουντός κι αν είναι, 

όσο κι αν είναι παγερός,

θα ΄ρθει όπου να ΄ναι ο καιρός

που θα τελειώσει ο χειμώνας.

Μαρία Γασπαράτου

Καλό μήνα με υγεία!!!

Την άνοιξη μονάχα...

 Έτσι απλά λοιπόν θα ξεχαστώ...

κι απ' το μυαλό σου 

όταν θα περνώ τυχαία,

κάτι αόριστο 

σαν πεταλούδας το απαλό φτερούγισμα,

μέσα σου θα σκιρτά 

και δευτερόλεπτα μετά, 

θα χάνεται.

Δε θα 'χεις καν τη βεβαιότητα

πως το 'νιωσες στ' αλήθεια.

Την άνοιξη μονάχα,

όταν θα βλέπεις 

πίσω να γυρνούν τα χελιδόνια,

τότε μοιραία η απουσία μου 

θα σε πονά

κι η ανεπίστρεπτη φυγή μου

θα γράφει πάλι στην ψυχή σου

ιστορία. 

Μαρία Γασπαράτου

Τα φτερά μου

 Σου δάνεισα μια νύχτα τα φτερά μου,

ένα ταξίδι να πας,

στα μέρη εκείνα που η ψυχή σου δε φτάνει...

κι εσύ τα πήρες 

κι άτσαλα στους ώμους σου τα ΄βαλες... 

τα τσάκισες...

Μια ιδέα τρυφεράδας αν είχες,

κάποιας συγκίνησης την υγρή υποψία,

το μεταξένιο χάδι 

ενός αθώου αγγίγματος,

θα κούμπωναν πάνω στο σώμα σου

σαν απαλά φιλιά σε πρόθυμα χείλη, 

τα φτερά μου...

θα σε ταξίδευαν 

στα μέρη εκείνα που η ψυχή σου

δε φτάνει...

Τώρα  μονάχος 

μεσ' στο διάφανο κελί σου

σε μένα ρίχνεις ευθύνες

ότι τα ευαίσθητα φτερά μου 

δεν ήταν γερά..

μέσα σου όμως το ξέρεις καλά

πως δεν τ' άξιζες.

Μαρία Γασπαράτου

Μια απόφαση ήταν

Οι λέξεις που πρόδωσα,

απ' το χέρι με πήραν..

"Πού πάμε;"

Ρώτησα...

"Εκεί", μου είπαν 

"που οι άνεμοι

δε θα τσακίσουν τα φτερά μας."

Μια απόφαση ήταν...

Τώρα κι αυτές κι εγώ,

ελεύθερα πετάμε.

Ούτε σκιές, ούτε φωνές,

ούτε και ψίθυροι,

δε σταματούν το πέταγμά μας...

ούτε ματιές ξυράφια,

του ορίζοντα δεν κόβουνε το νήμα.

Μια απόφαση ήταν...

το άνοιγμα μιας πόρτας...

το πρώτο βήμα...

κι είναι ξανά οι ουρανοί

δικοί μας.

Μαρία Γασπαράτου

Τα όνειρα

 Μην τα κρατάς φυλακισμένα τα όνειρα...

μην περιμένεις μόνα τους

να βρούνε πέλαγα να ταξιδέψουν.

Και με τα δάκρυά σου ακόμα,

φτιάξε θάλασσες...

βαρκούλες φτιάξε

με χαμόγελά σου ξεχασμένα...

κι ασ' τα ελεύθερα 

να βρουν ορίζοντες τα όνειρα...

Πρέπει ν' αρχίσεις κάποτε

να ζεις για σένα.

Μαρία Γασπαράτου

 

Κάποιον Αύγουστο

 Θέλω να το πιστεύω 

κάπου πως υπάρχεις.

Σε μια ταράτσα ουράνια,

στάρι και καλαμπόκι

να ταΐζεις τα πουλιά...

όπως παλιά...

Κάτω απ' τον ήλιο, 

πάνω απ' τα σκούρα σου μαλλιά,

να 'χεις εκείνο το λευκό σου το καπέλο...

όλους να μας κοιτάς από ψηλά

και να γελάς..

Έτσι μ' αρέσει να φαντάζομαι

πως κάπου υπάρχεις...

Κι αν κάποια εικόνα θέλω 

από σένα να θυμάμαι,

τότε είναι...κάποιον Αύγουστο,

που πάνω σου έγειρα

το παιδικό μου κεφαλάκι

κι εσύ τραγούδια μου 'λεγες

και στοργικά μου χάιδευες

τα μακριά μαλλιά...

Τίποτε άλλο...

Κι ίσως, ποιος ξέρει...

εκεί που θέλω να φαντάζομαι

ότι υπάρχεις,

έτσι όπως πάντα ήθελα,

να μ' αγαπάς...

Μαρία Γασπαράτου

Ο κύκλος έκλεισε...

Ο κύκλος έκλεισε...

Καιρός να πάψουν τα κύματα.

Χίλιες φορές 

να μαρμαρώσουν στην ακτή.

Δε τους αντέχουν πια 

τέτοιους ανέμους.

Μες στην υγρή τους φυλακή,

για πάντα θα κλείσουν

εικόνες, και χρώματα, 

ψιθύρους και κραυγές,

τραγούδια εύθυμα και θρήνους...

τίποτα απ΄ αυτά πια 

δε θα ταξιδέψουν...

και θα τα πνίξει όλα η σιωπή.

Σ' αυτή την άστοργη ακτή

που η μοίρα θέλησε να σβήσουν

- πού ξέρεις...-

μπορεί επιτέλους και να βρουν

τη λύτρωση...

Μαρία Γασπαράτου