Φθινόπωρα

Στα μονοπάτια που έπαιρνα,

φύλλα πατούσα κίτρινα, ξερά.

Πάντοτε τα φθινόπωρα 

ήτανε κάποια βήματα 

μπροστά από μένα.

Τότε δεν ήξερα...

στο ανύποπτο μυαλό μου

η άνοιξη αναμενόμενη ήταν

και στόχος εφικτός.

Χρόνια μετά κατάλαβα

πως τα φθινόπωρα ήτανε 

ο μόνος προορισμός 

κι η μόνη αφετηρία.

Δρόμοι στεγνοί

και όνειρα που έφευγαν 

σαν τα πουλιά

και λίμνες μελαγχολικές 

που μέσα τους 

σαν ένα ακόμα φύλλο κίτρινο,

καθρεφτιζόταν το είδωλό μου.

Ήταν βαριά η συννεφιά

και πάντα μάταια έψαχνα 

ένα άνοιγμα

στον σιδερένιο μου ουρανό

να μπει μια στάλα φως...

Ίσως γι' αυτό τόσο πολύ 

αγάπησα τον ήλιο.

Μαρία Γασπαράτου