Κόκκινα χρόνια

Κόκκινα χρόνια...

Στο μυαλό μια ανεξέλεγκτη ζάλη,

τα εξεγερμένα όνειρά μου

στην καρδιά μου σεισμός.

Σ' έναν εύφλεκτο κόσμο,

φωτιά και αέρας... 

παρανάλωμα όλα

για μια ανέφικτη ιδέα, 

για ένα αμφίβολο "θέλω",

για μια αόριστη ανάγκη

για μια αιώνια πληγή.

Τι έμεινε αλήθεια...

Τώρα πίσω κοιτώντας 

της ζωής τα καμένα,

απ' τα κόκκινα χρόνια

έχει μείνει μονάχα

ένας μαύρος καπνός.

Μαρία Γασπαράτου