Σάββατο των Ψυχών

Για του Άη Γιώργη κίνησα την εκκλησιά...

Κάπως βαριά τα ένιωθα τα βήματά μου.

Ήταν η μέρα τέτοια...

Σάββατο των Ψυχών 

κι ο ήλιος έκαιγε ανελέητα το πρόσωπό μου.

Σ' όλο το δρόμο είχα στο νου το βλέμμα σου,

πάντα μ' ένα παράπονο

βαθιά κρυμμένο

στις καφετιές σου ίριδες...

κι αν ήταν γελαστό το πρόσωπό σου,

τώρα το ξέρω...

από χαρά δεν ήταν..

μόνο από καλοσύνη..

Μ' έκαιγε αυτό το βλέμμα

πιότερο κι απ' του Μάη τον ήλιο...

μες στης ψυχής μου τα ξερόχορτα

φωτιά έβαζε 

σα να 'θελε στάχτη να γίνουν όλα

και σε καινούρια πλέον γη

να βλαστήσουν 

εκείνα που άφησα να μαραθούν.

Μπροστά στης Παναγιάς την ιερή εικόνα

ένα κεράκι, σου άναψα..

Εις μνήμην...

Σάββατο των Ψυχών...

και νιώθω ακόμα βάλσαμο

μεσ' στην ψυχή,

το άσβεστο νοιάξιμό σου.

Μαρία Γασπαράτου

Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν

 Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν...

πόσοι απ' το λευκό φουστάνι της,

τραβάνε την ελπίδα

και στην παλάμη τους, 

το άρωμα που έμεινε 

κάποιας παλιάς χαράς,

αχόρταγα μυρίζουν... 

Πόσοι τον ουρανό κοιτούν

σ' έρημους δρόμους της νυχτιάς,

τα δάκρυά τους κάνουν

πεφταστέρια 

κι εύχονται το ξημέρωμα 

να φέρει στην ψυχή τους τη γαλήνη... 

Πόσοι διψούν για μια φωνή,

για μια αγκαλιά,

για ένα βλέμμα τρυφερό,

για λίγη αγάπη...

Να 'ξερες πόσοι ξαγρυπνούν 

την ώρα αυτή... 

απελπισμένα πόσοι ψάχνουν 

δύναμη να βρουν,

ν' αντέξουνε ακόμα ένα σκοτάδι...

Να 'ξερες πόσοι απόψε ξαγρυπνούν

και μες στης νύχτας τον καθρέφτη

σαν κοιτούν,

να 'ξερες πόσο μοιάζουνε

μ' εσένα...

Μαρία Γασπαράτου

Το νοιάξιμό σου

Το νοιάξιμό σου...αυτό μου λείπει..

στα μάτια σου, στις λέξεις, στη φωνή..

Το νοιάξιμο που ανάκατο ήταν

με μια αγωνία διαρκή

και στα νεανικά μου μάτια

φάνταζε υπερβολικό.

Κι όταν τα βράδια 

κάποτε αργούσα,

το δάκρυ εκείνο σου,

στην άκρη των ματιών,

με γέμιζε ενοχές,

που έπειτα όμως τις ξεχνούσα.

"Όταν θα γίνεις μάνα" μου 'λεγες

"τότε θα καταλάβεις..."

Τώρα σε σκέφτομαι συχνά

κάθε φορά που ζω τις ίδιες αγωνίες

κι έχω μια ανάγκη αβάσταχτη,

συγγνώμη να σου πω...

Τώρα κατάλαβα,

πως η αγάπη είναι, 

που για τα πάντα ανησυχεί,

και για το τίποτα.

Η αγάπη αυτή 

που με καμιά άλλη δε μοιάζει...

κι είναι φορές

που εκείνο σου το νοιάξιμο

το τόσο τρυφερό,

μου λείπει.

Μαρία Γασπαράτου

Σαφείς οι αστερισμοί

Δε χρειάζεται να πεις κάτι...

τίποτα κι εγώ δε θα πω.

Ξεκάθαρα όλα

σαν έναστρος αυγουστιάτικος ουρανός.

Βλέπω κιόλας ένα αστέρι να πέφτει.

Ευχή δε θα κάνω...

έμαθα πια να μη ζητώ.

Μετρώ μόνο σημάδια...

σαφείς οι αστερισμοί...με διδάσκουν.

Σαν ξημερώσει,

πάρε απ' τους στίχους μου

ένα λουλούδι λευκό,

βάλτο στο αυτί σου,

σφύρα αδιάφορα

καθώς θα βαδίζεις 

σε δρόμους δικούς σου

κι όταν θα φτάσεις στη θάλασσα,

πέταξέ το μακριά,

νότες να βρει πελαγίσιες 

να γίνει τραγούδι.

Μαρία Γασπαράτου

Πλέξτε μαγιάτικα στεφάνια

Ο Μάιος όμως είναι εδώ..

Πόσο το βάρος του φωτός του

ν' αντέξει η συννεφιά...

Για άλλη μια φορά

θα θριαμβεύσει ο ήλιος

Πλέξτε μαγιάτικα στεφάνια

το ωραίο του κεφάλι για να στέψουμε.

Με αγριολούλουδα και ρόδα να στολίσουμε 

τα χρυσαφένια του μαλλιά.

Κι αν μάχεται ο ουρανός

με μολυβένια χρώματα

μες στην ψυχή να φέρει 

κάποια σκιά μελαγχολίας,

άδικος κόπος...

στον Μάη ταιριάζει μόνο η χαρά!

Καλό μήνα με υγεία και χαρές!

Μαρία Γασπαράτου