Η πρώτη βροχή

Χαθήκαμε σ' ερωτηματικά

και σύνθετες παρενθέσεις.

Αλλάζαμε  παραγράφους 

σε κείμενα ημιτελή.

Η πένα στα χέρια μας ήταν

κι οι άδειες σελίδες, διαθέσιμες...

μα αβεβαιότητες κι ανόητοι φόβοι

κρύφτηκαν κάτω από μουτζούρες...

τα "μήπως", τα "αλλά" και τα "μη"

μπλόκαραν την καρδιά. 

Φθινοπώριασε...

Σήμερα κιόλας ήρθε απρόσκλητη

η πρώτη βροχή.

Στις ήδη ξεχασμένες σελίδες

πέφτουν οι στάλες σαν δάκρυα

και σβήνουν τις λέξεις 

που διάλεξαν να χαθούν. 

Μαρία Γασπαράτου

Τι μένει, αλήθεια;

Ίχνη πάνω στην άμμο οι στιγμές...

αμέσως τις παίρνει

του χρόνου το αδίστακτο κύμα.

Τι μένει, αλήθεια; 

Χρώματα, ήχοι, 

γαλήνιες σιωπές, μυρωδιές 

που χαϊδεύουν απαλά τις αισθήσεις,

στης μνήμης μου 

κάποιο γαλάζιο μπαούλο θα μπουν...

κάποια μπορεί να ξεχαστούν,

κάποια, 

σε δύσκολους καιρούς, 

θα με γεμίζουν νοσταλγία.

Θα κυλήσει γλυκά ο Σεπτέμβρης

κι όλα γύρω θ΄ αλλάζουν αργά,

ώσπου ένα όνειρο μόνο θα μείνει,

μια δροσάτη ανεπαίσθητη αύρα,

ένας ήχος θαλάσσιος στο αυτί

μακρινός 

από κάποιο κοχύλι.

                Μαρία Γασπαράτου

 

Γυναίκες που δεν πρόλαβαν

Στων τρένων τους σταθμούς

θα τις δεις,

τις αφέγγαρες νύχτες...

σκυφτές σκιές,

με πρόσωπο που μια κοιτά μπροστά,

και μία πίσω...

τα τρομαγμένα μάτια τους, 

καρφιά,

πάνω στα τρένα που φεύγουν...

κι άλλοτε πάλι 

στων λιμανιών την άκρη

θα τις δεις,

με το θλιμμένο βλέμμα τους 

ν' ακολουθούν

το καράβι που έφυγε μόλις...

σαν γλάρους με σπασμένα φτερά

που λαχταρούν 

μα δεν αντέχουν να πετάξουν.

Από πληγές που αιμορραγούν,

κόκκινα τριαντάφυλλα ανθίζουν

στο άσπρο τους φουστάνι...

Γυναίκες που δεν μπόρεσαν...

γυναίκες που δεν πρόλαβαν...

Μα κάποια ματωμένα δειλινά, 

στου ορίζοντα το θάμπος,

θα δεις πολλές,

που αναπάντεχα φεύγουν...

κόκκινα σύννεφα 

που ταξιδεύουν μακριά.

Μαρία Γασπαράτου

                                                 ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ.