Άραγε...

Άραγε αγαπήθηκα ποτέ αληθινά;

Με μια αγάπη, το καλό σου που ζητάει,

που ό,τι αγαπάς κι αυτή το αγαπάει

και που δε σου ματώνει τη χαρά;

Άραγε αγαπήθηκα ποτέ αληθινά;

Με την αγάπη εκείνη που όλα τα νικάει

που όσα εμπόδια κι αν βρει τα προσπερνάει,

λιακάδα για να φέρει στην καρδιά;

Άραγε αγαπήθηκα ποτέ αληθινά;

Με μια αγάπη που χαμόγελα κεντάει

που σαν ούριος άνεμος περνάει

και στον Παράδεισο σε πάει μακριά;

Φοβάμαι όμως πως αφού αναρωτιέμαι

και στον καθρέφτη μου καχύποπτα κοιτιέμαι,

πως την απάντηση την ξέρει ήδη η καρδιά.

Μαρία Γασπαράτου

Όλα άλλαξαν

Είδες λοιπόν;

Εδώ βρέθηκες πάλι,

στον ίδιο τόπο που άλλοτε

περπάταγες γυμνή, 

δίχως διάθεση καμιά

το δέρμα σου να ντύσεις 

με τ' άχρωμα, συμβατικά, 

ρούχα της εποχής.

Να 'σαι λοιπόν ξανά 

στα ανήσυχα λημέρια, 

όμως το φως

τα μάτια σου τυφλώνει με θυμό.

Ρούχα πολλά τώρα φοράς

κι όλα τα καλοκαίρια, 

βαραίνουνε τους ώμους σου,

πληγώνουν την καρδιά.

Είδες λοιπόν;

Όλα άλλαξαν...

οι τόποι που αγάπησες 

κάποιον αθώο, ανύποπτο 

και καθαρό καιρό,

ίσως κι αυτοί σ' αγάπησαν,

μα τότε ήσουν άλλη...

τώρα σαν ξένη σε κοιτούν...

δε σε γνωρίζουν πια.

Μαρία Γασπαράτου

Δεν ήθελα πολλά

 Δεν ήθελα πολλά

σ' αυτόν τον άθλιο κόσμο... 

Ήθελα μόνο μια γωνιά,

να εισπνέω της θάλασσας 

τη δροσερή ανάσα,

ν' ακούω τους ψιθύρους της

την ώρα που αγαπιέται με το Μπάτη,

να την κοιτάω απλά

και στων ματιών μου τις ίριδες 

να καθρεφτίζονται τ' άσπρα κρινάκια

που ανθίζουν στο μπλε λιβάδι της.

Δεν ήθελα πολλά 

σ' αυτό τον άθλιο κόσμο...

Μόνο μια ήσυχη γωνιά,

ένα κομμάτι γόνιμη γη

πλάι στο κύμα,

να φυτεύω 

της ψυχής τ' ανομολόγητα 

και να προσμένω 

τους καρπούς της λησμονιάς.

Μαρία Γασπαράτου

Για μια κουτσή ελπίδα

  
  Έρχεται εκείνη η στιγμή...

πάντοτε έρχεται

έστω κι αν κάποτε αργεί

κι οι ευκαιρίες που απλόχερα σκορπάς

στερεύουν.

Κι εκείνη μέσα σου η φωνή 

που πρώτα σου ψιθύριζε

πως κάτι από καιρό, δεν πήγαινε καλά

μα εσύ την αγνοούσες,

έρχεται η ώρα που φωνάζει.

Σήμα κινδύνου εκπέμπει 

από τα βάθη της ψυχής.

Κάποτε έκλεινες τα μάτια

κι όταν τ' άνοιγες,

γυαλιά παραμορφωτικά φορούσες

για ν' αποφεύγεις την αλήθεια.

Τ' αυτιά σου έκλεινες,

μα κι όταν άκουγες,

τους ήχους εξαγόραζες 

για ένα χαμόγελο μισό,

για μια κουτσή ελπίδα.

Μα έφτασε εκείνη η στιγμή...

πάντοτε φτάνει...

που σ' εκδικούνται οι αισθήσεις

γυμνή σ' αφήνουν...έκθετη

σε μια πραγματικότητα αιχμηρή.

Μαρία Γασπαράτου

Τα βράδια του καλοκαιριού

Τα βράδια του καλοκαιριού
στ' ανθοσπαρμένα πάρκα,
τ' άδεια παγκάκια, έρημα,

μελαγχολούν...
Τα γιασεμιά και τα τριαντάφυλλα
αμύριστα σαν μένουν,

θλιμμένα γέρνουνε να κοιμηθούν,
ανάσες να ονειρευτούν
ερωτευμένων...
Στα μισοσκόταδα ορφανεύουν
των πεύκων οι κορμοί,
όταν επάνω τους δεν ακουμπούν
σώματα αγκαλιασμένα...
Τα βράδια του καλοκαιριού
η νοσταλγία σαν φάντασμα
τρομοκρατεί,
όσους το χέρι τους δεν το κρατά
ένα άλλο χέρι...
Η μοναξιά κρύα σαν θάνατος
παγώνει το σκοτάδι...
Μες στη φιλόξενη αγκαλιά
της νύχτας
όταν δεν ξαγρυπνούν οι έρωτες
με λόγια αγάπης,
με φιλιά,
με όνειρα,
σβήνει το καλοκαίρι...

Μαρία Γασπαράτου

Κάτι δεν κάνουμε καλά

  Λουλούδι αμύριστο 

κι αυτή η Κυριακή...

μεσάνυχτα 

και ψάχνω ακόμα το άρωμά της...

σε μια οθόνη

κάθε σκέψη μου 

αφήνω να βουλιάξει

κι ένα παλιό παράπονο

σαν σκουριασμένη άγκυρα,

βαραίνει την ψυχή.

Άλλη μια άχρωμη Δευτέρα 

ξημερώνει...

κάτι ωραίο πριν το ζήσουμε 

τελειώνει...

μέσα απ' τα χέρια μας 

σαν άνεμος ξεφεύγει...

κάτι δεν κάνουμε καλά...

Μαρία Γασπαράτου

 

Του καλοκαιριού το δώρο

 Δώρο Θεού, το καλοκαίρι

κι εμείς παιδάκια που ανυπόμονα

βιαζόμαστε στα χέρια να το πάρουμε.

Δεν ξέρουμε τι έχει μέσα,

τι κρύβει κάτω από το λαμπρό του περιτύλιγμα...

με κόκκινες και κίτρινες 

με πράσινες, και γαλανές κορδέλες

είναι σφιχτά δεμένο.

Χρόνο πολύ ξοδεύουμε 

χαζεύοντας τα ωραία του χρώματα,

αφήνοντας το βλέμμα μας να χάνεται

επάνω στου χαρτιού τα όμορφα σχέδια...   

Κι είτε από κάποιας πιθανής απογοήτευσης 

το φόβο,

είτε από της προσμονής την ηδονή,

βουλιάζουμε στην αυταπάτη, 

πως έχουμε ακόμα χρόνο...

Κι ο χρόνος φεύγει...

Για άλλη μια φορά φθινοπωριάζει

και του καλοκαιριού το δώρο 

έμεινε κλειστό.

Άχρηστο πια 

δεν έχει τίποτα να μας προσφέρει.

"Του χρόνου" λέμε...

"Του χρόνου θα το ανοίξουμε, 

θα το απολαύσουμε,

θα το χαρούμε.."

Ήρθε ο Ιούνης

και του καλοκαιριού το δώρο

βρίσκεται πια

στου καθενός τα χέρια.

Μέσα του, τ' όνειρο ζητά

ν' απελευθερωθεί...

Η απόφαση δική μας...

Μαρία Γασπαράτου

Χαρούμενο καλοκαίρι, με υγεία!!!

Κάποιου πλοίου το σφύριγμα

Τα 'χασα όλα...

κομμάτι κομμάτι... 

άλλα μου έφευγαν,

άλλα τα έκανα πέρα εγώ,

άλλα με ξέχναγαν 

κι άλλα τα ξέχναγα...

κι ο δρόμος άδειαζε

κι οι τόποι που άφηνα άλλαζαν

χωρίς εμένα

κι άλλαζα χωρίς εκείνους κι εγώ.

Κομμάτι κομμάτι μ' έχανα.

Ένα θολό τοπίο μέσα μου,

αυτό απόμεινε

σαν χειμωνιάτικο, μουντό πρωινό,

στης Σαλονίκης την παλιά παραλία.

Της φυγής μου τα καράβια

δεν τα διακρίνω πια...

Κάπου κάπου ακούω κάποιου πλοίου 

το σφύριγμα

σαν υπενθύμιση και σαν λήξη...

Μπερδεύονται οι έννοιες πια,

λιώνουν οι λέξεις,

οι προθέσεις,

οι επιθυμίες. 

Όσα κάποτε ήθελα, 

φαντάζουν πλέον μακρινά...

Και τώρα

την άκρη ψάχνω μόνη μου να βρω,

σ' ένα κουβάρι μπερδεμένο

κι όλα μου τα "γιατί",

τραβούν το νήμα με θυμό

γύρω από την καρδιά μου

και τη ματώνουν.

Μαρία Γασπαράτου