Κάποιου πλοίου το σφύριγμα

Τα 'χασα όλα...

κομμάτι κομμάτι... 

άλλα μου έφευγαν,

άλλα τα έκανα πέρα εγώ,

άλλα με ξέχναγαν 

κι άλλα τα ξέχναγα...

κι ο δρόμος άδειαζε

κι οι τόποι που άφηνα άλλαζαν

χωρίς εμένα

κι άλλαζα χωρίς εκείνους κι εγώ.

Κομμάτι κομμάτι μ' έχανα.

Ένα θολό τοπίο μέσα μου,

αυτό απόμεινε

σαν χειμωνιάτικο, μουντό πρωινό,

στης Σαλονίκης την παλιά παραλία.

Της φυγής μου τα καράβια

δεν τα διακρίνω πια...

Κάπου κάπου ακούω κάποιου πλοίου 

το σφύριγμα

σαν υπενθύμιση και σαν λήξη...

Μπερδεύονται οι έννοιες πια,

λιώνουν οι λέξεις,

οι προθέσεις,

οι επιθυμίες. 

Όσα κάποτε ήθελα, 

φαντάζουν πλέον μακρινά...

Και τώρα

την άκρη ψάχνω μόνη μου να βρω,

σ' ένα κουβάρι μπερδεμένο

κι όλα μου τα "γιατί",

τραβούν το νήμα με θυμό

γύρω από την καρδιά μου

και τη ματώνουν.

Μαρία Γασπαράτου