Σάββατο των Ψυχών

Για του Άη Γιώργη κίνησα την εκκλησιά...

Κάπως βαριά τα ένιωθα τα βήματά μου.

Ήταν η μέρα τέτοια...

Σάββατο των Ψυχών 

κι ο ήλιος έκαιγε ανελέητα το πρόσωπό μου.

Σ' όλο το δρόμο είχα στο νου το βλέμμα σου,

πάντα μ' ένα παράπονο

βαθιά κρυμμένο

στις καφετιές σου ίριδες...

κι αν ήταν γελαστό το πρόσωπό σου,

τώρα το ξέρω...

από χαρά δεν ήταν..

μόνο από καλοσύνη..

Μ' έκαιγε αυτό το βλέμμα

πιότερο κι απ' του Μάη τον ήλιο...

μες στης ψυχής μου τα ξερόχορτα

φωτιά έβαζε 

σα να 'θελε στάχτη να γίνουν όλα

και σε καινούρια πλέον γη

να βλαστήσουν 

εκείνα που άφησα να μαραθούν.

Μπροστά στης Παναγιάς την ιερή εικόνα

ένα κεράκι, σου άναψα..

Εις μνήμην...

Σάββατο των Ψυχών...

και νιώθω ακόμα βάλσαμο

μεσ' στην ψυχή,

το άσβεστο νοιάξιμό σου.

Μαρία Γασπαράτου