Το νοιάξιμό σου...αυτό μου λείπει..
στα μάτια σου, στις λέξεις, στη φωνή..
Το νοιάξιμο που ανάκατο ήταν
με μια αγωνία διαρκή
και στα νεανικά μου μάτια
φάνταζε υπερβολικό.
Κι όταν τα βράδια
κάποτε αργούσα,
το δάκρυ εκείνο σου,
στην άκρη των ματιών,
με γέμιζε ενοχές,
που έπειτα όμως τις ξεχνούσα.
"Όταν θα γίνεις μάνα" μου 'λεγες
"τότε θα καταλάβεις..."
Τώρα σε σκέφτομαι συχνά
κάθε φορά που ζω τις ίδιες αγωνίες
κι έχω μια ανάγκη αβάσταχτη,
συγγνώμη να σου πω...
Τώρα κατάλαβα,
πως η αγάπη είναι,
που για τα πάντα ανησυχεί,
και για το τίποτα.
Η αγάπη αυτή
που με καμιά άλλη δε μοιάζει...
κι είναι φορές
που εκείνο σου το νοιάξιμο
το τόσο τρυφερό,
μου λείπει.
Μαρία Γασπαράτου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου