Πού είσαι;

Έφτασε πάλι αυτή η μέρα...

μια μαχαιριά 

στου θέρους την ηλιοκαμένη πλάτη.

Σε μια παλιά φωτογραφία

βρίσκω ξανά το βλέμμα σου...

το πικρό σου χαμόγελο...

μα η φωνή σου μου λείπει..

Στου Ιουλίου τα καυτά μονοπάτια

χάνεται η μνήμη...

ψάχνει δικά σου σημάδια.

Πού είσαι;

Μαρία Γασπαράτου

Τα πρώτα λουλούδια

Κανείς ας μην χτυπήσει την πόρτα μου.

Κανείς το μυστικό κατώφλι μου 

ας μην περάσει.

Κι ο τόπος μου ας μείνει κρυφός...

τυλιγμένος 

στης λησμονιάς την πυκνή ομίχλη...

κι όταν έρθει η εποχή των βροχών

τον ήχο τους μόνο θ' ακούω αδιάφορα...

σταλαγματιά, σταλαγματιά,

στο χώμα θ' αφήνω 

να σβήνουν τα λάθη μου...

δε θα ελπίζω...

δε θα προσμένω...

θ' ανασαίνω απλά 

της βρεγμένης γης την μυρωδιά

και στο αφράτο χώμα της,

για πρώτη φορά, 

τ' απαλά κεφαλάκια τους

θα δω να υψώνουν

τα πρώτα λουλούδια.

Μαρία Γασπαράτου

Αντικλείδι

Κάποτε η αγκαλιά μου θα κλείσει.

Θα γεμίσω αγκάθια 

σαν τον σκαντζόχοιρο.

Θα γίνω μια σφαίρα αιχμηρή 

κι επικίνδυνη.

Καμιά δαγκωνιά πια 

δε θα μου καταφέρνουν

τα ύπουλα ερπετά...

κι οι φίλοι θα ξέρουν το σύνθημα...

θα 'ναι η ζεστή φωνή τους, 

αντικλείδι...

θ' ανοίγω απαλά 

κι όλους θα τους αφήνω ν' αγγίζουν

τα τρυφερά κομμάτια μέσα μου.

Δεν κακιώνει η ψυχή μου

μα ούτε κλαίει.

Ό,τι αυθόρμητα δεν της χαρίζεται,

το απορρίπτει.

Δεν εκλιπαρεί, 

δε απαιτεί,

δεν εκβιάζει.

Μια πανοπλία μόνο ζητά,

έξω ν' αφήνει 

ό,τι φοβάται πως μπορεί την σκληρύνει.

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο ένας φάρος...

Δεν ήθελα δρόμος να γίνεις

μακρύς κι ατέλειωτος,

ταξίδια αμέτρητα να κάνω

στην γκρίζα σου άσφαλτο.

Ένα μικρό πλακόστρωτο στενό 

να γίνεις ήθελα,

σ' ένα ασπρογάλαζο νησί του Αιγαίου,

να ξαποστάσω 

σ' ένα λευκό σου σκαλοπάτι

κι εκεί στου ήσυχου δρόμου σου 

το τέλος,

σε μια γαλήνια θάλασσα 

να άπλωνα 

το κουρασμένο βλέμμα μου.

Δεν ήθελα πύργος να γίνεις

με κάμαρες γεμάτες θησαυρούς

κι εγώ, 

σ' ένα ψηλό σου παραθύρι, 

τους μαγικούς σου κήπους 

ν' αγναντεύω.

Ορίζοντας να γίνεις ήθελα,

κάτω από έναν γαλανό ουρανό

κι εγώ 

θα έφτανα σ' εσένα.

Δεν ήθελα φωτιά να γίνεις

με φλόγες δυνατές 

τη νύχτα να φωτίζεις...

μόνο ένας φάρος, 

να γίνεις ήθελα,

στο μαύρο πέλαγος.

Μαρία Γασπαράτου

Στο απέραντό σου

Ξανά αναζήτησα το χάδι σου.

Κάθε μου κύτταρο να ξεδιψάσει

στην πολυπόθητη δροσιά σου.

Κάθε μου ανάσα
να γίνει ένα με την αύρα σου.

Κάθε πληγή κρυφή

να κάψει η αρμύρα σου...

κι ό,τι βαραίνει την ψυχή μου

σαν μολύβι να πέσει,

στον σκοτεινό βυθό σου...

για πάντα να μείνει εκεί.

Άφησα το κορμί μου

στα υγρά σου αγγίγματα...

άγρια με χάδεψες και τρυφερά,

έτσι όπως μόνο εσύ ξέρεις.

Για άλλη μια φορά

σου δόθηκα...

ελεύθερη ένιωσα...

στο απέραντό σου αφέθηκα...

πατρίδα να βρει η ψυχή.

Μαρία Γασπαράτου

Ζήσε

Στάσου πέρα εκεί,

στου ονείρου σου 

το μακρινό ακρωτήρι...

τα χείλη απελευθέρωσε 

από το ειρωνικό μειδίαμα, 

την ώρα που αντικρύζεις τη ζωή...

άσε για λίγο το μυαλό σου να σωπάσει...

"Τίποτα βέβαιο δεν είναι..."...

έτσι πες...

έστω κι αν μέσα σου 

μια βεβαιότητα πικρή, 

φωνάζει δυνατά 

πως είναι ψέμα.

Κι άφησε τον Ιούλιο 

να σε χαϊδέψει απαλά

ως την ψυχή 

και τον καυτό του ήλιο 

μ' ένα ερωτικό φιλί

τα χείλη σου τα παγωμένα 

να φιλήσει.

Στάσου στου ονείρου σου 

το μακρινό ακρωτήρι

πέρα εκεί,

κλείσε τα μάτια σου

και ζήσε.

Μαρία Γασπαράτου

Δεν ήξερα

Αυτό που μόνο ήθελα,

ήταν ν' αγαπηθώ...

απ' τις κορφές της λύπης μου να δω

να λιώνουνε οι πάγοι...

την άνοιξη να έρχεται νικήτρια

καβάλα στης ζωής το άτι.

Κι έπειτα 

στης αλήθειας το κατώφλι να σταθώ,

χωρίς μέσα μου τίποτα,

την εύθραυστη ψυχή μου

να βαραίνει.

Τόση ήταν η ανάγκη μου 

ν' αγαπηθώ

που ό,τι πολύ λαχτάρησα

μπόρεσα ν' αγνοήσω...

τα μάτια μου να κλείσω,

ν' αφεθώ

στ' όνειρο που είχα πλάσει.

Αυτό που μόνο ήθελα 

ήταν ν' αγαπηθώ...

μα τότε δεν το ήξερα...

έπρεπε εμένα πρώτα 

ν' αγαπήσω.

Μαρία Γασπαράτου