Τα πρώτα λουλούδια

Κανείς ας μην χτυπήσει την πόρτα μου.

Κανείς το μυστικό κατώφλι μου 

ας μην περάσει.

Κι ο τόπος μου ας μείνει κρυφός...

τυλιγμένος 

στης λησμονιάς την πυκνή ομίχλη...

κι όταν έρθει η εποχή των βροχών

τον ήχο τους μόνο θ' ακούω αδιάφορα...

σταλαγματιά, σταλαγματιά,

στο χώμα θ' αφήνω 

να σβήνουν τα λάθη μου...

δε θα ελπίζω...

δε θα προσμένω...

θ' ανασαίνω απλά 

της βρεγμένης γης την μυρωδιά

και στο αφράτο χώμα της,

για πρώτη φορά, 

τ' απαλά κεφαλάκια τους

θα δω να υψώνουν

τα πρώτα λουλούδια.

Μαρία Γασπαράτου