Γυναίκες που δεν πρόλαβαν

Στων τρένων τους σταθμούς

θα τις δεις,

τις αφέγγαρες νύχτες...

σκυφτές σκιές,

με πρόσωπο που μια κοιτά μπροστά,

και μία πίσω...

τα τρομαγμένα μάτια τους, 

καρφιά,

πάνω στα τρένα που φεύγουν...

κι άλλοτε πάλι 

στων λιμανιών την άκρη

θα τις δεις,

με το θλιμμένο βλέμμα τους 

ν' ακολουθούν

το καράβι που έφυγε μόλις...

σαν γλάρους με σπασμένα φτερά

που λαχταρούν 

μα δεν αντέχουν να πετάξουν.

Από πληγές που αιμορραγούν,

κόκκινα τριαντάφυλλα ανθίζουν

στο άσπρο τους φουστάνι...

Γυναίκες που δεν μπόρεσαν...

γυναίκες που δεν πρόλαβαν...

Μα κάποια ματωμένα δειλινά, 

στου ορίζοντα το θάμπος,

θα δεις πολλές,

που αναπάντεχα φεύγουν...

κόκκινα σύννεφα 

που ταξιδεύουν μακριά.

Μαρία Γασπαράτου

                                                 ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ.