Όπου με βγάλει

Σε μια αυτοσχέδια κιβωτό

περιπλανιέμαι χρόνια τώρα.

Τα ταξιδιωτικά μου κιάλια 

θόλωσαν

και πια δε βλέπω μακριά.

Όσα καράβια περνούν

δεν τα φτάνω.

Κάθε φορά που ξημερώνει

ελπίζω πως θα δω

ένα νησί, ένα ακρωτήρι, 

έναν βράχο.

Κάθε φορά που σκοτεινιάζει,

στο φως ελπίζω κάποιου φάρου.

Όμως χαράζει και νυχτώνει

σε μια επίμονη σιωπή.

Πατρίδα μου λοιπόν 

θα κάνω τη θάλασσα.

Σπίτι μου 

αυτήν εδώ την κιβωτό.

Μόνη δεν είμαι.

Στη στέγη μου 

βρίσκουν αναπαμό οι γλάροι...

θαλασσοπούλια 

μου κάνουν συντροφιά...

και δε με νοιάζει πια...

το χέρι μου δίνω στον άνεμο

κι όπου με βγάλει.

Μαρία Γασπαράτου