Σαν νούφαρο

Βράδυ του Αυγούστου...

ο δρόμος έρημος,

η φύση ησυχάζει

και μόνο ένας τζίτζικας 

σε παραλήρημα, 

με το διαπεραστικό τερέτισμά του, 

σχίζει της σκέψης μου 

τον μπερδεμένο ιστό.

Ένα αστέρι 

σαν χρυσαφιά σταγόνα

πέφτει θαρρείς 

στο μέτωπό μου

μετά την άσκοπη πορεία του 

στο κενό.

"Ευχές μην κάνεις"... μου λέει...

"στον τόπο αυτόν δεν πιάνουν"...

Σπρώχνω με ορμή 

μια ενοχλητική ελπίδα,

κλείνω τα μάτια...

στο αύριο αφήνομαι 

όποιο και να 'ναι.

Πόσο είναι ωραίο

τίποτα να μην προσμένεις...

μόνο σαν νούφαρο ,

σε λίμνη ακίνητη

ν' ανοίγεις τα λευκά σου πέταλα

και ν' αγκαλιάζεις 

το φως του φεγγαριού.

Μαρία Γασπαράτου