Αέρας έγινα

Στην καρδιά του Αυγούστου,

παράταιρες χιονονιφάδες 

οι σιωπές σου.

Δεν είναι τόσο η απουσία σου

που μια γεύση πικρή

φέρνει στα χείλη,

ούτε που δε με ψάχνεις πια...

είναι όλα εκείνα, 

χαμένα που πήγαν...

τα λόγια, οι στίχοι,

οι άνεμοι 

που έφταναν από μακριά

και μια αρμύρα έδιναν 

σχεδόν εθιστική

στην απόσταση.

Τώρα ατέλειωτος φαντάζει ο δρόμος,

αλλού τραβούν τα βήματά μας

κι εγώ 

αέρας έγινα -όπως σου είχα πει- 

φύλλα ξερά να σκορπίσω μακριά,

το φθινόπωρο.

Μαρία Γασπαράτου