Σ' ένα χαμόγελο

Σαν έρθει απόψε η νύχτα,
σ' ένα γλυκό σου φευγαλέο χαμόγελο,
θ' αφήσω απαλά, 
μια ξαφνική δική μου αμφιβολία,
που από το πουθενά ξεφύτρωσε
και σπέρνει πανικό,
να αμβλυνθεί μαζί με την καμπύλη
των χειλιών σου,
να μεταμορφωθεί,
τόξο χαράς να γίνει,
μισοφέγγαρο,
να ρίξει φως στη νύχτα
και να χαθεί σαν έρθει το πρωί...
Κι εσύ να μου γελάς
και να με περιπαίζεις τρυφερά,
που τόσο ανόητα
για μιαν αδιαμφισβήτητη αγάπη
αμφέβαλλα
και για την άδικη καχυποψία μου,
που την ψυχή μου γέμισε θυμό
και στοργικά
σα να 'μαι ένα παιδί,
που από αόρατους εχθρούς
έχει τρομάξει, να μ' αγκαλιάσεις...
Σαν έρθει απόψε η νύχτα,
καρτερικά θα περιμένω,
ένα γλυκό σου φευγαλέο χαμόγελο...
Όμως...
πόσο φοβάμαι Θεέ μου,
πως τρέμω σε μια τέτοια εκδοχή,
μήπως περάσει ετούτη η νύχτα,
δίχως λιγάκι αγάπη μου
να μου χαμογελάσεις...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα παλιό τραγούδι

Και μου τραγούδαγες θυμάμαι
με περίσσιο σαδισμό,
εκείνο το παλιό τραγούδι...
"Με τι καρδιά να σ' αποχαιρετίσω"...
θα το θυμάσαι ίσως κι εσύ.
Δεν ήταν τόσο ότι πονούσε η εκδοχή
πως ό,τι ζούσαμε ήταν προσωρινό,

μα εκείνη η λάμψη μες στα μάτια σου
ήτανε που πονούσε,

καθώς η διάχυτή μου θλίψη
έτρεφε το δικό σου εγωισμό.
Και μου τραγούδαγες θυμάμαι
με περίσσιο σαδισμό
εκείνο το παλιό τραγούδι...
"Με τι καρδιά να σ' αποχαιρετίσω"...
και μαραινόμουν σαν αδύναμο λουλούδι
που κάποιο χέρι βάρβαρο
το είχε κόψει απ' το βλαστό.
Δεν ήταν τόσο ότι πονούσε η σκέψη
που ύπουλα μου φύτευες μες στο μυαλό,
της αναπόφευκτης φυγής σου,
μα εκείνη η λάμψη μες στο βλέμμα σου
ήτανε που πονούσε,
καθώς η αβάσταχτή μου θλίψη,
με μιαν ανείπωτη χαρά
και μια ικανοποίηση τρελή,
γέμιζε την ψυχή σου...
κι εγώ παρ' όλο που συνέχιζα
τούτη την άρρωστη ματαιοδοξία σου
να συγχωρώ,
έχτιζα άμυνες κι έψαχνα τρόπο
πρώτη να σ' αφήσω.
Βλέπεις αλλιώς τα φέρνει
αναπάντεχα η ζωή
και κάποτε σα μπούμερανγκ
αυτά που κάνουμε,
σε μας γυρίζουν πίσω...
και τελικά
εντελώς για σένα απρόσμενα,
σ' αποχαιρέτισα εγώ.

Μαρία Γασπαράτου

Σκέψεις

Σκέψεις...

παράλογες, αυθαίρετες, απρόσκλητες...

παράσιτα

στου μυαλού μου τ' ανθόσπαρτα λιβάδια.

Ύπουλα ξεπροβάλλετε

πίσω από εικόνες και λόγια και συναισθήματα.

Μ' ένα τόξο κι ένα βέλος

στοχεύετε κάθε χαρά.

Τί πανοπλία να φορέσω στην ψυχή μου;

Ιδέες και σενάρια

και κατασκευασμένα ενδεχόμενα

κι ανυπόστατες εκδοχές.

Σκέψεις...

επισκέπτες κακόβουλοι

με ύποπτες διαθέσεις

κι επικίνδυνες συμβουλές,

υπονομευτές κάθε χαμόγελου,

άριστοι σκηνοθέτες δραμάτων.

Μα εγώ απόψε θα σας αγνοήσω...

σαν κέρινα ομοιώματα θα λιώσετε

κάτω από τη φλόγα μιας χαράς

που δεν αμφισβητείται,

κάτω απ' τον ήλιο μιας αγάπης

που δεν μπορεί να παραποιηθεί.

Δε θα φορέσω πανοπλία στην ψυχή μου.

Δεν τη χρειάζεται.

Θα τη βαφτίσω μόνο μέσα στο φως...

μες στο γλυκό, καλοσυνάτο φως

που φέρνει μαζί του

αυτό το φθινόπωρο.

Μαρία Γασπαράτου

Σ' αυτά μένω...

Επιλέγω τα λίγα,
τ' ατόφια, τ' απλά...
σ' αυτά μένω...
Κρυσταλλένια και διάφανα.
καθαρά και γυμνά,
λόγια, βλέμματα, βήματα,
που με δεύτερες σκέψεις
δε σ' αρρωσταίνουν...
Δε μπορώ τα πολύπλοκα,
τα κρυμμένα, τα ύποπτα
τα μισά,
τα σκοπίμως καλά καλυμμένα...
τις ματιές που βαθιά τους
φυλακίζουν μια αλήθεια
κι ό,τι δείχνουν δεν είναι
παρά μια αυταπάτη...
τα υστερόβουλα αγγίγματα
που έχουν κάτι τραχύ,
από χέρια ντυμένα με
βελούδινα γάντια.
Επιλέγω τα λίγα,
τ' ατόφια, τ' απλά...
εδώ μένω...
Κάπου μέσα σ' αυτά είσαι κι εσύ...
σαν καθάριο νερό

κάποιας θάλασσας άγιας,

που πανέμορφη μέσα της 

λάμπει η αγάπη.

Μαρία Γασπαράτου

Το μαύρο του κόσμου

Φεγγάρι στη χάση του 

πάνω απ' τη γη, η αγάπη.

Κάθε νύχτα,
πιο μικρή,
όλο και πιο λίγο φωτίζει
το μαύρο του κόσμου.
Θ' απομείνει τελικά
μια ωχρή καμπύλη
σαν ανοιχτή παρένθεση
που ανοιχτή θα μείνει,
γιατί τέλος δεν έχει
το κενό και το σκότος.
Μια ανοιχτή παρένθεση
στο μαύρο του κόσμου...
σαν τεράστιο στόμα
πεινασμένου θηρίου
που λίγο λίγο
την ψυχή μας θα τρώει.
Έτσι συμβαίνει
όταν η αγάπη τελειώνει
και τίποτα πια δεν υπάρχει,
ούτε μια τόση δα ελπίδα,
μια αχτίδα έστω ανεπαίσθητη,
αμυδρά να φωτίσει
το μαύρο του κόσμου.
Ας ήτανε νά 'ρθει
μια νέα εποχή
με καινούριο  φεγγάρι
που αργά θα γεμίζει.
Πάνω απ' τη γη 

να γίνει η αγάπη πανσέληνος,
να διαλύσει μ' ένα φως μαγικό,
το μαύρο του κόσμου.

Μαρία Γασπαράτου

Σαν φυλαχτό γαλάζιο και λευκό

Σ' αυτή τη γαλανή απέραντη αγκαλιά,

θ' αδειάσω το μυαλό, τα μάτια, 

την καρδιά μου.

Σκέψεις, εικόνες, συναισθήματα, 

όλα όσα με βαραίνουν,

στου Αιγαίου τα διάφανα νερά

θ' αφήσω να πλυθούν, 

να εξαγνιστούν 

και κάποια απ' αυτά να σβήσουν.

Μέσα μου τώρα μόνο ήλιος 

και θάλασσα θα κατοικούν.

Να βρουν ξανά οι λέξεις χρώμα

και τα νοήματα καθάριους ουρανούς.

Ό,τι έμεινε απ' αυτό το καλοκαίρι

σαν φυλαχτό γαλάζιο και λευκό

θα το κρατήσω,

φως να γεμίζει την ψυχή,

σαν έρχονται τα σύννεφα.

Μαρία Γασπαράτου

Κάποιες παλιές στιγμές

Ήρθαν απρόσκλητες κάποιες παλιές στιγμές,

γεμάτες τραύματα και ρούχα ξεφτισμένα.

Δεν μίλαγαν...

Ωχρά φθινόπωρα έκλαιγαν

μες στο υγρό τους βλέμμα.

Σπασμένα κράταγαν παιχνίδια παιδικά, 

κούκλες φθαρμένες με ανάκατα μαλλιά

και δίχως χέρια.

Ήρθαν καλοκαιριάτικα για ζητιανιά....

για μια λιακάδα μου,

για ένα  καρδιοχτύπι ευτυχισμένο.

Μόλις που πρόλαβα για μια στιγμή 

να τις χαϊδέψω

κι έφυγαν όπως ήρθαν

κουρελιασμένες, άρρωστες, φτωχές.

Πάλι δεν μπόρεσα 

τις ανοιχτές τους να γιατρέψω τις πληγές, 

πάλι δεν πρόλαβα απ΄ το σήμερα

ένα ωραίο ντύμα να τις δώσω 

να φορέσουν. 

Μαρία Γασπαράτου

Ψυχής πορφύρα

"Τι είσαι αλήθεια;" ρώτησες...

"Τι είσαι τελικά;

Σύννεφο γκρίζο, ήλιος φωτεινός 

η αστραπή προτού ξεσπάσει η μπόρα; 

Σκοτάδι μήπως; Χαραυγή;

Πυκνή ομίχλη, αστροφεγγιά

η της σελήνης μια ασημένια αχτίδα;

Τι είσαι αλήθεια;" ρώτησες... 

"Τι είσαι τελικά;

Θάλασσα, άνεμος, πληγή ανοιχτή;

Βράχος σε πέλαγο βαθύ

η μήπως άγριο κύμα;"

Μα τίποτα δεν είμαι... 

τίποτα απ' αυτά...

μόνο μια αύρα κάποιου υγρού, 

θλιμμένου δειλινού,

πάνω στα χείλη σου που στάζει,

ψυχής πορφύρα.

Μαρία Γασπαράτου

Στου Ιούλη την αβάσταχτη έρημο

Σιωπή πολλή 

στου Ιούλη την αβάσταχτη έρημο.

Μες στο λιοπύρι του μεσημεριού

ούτε μια υποψία όασης.

Οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα,

ασθμαίνοντας ανεβαίνουν

της Κυριακής τα δύσκολα ανηφόρια.

Δυτικά... όλο δυτικά... 

μέχρι να ανταμώσουν

του δειλινού το ηλιοκαμένο πρόσωπο,

ως το λυτρωτικό απόβραδο 

να οδηγηθούν,

λίγο μετά τις 8...

να 'ναι κοντά η νύχτα,

να 'ρθει να τα καλύψει όλα

το σκοτάδι,

ίχνη δροσιάς ν' αφήσει μέσα σου

και την ψευδαίσθηση

πως ίσως καίει λιγότερο 

τούτη την ώρα

η απουσία.

Μαρία Γασπαράτου

Σε μια θάλασσα αγκαλιά

 "Δε γίνεται" σου είπα...

"δε μπορώ ν' αντέξω τόσο γκρίζο

στον καλοκαιρινό ουρανό...

δε θέλω άλλο να δικαιολογώ

τ' αδικαιολόγητα,

την απαξίωση ν' ανέχομαι 

των ακριβών ονείρων μας,

να ψάχνω γι' άλλοθι 

στα καθημερινά μικρά εγκλήματα,

στα υποκριτικά χαμόγελα,

στο τίποτα που πάνω απ' τη ζωή μας 

την απόγνωση επωάζει.

Κι έπειτα είναι καλοκαίρι..." σου είπα

"κι εγώ θέλω τόσο πολύ

μες στο γαλάζιο του ανέμελα ν' αράξω.."

Κι εσύ δεν είπες τίποτα.

Μόνο με κοίταξες μ' εκείνα σου τα μάτια

που όταν με κοιτούν 

σε μια στιγμή

όλο τον κόσμο τον αλλάζουν.

Τα χέρια άνοιξες και μ' έκλεισες 

σε μία θάλασσα αγκαλιά

"Θα φτιάξουν όλα κάποτε"..

έτσι είπες...

κι έγιναν ξαφνικά απλά 

όλα τα δύσκολα...

Μαρία Γασπαράτου

Κι ας πίστευα...

Κι ας πίστευα πως η μαγεία

ήταν στα ροδαλά κι υγρά 

χρώματα της αυγής

κάποιου που μόλις είχε μπει

Ιούλη... 

κι η αλήθεια είναι πως ο κόσμος 

κείνη την άγια ώρα 

ήταν σαν πίνακας ζωγραφικής...

μια ακουαρέλα 

που ακόμα έσταζε πάνω της

κάποιου ρομαντικού ζωγράφου

το  πινέλο.

Κι ας πίστευα ότι το θαύμα

εκείνης της  ανατολής

ήταν οι πρώτες χρυσαφιές 

ακτίνες του ήλιου,

στέμμα  στα σκούρα σου μαλλιά

που σ' έκαναν να μοιάζεις

με άγγελο και βασιλιά

που ασκούσε πάνω μου μια τρυφερή 

όσο και αναπόφευκτη εξουσία.

Καθώς βουλιάζαμε γλυκά

μες στην καρδιά κάποιου

χρυσού καλοκαιριού,

το ξέρω πια...

η αγάπη ήταν που όλα τα 'κανε

να μοιάζουν παραμύθι.

Μαρία Γασπαράτου

Ανεβαίνω

Ανεβαίνω... 

κάθε φορά που πίσω κάνω

κι αφήνω τον ανόητο εγωισμό μου 

νικημένο, 

ανεβαίνω.

Λες και τ' αστέρια, 

νήματα ασημένια ρίχνουν 

από κάποιο ονειρεμένο ουρανό,

σκάλες που λαμπυρίζουν μεταξένιες,

να πιαστώ, 

λιγάκι πιο ψηλά να φτάσω,

τ' ανθρώπινα να δω 

και με τη ματαιότητά τους να γελάσω.

Είναι ψηλά η αγάπη

και προσμένει με χέρια ανοιχτά,

μες στο χρυσό Παράδεισό της

να περάσει

όσους για χάρη της το "εγώ" τους 

κάτω απ' το "εμείς" το βάζουν.

Μαρία Γασπαράτου

Αγάπης φως

Παλιά, τα καλοκαίρια δεν τ' αγάπαγα.

Επώδυνα ήταν... 

σαν μια εκδικητική φωτιά

που έκαιγε στο πέρασμά της 

της άνυδρης ψυχής μου

τα ξερόκλαδα.

Κι αλήθεια 

όλα ήταν μέσα μου στεγνά

κι από το φως κρυβόντουσαν.

Παράταιρη έμοιαζε μια τέτοια εποχή

με της ζωής μου τα ψυχρά τοπία

κι όλη αυτή την ξέφρενη γιορτή 

σαν εμπαιγμό την ένιωθα 

σαν ειρωνεία και σαν ψέμα.

Κι ήρθες εσύ...αγάπης φως

κι ό,τι καλό μες στο σκοτάδι είχε χαθεί,

το ξαναβρήκα.

Έγινε ο ήλιος φίλος από εχθρός

κι έμαθα πλάι σου 

να αγαπώ τα καλοκαίρια.

Μαρία Γασπαράτου

Ουτοπία

Θα 'ρθει η στιγμή που το ταξίδι

θα γίνει ουτοπία.

Μάταια θα υψώνονται τ' άσπρα πανιά 

στης φυγής σου το καράβι.

Των ουρανών οι απατηλές υποσχέσεις

θα πέφτουν μία μία 

στης ματαίωσης τον σκοτεινό βυθό...

κι εσύ τους χάρτες σου 

θα σκίζεις

θα σπας τις πυξίδες σου 

θα καις τ' ανεμολόγια.

Κουράστηκες ούριους ανέμους 

να προσμένεις

και δύναμη ποτέ δεν είχες

να μπαρκάρεις κόντρα στον καιρό.

Τι κι αν τόσο πολύ αγάπησες 

τη θάλασσα...

μια άρρωστη ανάγκη σου 

σαν άγκυρα 

στην άχαρη στεριά σε δένει.

Θα σηκωθεί αέρας δυνατός

με μια απρόβλεπτη μανία

θα διαλύσει της φυγής σου το όνειρο

και συ θα μείνεις πίσω

σε μία στάσιμη κι απόμακρη ακτή

ν' αναζητάς το άπιαστο.

Μαρία Γασπαράτου

Τα σκαλοπάτια της λύπης

 
Για την απόγνωση απόψε θα σου πω,

για τη δική σου,

για τη δική μου...

Ανέβηκα βλέπεις κι εγώ ένα ένα 

τα σκαλοπάτια της λύπης.

Δείλιασα κάποιες φορές.

Ήταν ψηλά

πολύ ψηλά το φως

κι ήταν πιο εύκολο να κάνω πίσω,

να βρω τη γνώριμη γωνιά μου 

στο σκοτάδι

κι έτσι όπως πάντα έκανα,

εκεί να βυθιστώ.

Μα ένιωσα πως ήταν πια 

η μόνη επιλογή

ν' ανέβω τα σκαλιά μέχρι το τέλος...

κι αν έπεφτα 

πως έπρεπε ξανά να σηκωθώ,

να δένω τις πληγές μου,

να συνεχίζω.

Ο πόνος ξέρεις, 

κάποτε ανοίγει δρόμους

γίνεται γέφυρα 

για να βρεθείς αλλού.

Δεν είναι αιώνια αυτή η νύχτα.

Να το θυμάσαι.

Εκεί...στην πιο ψηλή κορφή της λύπης,

χαράζει πάντα.

Μαρία Γασπαράτου

Μέσα από τη βροχή

 Μέσα απ' τις ισχνές χαραμάδες 

του χρόνου

τίποτα ολόκληρο δεν καταφέρνω 

από σένα να δω.

Ίσως η μνήμη μου από άμυνα 

αρνείται

στα φωτεινά τοπία της ό,τι πονάει 

να φιλοξενεί...

και κάπου εκεί 

σε κάτι απόμερα κι ανήλιαγα στενά,

μέσα στη σκόνη των παλιών 

θλιμμένων ημερών 

και στους καπνούς 

όσων η πίκρα με μανία έκαψε,

σε άφησε να ζεις ακόμα...

και δεν είναι ούτε η όψη σου ξεκάθαρη

ούτε και της φωνής σου η χροιά.

Παλεύω κάποτε στο νου να φέρω 

το χαμόγελό σου,

κάποιες σου λέξεις που συνήθιζες να λες,

την καφετιά απόχρωση του βλέμματός σου...

τίποτα...

Μόνο κάθε φορά που σε θυμάμαι,

πάντα η θολή σου εικόνα

έρχεται μέσα από τη βροχή

και γύρω απλώνεται μια μυρωδιά

από κονιάκ κι από βρεγμένο χώμα...

Μαρία Γασπαράτου

Σε νοιάζονταν...το δίχως άλλο...

Λευκό λουλούδι ήσουν

που σ' έκοψαν και σ' έβαλαν 

να λούζεσαι στον ήλιο,

μπρος στο παράθυρο.

Το άρωμά σου να σκορπάς,

χαρά να φέρνεις στην κάμαρα.

Λευκό λουλούδι δίχως ρίζες,

σε βάζο κρυσταλλένιο 

με δροσερό νερό

που κάθε μέρα σου το άλλαζαν.

Σε νοιάζονταν...το δίχως άλλο...

Μα εσύ μακριά κοιτούσες,

λιβάδια λαχταρούσες, 

τη μάνα γη,

τον άνεμο...

μαράζωνες αργά,

ψυχορραγούσες.

Λευκός ανθός σε βάζο ακριβό...

σε φρόντιζαν,

μ' αγάπη σε κοιτούσαν,

με θαυμασμό.

Σε νοιάζονταν...το δίχως άλλο...

Μαρία Γασπαράτου

Σ' αυτόν τον τόπο

 Γαλάζιες θάλασσες μα ορίζοντες κλειστοί.

Πονάει η ομορφιά σ' αυτόν τον τόπο

κι ο νους σου πάντα στο φευγιό.

Τι κι αν τα πόδια σου αρνούνται 

σε δρόμους ξένους να βαδίσουν...

σου φύτεψε η απόγνωση φτερά στους ώμους.

Ο ήλιος σε καλεί 

η χρυσαφένια ακρογιαλιά...

μα όσα ερήμην σου σχεδίασαν 

για τη δική σου τη ζωή,

σε διώχνουν.

Γλυκά τα καλοκαίρια μα πικρά 

σ' αυτόν τον τόπο.

Τι κι αν το φως εδώ τα πάντα διαπερνά...

ξέρουν καλά να κρύβονται τα ψέματα

ξέρουν καλά να ελίσσονται οι απάτες

και στο πιο ύπουλο σκοτάδι

αιώνια να επιβιώνουν...

Κι ο νους σου πάντα στο φευγιό.

Σ' αεροπλάνα και σε τρένα

φορτώνεις το αύριό σου

αφού το ονείρεμα σ' αυτή τη γη

έγινε απαγορευτικό.

Πονάει αβάσταχτα το όνειρο

σ' αυτόν τον τόπο.

Μαρία Γασπαράτου

Σαν φωτεινός Ιούνης

Θα 'ρχεσαι 

όταν θα φεύγει η άνοιξη,

μέσα απ' τις φορτωμένες κερασιές

και τα χρυσά σοκάκια του ήλιου

σαν καλοκαίρι 

σαν αυγή

σα νότιος άνεμος.

Θα 'ρχεσαι 

καθώς θα μ' αποχαιρετάει ο Μάης

και θα σκορπά στους δρόμους της ψυχής

κόκκινα πέταλα

από τα πιο ωραία του τριαντάφυλλα,

πάνω τους να πατήσεις.

Μέσα από την ομίχλη 

των αδιάφορων καιρών

το μυστικό κλειδί θα ξεθάψω,

θ' ανοίξω διάπλατα την πόρτα 

και θα μπεις 

μαζί μ' όλο το φως 

κι όλο το μάκρος

των χαμένων οριζόντων.

Θα 'ρθεις

όταν θα φεύγει η άνοιξη

σαν θάλασσα 

σαν ουρανός

σαν φωτεινός Ιούνης.

Μαρία Γασπαράτου

Λιγάκι ακόμα...

 Σ' απόσταση αναπνοής το καλοκαίρι...

ήδη στ' αυτιά μου ηχεί 

το πέταγμα των γλάρων

πάνω απ' τα ψαροκάικα,

του κύματος ο παφλασμός

στις χρυσοκέντητες ακτές,

το θρόισμα της βουκαμβίλιας 

στο τρυφερό φιλί του ανέμου,

των πλοίων τα σφυρίγματα

λίγο πριν δέσουν στην προβλήτα.

Βλέπω κιόλας το κάτασπρο νησί...

τις εκκλησιές 

με τους γαλάζιους τρούλους,

τα γραφικά πλακόστρωτα στενά,

τον ανεμόμυλο 

που σαν επίγειος άγγελος

με ανοιχτά φτερά κάθε φορά 

μας περιμένει στο λιμάνι

κι εμάς παντού μαζί

και γύρω θαύματα...

Σ' απόσταση αναπνοής το καλοκαίρι...

Να...

το χέρι μου απλώνω...

λιγάκι ακόμα

κι αγγίζω όπου να 'ναι τη χαρά.

Μαρία Γασπαράτου