Το μόνο που δε φταίει...

"Να φύγει" λεν. 

Να μην ξανάρθει τέτοιο καλοκαίρι.

Πως ήταν ύπουλο και καταστροφικό.

Πως έσπειρε στο πέρασμά του συμφορές.

"Να φύγει" λεν...

Κι εκεί στο βάθος της πιο ένοχης σιωπής, 

σαν ορφανό παιδί το καλοκαίρι,

με το κεφάλι του σκυφτό 

και φορτωμένο άλλων λάθη,

φεύγει. 

Aυτών που ψάχνουν γι' άλλοθι, 

ακούγονται μακριά, οι άγριες φωνές.

"Να φύγει" λεν.

Μα άσ' τους να λεν...

Αντίο γλυκό μου καλοκαίρι. 

Φύγε με το κεφάλι σου ψηλά.

Στο λέω εγώ...

είσαι το μόνο που δε φταίει.

Μαρία Γασπαράτου

 

Σε σένα αφιερωμένο

 
Τι θα 'μουν αν δεν ήσουν στη ζωή μου;

Ένα παράπονο σε χείλη παιδικά

μια τελευταία πριν τη δύση αντηλιά

χάρτινη βάρκα στην ατέλειωτη φυγή μου.

Τι θα 'μουν αν δε μ' έβρισκες ψυχή μου;

Ένα κοχύλι ξεβρασμένο στην ακτή

στάλα βροχής πάνω σε διψασμένη γη

κόκκος στην άμμο μιας απέραντης ερήμου.

Τι θα 'μουν αν δε σ' ένιωθα κοντά μου;

Μία γιορτή χωρίς χαρά χωρίς ευχές

χρόνος λειψός δίχως τις τρεις του εποχές

μόνο χειμώνας θα υπήρχε στην καρδιά μου.

Μα τώρα είμαι ρόδο ανθισμένο

λέξη αγάπης σε τραγούδι ερωτικό

όμορφη νότα σε χαρούμενο ρυθμό

ποίημα γλυκό σε σένα αφιερωμένο.

Μαρία Γασπαράτου

Αυτό το καλοκαίρι

Μία λευκή γραμμή στο πελαγίσιο μπλε

ό,τι έμεινε...

μια αφρισμένη κάτασπρη γραμμή

καθώς το πλοίο απομακρύνεται 

απ' το λιμάνι

σα να χαράζει μονοπάτι 

πάνω στα κύματα

για μια μελλοντική επιστροφή.

Ήτανε δύσκολο αυτό το καλοκαίρι...

μα πέρα από τις θλιβερές στιγμές

μέσα μας έμεινε 

της θάλασσας η απεραντοσύνη

ελπίδα γαλανή

δρόμος πλατύς 

στου κόσμου το αδιέξοδο.

Ήτανε δύσκολο αυτό το καλοκαίρι...

μα ό,τι πολύ μας πλήγωσε

το κύμα ας το πάρει

κι ας μείνει μέσα μας 

σαν κάλεσμα

σαν μήνυμα χαράς

του ανοιχτού πελάγου μόνο ο ήχος 

από ένα που ακουμπήσαμε στ' αυτί

άδειο κοχύλι.

Μαρία Γασπαράτου

"Μ' αεροπλάνα και βαπόρια"

 Αύγουστος και τότε...

Απογευματινό καφεδάκι... 

"Τα τραγούδια της παρέας" απ' το Δεύτερο...

"ξέρω τ' όνομά σου, την εικόνα σου 

και πάλι από την αρχή..."

κι απλωμένα στο τσίγκινο τραπεζάκι

του ασφυκτικά στενού μπαλκονιού

σχέδια μελλοντικά 

κι ανασφάλειες του παρόντος,

όνειρα παραταγμένα 

σαν παιδάκια του Δημοτικού

σε πρόβα για τη μεγάλη παρέλαση...

τα ψηλά μπροστά

τα χαμηλά πίσω...

ένας φίλος παλιός συντροφιά,

καλοπροαίρετος αποδέκτης

της πίκρας μας και της χαράς

τέντωνε πρόθυμα το φθαρμένο σχοινί

που ακροβατούσε πάνω του 

η τυφλή μας ελπίδα

και στο ράδιο τραγούδια...

"Μ' αεροπλάνα και βαπόρια..."

η μπάσα φωνή της Μπέλλου

μαχαιριά στην καρδιά...

Ποια τρένα, ποια βαπόρια, ποια αεροπλάνα

πήραν της νιότης μας τα "θέλω";

Πού τα πήγαν 

και χάθηκαν έτσι μάταια

σε ταξίδια χωρίς επιστροφή;

Μαρία Γασπαράτου

Πύρινα χέρια

Πύρινα χέρια απλώθηκαν...

καιν δίχως έλεος ό,τι αγγίζουν...

Στάχτη, φωτιά και πάλι στάχτη,

απελπισία, πόνος, ερημιά,

σκέπασαν του καλοκαιριού

τα ωραία χρώματα.

Μέρες καπνισμένες ξημερώνουν

κι ένας Αύγουστος βρώμικος 

που κάρβουνο και θάνατο μυρίζει,

να φύγει θέλει,

να κρυφτεί,

μια νέα εποχή να βρει να τον αντέξει...

το καλοκαίρι δεν του πρέπει πια...

ούτε φθινόπωρο

ούτε άνοιξη

ούτε χειμώνας.

Μια νέα εποχή να τον αντέξει.

Το όνομά της θα ΄ναι "Απόγνωση"

Μαρία Γασπαράτου

Σαν φυλαχτό γαλάζιο και λευκό

Σ' αυτή τη γαλανή απέραντη αγκαλιά,

θ' αδειάσω το μυαλό, τα μάτια, 

την καρδιά μου.

Σκέψεις, εικόνες, συναισθήματα, 

όλα όσα με βαραίνουν,

στου Αιγαίου τα διάφανα νερά

θ' αφήσω να πλυθούν, 

να εξαγνιστούν 

και κάποια απ' αυτά να σβήσουν.

Μέσα μου τώρα μόνο ήλιος 

και θάλασσα θα κατοικούν.

Να βρουν ξανά οι λέξεις χρώμα

και τα νοήματα καθάριους ουρανούς.

Ό,τι έμεινε απ' αυτό το καλοκαίρι

σαν φυλαχτό γαλάζιο και λευκό

θα το κρατήσω,

φως να γεμίζει την ψυχή,

σαν έρχονται τα σύννεφα.

Μαρία Γασπαράτου

Κάποιες παλιές στιγμές

Ήρθαν απρόσκλητες κάποιες παλιές στιγμές,

γεμάτες τραύματα και ρούχα ξεφτισμένα.

Δεν μίλαγαν...

Ωχρά φθινόπωρα έκλαιγαν

μες στο υγρό τους βλέμμα.

Σπασμένα κράταγαν παιχνίδια παιδικά, 

κούκλες φθαρμένες με ανάκατα μαλλιά

και δίχως χέρια.

Ήρθαν καλοκαιριάτικα για ζητιανιά....

για μια λιακάδα μου,

για ένα  καρδιοχτύπι ευτυχισμένο.

Μόλις που πρόλαβα για μια στιγμή 

να τις χαϊδέψω

κι έφυγαν όπως ήρθαν

κουρελιασμένες, άρρωστες, φτωχές.

Πάλι δεν μπόρεσα 

τις ανοιχτές τους να γιατρέψω τις πληγές, 

πάλι δεν πρόλαβα απ΄ το σήμερα

ένα ωραίο ντύμα να τις δώσω 

να φορέσουν. 

Μαρία Γασπαράτου

Ψυχής πορφύρα

"Τι είσαι αλήθεια;" ρώτησες...

"Τι είσαι τελικά;

Σύννεφο γκρίζο, ήλιος φωτεινός 

η αστραπή προτού ξεσπάσει η μπόρα; 

Σκοτάδι μήπως; Χαραυγή;

Πυκνή ομίχλη, αστροφεγγιά

η της σελήνης μια ασημένια αχτίδα;

Τι είσαι αλήθεια;" ρώτησες... 

"Τι είσαι τελικά;

Θάλασσα, άνεμος, πληγή ανοιχτή;

Βράχος σε πέλαγο βαθύ

η μήπως άγριο κύμα;"

Μα τίποτα δεν είμαι... 

τίποτα απ' αυτά...

μόνο μια αύρα κάποιου υγρού, 

θλιμμένου δειλινού,

πάνω στα χείλη σου που στάζει,

ψυχής πορφύρα.

Μαρία Γασπαράτου

Στου Ιούλη την αβάσταχτη έρημο

Σιωπή πολλή 

στου Ιούλη την αβάσταχτη έρημο.

Μες στο λιοπύρι του μεσημεριού

ούτε μια υποψία όασης.

Οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα,

ασθμαίνοντας ανεβαίνουν

της Κυριακής τα δύσκολα ανηφόρια.

Δυτικά... όλο δυτικά... 

μέχρι να ανταμώσουν

του δειλινού το ηλιοκαμένο πρόσωπο,

ως το λυτρωτικό απόβραδο 

να οδηγηθούν,

λίγο μετά τις 8...

να 'ναι κοντά η νύχτα,

να 'ρθει να τα καλύψει όλα

το σκοτάδι,

ίχνη δροσιάς ν' αφήσει μέσα σου

και την ψευδαίσθηση

πως ίσως καίει λιγότερο 

τούτη την ώρα

η απουσία.

Μαρία Γασπαράτου

Απόφαση

Απλώθηκε στον ουρανό το φως του Αποσπερίτη

χόρευε βαλς η θάλασσα μ' ένα τρελό νοτιά

και στο γραφείο σκεφτική άναψε η Νεφερτίτη
που μου 'χες φέρει κάποτε από μέρη εξωτικά.

Σημάδεψα με τη ματιά το μακρινό καράβι

ίσως εδώ να 'ρχότανε να σ' έφερνε μαζί

ενώ η νύχτα άρχιζε το πέπλο της να ράβει

με μια στιλπνή εβένινη μεταξωτή κλωστή.

Κουράστηκα να καρτερώ...έφυγε το καράβι

κι ένα φεγγάρι υψώθηκε βαθύ πορτοκαλί

ενώ ο φάρος μάταια συνέχιζε ν' ανάβει

και με χρυσές ριπές φωτός να με πυροβολεί.

Σηκώθηκα και νευρικά άνοιξα το συρτάρι

κάποια φωτογραφία μας που ήμαστε μαζί

στη θάλασσα την έριξα το κύμα να την πάρει

γαλήνη να βρει η καρδιά κι απάγκιο η ψυχή.

Απόφαση οριστική πήρα μες στο σκοτάδι
της Αλεξάνδρειας έσπασα τη γυάλινη κυρά
αυτά που σε θυμίζανε τα πέταξα στον Άδη
και η ζωή ξανάρχισε να μου χαμογελά.

Μαρία Γασπαράτου

Σε μια θάλασσα αγκαλιά

 "Δε γίνεται" σου είπα...

"δε μπορώ ν' αντέξω τόσο γκρίζο

στον καλοκαιρινό ουρανό...

δε θέλω άλλο να δικαιολογώ

τ' αδικαιολόγητα,

την απαξίωση ν' ανέχομαι 

των ακριβών ονείρων μας,

να ψάχνω γι' άλλοθι 

στα καθημερινά μικρά εγκλήματα,

στα υποκριτικά χαμόγελα,

στο τίποτα που πάνω απ' τη ζωή μας 

την απόγνωση επωάζει.

Κι έπειτα είναι καλοκαίρι..." σου είπα

"κι εγώ θέλω τόσο πολύ

μες στο γαλάζιο του ανέμελα ν' αράξω.."

Κι εσύ δεν είπες τίποτα.

Μόνο με κοίταξες μ' εκείνα σου τα μάτια

που όταν με κοιτούν 

σε μια στιγμή

όλο τον κόσμο τον αλλάζουν.

Τα χέρια άνοιξες και μ' έκλεισες 

σε μία θάλασσα αγκαλιά

"Θα φτιάξουν όλα κάποτε"..

έτσι είπες...

κι έγιναν ξαφνικά απλά 

όλα τα δύσκολα...

Μαρία Γασπαράτου

Κι ας πίστευα...

Κι ας πίστευα πως η μαγεία

ήταν στα ροδαλά κι υγρά 

χρώματα της αυγής

κάποιου που μόλις είχε μπει

Ιούλη... 

κι η αλήθεια είναι πως ο κόσμος 

κείνη την άγια ώρα 

ήταν σαν πίνακας ζωγραφικής...

μια ακουαρέλα 

που ακόμα έσταζε πάνω της

κάποιου ρομαντικού ζωγράφου

το  πινέλο.

Κι ας πίστευα ότι το θαύμα

εκείνης της  ανατολής

ήταν οι πρώτες χρυσαφιές 

ακτίνες του ήλιου,

στέμμα  στα σκούρα σου μαλλιά

που σ' έκαναν να μοιάζεις

με άγγελο και βασιλιά

που ασκούσε πάνω μου μια τρυφερή 

όσο και αναπόφευκτη εξουσία.

Καθώς βουλιάζαμε γλυκά

μες στην καρδιά κάποιου

χρυσού καλοκαιριού,

το ξέρω πια...

η αγάπη ήταν που όλα τα 'κανε

να μοιάζουν παραμύθι.

Μαρία Γασπαράτου

Ανεβαίνω

Ανεβαίνω... 

κάθε φορά που πίσω κάνω

κι αφήνω τον ανόητο εγωισμό μου 

νικημένο, 

ανεβαίνω.

Λες και τ' αστέρια, 

νήματα ασημένια ρίχνουν 

από κάποιο ονειρεμένο ουρανό,

σκάλες που λαμπυρίζουν μεταξένιες,

να πιαστώ, 

λιγάκι πιο ψηλά να φτάσω,

τ' ανθρώπινα να δω 

και με τη ματαιότητά τους να γελάσω.

Είναι ψηλά η αγάπη

και προσμένει με χέρια ανοιχτά,

μες στο χρυσό Παράδεισό της

να περάσει

όσους για χάρη της το "εγώ" τους 

κάτω απ' το "εμείς" το βάζουν.

Μαρία Γασπαράτου

Αγάπης φως

Παλιά, τα καλοκαίρια δεν τ' αγάπαγα.

Επώδυνα ήταν... 

σαν μια εκδικητική φωτιά

που έκαιγε στο πέρασμά της 

της άνυδρης ψυχής μου

τα ξερόκλαδα.

Κι αλήθεια 

όλα ήταν μέσα μου στεγνά

κι από το φως κρυβόντουσαν.

Παράταιρη έμοιαζε μια τέτοια εποχή

με της ζωής μου τα ψυχρά τοπία

κι όλη αυτή την ξέφρενη γιορτή 

σαν εμπαιγμό την ένιωθα 

σαν ειρωνεία και σαν ψέμα.

Κι ήρθες εσύ...αγάπης φως

κι ό,τι καλό μες στο σκοτάδι είχε χαθεί,

το ξαναβρήκα.

Έγινε ο ήλιος φίλος από εχθρός

κι έμαθα πλάι σου 

να αγαπώ τα καλοκαίρια.

Μαρία Γασπαράτου

Ουτοπία

Θα 'ρθει η στιγμή που το ταξίδι

θα γίνει ουτοπία.

Μάταια θα υψώνονται τ' άσπρα πανιά 

στης φυγής σου το καράβι.

Των ουρανών οι απατηλές υποσχέσεις

θα πέφτουν μία μία 

στης ματαίωσης τον σκοτεινό βυθό...

κι εσύ τους χάρτες σου 

θα σκίζεις

θα σπας τις πυξίδες σου 

θα καις τ' ανεμολόγια.

Κουράστηκες ούριους ανέμους 

να προσμένεις

και δύναμη ποτέ δεν είχες

να μπαρκάρεις κόντρα στον καιρό.

Τι κι αν τόσο πολύ αγάπησες 

τη θάλασσα...

μια άρρωστη ανάγκη σου 

σαν άγκυρα 

στην άχαρη στεριά σε δένει.

Θα σηκωθεί αέρας δυνατός

με μια απρόβλεπτη μανία

θα διαλύσει της φυγής σου το όνειρο

και συ θα μείνεις πίσω

σε μία στάσιμη κι απόμακρη ακτή

ν' αναζητάς το άπιαστο.

Μαρία Γασπαράτου

Τα σκαλοπάτια της λύπης

 
Για την απόγνωση απόψε θα σου πω,

για τη δική σου,

για τη δική μου...

Ανέβηκα βλέπεις κι εγώ ένα ένα 

τα σκαλοπάτια της λύπης.

Δείλιασα κάποιες φορές.

Ήταν ψηλά

πολύ ψηλά το φως

κι ήταν πιο εύκολο να κάνω πίσω,

να βρω τη γνώριμη γωνιά μου 

στο σκοτάδι

κι έτσι όπως πάντα έκανα,

εκεί να βυθιστώ.

Μα ένιωσα πως ήταν πια 

η μόνη επιλογή

ν' ανέβω τα σκαλιά μέχρι το τέλος...

κι αν έπεφτα 

πως έπρεπε ξανά να σηκωθώ,

να δένω τις πληγές μου,

να συνεχίζω.

Ο πόνος ξέρεις, 

κάποτε ανοίγει δρόμους

γίνεται γέφυρα 

για να βρεθείς αλλού.

Δεν είναι αιώνια αυτή η νύχτα.

Να το θυμάσαι.

Εκεί...στην πιο ψηλή κορφή της λύπης,

χαράζει πάντα.

Μαρία Γασπαράτου

Μέσα από τη βροχή

 Μέσα απ' τις ισχνές χαραμάδες 

του χρόνου

τίποτα ολόκληρο δεν καταφέρνω 

από σένα να δω.

Ίσως η μνήμη μου από άμυνα 

αρνείται

στα φωτεινά τοπία της ό,τι πονάει 

να φιλοξενεί...

και κάπου εκεί 

σε κάτι απόμερα κι ανήλιαγα στενά,

μέσα στη σκόνη των παλιών 

θλιμμένων ημερών 

και στους καπνούς 

όσων η πίκρα με μανία έκαψε,

σε άφησε να ζεις ακόμα...

και δεν είναι ούτε η όψη σου ξεκάθαρη

ούτε και της φωνής σου η χροιά.

Παλεύω κάποτε στο νου να φέρω 

το χαμόγελό σου,

κάποιες σου λέξεις που συνήθιζες να λες,

την καφετιά απόχρωση του βλέμματός σου...

τίποτα...

Μόνο κάθε φορά που σε θυμάμαι,

πάντα η θολή σου εικόνα

έρχεται μέσα από τη βροχή

και γύρω απλώνεται μια μυρωδιά

από κονιάκ κι από βρεγμένο χώμα...

Μαρία Γασπαράτου

Σε νοιάζονταν...το δίχως άλλο...

Λευκό λουλούδι ήσουν

που σ' έκοψαν και σ' έβαλαν 

να λούζεσαι στον ήλιο,

μπρος στο παράθυρο.

Το άρωμά σου να σκορπάς,

χαρά να φέρνεις στην κάμαρα.

Λευκό λουλούδι δίχως ρίζες,

σε βάζο κρυσταλλένιο 

με δροσερό νερό

που κάθε μέρα σου το άλλαζαν.

Σε νοιάζονταν...το δίχως άλλο...

Μα εσύ μακριά κοιτούσες,

λιβάδια λαχταρούσες, 

τη μάνα γη,

τον άνεμο...

μαράζωνες αργά,

ψυχορραγούσες.

Λευκός ανθός σε βάζο ακριβό...

σε φρόντιζαν,

μ' αγάπη σε κοιτούσαν,

με θαυμασμό.

Σε νοιάζονταν...το δίχως άλλο...

Μαρία Γασπαράτου

Σ' αυτόν τον τόπο

 Γαλάζιες θάλασσες μα ορίζοντες κλειστοί.

Πονάει η ομορφιά σ' αυτόν τον τόπο

κι ο νους σου πάντα στο φευγιό.

Τι κι αν τα πόδια σου αρνούνται 

σε δρόμους ξένους να βαδίσουν...

σου φύτεψε η απόγνωση φτερά στους ώμους.

Ο ήλιος σε καλεί 

η χρυσαφένια ακρογιαλιά...

μα όσα ερήμην σου σχεδίασαν 

για τη δική σου τη ζωή,

σε διώχνουν.

Γλυκά τα καλοκαίρια μα πικρά 

σ' αυτόν τον τόπο.

Τι κι αν το φως εδώ τα πάντα διαπερνά...

ξέρουν καλά να κρύβονται τα ψέματα

ξέρουν καλά να ελίσσονται οι απάτες

και στο πιο ύπουλο σκοτάδι

αιώνια να επιβιώνουν...

Κι ο νους σου πάντα στο φευγιό.

Σ' αεροπλάνα και σε τρένα

φορτώνεις το αύριό σου

αφού το ονείρεμα σ' αυτή τη γη

έγινε απαγορευτικό.

Πονάει αβάσταχτα το όνειρο

σ' αυτόν τον τόπο.

Μαρία Γασπαράτου

Θα 'θελα να 'μαι...

 

Θα ΄θελα να 'μαι στα πρωινά σου

του ήλιου η πρώτη χρυσή αχτίδα.

Χάδι ζεστό στο πρόσωπό σου

να σε ξυπνάω απαλά.

Κι όταν ανοίγεις τα βλέφαρά σου

να 'ναι το βλέμμα σου μία παγίδα.

Σαν πεταλούδα να φυλακίζομαι

στην ακριβή σου πρώτη ματιά.

Θα 'θελα να 'μαι στα καλοκαίρια σου

ο πρώτος μήνας...να 'μαι ο Ιούνης.

Χωρίς εμένα το καλοκαίρι

να ξεκινήσει δε θα μπορεί.

Να με προσμένεις όλο λαχτάρα

να ξαναγίνεσαι πάλι μικρούλης.

Να ξανανιώνεις στην αγκαλιά μου

κάθε σου μέρα να 'ναι γιορτή.

Κι αν ό,τι θα 'θελα για σένα να 'μαι

μοιάζει σενάριο φανταστικό

κι αν ακατόρθωτα όλα φαντάζουν

κι εγώ ανόητη...πολύ φοβάμαι,

όσα δε γίνονται δε με πειράζουν,

είμαι η αγάπη σου κι είναι αρκετό.

Μαρία Γασπαράτου

Σαν φωτεινός Ιούνης

Θα 'ρχεσαι 

όταν θα φεύγει η άνοιξη,

μέσα απ' τις φορτωμένες κερασιές

και τα χρυσά σοκάκια του ήλιου

σαν καλοκαίρι 

σαν αυγή

σα νότιος άνεμος.

Θα 'ρχεσαι 

καθώς θα μ' αποχαιρετάει ο Μάης

και θα σκορπά στους δρόμους της ψυχής

κόκκινα πέταλα

από τα πιο ωραία του τριαντάφυλλα,

πάνω τους να πατήσεις.

Μέσα από την ομίχλη 

των αδιάφορων καιρών

το μυστικό κλειδί θα ξεθάψω,

θ' ανοίξω διάπλατα την πόρτα 

και θα μπεις 

μαζί μ' όλο το φως 

κι όλο το μάκρος

των χαμένων οριζόντων.

Θα 'ρθεις

όταν θα φεύγει η άνοιξη

σαν θάλασσα 

σαν ουρανός

σαν φωτεινός Ιούνης.

Μαρία Γασπαράτου

Λιγάκι ακόμα...

 Σ' απόσταση αναπνοής το καλοκαίρι...

ήδη στ' αυτιά μου ηχεί 

το πέταγμα των γλάρων

πάνω απ' τα ψαροκάικα,

του κύματος ο παφλασμός

στις χρυσοκέντητες ακτές,

το θρόισμα της βουκαμβίλιας 

στο τρυφερό φιλί του ανέμου,

των πλοίων τα σφυρίγματα

λίγο πριν δέσουν στην προβλήτα.

Βλέπω κιόλας το κάτασπρο νησί...

τις εκκλησιές 

με τους γαλάζιους τρούλους,

τα γραφικά πλακόστρωτα στενά,

τον ανεμόμυλο 

που σαν επίγειος άγγελος

με ανοιχτά φτερά κάθε φορά 

μας περιμένει στο λιμάνι

κι εμάς παντού μαζί

και γύρω θαύματα...

Σ' απόσταση αναπνοής το καλοκαίρι...

Να...

το χέρι μου απλώνω...

λιγάκι ακόμα

κι αγγίζω όπου να 'ναι τη χαρά.

Μαρία Γασπαράτου

Σαν όνειρο γλυκό

Κοίτα πώς πέρασε ο καιρός...

Οι δρόμοι δείχνουνε μπροστά 

το καλοκαίρι

κι η άνοιξη σαν κόρη όμορφη 

που πόθησε πολύ ν' αγαπηθεί

αλλά δεν αγαπήθηκε,

ανέγγιχτη, αφίλητη, μονάχη,

άρχισε κιόλας 

τις μυρωμένες της να ετοιμάζει 

αποσκευές 

και βιάζεται να φύγει.

Σαν όνειρο γλυκό... τι κρίμα...

που δεν πρόλαβε 

στον ύπνο να τρυπώσει 

ενός μικρού παιδιού,

αφού παράξενα γοργά 

πέρασε η νύχτα

και πριν προλάβει καν να κοιμηθεί

ξημέρωσε.

Μαρία Γασπαράτου

Κυριακές

 Τι να σου κάνουνε κι οι Κυριακές...

μικρές κι ανέτοιμες... 

χαμένες κάτω απ' τον όγκο 

των αβάσταχτων ονείρων μας.

"Θα τη συνθλίψουμε κι αυτή την Κυριακή" 

σου είπα...

"κι αύριο πάλι 

θα μαζεύουμε τ' απομεινάρια της.

Πως δεν προλάβαμε θα πούμε,

που γι' άλλη μια φορά

τα όμορφα και τα απλά δεν ζήσαμε.

Κι εκείνο το τριαντάφυλλο

που άνθισε στον κήπο μας

αμύριστο θα μείνει.

Θα τη συνθλίψουμε κι αυτή την Κυριακή" 

σου είπα.

Αλλά εσύ δεν άκουγες.

Έβγαλες το μεγάλο χάρτη 

και τον άπλωσες στο πάτωμα.

"Ένα καράβι λείπει μόνο" είπες...

"ένα καράβι... και φύγαμε".

Κι η Κυριακή μας έσβηνε

κι εμείς μέναμε πίσω 

ακόμα μια φορά

αταξίδευτοι.

Μαρία Γασπαράτου

Το κουτσό μου όνειρο

 Τολμούν ακόμα κάποιοι να ονειρεύονται...

ν' αφήνουν στο βλέμμα τους 

ένα κομμάτι ουρανό 

να χτίζει δρόμους για ταξίδια,

γέφυρες για λυτρωτικές επανασυνδέσεις,

τόπους για αναγκαίες μετοικίσεις. 

Τολμούν κάποιοι να παλεύουν με σύννεφα,

με καταιγιστικές βροχές,

να υπερασπίζονται τον ήλιο 

που δικαιωματικά τους ανήκει.

Δεν ξέρω πώς να τους χαρακτηρίσω αλήθεια...

γενναίους, αθώους, αφελείς, 

ευτυχισμένους ίσως;

Τι σημασία έχει; 

Κοιτώ το κουτσό μου όνειρο.

Τι έμεινε πια να ποντάρω πάνω του,

σε μια κούρσα σκληρή 

που δεν κάνουν χάρες σε κανένα;

Εκτός αγώνα θα το αφήσω.

Δε θα το σύρω σε ατέρμονους δρόμους.

Να μείνει έτσι ανεκπλήρωτο

μα αξιοπρεπές.

Να μου θυμίζει απλώς 

πως κάποτε κι εγώ υπήρξα

γενναία, αθώα, αφελής, 

ευτυχισμένη ίσως;

Τι σημασία έχει; 

Μαρία Γασπαράτου

Πόσο μου λείπεις

Μια αίσθηση περίεργη έχω απόψε

πως είσαι εδώ,

λες κι ο αέρας σ' έφερε ο ανοιξιάτικος

απ' το ανοιχτό παράθυρο,

μια στάση σύντομη απλά να κάνεις

απ' το αέναο ταξίδι σου,

να ξαποστάσεις,

ν' αφήσεις πάλι ένα σημάδι σου.

Κάθε χρονιά η άνοιξη 

με κάποιο τρόπο μαγικό σε φέρνει.

Μέσα στην ανθισμένη ανάσα του ο Μάης

δικά σου ευωδιαστά μηνύματα μου φέρνει,

κάθε φορά

μια γιορτινή και μελαγχολική συνάμα Κυριακή.

Την τρυφερή σου αύρα νιώθω γύρω μου

και παραδίνομαι

στο γνώριμο συναίσθημα, 

της δίχως όρια

λυτρωτικής σου αγάπης,

βουλιάζω σ' ένα ροζ αφράτο όνειρο,

μέσα του χάνομαι

και πάντοτε ξεχνάω να σου πω πριν φύγεις,

πόσο μου λείπεις.

Μαρία Γασπαράτου

Αυτές οι παπαρούνες

 Θα χαθούν κι αυτές οι παπαρούνες.

Στον άγριο έρωτα του ανέμου 

θ' αφεθούν

κι η μεταξένια τους καρδιά 

απ' το τρελό του πάθος θα σκορπίσει.

Θα γείρουν τέλος τα γυμνά κεφάλια τους

στο χώμα 

και θ' ασπαστούν 

μέσα απ' την τραγική φθορά τους

τη ματαιότητα.

Θα χαθούν κι αυτές οι παπαρούνες...

Μα έβαψαν κόκκινο ένα ολόκληρο λιβάδι,

στόλισαν σαν φλογερά ηλιοβασιλέματα

μια ολόκληρη άνοιξη,

γέμισαν τόσα άδεια βλέμματα 

με χρώμα...

Όχι δεν θα χαθούν αυτές οι παπαρούνες.

Μέσα σε κάποιους στίχους θα κλειστούν.

Βρίσκει τον τρόπο πάντα η ομορφιά

να μένει αθάνατη.

Μαρία Γασπαράτου

Όταν ηρέμησε ο καιρός

Πόσο λιγόστεψαν τα πρόθυμα χέρια, 

τα λόγια αγάπης, 

της συμπάθειας τα βλέμματα

που άφθονα ήταν

τις μέρες της θλίψης...

Όταν ηρέμησε ο καιρός

και βγήκε ο ήλιος μετά τη μπόρα

όταν ένα μικρό καλοκαιράκι

δώρο της μοίρας  

φως στη ζωή σου έφερε

και μια απροσδόκητη πέρα για πέρα 

ζεστασιά,

μόνη σχεδόν και έκπληκτη

έψαχνες να 'βρεις αγκαλιά

στα ίδια χέρια,

στα ίδια χείλη τα χαμόγελα,

την καλοσύνη στα ίδια βλέμματα.

Μάταια όμως...

Τι τα θες; 

Τότε αποκαλύπτονται οι άνθρωποι...

τότε στ' αλήθεια μετριούνται οι φίλοι...

όχι στη λύπη τόσο,

όσο στη χαρά.

Μαρία Γασπαράτου

Στο Άγιο φως

Μακάρι μες στο Άγιο φως

να βρουν οι αλήθειες 

μια ελεύθερη πατρίδα.

Μια ηλιαχτίδα 

δρόμο ν' ανοίξει στο όνειρο.

Εύφορο χώμα 

να 'βρει η αγάπη να ριζώσει,

άνθη να δώσει 

κι ευωδιαστό γλυκό καρπό.

Μακάρι μες στο Άγιο φως

σαν άγρια θάλασσα η ζωή

να γαληνέψει

και να μισέψει 

ο πόνος και ο θάνατος.

Ήλιο να βρει η ελπίδα να γυρίσει

πίσω ν' αφήσει

τα σύννεφα στον ουρανό.

Κοίτα.... 

μακριά σα να γλυκοχαράζει...

κάτι αλλάζει...

κι η άνοιξη είναι ακόμα εδώ.

Μαρία Γασπαράτου

Στο άρωμα μιας πασχαλιάς

 Καλύτερα όλα να σωπάσουν τώρα...

τα περιττά και τα παράταιρα.

Σε μια αιωρούμενη γλυκιά υπόσχεση

να αφεθούν

και στο άρωμα μιας πασχαλιάς

να σβήσουν.

Να ηρεμήσει κι η ατίθασή μου πένα...

φοβάμαι πως αν την αφήσω, 

θα επιμένει 

στα εφήμερα και στα μάταια της ζωής,

ενώ μια προδοσία ειδεχθής 

θα διαδραματιστεί την Πέμπτη

και ένας θάνατος 

που θα μας πνίξει στη ντροπή

παραμονεύει 

τη μαύρη που μας έρχεται Παρασκευή.

Καλύτερα όλα να σωπάσουν τώρα

και να κρυφτούν 

στης λησμονιάς το πιο βαθύ σκοτάδι,

ώσπου το φως να ξαναγεννηθεί

μες στη συγχώρεση,

ώσπου νικήτρια η ζωή

να επιστρέψει 

με της Αγάπης την Ανάσταση.

Μαρία Γασπαράτου

Ξέχασα να ζω

Μη μου ταράζετε τον ύπνο...

Αφήστε με ήσυχα να κοιμηθώ

κάτω από τον ίσκιο των καλών τους 

προθέσεων.

Ωραία κρύφτηκα απ' της άνοιξης τον ήλιο.

Συνήθισα και δε με νοιάζει πια

που δεν αισθάνομαι τη ζεστασιά του.

Εδώ... κάτω απ' τον ίσκιο 

των καλών τους προθέσεων

ξέχασα να ζω...

Γι' αυτό σας λέω

μη μου ταράζεται τον ύπνο

γιατί αν ξυπνήσω 

μπορεί να νοσταλγήσω τη ζωή.

Μαρία Γασπαράτου

Κοίτα με μόνο...

 Όλα είναι άνοιξη στα μάτια σου, 

τα πρωινά που διστάζει η ψυχή μου

ν' αφήσει της νύχτας τα όμορφα όνειρα,

που αρνείται επίμονα να ενταχτεί 

σ' ένα σήμερα γκρίζο,

πιο γκρίζο κι από μια μέρα βροχερή 

του Δεκέμβρη.

Όλα είναι άνοιξη στα μάτια σου

και φτάνει ένα βλέμμα σου

για να χαθώ μέσα σε ανθόσπαρτα λιβάδια,

ν' ακολουθήσω πολύχρωμων πεταλούδων 

το ανέμελο πέταγμα

και να βουλιάξω 

στο πιο βαθύ γαλάζιο της ελπίδας.

Όλα είναι άνοιξη στα μάτια σου

και τίποτα δε χρειάζεται να πεις

για ν' ανθίσω.

Κοίτα με μόνο...

Μαρία Γασπαράτου

Οι Κυριακές

Κουράστηκαν κι αυτές οι Κυριακές

να ξημερώνουν χωρίς χάρτες

σαν αγριόχορτα να φυτρώνουν

στην άγονη κοιλάδα της προσμονής.

Μέχρι το απόγευμα νωρίς,

παλεύεται κάπως το άδειο τους,

μα εκεί κατά το δείλι

που οδεύει στο χαμό του ο ήλιος,

χιλιάδες στόματα θαρρείς

βαμμένα κόκκινα

σαν των απελπισμένων γυναικών

που το κορμί τους ξεπουλούν

στα πεζοδρόμια, 

ανοιγοκλείνουν μάταια... 

τους πνίγουν τόσες ανυπόταχτες αλήθειες

αλλά φωνή δεν έχουν να τις πουν.

Χιλιάδες στόματα κλείνουν στο τέλος βίαια,

βαμμένα κόκκινα μ' ένα φτηνό κραγιόν

που στάζει στων παραθυριών τα τζάμια

κι έπειτα γίνεται πληγή ανοιχτή 

στο μέτωπο της νύχτας.

Μαρία Γασπαράτου

Δέκα βήματα είναι δεν είναι...

 Τίποτα μόνο του δεν θα 'ρθει.

Ούτε απόψε ούτε ποτέ...

και κάποια ελπίδα που αιωρείται

σαν αυτοσχέδια θηλιά απ' το ταβάνι,

και ύπουλα στοχεύει το λαιμό μου,

θα την κόψω. 

Φεύγει ο Απρίλης... 

δεν θα προφτάσω φοβάμαι

ούτε ένα τριαντάφυλλο 

ν' ακουμπήσω στα χείλη μου,

το άρωμά του να γευτώ,

ζωή ν' ανασάνω.

Τρέχει η άνοιξη

κι εγώ

φωτογραφία σε κορνίζα σκουριασμένη

σκόνη γεμίζω απ' τα τρεχαλητά της

κι ακίνητη αφουγκράζομαι

το πέταγμα των γλάρων

από ένα ακόμα καλοκαίρι

αβέβαιο.

Τίποτα μόνο του δεν έρχεται

κι έφτασε η ώρα να τρέξω να το βρω. 

Μακρύς φαντάζει ο δρόμος

μα δέκα βήματα είναι δεν είναι

ως την πόρτα.

Μαρία Γασπαράτου

Δρόμοι

Δρόμοι....

δρόμοι που άνοιξαν 

ενώ δεν το περίμενα

κι άλλοι που έκλεισαν 

ενώ τους περπατούσα...

δρόμοι εύκολοι 

ανθόσπαρτοι 

μεγάλοι

κι άλλοι στενοί και δύσβατοι

σπαρμένοι με αγκάθια...

κάποιοι γεμάτοι υποσχέσεις

στον φωτεινό τους τον ορίζοντα

και κάποιοι άλλοι σκοτεινοί

με  επικίνδυνες στροφές 

κι απαγορευτικά σημάδια...

δρόμοι που χάθηκα 

κι άλλοι που όσα είχα χάσει 

ξαναβρήκα...

δρόμοι δικοί μου 

και άλλων δρόμοι...

κάποιοι μοιραία διασταυρώθηκαν

κάποιοι έμειναν παράλληλοι 

για πάντα.

Κι απ' όλους μου τους δρόμους

ο πιο σημαντικός,

εκείνος ο παράξενος...

ο δρόμος που σ' αντάμωσα...

Μαρία Γασπαράτου 

Στον ανθισμένο δρόμο

Την ώρα ετούτη που μιλά

το σύννεφο με τ' άστρα

κι εκείνα το παρακαλούν

να φύγει μακριά τους

για να φωτίσουν απαλά

του Βυζαντίου τα κάστρα

που αιώνες τώρα ρίχνουνε

στην πόλη τη σκιά τους,

αυτή την ώρα μυστικά

κινάς για ξένο τόπο

κι ούτε που γύρισες να δεις

τι έχεις αφήσει πίσω

τα βήματά σου κι η καρδιά

σε οδηγούν στο Νότο

και τ' άστρα, του καπέλου σου

χρυσίζουνε το γείσο.

Κι έτσι όπως χάνεσαι μακριά

στον ανθισμένο δρόμο

άνοιξη βλέπεις διάλεξες

ν' αλλάξεις τη ζωή σου

σ' έναν Απρίλη μαχαιριά

με αίμα το πληρώνω

που την ψυχή μου ξόδεψα

ν' αγγίξω την ψυχή σου.

Μαρία Γασπαράτου

Ένα ξύλινο αλογάκι

 Νόμιζες πως θα πήγαινες μακριά.

Στα εφηβικά σου όνειρα

έμοιαζε η ζωή με γρήγορο άτι...

κι εσύ ανύποπτος 

αθώος καβαλάρης

σφιχτά τα γκέμια κράταγες,

το όνειρό σου κυνηγούσες

με σιγουριά, με δύναμη, με ορμή.

Μα σε ξεγέλασε η ζωή.

Δεν ήταν άτι φτερωτό.

Ήταν μονάχα ένα ξύλινο αλογάκι

που πίσω μπρος 

μονότονα σε πήγαινε...

αργά και σταθερά στο πουθενά...

κι εσύ που τόσο πόθησες

ταξίδια μακρινά,

χρόνια μετά, για δες...

εδώ...

στο ίδιο το σημείο βρίσκεσαι.

Μαρία Γασπαράτου

Ένας Νοτιάς

 Ένα αεράκι να φυσήξει

ένας Νοτιάς, 

να φέρει εδώ 

της άγιας θάλασσας την αύρα

κι όλα τα γκρίζα μου 

ν' αλλάξουν φορεσιά

και να ντυθούν 

μες στα λευκά και στα γαλάζια

Ένα αεράκι να φυσήξει

ένας Νοτιάς,

σαν μια βαρκούλα 

τ' όνειρό μου όταν σαλπάρει

και να φουσκώσει 

τα υψωμένα του πανιά

σ' άλλους καιρούς

και σ' άλλους τόπους να με πάρει

Ένα αεράκι να φυσήξει

ένας Νοτιάς,

όλα όσα ξέχασα 

μπροστά μου να τα φέρει

να μου θυμίσει

πως δεν χάθηκε η χαρά

κι ίσως να 'ρθει

μαζί μ' αυτό το καλοκαίρι

Μαρία Γασπαράτου

Θα 'ρθεις εσύ...

 Θα 'ρθεις Απρίλη μου

και στη στερνή μου ελπίδα 

ακροπατώντας,

θα καταφέρεις

τ' απαγορευτικά των δρόμων 

να περάσεις.

Κι εγώ θα στρώσω 

το καλό τραπεζομάντηλο 

στο ξύλινο τραπέζι της βεράντας.

Θα 'χω για σένα δροσερό νερό

σε σκαλιστό ποτήρι κρυσταλλένιο

και σ' ένα πιάτο πορσελάνινο λευκό,

γλυκάκι φράουλα.

Αφού δε γίνεται

να βγω στους δρόμους να σε βρω, 

θα 'ρθεις εσύ...

τα βάζα μου, τις γλάστρες, 

την ψυχή μου,

με όμορφα λουλούδια να γεμίσεις,

ανοιξιάτικα. 

Μαρία Γασπαράτου

Ληγμένο εισιτήριο

 Το φουστάνι που δεν φόρεσες ποτέ,

αφημένο σε μια ξύλινη κρεμάστρα

σαν σκαρί αταξίδευτο, 

δεμένο σε κάποιου λιμανιού

την έρημη προβλήτα

σαν παραδείσιο πουλί

σ' ένα ξερόκλαδο, 

χωρίς φτερά

σαν χάρτης ταξιδιωτικός

που από κανενός ταξιδευτή

τα μάτια δεν διαβάστηκε...

το φουστάνι που δεν φόρεσες ποτέ...

σαν αθετημένη υπόσχεση

σαν κρεμασμένος αυτόχειρας...

όστρακο άδειο...

απομεινάρι ονείρου...

ληγμένο εισιτήριο...

Μαρία Γασπαράτου

200 χρόνια μετά

Καλά τα "ζήτω"

και οι σημαίες, 

οι τελετές,

κι οι λόγοι οι πατριωτικοί,

οι παρελάσεις κι οι φωτοχυσίες, 

200 χρόνια όμως μετά, 

της λευτεριάς το δέντρο 

το αιματοβαμμένο,  

που δυο αιώνες τώρα 

τον ίσκιο του στον τόπο αυτόν

απλόχερα χαρίζει,

μαραζώνει...

δεν το φροντίσαμε καλά...

Θα έπρεπε 

τους πιο γλυκούς καρπούς 

να βγάζει... 

κι αυτή θαρρώ θα ήταν 

για τη θυσία των προγόνων μας,

η μέγιστη τιμή.

Μαρία Γασπαράτου

Το τώρα χάνεται

 Ανάμεσα σε μνήμες θαμπές, 

και σε παλιές φωτογραφίες,

σε ιστορίες που ο καιρός

με τις ατέλειωτες βροχές του

ανεπανόρθωτα ξεθώριασε,

σε ήχους και φωνές 

που έρχονται από μακριά

κι ακόμα επιμένεις να ακούς,

ζεις...

Ανάμεσα σε αγωνίες βασανιστικές 

για το μετά,

σε ανησυχίες και σενάρια φανταστικά,

φόβους που την ψυχή σου ανελέητα 

πολιορκούν

για ένα μέλλον που κανείς, 

πως θα 'ναι ασφαλές

δεν σου εγγυάται,

ζεις...

και κυλάει ανεπίστρεπτα η ζωή

ανάμεσα στο δύσκολό σου χθες

και στο αμφίβολο αύριο

και χάνεται το σήμερα,

το τώρα χάνεται 

κι εσύ μου λες πως ζεις...

Πώς ζεις

αφού δεν είσαι εδώ,

αφού από το ίδιο το παρόν σου 

απουσιάζεις;

Μαρία Γασπαράτου

Τούτη η νύχτα

 Μοιάζει σα να μην έχει τέλος

τούτη η νύχτα.

Οι φάροι έχουν κουραστεί 

ν' αναβοσβήνουν...

αδύναμες ριπές φωτός 

μάταια να ρίχνουν

στου ανέφικτου το μαύρο ωκεανό.

Κι εσύ με μάτια καρφωμένα στο κενό

προσμένεις της αυγής το πρώτο φως...

τον ήλιο, 

σπόρους χρυσούς ν' αφήσει 

ν' ανθίσουν μες στο βλέμμα σου.

Όμως γι' ακόμα μια φορά ξεχνάς...

Τι περιμένεις; 

Πώς θες να ξημερώσει ο ουρανός

αν δεν χαράξει πρώτα μέσα σου;

Μαρία Γασπαράτου

Σ' ένα αέναο φως

 Μπήκα ξανά στο απαλό μου κουκούλι.

Όμορφα είναι...ζεστά...

κι έτσι προστατευμένη

από αιχμές, απειλές, μαχαιριές

κι αλυσίδες χρυσές,
ταξιδεύω σ' ένα αέναο φως.

Πάντοτε κάτι δύσκολα μα και γλυκά
σε τούτο το παράξενο ταξίδι μου 

γεννιέται.

Κάτι αναπάντεχα ωραίο

σα νεαρός βλαστός σ' άγονο χώμα.

Στέκεις απ' έξω 

σαν ένα που έχασε το δρόμο του παιδί.
Φοβάσαι.
Μα πίστη θέλουνε τα θαύματα.

Κι αν είναι άστατη η άνοιξη αυτή,
μη νοιάζεσαι.
Πάλι ανθίζουνε λουλούδια.
Κι αν κάπου κάπου σκοτεινιάζει ο ουρανός
και μοιάζει να 'ρχεται βροχή,
μη σε τρομάζει.
Εκείνο μόνο που μετρά
είναι πως γίνεται ξανά
η κάμπια πεταλούδα.

Μαρία Γασπαράτου

Με μια ανάλαφρη και διάφανη ψυχή

 Στου χαρταετού μου την πολύχρωμη ουρά

θα δέσω ό,τι πίσω με κρατάει...

κι όταν ψηλά θα φτάσει

θα κόψω το σχοινί,

μαζί του όσα με βαραίνουν 

μακριά να φύγουν...να χαθούν...

κι έτσι ελεύθερη 

με μια ανάλαφρη και διάφανη ψυχή,

θα επιστρέψω 

στο κοριτσάκι εκείνο μέσα μου 

που κάθε τόσο 

με μια γλυκιά παραπονιάρικη φωνούλα 

με καλεί,

μα το απέφευγα

γιατί δεν άντεχα

τα παιδικά κι αθώα του να αντικρίσω

μάτια.

Μαρία Γασπαράτου

Σ' ένα ποτήρι αγιορείτικο κρασί

 Θα σταθείς μπροστά στο παράθυρο.

Θ' αφήσεις τη σκέψη σου να ταξιδέψει πάλι

σε τόπους σχεδόν ξεχασμένους,

σε θυμωμένους δρόμους που έκλεισαν

γιατί δεν τους περπάτησες εδώ και χρόνια,

θα ψάξεις για κείνα τα σημάδια 

που άφηνες στο διάβα σου 

τον εαυτό σου ξεγελώντας 

πως κάποτε θα σε οδηγούσαν 

πίσω.

Δεν θα τα βρεις.

Με απογοήτευση σ' ένα αφιλόξενο παρόν 

θα επιστρέψεις.

Ο ήλιος θα δύει πίσω απ' το βουνό όπως πάντα.

Η ίδια κόκκινη γραμμή θα οριοθετεί το βλέμμα σου

πάνω απ' τη θάλασσα, 

σαν κορδέλα αστυνομίας 

που αποκλείει την πρόσβαση 

στον τόπο του εγκλήματος

κι έπειτα

σαν κάθε βράδυ θ' ανάψεις το φως,

θ' ακούσεις τις ειδήσεις των οχτώ

και σ' ένα ποτήρι αγιορείτικο κρασί

θα πνίξεις όλα τα δικά σου...τ' ασήμαντα...

Μαρία Γασπαράτου