Θα με βρίσκεις πάντα

Θα με βρίσκεις πάντα
στην κορυφή της μυστικής σου λύπης...
στο στίχο ενός θλιμμένου τραγουδιού
που ασυναίσθητα θα σιγοψιθυρίζεις...
σ' ενός πλανόδιου μουσικού
τον ακαθόριστο λυγμό
που σε μια νότα τρυφερή θα σπάει τη φωνή του...
στου αυγουστιάτικου ουρανού τα πεφταστέρια
που δεν τα πρόλαβε η αργοπορημένη ευχή σου...
στης τελευταίας μέρας του καλοκαιριού
την απροσδιόριστη μελαγχολία...
θα με βρίσκεις...
σε όλα της ζωής σου τα ανεκπλήρωτα
στα "ίσως" στα "εάν" και στα "γιατί" σου
σε όσα έφταιξαν που μ' έχασες για πάντα
σε όλα εκείνα πάλι θα με βρίσκεις...

Μαρία Γασπαράτου

"Η ζωή είν' ωραία"

Κάτι γλυκά τραγουδά ο αέρας...
χίλια αργυρόλευκα ντέφια χτυπά
στη χαρούμενη λεύκα
κι ο ήλιος
σαν αρχαίο πολύτιμο έγχορδο 
νότες χρυσάφι σκορπά
χαϊδεύει τη θάλασσα
στο ρυθμό του
χορεύουν τα κύματα ανέμελα ...
Παίρνει άξαφνα υπόσταση
στην παλιά της κορνίζα
με ανθάκια μικρά κεντημένη η φράση:
"Η ζωή είν' ωραία"...
Κι είναι αλήθεια...
Όσο θα υπάρχουν στη γη
καλοκαίρια
όσο θα γεμίζει από χρώμα
και φως η ματιά
όσο σαν άστρο λαμπρό
θα φέγγω τις νύχτες
στης ψυχής σου το διάφανο θόλο
η ζωή θα 'ναι ωραία...

Μαρία Γασπαράτου

Έτσι...δίχως αιτία...

Αυτό δεν το λεγες ζωή...
μέσα απ' τις ζωές των άλλων ζούσε
μόνος της στόχος το νοιάξιμο 
η δίχως τέλος προσφορά.
Οι χαρές καμιά πηγή προσωπική δεν είχαν
τα όνειρα της ήταν κι αυτά όνειρα ξένα.
Πίστευε πως έτσι γίνεται σαν αγαπάς
πως χρέος ήταν πριν απ' τον εαυτό σου
ν' αγαπάς τους άλλους.
Τώρα στον καθρέφτη μετρά ρυτίδες...
χαραγμένες στο πρόσωπο στερημένες στιγμές
πόθοι θαμμένοι στα πιο βαθιά της κύτταρα... 
Μάταια στο βλέμμα της τρέχει
να κρυφτεί το ανεκπλήρωτο...
μ' ενοχή κατεβάζει τα μάτια...
Τίποτα για κείνη... 
Τίποτα δεν έκανε...
κι ότι κι αν κάποιες σπάνιες φορές 
ξεκίνησε 
τ' άφησε στην αρχή του να σβήσει...
έτσι...δίχως αιτία...
και δεν είναι τόσο που τη φτωχούλα της ψυχή 
θυσίασε
είναι που πια ξεκάθαρα το βλέπει 
πόσο ήταν ανόητη ετούτη η θυσία...

Μαρία Γασπαράτου

Σαν πέφτει ο ήλιος

Σαν πέφτει ο ήλιος
μια μαχαιριά θαρρείς στον ουρανό
κόκκινο βάφει το δείλι...
στάζει μια θλίψη από ψηλά
κι αναρωτιέσαι τι είναι αυτό 
που στην ψυχή σου μια λύπη
απροσδιόριστη μα υπαρκτή αφήνει...
Είναι η αίσθηση μονάχα της φθοράς;
Είναι που έτσι όπως ο ήλιος σβήνει
νιώθεις πως κάθε τι ωραίο
μοιραία κάποτε τελειώνει;
Είναι κάποια ανερμήνευτη απειλή
που το επερχόμενο σκοτάδι κρύβει;
Είναι της πόλης της απρόσωπης
η αβάσταχτη ερημιά;
Η μήπως είναι που σαν απόκοσμη σκιά
κάθε ηλιοβασίλεμα σε βρίσκει πάντα μόνη;

Μαρία Γασπαράτου

Μέρες χειμώνα

Ναι βέβαια έτσι έπρεπε όλα να γίνουν
κι είναι η ζωή τακτοποιημένη και πλήρης 
σαν καλογραμμένο βιβλίο με εξώφυλλο πολυτελές 
και χαρτί illustration... 
κι είναι η ζωή πολύχρωμη φωτογραφία 
σε κορνίζα ασημιά...
όπως ακριβώς ονειρευόταν η μαμά της
όπως ακριβώς έπρεπε να ναι, 
ήσυχος για να κοιμάται ο μπαμπάς...
με περηφάνια και ανακούφιση
όπου βρεθούν 
την ευτυχία της περιγράφουν...
Μα φυσικά... είναι όλα σωστά καμωμένα...
Και τότε;
Τι 'ναι αυτό το παγωμένο αγέρι απ' το πουθενά
που μες στον πυρετό του Ιούλη μέσα της ξυπνά 
μέρες χειμώνα;

Μαρία Γασπαράτου

Μια οργισμένη κάτασπρη γραμμή

Κι έφευγε το πλοίο
κι άφηνε μια οργισμένη κάτασπρη γραμμή
στο σμαραγδένιο πέλαγος
και σ' έπαιρνε μαζί...
τόσο απλά...
σ' έπαιρνε λες και θα σε γύριζε σε λίγο 
πάλι πίσω.
Κι εγώ στης Παναγιάς το σπίτι το εκατόθυρο
έψαχνα μ' αγωνία το κρυμμένο μυστικό
το κουρσεμένο όνειρο
την τελευταία πύλη...
Στο πρώτο σφύριγμα 
στα πόδια μου έδεσα φτερά
πέταξα στο λιμάνι
ήθελα τόσα να σου πω...
κι ήταν ήδη το πλοίο μακριά
κι η κάτασπρη γραμμή ξεθώριαζε
σαν ίχνος κιμωλίας σε πίνακα γαλάζιο
που κάποιο χέρι παιδικό 
το έσβηνε μ' ένα σφουγγάρι.
Δε σε ξανάδα
και μέσα μου φωτιά
έμεινε αναμμένη η λαχτάρα 
κάποτε να σε συναντήσω...
μα από μακριά τις Κυριακές
όπως ηχούν οι πρωινές καμπάνες
κάτι μου λεν:
"Δε θα το βρεις το μυστικό
ούτε την πύλη της χαράς 
θ' ανοίξεις στην ψυχή σου.
Χάθηκε το κλειδί 
κάποιον Ιούλιο
μακριά 
σε κάποιο πλοίο που έφευγε
μα εσύ προτίμησες να μείνεις πίσω..."

Μαρία Γασπαράτου

Τι ψάχνεις τώρα;

Στην πλατιά αμμουδιά τα ζεστά μεσημέρια
ψυχορραγούσε η αγάπη...
καταδικασμένη λες απ' την αρχή
χαμένη από χέρι
μέσα σ' αδιέξοδα 
εγωισμούς
ανυποχώρητες θέσεις...
Την υπερτιμήσαμε ίσως
δεν ήταν όμως αρκετά δυνατή.
Μακάριοι στην άγνοιά μας
αδιάφοροι
αμετακίνητοι
ανάλγητοι
άκαμπτοι
με μια παραπλανητική
όσο και παράλογη πεποίθηση
πως ήμασταν τάχα ασφαλείς...
η άκρη του νήματος στα χέρια μου
στα χέρια σου η άλλη άκρη
με δύναμη τεντώναμε τεντώναμε
το σπάσαμε...
κάτω μας έριξε ετούτη η ορμή
χτυπήσαμε
ματώσαμε...
ο ένας τον άλλο πρώτα,
κι έπειτα τον ίδιο μας τον εαυτό
μισήσαμε...
Σίγουρα ήταν δυνατό
ίσως όμως δεν ήταν καν αγάπη...
τι ψάχνεις τώρα;
Κάτω από κάποιου Ιούλη το ανελέητο φως
τελειώσαμε...

Μαρία Γασπαράτου

Να φεύγω...

Να φεύγω...
με δυο φτερούγες γλάρου
στη θέση των κουρασμένων μου χεριών
ανάλαφρη σαν πούπουλο και δροσερή
σαν θάλασσας σταγόνα που δραπετεύει
την ώρα που με δύναμη 
πάνω στο βράχο σκάει το κύμα...
Να φεύγω...
ελεύθερη σαν φυλλαράκι τρυφερό
πέταλο μεταξένιο που το μελτέμι παρασέρνει
κάποιας σε κάποιο κυκλαδίτικο νησί 
κόκκινης βουκαμβίλιας...
Να φεύγω... 
μονάχα μια ψυχή και δίχως σώμα
ολόκληρη μια πεθυμιά 
και μια λαχτάρα
μια δίχως τέλος και χωρίς αρχή Αγάπη
σαν άνεμος και σαν Θεός 
σαν δέσμη ολόχρυσου κι απόκοσμου φωτός
σε σένα να 'ρχομαι...

Μαρία Γασπαράτου

Πόρτες

Μα κάθε βράδυ...κάθε βράδυ...
Αυτό πια δεν είναι όνειρο...
εκδίκηση είναι...τιμωρία...
Πόρτες κλειστές σε δαιδαλώδεις διαδρόμους
πόρτες χρωματιστές 
πόρτες φωτεινές
όμορφες πόρτες
πόρτες που μοιάζουν γνώριμες...
και κοντοστέκομαι..πάντα το ίδιο δίλημμα
κάνω ν' απλώσω το χέρι
μα εκείνο πέφτει βαρύ σαν σίδερο
πριν καν αγγίξω το πόμολο...
και πίσω τους γέλια τραγούδια
χαρούμενες φωνές
και μπρος μου η σκοτεινιά του διαδρόμου...
κι εγώ σαν παιδάκι μικρό
που είναι απλωμένα γύρω του πολύχρωμα ζαχαρωτά
λαχταριστά κι ευωδιαστά
μα κλειδωμένα
μέσα σε διάφανες βιτρίνες...
Ξυπνώ και μέσα μου ξυπνά μια ακαθόριστη θλίψη.
Οι ίδιες κινήσεις κάθε πρωί.
Μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη.
Αγγίζω το πόμολο
ανοίγω την πόρτα
τη μόνη πόρτα
στο γκρίζο κόσμο...

Μαρία Γασπαράτου

Anastatica

Αλλάζουν πρόσωπα οι άνθρωποι...
ακόμα να το συνηθίσεις...
ανοίγεσαι, πληγώνεσαι, κλείνεσαι πάλι
κι αποσύρεσαι 
στη μέση της ερήμου...
εσύ μονάχα κι η σκιά σου 
δίχως ρούχα παραλλαγής
δίχως να σε απειλεί κάθε κίνηση
σε μια φύση εχθρική.
Ναι είναι όμορφα στη μέση της ερήμου.
Δεν υπάρχει πόνος δεν υπάρχει φόβος
δεν υπάρχει θάνατος 
και μόνο μακρινοί ακίνδυνοι ήχοι
και μόνο κοντινοί σωτήριοι ψίθυροι
δίχως μάσκες δίχως συμβιβασμούς
δίχως δεύτερες σκέψεις 
δεν έχει τόπο δεν έχει λόγο να κρυφτεί η αλήθεια.
Κι εσύ ένας μικρός κλειστός ανθός δίχως ρίζες...
σε παρασέρνει ένας άνεμος ζεστός
σε μια απόλυτη ελευθερία...
κάποιες στιγμές σαν ευλογία και σαν δροσιά
νιώθεις το χάδι του Θεού
κι ανοίγεις...
ένας μικρός ανθός στη μέση της ερήμου...
Anastatica...

Μαρία Γασπαράτου

Σαν τρένο ολόφωτο

Ήρθες χθες βράδυ σαν τρένο ολόφωτο
με βαγόνια φορτωμένα καλοκαίρια...
Πόσο ανάλαφρα κυλούσες
στις ράγες της μνήμης!
Μαζί σου σα χάδι ένας νοτιάς 
πέρναγε μέσα από υγρά αρμυρίκια
σκορπώντας στην ψυχή
σταγόνες θάλασσας...
Ένα άρωμα γλυκό πλουμέριας
μεθούσε τις αισθήσεις
ακύρωνε τον τόπο, το χρόνο, το σήμερα...
άλλαζε με μιαν ασύλληπτη ευκολία
επιλογές κι αποφάσεις ζωής...
Σαν τρένο ολόφωτο...
πέρασες μια στιγμή
κι έφυγες...
Χάραζε...
κάπου μακριά ένας ήλιος ανέτελλε
κι ένα περίεργο τρένο από σύννεφα
τα φώτα του έσβηνε
χανόταν στο Νότο
μαζί με τα πιο όμορφα
της ζωής μου καλοκαίρια...

Μαρία Γασπαράτου

Κάποιοι παράξενοι

Είμαστε κι εμείς κάποιοι παράξενοι
θαρρείς απ όλα ξεκομμένοι
που τίποτε
απ' όσα ευφάνταστα συμβαίνουν
δε μας αγγίζει
που ήρθαμε λες απ' αλλού
σαν πινελιές παράταιρες
σε ένα πολύχρωμο καμβά
δε μας ταιριάζει και πολύ
το μπερδεμένο φόντο...
κάποτε με αμηχανία κοιτάμε γύρω
σχεδόν με βλέμμα ενοχικό
για της ψυχής μας την άρνηση
για την αδύνατη ένταξη
για την απόσταση
που απ' όλα τα αδιάφορα κρατάμε
για την εκούσια μοναξιά...
Ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροι
απλώς κομμάτια είμαστε
από άλλο υλικό
κομμάτια από αέρα και νερό
σ' ένα κόσμο αλλιώτικο
που είναι σχεδόν όλα φτιαγμένα
από ατσάλι και φωτιά...

Μαρία Γασπαράτου

Κάποιες σταγόνες χαράς

Μακραίνει ο δρόμος
και το κουβάρι που χρόνια ξετύλιγα
ξεφτίζει...
όπου να ναι θα σπάσει.
Πάει καιρός που πια κανείς δεν περιμένει
πάει καιρός που κι εγώ παραιτήθηκα.
Ίσως και να ταν ένα λάθος όνειρο
μια ρομαντική αυταπάτη
μια παραπλανητική εξιδανίκευση
μια ουτοπία.
Ίσως εκεί που ήθελα μονάχα να επιστρέψω
να ταν μια καλοκαιρινή ανάμνηση
ένα απομεσήμερο στην παραλία
μια στιγμιαία αίσθηση ευτυχίας.
Ίσως και να θελα μονάχα να κρατήσω
κάποιες αυγουστιάτικες σταγόνες χαράς...
παράταιρες...
σε μια παγωμένη χειμωνιάτικη βροχή
ένα ευωδιαστό αγιόκλημα
σε χαλάσματα στοιχειωμένα
ένα απρόσμενο γέλιο παιδικό
μέσα σε λυγμούς και κραυγές...
Κάποιες σταγόνες χαράς...
κι όσα πονάνε να ξεχάσω...
Πόσο έξω έπεσα...
Πόσο χρόνο έχασα...
Πόση ζωή χαράμισα αναπολώντας τι;
Λίγες σταγόνες χαράς...
παράταιρες...
σ' ενός γκρίζου τοπίου τη θλιμμένη βροχή...

Μαρία Γασπαράτου

Μια αόρατη γέφυρα

Στη μεγάλη σου απόφαση,
στη χαρά μιας δικής σου μυστικής προσμονής,
στο χαμόγελο που άξαφνα άνθιζε αυθαίρετα
στα μονίμως σφιγμένα σου χείλη,
στο ανεξέλεγκτα τρελό χτυποκάρδι σου
απ' τη σκέψη μιας άλλης
που κρυφά λαχταρούσες ζωής,
στα φευγάτα ξενύχτια σου,
στις δήθεν αναίτιες συχνές σου αϋπνίες,
στο χαμένο σ' ένα άγνωστο όνειρο βλέμμα σου,
στης ψυχής σου τις καλά κλειδωμένες ελπίδες,
κάτι δικό μου έχω αφήσει ασυναίσθητα,
μια ανάσα, ένα δάκρυ, μια θλίψη,
σαν λάθος σφραγίδα...σα μουτζούρα
σ' ένα γράμμα που ήδη έχει φύγει...
κι αν πού και πού συννεφιάζει της ζωής σου την άνοιξη
κι αν κάπου κάπου τη χαρά σου πικραίνει,
αλήθεια...δεν το θελα
κι είναι αργά πια...αυτό δεν αλλάζει...
θα ναι πάντα μια αόρατη γέφυρα...ένας δρόμος
που σε μένα κρυφά θα σε φέρνει...

Μαρία Γασπαράτου

Έφευγα...

Πονούσα μα δεν έβγαζα μιλιά...
σε μια γωνιά
στην άκρη της σκοτεινής σου κάμαρας...
αν ήταν βέλη οι λέξεις σου
θά 'τανε σίγουρα διάτρητοι οι ξεβαμμένοι τοίχοι...
κι εγώ δεν έβγαζα μιλιά...
σκούπιζα μόνο με μικρά λευκά χαρτάκια
τα ατίθασά μου δάκρυα
κρυφά...να μη με δεις
να μη σου δώσω τη χαρά μιας παράλογης νίκης...
πονούσα μα δεν έβγαζα μιλιά...
κι εσύ με μιά ανόητη αίσθηση υπεροχής
συνέχιζες τα βέλη σου να ρίχνεις
σίγουρος πως θα υπάρχω πάντα
εκεί...σε μια γωνιά
στην άκρη της σκοτεινής σου κάμαρας
μέσα στην αυταπάτη σου ασφαλής
και δεν το πρόσεξες...
με τα λευκά
τα ποτισμένα απ' τα πικρά μου δάκρυα χαρτάκια
βαρκούλες έφτιαχνα...άγκυρες σήκωνα...
έφευγα...

έφευγα...

έφευγα...

Έφυγα.

Μαρία Γασπαράτου

Έτσι της έλεγαν...

Έτσι της έλεγαν...
πως είναι τα πετάγματα επικίνδυνα
και πως δεν ήτανε γι αυτήν οι ουρανοί.
Έτσι της έλεγαν...
και κάποτε 
κάποια που τόλμησαν φτεράκια
να φυτρώσουν
στους τρυφερούς της ώμους
τα έκοψε.
Τους πίστεψε...
δεν πέταξε ποτέ...
Θυμάται τώρα μ' ένα παράπονο
τα καλοκαίρια...
μες στην ψυχή της την ταραχή
κάθε φορά που ακολουθούσε
με το θλιμμένο βλέμμα της
τους γλάρους...
θυμάται τώρα με μια πίκρα
της καρδιάς της το φτερούγισμα...
με οργή θυμάται την εκούσια φυλακή...
τι κι αν έτσι της έλεγαν...
δε φταιν αυτοί...
εκείνη φταίει που κάποτε ξερίζωσε
από τους τρυφερούς της ώμους
τ' άσπρα της νεογέννητα φτερά...

Μαρία Γασπαράτου

Ακόμα ονειρεύεται...

Ακόμα ονειρεύεται...
τα μακρινά πλοία
τους αθέατους ορίζοντες...
όλα όσα δεν ήρθαν...
αυτά που προσκάλεσε
κι αυτά που δεν τόλμησε
αυτά που περίμενε
κι αυτά που πια δεν προσμένει...
πάντα σ' ένα λιμάνι απάνεμο
πάντα σε μια ήσυχη ακτή
τίποτε να μη διακινδυνεύσει
να νιώθει προ πάντων ασφαλής...
Το βλέμμα της δε φτάνει ποτέ μακριά...
κλειστή η θάλασσα
σκαλώνει πάνω σε γκρίζους όγκους...
μα αυτή ακόμα ονειρεύεται...
εκεί που κοιτά δεν υπάρχει ορίζοντας
κι απ' όσα σταμάτησαν πλοία
κανένα δεν πήρε...
βλέπεις είναι ακριβό συνήθως
κι αβέβαιο το όνειρο
τρομάζει το τίμημα...
η ευτυχία τρομάζει
αν η ψυχή είναι δειλή...

Μαρία Γασπαράτου

Ερωτηματικό

Θ' αποκεφαλίσω αυτό το ερωτηματικό...
η μικρή του τελεία σαν πρόσωπο εχθρικό
με χλευάζει...
σαν ηφαιστείου κρατήρας απειλεί να εκραγεί...
σαν σκοτεινός παγωμένος πλανήτης
στης ζωής μου το σύμπαν
τον ήλιο καλύπτει...
σαν μαύρος βυθός
στης ατέλειωτης προσμονής μου τη θάλασσα,
τις ελπίδες μου, τις όμορφες σκέψεις
κι ότι απέμεινε ωραίο
ζητά να καταπιεί...
σαν τέλος και σαν θάνατος
με τρομάζει...
δε θα τ' αφήσω...
με κινήσεις σταθερές
θ' αποκεφαλίσω αυτό το ερωτηματικό...
να μείνει ένα όμορφο κόμμα
μια υπόσχεση
μια ανοιχτή αγκαλιά
μια καμπύλη ζεστή κι ασφαλής
να 'ρθεί να φωλιάσει το αύριο...

Μαρία Γασπαράτου

"Δεύτερη ζωή δεν έχει"

Νόμιζες πως αιώνια θα 'ταν η ανατολή
και πως θα εναλλάσσονταν άνοιξη-καλοκαίρι
κι ούτε βροχές θα γνώριζε ο καιρός,
ούτε και παγωνιά
κι ό,τι όμορφο, 
αναλλοίωτο πως θα 'μενε στο χρόνο,
πως το τραγούδι των πουλιών, δε θά 'παυε ποτέ...
απίθανη προοπτική φάνταζε η φθορά...
οι δρόμοι προσπελάσιμοι έδειχναν...ωραίοι...
Κι η νιότη ανυποψίαστη με πέλματα γυμνά
περπάτησε και μάτωσε
σε πέτρες αιχμηρές και σε κρυμμένα αγκάθια...
τόσο απερίσκεπτη
με μια εγωιστική κι ανόητη σιγουριά...
γελάστηκε...
Κάποτε ήρθαν οι βροχές,
τα χιόνια πάγωσαν τα τρυφερά της πόδια,
τα χέρια γέμισαν πληγές...
κάποτε σώπασαν τ' αηδόνια...
Τώρα στη μέση πια της διαδρομής
καθώς σε χαιρετά,
κουνά μ' ένα παράπονο το ωραίο της κεφάλι...
κι εσύ το παραδέχεσαι...υπήρξες αφελής
όσο κι αν η ψυχή σου δε τ' αντέχει...
μα ό,τι φεύγει δεν γυρνά...
γιατί όπως είπε κάποτε κι ο ποιητής:
"Πάντα, πάντα θα 'ναι αργά,  δεύτερη ζωή δεν έχει"...

Μαρία Γασπαράτου

Σύννεφα λερωμένα

Απ' όλα σου τα όμορφα φορέματα
δε διάλεξες κανένα να φορέσεις...
τόσα γαλάζια κόκκινα πρασινωπά
με κεντημένες θάλασσες
και ανθισμένους κάμπους...
τίποτα...
παρά μονάχα στους ροδαλούς σου ώμους
σύννεφα λερωμένα έριξες και φεύγεις.
Μοιάζεις σα να μετάνοιωσες που ήρθες
γιατί δεν σε τιμήσαμε αρκετά...
κι αλήθεια έτσι είναι...
τα μάτια πια έχουν γεμίσει τόσο γκρίζο
που μέσα του χαθήκανε
τα ωραία χρώματα σου...
κι έτσι όπως φεύγεις σκόνη αφήνεις
τον ήλιο κρύβεις
την πόλη πνίγεις
μέσα σ' έναν αρρωστημένο κίτρινο ουρανό...
Κοιτώ το ημερολόγιο...
πότε ήρθες πότε φεύγεις...
μια ολόκληρη εποχή
κι εμείς χαμένοι σ' αδιέξοδα
ούτε που νιώσαμε
την ευωδιά ενός ρόδου Απριλιάτικου
ούτε χαρήκαμε
του Μάη ένα ανθισμένο δειλινό.
Δεν προσπαθήσαμε ίσως αρκετά...
ποιος ξέρει;

Μαρία Γασπαράτου

Ένα γεμάτο φεγγάρι

Όλα γύρω άδεια...
και μόνο ένα γεμάτο φεγγάρι...
μια πύρινη τρύπα στο σκοτεινό παρόν
σαν σκουριασμένος οβολός
σαν ξεχασμένο τάμα
προσφορά σε κάτι που χάθηκε...
σ' ένα παράξενο καιρό...
τότε...
που ό,τι ωραίο υπήρχε το φυλάκισε
σε ψεύτικους πύργους...
σε φθαρμένες σελίδες παλιών παραμυθιών.
Ό,τι ακέραιο κι αληθινό το πέταξε
σε μιας ανόητης ματαιοδοξίας τον απύθμενο κάδο.
Ό,τι ελεύθερο κι αγνό το πούλησε
σε πλανόδιους εμπόρους σαθρών ευκαιριών.
Νύχτωσε απότομα...
Με μάτια που καίνε κοιτάζει το δρόμο...
Πόσο επικίνδυνα στενεύει!
Πάει καιρός που πια δε φαίνεται η θάλασσα...
στέρεψε...
Κι εκείνο το πλοίο που πρόσμενε
δεν πρόκειται να 'ρθει.
Στέγνωσαν όλα...
άδειασαν...
και μόνο ένα γεμάτο φεγγάρι...
μια πύρινη τρύπα στο σκοτεινό παρόν
σαν σκουριασμένος οβολός
σαν ξεχασμένο τάμα
προσφορά σε κάτι που χάθηκε...

Μαρία Γασπαράτου

Θα πω πως ήρθες για καλό

Το μέρος σου θα πάρω απόψε...
θα πω πως ήρθες για καλό...
για να μετρήσω τις αντοχές μου.
Καμιά κατηγορία δε θα σου προσάψω...
το άδικο θα πω δεν ήταν άδικο...
ποιος άλλωστε
να κρίνει είναι ικανός;
Τον εαυτό μου θα τον πείσω..
θα πω πως ήρθες για καλό
για ν' ακουμπήσεις μέσα μου
μια καθυστερημένη αφύπνιση...
μετά το οδυνηρό σου πέρασμα
να δω τα πάντα γύρω μου
και όλα μέσα μου αλλιώς..
Αρκεί που έφυγες
μαζί με το τρομαχτικό σου μαύρο
αρκεί να μην ξανάρθεις
κι εγώ θα πω κι ας ακουστεί τρελό
πως ήρθες στη ζωή μου για καλό...

Μαρία Γασπαράτου

Απρίλης

Ένα γλυκό ανθισμένο Απρίλη
δώρα η μοίρα πολλά μου 'χε στείλει
τα σ' αγαπώ σου βροχή πέφταν γύρω
μέθυσα μες στης αγάπης το μύρο

Και ζαλισμένη φιλιά σου ζητούσα
όνειρο νόμιζα ξάφνου πως ζούσα
σε παραμύθι μισό δίχως άλλο
όμορφο τέλος ποθούσα να βάλω

Πάνω στους ώμους φτερά είχα βγάλει
πέταγα για της χαράς τ' ακρογιάλι
πέρα από σύννεφα πέρα από μπόρες
της ευτυχίας μου ζούσα τις ώρες

Ένα παράξενο ρόδινο δείλι
είχα πιστέψει τον ψεύτη Απρίλη
κάποια ψευδαίσθηση ονόμασα αγάπη
όμως δεν ήταν παρά μια απάτη

Τ' άσπρα φτερά μου στον ήλιο καήκαν
τα σ' αγαπώ σου όλα ψεύτικα βγήκαν
σκάρτος ο Απρίλης με πρόδωσε πάλι
κι έτσι δε βρήκα χαράς ακρογιάλι

Μαρία Γασπαράτου

Όμορφη πρωταπριλιά - Καλό μήνα!

Μια όμορφη ξημέρωσε πρωταπριλιά...
ευπρόσδεκτος κι αγαπητός
πάντα ο ήλιος στην κάμαρα μας...
δε γίνεται εδώ
να βρουν στέγη  τα ψέματα...
ένα φιλί σαν χελιδόνι
από τα χείλη σου
μες στην ψυχή μου πέταξε
και έχτισε φωλιά
με ανάσες της αγάπης...
Πόσο μ' αρέσει
να σε κοιτώ τα πρωινά...
τους βραδινούς μου εφιάλτες
να πνίγω μες στων ματιών σου
τις σκούρες θάλασσες
και η αλήθεια σαν πανσέληνος
τα ήρεμα βαθιά νερά τους
να κάνει ασημιά...
Πρωταπριλιά ξημέρωσε...
καθόλου δε με νοιάζει...
Δε τον φοβάμαι...
Κι ας λεν πως ο Απρίλης είναι ψεύτης...
κάθε πρωί στο πλάι σου
πάντα μια όμορφη αλήθεια με ξυπνά...

Μαρία Γασπαράτου

Σε κάποια τείχη Βυζαντινά...

Σα να 'ταν χτες...
κάπου μακριά...

ψηλά σε κάποια τείχη
Βυζαντινά

κάτι άφησε ο έρωτας 

που ακόμα περιμένει...

μια διαθήκη...

που δεν ανοίχτηκε ποτέ...

Η πόλη κάτω
φάνταζε υπέρλαμπρη...
υγρή...
μα και περίεργα ξένη...

κι ήταν μια άνοιξη άγρια
από αγάπη άδεια
και με τρεις μήνες πειρατές...

Στη θάλασσα φεύγαν κατάφωτα
κάτι παράξενα κουρσάρικα καράβια...

πόσα μας πήραν...δε λογάριασα...

ούτε κι εσύ...
Χαφιές της μοίρας έγινε ο Μάρτης
μια μάσκα φόρεσε
φτιαγμένη από άνθη
κι αναίτια τον έρωτά μας
άρχισε να πυροβολεί...

Δε σε ξανάδα...
Κι όμως... λες κι ήταν χτες...

κάπου μακριά...

ψηλά σε κάποια τείχη
Βυζαντινά

κάτι άφησε ο έρωτας 

που ακόμα περιμένει...

μια διαθήκη...

που δεν ανοίχτηκε ποτέ...

Μαρία Γασπαράτου

Στις εικοσπέντε...πατριώτες...

Σημαίες πάλι θ' ανεμίζουν στα μπαλκόνια

κι εμείς με περηφάνια θα κοιτάμε

και με φωνή στομφώδη θα μιλάμε

για τους προγόνους και τα δοξασμένα χρόνια.

Ταινίες που θα εξυμνούνε την πατρίδα

ξανά στην τηλεόραση θα δούμε

την ιστορία μας να θυμηθούμε
μήπως και βρούμε τη χαμένη μας ελπίδα.

Νεκρό ο Τούρκος θα φιλάει τον Παπαφλέσσα

λίγο προτού τελειώσει η ταινία

κι εμείς θα κλαίμε όλο ευαισθησία

για των Ελλήνων την ανδρεία και τη μπέσα.

Στις εικοσπέντε... πατριώτες θα αισθανθούμε

κι όταν θα ξημερώσει η άλλη μέρα

θα κάνουμε την περηφάνια πέρα

και "δε βαριέσαι" σ' όλα τ' άδικα θα πούμε.

Δυο μέρες μόνο θα κρατήσει η χαρά μας

δυο μέρες η Ελλάδα θα γιορτάσει

και γι' άλλη μια φορά θα τους ξεχάσει
όσους σκοτώθηκαν για την ελευθεριά μας.

Μαρία Γασπαράτου

Ώρες...

Ώρες νεκρές...
θαμμένες μέσα σε χαλασμένα ρολόγια...
άχρωμες ώρες ...
σαν καμβάδες αζωγράφιστοι...
σε καβαλέτα ανάξιων ζωγράφων...
ώρες άδειες...
σαν σπίτια έρημα με ενοίκους απόντες...
ώρες γυμνές...πληγωμένες...
σαν καρβουνιασμένα δέντρα
σε καμένο δάσος...
ώρες ατέλειωτες...
λεπτά αιώνες...
Μέσα στο ομιχλώδες κενό της απουσίας σου
αιωρούμαι επικίνδυνα
ανάμεσα στο χτες και το τώρα...
Φοβάμαι
τη μοιραία πτώση...
τη στιγμή της συντριβής
πάνω στο αιχμηρό παρόν μου...
Σε ψάχνω...
μάταια το ξέρω...
Ίσως και να υπάρχεις...
σ' ένα ξένο τοπίο...
σ' ένα σύμπαν παράλληλο...
Τι σημασία έχει;
Ούτε σήμερα ήρθες...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα μικρό μπαλόνι

Χιονονιφάδες οι λέξεις...
λιώνουν στης αγάπης μου
το τροπικό τοπίο...
Τα λόγια αστέρια χλομά
στου έρωτα μου τον ηλιόφωτο
αυγουστιάτικο ουρανό...
Γράμματα στη σειρά... φτωχά...
αδιάφορα... λίγα...
Τίποτα δε θα πω...
Τίποτα σ' αυτή τη γη δεν υπάρχει
τόσο μαγικό και τόσο αυτονόητο...
τόσο περίπλοκο και τόσο απλό...
Γιατί τι θαρρείς πως είναι
όλος ο κόσμος
μπρος στην αγάπη μου;
Τίποτε παραπάνω από ένα μπαλόνι...
ένα πολύχρωμο μικρό μπαλόνι
που αιωρείται
μέσα στο παράξενο γαλάζιο όνειρο
ενός παιδιού...

Μαρία Γασπαράτου

Η μαγεμένη μου άνοιξη

Να φύγω...
έτσι απλά...
χωρίς αποσκευές...
γυμνή σχεδόν...
μόνο μ' ένα γαλάζιο γιασεμί
που φύτρωσε απροσδόκητα
στην άκρη κάποιου πέτρινου ονείρου...
μικρούλι...λεπτεπίλεπτο...
περήφανο ωστόσο και γενναίο...
κάποιου σωτήριου θαύματος
σημάδι
και μιας ελπίδας επιζήσασας
η γέννα...
Τίποτε άλλο μαζί μου...
Είναι αρκετό...
για να ξυπνήσει κάποτε
απ' το βαθύ της ύπνο
η μαγεμένη μου άνοιξη...

Μαρία Γασπαράτου

Για την ειρήνη και την ελπίδα

Μεγάλα λόγια ξανά θα πούμε
για την αγάπη και την ειρήνη
λες και δεν έχουμε καμιά ευθύνη
κι όλοι αθώοι πάλι θα βγούμε.

Στιχάκια κι άλλα μελό θα γράψουν
μ' ευαισθησία οι ποιητάδες
και της ελπίδας μας οι φονιάδες
όλο συγκίνηση θα διαβάσουν.

Και οι ζωγράφοι λευκά τελάρα
με περιστέρια θα ζωγραφίσουν
λες και θα σβήσουν και θα ξορκίσουν
άγριων πολέμων φριχτή κατάρα.

Τι κάνω τώρα; Σε μια παγίδα
μ' αυτό το ποίημα έχω κυλήσει
κι άχρηστα λόγια έχω σκορπίσει
για την ειρήνη και την ελπίδα.

Μαρία Γασπαράτου

Μια ανάσα ελευθερίας...

Μισώ τα περίτεχνα βάζα
που στον υγρό τους τάφο
σαπίζουν σκοτωμένα λουλούδια...
τα ευφάνταστα κλουβιά
που πάνω στα ασημιά τους κάγκελα
χτυπιούνται
καταδικασμένα πουλιά...
Με γεμίζουν θλίψη
τα κακοποιημένα φυτά
με αφύσικα σχήματα...
τρίγωνα... τετράγωνα... ορθογώνια...
με αιχμές και γωνίες...
σε δρόμους...
σε πλατείες...
σε κακόγουστες βίλες
νεόπλουτων μικροαστών...
Μισώ τα τσιμεντένια τέρατα
εχθρικών πόλεων
που τρομάζουν το φεγγάρι
κι εξορίζουν τον άνεμο...
Μα πιο πολύ μισώ
ό,τι λερώνει
το γαλάζιο της θάλασσας...
Κάτι παράλογο αρρωσταίνει την άνοιξη...
Κράτησε με...
να νιώσω πως έρχεται ο Απρίλης...
Φίλησε με...
να πάρω μια ανάσα ελευθερίας...
και να θυμάσαι...
μη μου χαρίσεις ποτέ
ούτε ένα κομμένο λουλούδι...

Μαρία Γασπαράτου

Λόγια δικά σου...

Λευκές ακόμα οι βουνοκορφές...
Πατά η άνοιξη με τα γυμνά της πόδια
στο αφράτο χιόνι...
Πού να 'σαι άραγε
του Μάρτη ετούτο το περίεργο δείλι
που είναι σα μάνας άστοργης
ψυχρή αγκαλιά;
Ποια θάλασσα μαβιά
το βλέμμα σου χαϊδεύει;
Πέτρινοι όγκοι γύρω μου
σαν τείχη φυλακών...

σκοντάφτει η ανάσα μου...
το μάτι μου σκαλώνει...
ο ορίζοντας ανύπαρκτος...
Βραδιάζει σε λίγο...
Κίτρινες φρέζες...κόκκινες...λευκές...
άγγελοι πολύχρωμοι του Μάρτη
κουνούν τα μεταξένια τους φτερά...
σκορπίζουν το άρωμα τους...
τη νύχτα πληγώνουν...
κι ο άνεμος λέξεις ξυράφια
κουβαλά από μακριά...
χαράζουν στην ψυχή μου 

τ' όνομα σου...
Λόγια δικά σου,
τα όνειρα ματώνουν:
" Δεν είναι αγάπη μου...
ποτέ δεν ήτανε η άνοιξη για μας..."

Μαρία Γασπαράτου

Τριαντάφυλλο μ' αγκάθι

Δε φάνηκαν τα χελιδόνια ακόμη.
Όσο κι αν βιάζομαι η άνοιξη αργεί
και συνεχίζει ακόμα αργά να ξημερώνει
και να 'χει γκρίζα χρώματα η αυγή.

Η νύχτα βιαστική και κρύα θα 'ρθει.
Αίματα στάζει το θλιμμένο δειλινό
και τ' όνειρο μου σαν τριαντάφυλλο μ' αγκάθι
πληγώνει τον ανύποπτο ουρανό.

Μα κάπου μακριά ηχούν καμπάνες.
Άκου...όπου να 'ναι η ανάσταση θα 'ρθεί
και οι ελπίδες μου που ως τώρα ήταν πλάνες
θ' ανθίσουν σαν κρινάκια  στην ψυχή.

Μαρία Γασπαράτου

Με μια κούκλα στο χέρι...

Χάθηκα...
μέσα σε τρένων σφυρίγματα,
σε γλάρων πετάγματα,
σε καραβιών φουγάρα,
σε μια αδιάκοπη φυγή...
κι έπειτα κρύφτηκα
σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες,
σε μελαγχολικά στιχάκια
από τρυφερά νανουρίσματα,
σ' ένα κομμάτι θάλασσας
που το κατάπιε ο ωκεανός
και πια δε μπορώ να με βρω.
Χάθηκα...
γιατί δεν ήθελα πολλά
και λίγο πάλεψα.
Χάθηκα...
γιατί δεν πρόσεξα
κι απότομα μεγάλωσα.
Στον καθρέφτη κοιτάω ακόμα
ένα κορίτσι με μια κούκλα στο χέρι,
ανόητο,
πάνω σε ψηλοτάκουνα.

Μαρία Γασπαράτου

Καλό μας μήνα!

Μάρτης ξημέρωσε, καλό μας μήνα!

Διώχνει η άνοιξη τη χειμωνιά

βγαίνει ο ήλιος λαμπρός στην Αθήνα

και στων Κυκλάδων τα άσπρα νησιά.

Μάρτης ξημέρωσε κι είναι μια νίκη.

Το φως διέλυσε τη σκοτεινιά

άνοιξη ανέτειλε στη Σαλονίκη
κι ο Αη Δημήτρης εχθρούς πολεμά.

Μάρτης ξημέρωσε στον Ψηλορείτη.

Όμορφα χρώματα γέμισε η γη

στέλνει ο ήλιος το φως του στην Κρήτη

στα Δωδεκάνησα ανθίζει η ζωή.

Μάρτης ξημέρωσε φέρνει λιακάδα.

Κάτι γεννιέται που σπέρνει χαρά

άνθη ελπίδας γεμίζει η Ελλάδα

κι από ψηλά ο Θεός, της γελά!

Μαρία Γασπαράτου

Κράτα με απόψε...

Κράτα με απόψε...
σα να 'ταν αύριο να με χάσεις...
σα να 'τανε το σώμα μου
να μη τ' αγγίξεις ποτέ ξανά...
Να δω στα μάτια σου
να καίγονται τ' ανείπωτα...
κι όσα μισώ
που είναι κρυμμένα στην ψυχή σου
στάχτη να γίνονται
απ' το φόβο
πως δεν πρόκειται άλλη φορά
να μ' αγκαλιάσεις...
Και να γινόμουν
έτσι απρόσμενα για σένανε
τα πάντα...
καμιά χαρά μακριά μου....
τίποτα...
Έτσι απόψε θα 'θελα
να με κρατήσεις...
έτσι αδιαπραγμάτευτα
να μου ανήκεις...
απόλυτα...παράλογα...
εγωιστικά...
κι άσε με το πρωί ν΄αναρωτιέμαι
μήπως το είδα στ' όνειρό μου...
Μη με ξυπνήσεις...
μονάχα κλείσε φεύγοντας
την πόρτα απαλά...

Μαρία Γασπαράτου

Λάθος σ' ονειρεύτηκα

Δε με πειράζει
που πια στα χείλη σου
ανθίζουν ξένες λέξεις...
ούτε που της ψυχής μου
τ' αγριολούλουδα μαραίνονται
σε μια σου άρνηση στεγνή...
Θα βρουν γόνιμα χείλη...
ψυχές βαθιές...
και βλέμματα ζεστά...
θ' ανθίσουν πάλι...
Δε με πειράζει που η αλήθεια
άργησε κάπως...
κι εγώ συνήθισα
το ανέμελο μου πέταγμα
ν' απολαμβάνω
στον ψεύτικο σου ουρανό...
ούτε που αναπάντεχα
τσάκισα τα φτερά μου
στο τσιμεντένιο μου παρόν...
μα είναι που άξαφνα άλλαξε
το πρόσωπο σου στην αφή μου...
και πια τα χέρια μου μισώ
γι αυτό το άγνωστο που αγγίζω...
είναι που πλέον δε σ' αναγνωρίζω...
είναι που σ' έχασα...
είναι που λάθος σ' ονειρεύτηκα...

Μαρία Γασπαράτου

Σε μια στιγμή...

Που να το φανταστώ πως μια στιγμή...
μία μικρή στιγμή...
δυο τρία δευτερόλεπτα
θα 'ταν δε θα 'ταν...
θα έφτανε
για μια μοιραία ανατροπή...
Μία μικρή στιγμή...
Πλατεία Αριστοτέλους
κι ηλιοβασίλεμα...
Δυο λέξεις όλες κι όλες...
πυροτεχνήματα απ' τα χείλη σου...
στην μεθυσμένη μου ψυχή γιορτή...
κι η πόλη άνθισε μες στο χειμώνα...
Τα μάτια σου καράβια
που είχαν κιόλας ρίξει άγκυρες
μες στων ματιών μου τα λιμάνια...
Κι όπως βαδίζαμε αγκαλιά
στην παραλία
και κάλπαζε σαν άτι ατίθασο
σε κάθε βήμα η αγάπη...
ο έρωτας ανέμιζε λάβαρα πορφυρά
ψηλά στα Κάστρα...
ενώ η θάλασσα τα κόκκινα φιλιά μας ντύθηκε
κι έγινε κάμπος  μονομιάς
γεμάτος παπαρούνες...
Δείλι απριλιάτικο... Φλεβάρη μήνα...
σε μια στιγμή...σε μια μικρή στιγμή
με δυο σου λέξεις
μια πόλη μάγεψες κι αρχίσαν τα παράδοξα...
τα απίθανα...τα θαύματα...
σε μια στιγμή... δυο τρία δευτερόλεπτα...
θα 'ταν δε θα 'ταν....

Μαρία Γασπαράτου

Μαζί ψυχή μου...

Έτσι είναι πάντα...

Κάθε γενναία πράξη
έχει ένα τίμημα...

Κάθε αποχώρηση
εγκυμονεί μια λησμονιά...

κάθε φυγή μια μοναξιά...

κάθε απόφαση ένα ρίσκο...

Μα κάποτε...
όταν το οξυγόνο λιγοστεύει
και δε μπορείς να δεις πια καθαρά
όταν τον εαυτό σου λίγο λίγο χάνεις

έτσι...από ένστικτο

με οδηγό μονάχα μια ανάγκη

τ' αφήνεις όλα πίσω...φεύγεις...

Μα όσοι μένουν σε τιμωρούν...
Χρυσάφι ο χρόνος...
καθόλου δε σου δίνουν...

Τι νόμισες;

Είναι ανυπόμονοι οι άνθρωποι...

δεν περιμένουν...

Και να που ήρθε πάλι η ώρα
μόνη να προχωρήσεις...

Προδότες και σωτήρες...

πιστοί τάχα  και άπιστοι...

εχθροί και δήθεν φίλοι...

ας μείνουν μακριά...

Μαζί ψυχή μου κι ετούτη τη φορά...

οι μάσκες έπεσαν...
τα φώτα έσβησαν...

οι δρόμοι άδειασαν...

Φύγαμε...

Μαρία Γασπαράτου

Ένας άλλος ουρανός

Αλκυονίδες μέρες ξημερώνουν
στις λασπωμένες γειτονιές
και στα υγρά υπόγεια...
Είναι κάποια σημεία ξεχασμένα
που εντελώς ξεθώριασαν
στους χάρτες του Θεού
κι έμεινε κολλημένη η ζωή
στη λάσπη...
Μέσα στο καταχείμωνο
ένας ήλιος υπερόπτης
φωτίζει
δίχως ίχνος σεβασμού
ερείπια και χαλάσματα...
Είναι αλλιώτικος ο ήλιος
στους τόπους των απελπισμένων...
Ποιος είπε ότι ένας είναι ο ουρανός;
Ποιος είπε πως για όλους
το ίδιο χρώμα έχει η μέρα;
Αλκυονίδες μέρες ξημερώνουν...
Μα πάνω από τις γκρίζες
λασπωμένες γειτονιές
είναι ένας άλλος ουρανός
που απλώνει δίχως έλεος
μια κίτρινη ειρωνεία...
κι οι χάρτες του Θεού ξεθώριασαν
κι έμειναν κάποια δυσδιάκριτα σημεία...
χαμένες κουκκίδες στο σύμπαν...
ζωές ξεχασμένες...
σβησμένα τοπία...

Μαρία Γασπαράτου

Όταν θα έρθει αυτή η άνοιξη...

Όταν θα έρθει αυτή η άνοιξη
μία παράξενη
ως την ψυχή ανατριχίλα
θα αισθανθώ...
και δε θα φταίει του Μάρτη το αεράκι
πάνω στο πρόσωπό μου
που ψυχρά φιλιά
θ΄αφήνει...
είναι που δε θα κουβαλά
στην ανθισμένη ράχη του
τ' αγαπημένο άρωμα σου...
Το πανωφόρι θα τυλίγω στο κορμί...
του δειλινού την ψύχρα ν' αποφύγω...
μα τίποτα...
θα 'ναι αλλιώτικη αυτή η παγωνιά...
Όταν θα έρθει αυτή η άνοιξη
μία συγκίνηση ανεξέλεγκτη
στα βλέφαρα μου θ' ακουμπήσει
ένα δάκρυ...
Δε θα 'ναι η ζωή
που όπως πάντα θα νικά το θάνατο
που θα με συγκινεί
καθώς επάνω στα γυμνά κλαδιά
τον ήλιο θ' αντικρίζουνε
τα πρώτα φυλλαράκια...
μα θα 'ναι που η ζωή αυτή θα 'ναι μισή
και μίζερη κι ανούσια και λίγη...
Όταν θα έρθει αυτή η άνοιξη
να θυμηθώ...
να κλείσω τα παράθυρα...
να μην εισβάλλει στην ψυχή
απαστράπτουσα η απουσία...

Μαρία Γασπαράτου

Σε περίμενα

Σε περίμενα...
Χρόνια σε περίμενα...
σαν γράμμα μυστικό
-να ξερες πόσο πόθησα
να με διαβάσεις-
σ' ένα συρτάρι κλειδωμένο...
Να ψάξεις ήθελα
να βρεις
το ασημένιο του κλειδί...
να προσπαθήσεις...
κι αν πάλι δεν το έβρισκες
ήθελα να το σπάσεις...
Περίμενα...
μα δίχως να το ξέρεις...
δε θα σου το 'λεγα ποτέ...
τον έρωτα
πάντα τον ήθελα κατακτητή...
κουρσάρο και αντάρτη...
Να 'ρχόσουν ήθελα...
κι εκεί...
μέσα στον πόλεμο και στη φωτιά
που απελπισμένη έβλεπα
να καίγεται η ζωή μου
να μη δειλιάσεις...
να με σηκώσεις αγκαλιά
και να με πάρεις...
Περίμενα...
μα δεν το έμαθες ποτέ...
τι νόημα έχει...
τι κι αν όσο κι εγώ
το ήθελες κι εσύ...
Ποτέ δεν τόλμησες...
Ποτέ δεν ήρθες...

Μαρία Γασπαράτου

Το φως θα επιστρέψει

Δεκαετίες τώρα σου ρουφούν το αίμα
σε ξεπουλούν σε διεθνή παζάρια
σε παίζουν και σε χάνουνε στα ζάρια
και σε τυλίγουν στην απάτη και στο ψέμα.

Απελπισμένη διώχνεις τα παιδιά μακριά σου
και ορφανεύουν ξαφνικά τα σπίτια
παιδιά φτωχά σαν άμοιρα σπουργίτια
φεύγουν αφού πια δε χωρούν στην αγκαλιά σου.

Συννεφιασμένες μέρες καρτερούν μια αχτίδα
μια ιερή και λαμπερή λιακάδα
μα μη φοβάσαι..άντεξε Ελλάδα
δε θα χαθεί μες στο σκοτάδι η ελπίδα.

Γλυκοχαράζει και το φως θα επιστρέψει
στο σκοτεινό μας και ψυχρό αιώνα
την άνοιξη θα φέρει στο χειμώνα
και το κεφάλι σου με δάφνες θα το στέψει.

Μαρία Γασπαράτου