Συγχώρεση

 Συγχώρησα πολλά

μα τίποτα δεν ξέχασα.

Νίκησα το θυμό 

γαλήνεψα...

μα ο πόνος συνεχίζει

παράδοξα και άδικα

εμένα να εκδικείται.

Πυρακτωμένο σίδερο η μνήμη

πληγώνει τα πιο τρυφερά

κομμάτια της ψυχής

κι ό,τι πασχίζει από τις στάχτες του

να γεννηθεί ξανά,

με μια της κίνηση ύπουλη,

το ξανακαίει.

Κάποιος μου είπε κάποτε:

"συγχώρεση σημαίνει λύτρωση"...

Κι εγώ συγχώρησα...

αλλά...

 

Μαρία Γασπαράτου

Στη Σαλονίκη...

Έσπασε η μέρα 

σαν γυάλινο ποτήρι με κρασί.

Δεν πρόλαβες ούτε γουλιά να πιείς

κι ας πίστευες ότι θα πιείς 

και θα μεθύσεις.

Κι ήταν αυγή ακόμα...

χρύσιζε ο ήλιος, λίγο πριν βγει,

στην κορυφή του αντικρινού βουνού,

μα τελικά δεν βγήκε.

Μια τσεκουριά 

έκοψε πέρα τον ορίζοντα στα δυο

κι ένα ένα πέσαν μες στην κόψη 

τα καράβια...

όνειρα,  αστέρια πρωινά, 

θαλασσινά πουλιά, 

χάθηκαν έτσι ξαφνικά,

στου ουρανού κάποιο αναπάντεχο κενό...

Βράδιασε γύρω...

μια μέρα έσβησε προτού να γεννηθεί,

κάποια που δεν ξημέρωσε ποτέ Παρασκευή,

στη Σαλονίκη...

Μαρία Γασπαράτου

Δε σ' αγαπάω για τις μέρες της χαράς

 

Δε σ' αγαπάω για τις μέρες της χαράς,

που ο κόσμος μου είναι φωτεινός

κι εσύ σαν ήλιος λάμπεις
πάνω απ' τη ζωή μου...
ούτε για τα χαμόγελα
που τόσο γενναιόδωρα σκορπάς
σαν μισοφέγγαρα γλυκά,
τα βράδια του έρωτα.
Δε σ' αγαπώ για τα ταξίδια που με πας,
όταν το βλέμμα μου
στο βλέμμα σου βουλιάζει.
Δε σ' αγαπώ για τα φιλιά,
τις αγκαλιές, τα χάδια
και για τα μαγικά, 

δικά μας καλοκαίρια,
που ξαναγίνομαι παιδί
μαζί σου μόνο.
Όχι δε σ' αγαπάω για τις μέρες της χαράς...
μα σ' αγαπώ για τις βροχές
και για τις ώρες που πονάω...
για τα πυκνά σκοτάδια μου
και για τα γκρίζα πρωινά 

που όλα μοιάζουν άδεια
και εσύ είσαι εδώ κοντά μου...πάντα...
Για αυτά τα χέρια
που αγγέλου γίνονται φτερά
και μ' αγκαλιάζουν απαλά
λες κι είμαι από γυαλί,
κάποιες φορές
που νιώθω πως θα σπάσω.
Για την ψυχή μου,
που λες κι είναι ψυχή σου
την κρατάς όταν λυγίζει
και νιώθω πως τη χάνω
και για τους δαίμονες μου που νικάς.
Όχι δε σ' αγαπάω για τις μέρες της χαράς...
μα σ' αγαπώ για τις βροχές
και για τις ώρες που πονάω...
κι εσύ είσαι εδώ κοντά μου...πάντα...

Μαρία Γσπαράτου 

12/7/2017

Ήσουν ήλιος

Ήσουν ήλιος

κι έγινα ηλιοτρόπιο.

Έστρεψα την ψυχή μου 

στο φως σου

κι έκτοτε, 

για σένα μόνο ανθίζω.

Μαρία Γασπαράτου

Άμυνα

Δεν εμπιστεύομαι εύκολα...

Πάει καιρός 

που η παιδική μου πίστη

στέγνωσε

στην άγονη εποχή της ξηρασίας.

Έμαθα τώρα ότι συχνά 

δεν είναι όλα όπως φαίνονται.

Πίσω απ' τις επιτηδευμένες συμπεριφορές,

διαβάζω τα κρυμμένα ψιλά γράμματα...

και δεν εκπλήσσομαι

όταν αλλάζει αίφνης το τοπίο

και μέσα στη λαμπρή καλοκαιριά,

ξεσπάει μανιασμένη η καταιγίδα.

Κυκλοφορώ με ομπρέλα πια,

κρατώ πάντα το σκούρο μου αδιάβροχο,

βαδίζω τοίχο τοίχο, 

φυλάω τα νώτα μου,

εκπαιδεύομαι 

να ερμηνεύω κινήσεις,

να αναλύω ήχους,

ν' αφουγκράζομαι σιωπές.

"Μα πώς μπορείς έτσι να ζεις;" 

Μου λες...

και απορείς...

και δεν μπορείς να καταλάβεις.

Μα είναι που έπαθα πολλά

κι αυτό που εσύ το λες καχυποψία,

εγώ το λέω άμυνα.

Μαρία Γασπαράτου

Άλλη μια νύχτα

Άλλη μια νύχτα με άγριο καιρό
δίχως πυξίδα του μυαλού τα ταξίδια
τρελές διαδρομές στη μνήμη μου κάνω
τόσο καιρό κάθε βράδυ τα ίδια
σε ψάχνω σε βρίσκω και πάλι σε χάνω

Πώς να ξεφύγω που είσαι η θάλασσα
κι είναι η ψυχή μου καράβι
ταξιδεύει ακυβέρνητη στα βαθιά σου νερά
κι η αγάπη σου φάρος που ποτέ δεν ανάβει

Άλλο ένα βράδυ χαμένη η ψυχή
γύρω σκοτάδι, τη νύχτα στοιχειώνεις
μαέστρος τρελός σε υπάκουη μπάντα
χάρτες ορίζεις, πανιά σηκώνεις,
προστάζεις ανέμους, ελέγχεις τα πάντα

Ένα ξύλινο σπαθί

 Ανέτοιμη ήμουν εντελώς

για μάχες τέτοιου είδους.

Είχα μονάχα ένα ξύλινο σπαθί 

κι είπα: 

"Μ' αυτό θα πορευτώ,

μ' αυτό θα πολεμήσω."

Λύγισα κάμποσες φορές...

ψέματα δε θα πω... 

ποτέ τόσο γενναία δεν υπήρξα...

και άλλες τόσες ένιωσα 

ότι δεν είχα άλλη επιλογή

από το να παραδοθώ, 

στην άκρη πάντα ενός γκρεμού,

στο χείλος μιας αβύσσου... 

ένα του ανέμου φύσημα 

θα ήταν αρκετό

κι ίσως κάποιες στιγμές να το 'θελα, 

να πάψω πια να μάχομαι

και ήσυχα να σβήσω.

Όμως δεν έπαψα ποτέ...

κι  είχα μονάχα ένα ξύλινο σπαθί...

μα ήταν εκείνη μέσα μου η φλόγα 

που σιγόκαιγε...

αγάπης λάβαρο,

πηγή ζωής,

ψυχής ασπίδα.

Μαρία Γασπαράτου

Ιούλη μου

Ο πιο αγαπημένος μου εσύ.
Γλυκός, λαμπρός, ελπιδοφόρος.
Στο κέντρο της γιορτής
μες στη χρυσή αγκαλιά του ήλιου.
Καμιά σκιά,
καμιά μελαγχολία,
καμία σκέψη
πως όπως κάθε ωραία διαδρομή,
έτσι κι αυτή όπου να 'ναι θα τελειώσει,
αφού η χαρά μαζί σου είναι μπροστά
και η βροχή αργεί.
Κι εγώ σαν μέλισσα
κάθε στιγμή σου θέλω,
λες κι είναι νέκταρ θεϊκό, να τη ρουφώ...

να μην αφήνω ούτε σταγόνα.
Μες στην ψυχή μου να μαζεύω καλοκαίρι.
Οι γκρίζες μέρες που θα 'ρθούν
με το χρυσάφι σου να είναι κεντημένες.
Τι κι αν με πλήγωσες κάποιες φορές βαθιά...
Όλα σου τα 'χω συγχωρέσει.
Τόση είναι η αγάπη Ιούλη μου

που σου 'χω,
τόσο πολύ τον ερχομό σου λαχταρώ,
γιατί είσαι ο μήνας του φωτός
και μες στο φως σου εγώ 

ξαναγεννιέμαι...

Μαρία Γασπαράτου

Μια απροσδόκητη βροχή

 Το καλοκαίρι που έγιναν τα όνειρα εφιάλτες,

η κλειδωμένη σου αγκαλιά σαν κοφτερό γυαλί,
έκοψε τις ελπίδες μου που βγήκαν όλες σκάρτες
και την ψυχή μου έβαλε σε σκοτεινό κελί.

Σαν πεταλούδα έκαψα τ' αδύναμα φτερά μου,
στης φλογισμένης σου ματιάς το φονικό βυθό,
μέσα στο βλέμμα σου έχασα για πάντα τη χαρά μου
κι έμεινα δέντρο άνυδρο σε πυρκαγιάς κλοιό.

Μα ο ουρανός συννέφιασε και άρχισε να βρέχει
μια απροσδόκητα πυκνή και δροσερή βροχή
και στην ψυχή μου που έμαθε μες στις φωτιές ν' αντέχει,
γεννήθηκε απ' τις στάχτες της σαν τον ανθό η ζωή.

Μαρία Γασπαράτου

Σ' αυτά μένω...

Επιλέγω τα λίγα,
τ' ατόφια, τ' απλά...
σ' αυτά μένω...
Κρυσταλλένια και διάφανα.
καθαρά και γυμνά,
λόγια, βλέμματα, βήματα,
που με δεύτερες σκέψεις
δε σ' αρρωσταίνουν...
Δε μπορώ τα πολύπλοκα,
τα κρυμμένα, τα ύποπτα
τα μισά,
τα σκοπίμως καλά καλυμμένα...
τις ματιές που βαθιά τους
φυλακίζουν μια αλήθεια
κι ό,τι δείχνουν δεν είναι
παρά μια αυταπάτη...
τα υστερόβουλα αγγίγματα
που έχουν κάτι τραχύ,
από χέρια ντυμένα με
βελούδινα γάντια.
Επιλέγω τα λίγα,
τ' ατόφια, τ' απλά...
εδώ μένω...
Κάπου μέσα σ' αυτά είσαι κι εσύ...
σαν καθάριο νερό

κάποιας θάλασσας άγιας,

που πανέμορφη μέσα της 

λάμπει η αγάπη.

Μαρία Γασπαράτου

Με μια λάμπα θυέλλης

 "Συνηθίζονται όλα"... θα μου πεις...

"κι η σκληρότητα των καιρών,

σκληρό σε κάνει."

Ξέρω... κάποιοι τα καταφέρνουν...

σαν χαμαιλέοντες αλλάζουν όψη.

Τα αποτυπώματα που άφησαν πάνω τους

τ' αθώα χρόνια,

αλλάζουν σχήμα,

προσαρμόζονται εύκολα

στα βάρβαρα αγγίγματα...

κι ύστερα

χίλια δυο άλλοθι βρίσκουν

για τα προδομένα οράματα,

για τη λήθη στην οποία εκούσια αφέθηκαν,

για τους δρόμους της επιστροφής 

που επιδέξια έσβησαν.

"Αλλάζουν όλα"... θα μου πεις...

"μπορούν ν' αλλάξουν...

το πρακτικό κομμάτι να κοιτάς..."

αυτό θα πεις...

"να καταφέρνεις να ελίσσεσαι 

να βουλιάζεις

να επιπλέεις

να πετάς... 

δύσκολη η ζωή για ονειροπόλους...

ανώφελη κι ανόητη η όποια ευαισθησία...

στις ψυχές πια δεν ανθίζουν λουλούδια.

Θα συνηθίσεις.."  θα μου πεις...

μα εγώ δε θ' ακούω...

με μια λάμπα θυέλλης 

θα ψάχνω μεσ' στην καταιγίδα

για κείνο τον τόπο, 

γεμάτος που είναι από ηλίανθους.

Μαρία Γασπαράτου

Υπήρχαν πάντα παράθυρα εκεί...

Υπήρχαν πάντα παράθυρα εκεί...

μα εσύ συνέχιζες να ζεις στα σκοτεινά,

προσποιούμενος πως τάχα δεν υπήρχαν.

Μια αχτίδα αμυδρή φωτός

τρύπωνε κάπου κάπου στα κλεφτά 

μέσα απ' τις γρίλιες, 

άφηνε κάποιο αποτύπωμα χαράς

πάνω στα σκονισμένα σου όνειρα

και φεύγοντας το έπαιρνε μαζί της.

Αναρωτιόσουν κάποτε, 

γιατί κάθε σου φωτεινή στιγμή

κρατούσε τόσο λίγο...

μελαγχολούσες 

που έπρεπε να ψάχνεις στα τυφλά

για λίγο ουρανό, για ένα χάδι του ήλιου.

Χειμώνες πέρναγαν και άνοιξες

φθινόπωρα και καλοκαίρια

πίσω απ' τα κλειστά παντζούρια σου,

δίχως καθόλου να σ' αγγίζουν.

Μα ίσως στο βάθος να το προτιμούσες... 

οικεία σου ήταν αυτή τη φυλακή...

έξω, η ζωή εγκυμονούσε κάποιο ρίσκο

και δεν τολμούσες.

Κι όμως...

υπήρχαν πάντα παράθυρα εκεί...

μια κίνησή σου μόνο αρκούσε

για ν' ανοίξουν.

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο ο Έρωτας Θεός

Μόνο ο Έρωτας Θεός 

ίσως να το μπορούσε

τον πόλεμο μ' ένα χορό, 

ευθύς να καταργούσε.

Ούτε φυλές ούτε λαοί 

ούτε και κυβερνήτες

δεν θα μπορούσαν ν' αρνηθούν 

του Έρωτα τις νίκες.

Μ' ένα χορό ειρηνικό 

θα έκλεινε ο κύκλος

και μέσα του θα έπαυε 

το αίμα και το μίσος.

Ο πόλεμος θα έσβηνε 

στη λάμψη της αγάπης

κι όλοι στο φως θα φτάναμε 

με τα λευκά φτερά της.

Μαρία Γασπαράτου

Φυσάει παράξενα απόψε...

 Φυσάει παράξενα απόψε...

σαν κάποια δύναμη 

να θέλει να σκορπίσει 

τα ίχνη των φιλιών σου
απ' τα μαλλιά μου
και τίποτα δικό σου στο κορμί μου
να μη μείνει...
ν' απομακρύνει 

τα επίμονα σου αγγίγματα
στο πρόσωπο, στα χέρια, 

στην ψυχή.
Να μ' απαλλάξει 

από τη βασανιστική σου θύμηση.
Καρφί που σκούριασε η ανάμνησή σου 

μέσα μου

κι αβάσταχτα πονάει...
Φυσάει παράξενα απόψε...
τίποτα όμως δεν μπορεί 

να κάνει ο άνεμος
για να σε ξεριζώσει...
μόνο από μακριά 

μια αύρα φέρνει πελαγίσσια,
μνήμες κάποιου καλοκαιριού...
αλάτι στην πληγή...

Μαρία Γασπαράτου 

Έφευγα...

 Έφευγα.. 

με αργούς ρυθμούς...

μα κάθε βήμα μου μικρό,

πιο σίγουρο ήτανε 

από το προηγούμενό μου βήμα...

κι ούτε ένα πισωγύρισμα,

ούτε μια φευγαλέα ματιά, 

σ' ό,τι ήταν πια αδύνατο

να με κρατήσει.

Καμιά αμφίβολη χαρά 

δεν ήταν ικανή

να μου αλλάξει γνώμη,

κανείς ήλιος περαστικός 

απ' της ζωής μου 

τους ατέλειωτους χειμώνες.

Σιγά σιγά το δρόμο άνοιγα 

μέσα από αγκάθια 

και ξερόκλαδα αιχμηρά,

πατώντας πάνω σε άθλια 

σκουριασμένα ψέματα,

σε αφελή, παραπλανητικά ονειρέματα 

και κίνητρα μασκαρεμένα.

Αργά αργά μα σταθερά, 

έφευγα,

όλο έφευγα

και ξέφευγα...

ενώ μπροστά μου 

αναστημένα μες στο φως,

με πρόσμεναν 

όλα τα σκοτωμένα καλοκαίρια.

Μαρία Γασπαράτου

Σαν όνειρο ήταν...

Μες στης αυγής το ευλογημένο φως

γέρναν τα τρυφερά κορμάκια τους

του κάμπου τ' άγρια άνθη,

προσκύναγαν θαρρείς τη μάνα γη...

Σ' ένα ευλαβικό φιλί,

τα πέταλά τους άγγιζαν 

το νοτισμένο χώμα,

με μια διάθεση γλυκιά, 

ευγνωμοσύνης. 

Άφηνε μυρωμένα λόγια ο άνεμος 

στο δροσερό του πέρασμα,

που τα 'ντυνε με νότες της ψυχής,

η μουσική κάπου μακριά, 

μιας θάλασσας ονειρεμένης.

Μες στης αυγής το ευλογημένο φως

σαν όνειρο ήταν...

κάτι στο αυτί μου σιγανά ψιθύρισε, 

μιας παπαρούνας τρυφερής

το θρόισμα, 

με τη χροιά κάποιας φωνής 

που δεν την ξέχασα ποτέ, 

αγαπημένης :

"Μη μου φοβάσαι μάτια μου 

και μην ανησυχείς.

 Θα 'ναι όμορφο αυτό το καλοκαίρι"

Μαρία Γασπαράτου

Σιωπή

Κι έπειτα έγινα σιωπή... 

νύχτα που απλώθηκε καχύποπτα

πάνω απ' του κήπου σου 

τ' αθώα τριαντάφυλλα.

Άνεμος που άφησε 

την τελευταία του πνοή,

στης σκοτεινής σου κάμαρας 

τη διάφανη κουρτίνα.

Θάλασσα γυάλινη 

μέσα στο βλέμμα σου,

που δεν επέτρεψε ξανά να γεννηθεί

ούτε ένα κύμα.

Φωνές αλλοτινές, 

θυμού, χαράς, 

γέλια και κλάματα,

πόνου κραυγές 

κι έρωτα ψιθυρίσματα, 

έσβησαν όλα...

και τότε έγινα σιωπή...

κώδικας αδιάρρηκτος...

αίνιγμα άλυτο....

ευθεία γραμμή, 

στης άρρωστης αγάπης

το καρδιογράφημα.

Μαρία Γασπαράτου

Το φεγγάρι απόψε

 Ωραίο που είναι το φεγγάρι απόψε!

Αγέρωχο μες στην αρχή της χάσης του...

σαν καρδιά που νοιάζεται

ό,τι έχει μέσα της να το χαρίσει,

ν' απλώσει γύρω της το ιερό της φως,

στης προσφοράς της την απόφαση δοσμένη,

σίγουρη μες στη γενναία της αυταπάρνηση.

Πόσες καρδιές αλήθεια σαν φεγγάρια 

που τάχτηκαν μόνο να δίνουν 

δίχως να περιμένουν κάτι,

ξοδεύονται 

σε ανικανοποίητους ουρανούς...

Ωραίο που είναι το φεγγάρι απόψε!

Με την δική σου την καρδιά πώς μοιάζει,

που όλο αδειάζει, όλο αδειάζει

κι εκεί που λες 

πως τίποτ' άλλο πια δεν έχει,

γεμίζει πάλι απ' την αρχή.

Μαρία Γασπαράτου

Μία καινούρια αρχή

Έγειρε αποκαμωμένη η μέρα 

στου δειλινού το πορφυρό σεντόνι.

Κουράστηκε ελπίδες να φυτεύει

στη στείρα γη της προσμονής.

Μα τίποτα δε χάθηκε ακόμα,

όσο κι αν μοιάζουν όλα τελειωμένα, 

όσο κι αν λιγοστέψαν οι αντοχές.

Ο ήλιος άδοξα κι αν σβήσει,

το βλέμμα σου κι αν σκοτεινιάσει,

θα είναι αυτός ο θάνατος

μία καινούρια αρχή.

Σαν έρθει η νύχτα, δροσιά θ' απλώσει,

πάνω από των ονείρων σου

τ' αγέννητα άνθη...

Φτερά θα βγάλουν ξαφνικά

χιλιάδες προσευχές... 

Πέρα από τ' άστρα θα πετάξουν

ψηλά στον ουρανό θα φτάσουν ,

εκεί που όλα είναι αθώα και όμορφα.

Όλη τη νύχτα στα φτερά τους

χρώματα αγάπης θα φορτώνουν 

και την αυγή σαν επιστρέψουν,

της μέρας τ' άχρωμα θα βάψουν 

κι ουράνια τόξα θα χαράξουν

στα μάτια σου.

Μαρία Γασπαράτου

Κείνη την άνοιξη...

Πού πήγες και την έθαψες κείνη την άνοιξη;

Σε ποιο απαγορευμένο κήπο της ψυχής;

Ήρθαν τα χελιδόνια τότε κι έφυγαν.

Μια αμυγδαλιά δε βρήκαν ανθισμένη,

μια ηλιαχτίδα,

ένα πράσινο κλαδί...

κι οι άνοιξες που έρχονται από τότε

διστακτικές είναι όλες και καχύποπτες...

Στο βιαστικό τους πέρασμα

τίποτα δεν αφήνουν.

Ούτε μια παπαρούνα κόκκινη για σένα,

μια πρωινή δροσοσταλιά 

σ' ένα ανθισμένο κρίνο,

ενός ρόδου μαγιάτικου έστω το άρωμα

η απλά μιας μαργαρίτας το άσπρο πέταλο...

Πού πήγες και την έθαψες κείνη την άνοιξη;

Σε ποιο απαγορευμένο κήπο της ψυχής;

Και πώς να μπεις, 

που είναι από καιρό η πόρτα κλειδωμένη

και σε μια θάλασσα βαθιά

πέταξες τότε 

το ασημένιο της κλειδί;

Μαρία Γασπαράτου

Τα μάτια σου

Δυο μάτια πύλες...

δεν είχα παρά ν' ακουμπήσω πάνω τους

το ανήσυχό μου βλέμμα 

κι έβρισκα διέξοδο στα αδιέξοδά μου.

Δρόμοι που δεν τους είχα φανταστεί

ανοίγονταν μπροστά μου

κι ανέλπιστα με οδηγούσαν στη χαρά.

Δυο μάτια φάροι 

στης ζωής τις άγριες θάλασσες,

άστρα στους σκοτεινούς μου ουρανούς,

χρυσά μαγιάτικα στεφάνια, 

χρώμα που έδιναν σε γκρίζες άνοιξες 

κι άρωμα ελπίδας στην ψυχή.

Δυο μάτια που κατάφερναν 

όλου του κόσμου την αγάπη 

να χωράνε

κι ενώ ολόκληρη την άδειαζαν 

στα μάτια μου,

απ' την αγάπη αυτή,

δεν στέρευαν ποτέ.

Τα μάτια σου... 

αυτά θυμάμαι πάντα

κάθε φορά που αγριεύει ο καιρός...

δυο ήλιοι φωτεινοί 

που απ' της ζωής μου την αρχή,

ανατέλλουν μέσα μου...

Πηγές στοργής,

πολύτιμα και άγια φυλαχτά,

στην έρημο αυτού του κόσμου, 

οάσεις.

Μαρία Γασπαράτου

Δε μας άντεξε η νύχτα

Δε μας άντεξε η νύχτα

και κουρασμένη έφυγε νωρίτερα, 

θυμάμαι...

τι κι αν με βία την τράβαγα 

απ' τα μακριά της μαύρα ρούχα,

λιγάκι ακόμα να κρατήσει...

σαν πεταλούδα ξέφυγε 

μέσα απ' τα δάχτυλά μου

και πέταξε γοργά απ' το παραθύρι,

βιάστηκε στην αυγή 

τη θέση της ν' αφήσει.

Δε μας άντεξε η νύχτα... 

τόση σιωπή 

ποιος θα μπορούσε να αντέξει;

Ήταν τα χείλη σου πόρτα κλειστή 

και διπλοκλειδωμένη...

το ίδιο ήταν απρόθυμα 

και τα δικά μου χείλη.

Καμιά ερώτηση,

απάντηση καμιά 

κι ας είχαμε πολλά να πούμε

κι ας το 'χαμε από πριν αποφασίσει...

ήταν τα χείλη μας κλειστά

λες και μια μοίρα μάγισσα

τα 'χε σφραγίσει.

Κι ο χρόνος τέλειωνε 

και γύρω όλα βουβά

κι η νύχτα δε μας άντεξε 

και βιάστηκε να φύγει.

  

Μαρία Γασπαράτου

Αναζητώντας τ' άπιαστο

"Αναζητώντας τ' άπιαστο

χάνεται η ουσία

και φεύγουν τα πιο όμορφα

που έχουν σημασία.

Κι όταν περάσει ο καιρός

και πίσω σου κοιτάξεις

όλα αυτά που έχασες

θα λαχταράς να ψάξεις.

Μα θα 'ναι αργά για να τα βρεις

πίσω να τα γυρίσεις

και τη ζωή που αρνήθηκες

θα 'ναι αργά να ζήσεις."

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε που φτάνει ο Μάης

Με λέξεις πράσινες και ροζ,

λευκές και χρυσαφένιες,

γράμματα μωβ και θαλασσιά,

πορτοκαλί θαυμαστικά

και κόκκινες τελείες,

με κόμματα κιτρινωπά,

λιλά, καφέ, μενεξεδιά

και τόνους ασημένιους,

μέσα σε ξέφρενους ρυθμούς,

κάθε που φτάνει ο Μάης,

γράφει η γη χορεύοντας,

το πιο ωραίο της ποίημα.

Μαρία Γασπαράτου

Σαν φως που έρχεται

Θα ονειρευτώ και πάλι την Ανάσταση

σαν φως 

που σχίζει τα οργισμένα σύννεφα,

τον φοβισμένο ήλιο

απ' τα βαριά δεσμά του ελευθερώνει 

και σε μια ένωση ιερή μαζί του,

έρχεται...

και θα προσμένω 

να μας αγγίξουν απαλά

οι χρυσαφιές αχτίδες του

με μια γλυκιά, 

ντυμένη από αγάπη,

θέρμη,

να λιώσει ο πάγος

πάνω από των ελπίδων μας 

τα κόκκινα λιβάδια,

να λυτρωθεί η άνοιξη.

Θα ονειρευτώ και πάλι την Ανάσταση

σαν φως που έρχεται,

του κόσμου να διώξει

τη νύχτα.

Μαρία Γασπαράτου

 

 

Η εβδομάδα των θρήνων

Παράταιρη μοιάζει 

η εβδομάδα των θρήνων

στη μέση της άνοιξης,

στης φύσης την άκρατη ομορφιά.

Παράταιρος μοιάζει ο θάνατος

όταν στης νίκης το ανυπέρβλητο φως, 

η ζωή και πάλι γεννιέται...

κι ετούτο το απόκοσμο μαύρο, 

βαθιά συγκλονίζει

μες στα υπέρλαμπρα χρώματα

μιας ανύποπτης κι ανεξέλεγκτης 

συνάμα χαράς.

Χτυπούν ώρες πένθιμες 

παντού τα ρολόγια

καθώς τα λουλούδια 

χορεύουν ανέμελα 

στου ανέμου τον κεφάτο ρυθμό.

Κάπου μακριά, 

μιας καμπάνας ακούγεται 

το πικρό μοιρολόι

ενώ στα κλαδιά 

τραγουδάνε γλυκά τα πουλιά

κι όλα μοιάζουν παράδοξα,

αμέτοχα,

και παράξενα αθώα. 

Γιατί άραγε διάλεξε 

για τόσο αβάσταχτο πόνο

μια τέτοια εποχή ο Θεός;

Μαρία Γασπαράτου

Λευκό μου σύννεφο

Μόνο εσύ ξέρεις τους δρόμους,

όλους τους δρόμους της ψυχής

κι όλους τους τρόπους,

στα όνειρα μου να εισβάλλεις.

Λευκό μου σύννεφο απρόβλεπτο,

μόνο εσύ μπορείς όποτε θες

τον ουρανό μου ελεύθερα να εξουσιάζεις.

Άλλες φορές σαν άσπρο ρόδο,

σαν γαρύφαλλο ανοιχτό,

την άχαρη ζωή μου να στολίζεις

κι άλλες  φορές σαν σκούρα πινελιά, 

γκρίζο να γίνεσαι

κι έτσι αναπάντεχα 

τον ήλιο να μου κρύβεις.

Λευκό μου σύννεφο απρόβλεπτο...

πότε γλυκιά σκιά και πότε σκοτεινιά,

πότε βροχούλα δροσερή 

σε διψασμένη γη,

πότε πλημμύρα...

μόνο εσύ...όλα εσύ...

χαρά και λύπη και γιορτή και θλίψη,

πόνος και βάλσαμο κι αγάπη και ζωή,

στα όνειρά μου, στην ψυχή,

στο αύριο, στο χθες, μες στο παρόν μου,

θέλω εσύ να υπάρχεις μόνο

κι ας μη χαρώ ποτέ... ποτέ,

ανέφελο τον ουρανό μου.

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε Απρίλη

 Αρχές Απρίλη 

κι η άνοιξη, 

στην ανεμοδαρμένη μου ψυχή, 

απελπισμένα έψαχνε 

μια απάνεμη γωνιά να βρει, 

ν' ανθίσει.

Μα πού να βρει,

που ήσουν βοριάς

και μέσα μου συνήθιζες

ό,τι έβρισκες καλό

να παρασύρεις...

Κάθε που έφτανε ο Απρίλης στις 9

πιο ξένη ένιωθα,

έξω από κάθε σου χαρά

έξω εντελώς απ' τη ζωή σου...

κι εσύ χρόνο δεν έχανες, 

με χίλιους τρόπους

να μου το θυμίζεις.

Έπειτα κύλησε ο καιρός,

άλλαξαν όλα

μα εγώ πια είχα κουραστεί

κι ήταν αδύνατο 

η αγάπη να μ' αγγίξει.

Τώρα κοιτώντας πίσω

κάθε που φτάνει ο Απρίλης στις 9,

χαμένες άνοιξες μετρώ, 

μόνη που πέρναγα,

μαζί σου.

Μαρία Γασπαράτου

Εκείνη η στιγμή

Ήταν εκείνη η στιγμή

που άβυσσος έγινε ανάμεσά μας 

η απόσταση

κι άπλωσε η νύχτα

ένα σωτήριο σκοτάδι,

να μην πληγώνονται άλλο τα μάτια,

το βλέμμα στο τίποτα επάνω

να γείρει...

να γιατρευτεί...

Από καιρό, καμπάνες σιωπής

χτυπούσαν 

πάνω απ' τις άδειες μέρες μας...

εύκολα σκέπαζε

ο δυνατός τους ήχος,

ανείπωτα λόγια και σκέψεις,

που σαν βέλη εκτόξευαν

εμπάθειες και μίση,

με ακρίβεια στοχεύοντας

τις ήδη σπασμένες ψυχές.

Κι έπειτα ήρθε η στιγμή

που αδιάφορα έγιναν όλα

κι ούτε θυμός πια

ούτε και λύπη

κι εμείς ούτε εχθροί

μα ούτε αγαπημένοι...

εκείνη η μοιραία στιγμή

που απλά

γίναμε ξένοι.

Μαρία Γασπαράτου

Σκόνη

 Σκόνη πάνω σε αποχαυνωμένες συνειδήσεις, 

πάνω σε σταυρωμένα χέρια 

που αρνήθηκαν

ν' αποτινάξουν του άπραγου καιρού 

τα σκουριασμένα ψήγματα, 

σκόνη μέσα σε βλέμματα 

που δείλιασαν 

κατεύθυνση ν' αλλάξουν,

να βρουν έναν καθάριο 

και μακρύ ορίζοντα,

πάνω σε χείλη που προτίμησαν 

να μείνουν κλειστά

γιατί οι ζωές βολεύτηκαν 

στην ασφαλή μα σκοτεινή 

και μουχλιασμένη σιωπή τους,

σκόνη σε σκέψεις που συνήθισαν,

νωθρά να κινούνται 

σε μονοπάτια παρωχημένα 

μα δελεαστικά ευκολοδιάβατα,

σε λόγια ξύλινα, προβλέψιμα,

που εγκληματικά υποθάλπουν 

δόλια κίνητρα,

σκόνη παντού, 

που βρίσκει τρόπο να τρυπώνει

και να θαμπώνει 

των πιο αγνών ονείρων μας 

τα όμορφα χρώματα...

κι εσύ ρωτάς, 

γιατί τούτη την άνοιξη

δεν είναι όπως θα 'πρεπε  

λαμπρός ο ήλιος...

Μαρία Γασπαράτου

Τα δάκρυά σου

Ποιος θα μπορέσει λοιπόν 

εκείνα σου τα δάκρυα να απελευθερώσει;

Αυτά που πνίγουν ύπουλα και σιωπηλά 

τις μυστικές σου ανάγκες,

τα λόγια που δεν γίναν πράξεις,

τις καταδικασμένες προσευχές,

τους στεναγμούς που δεν πρόλαβαν 

να βρουν έναν ήχο,

να βγουν απ' τα κλειστά σου χείλη,

να γίνουν κραυγές;

Ποιος θα μπορέσει άραγε 

τα δάκρυά σου να λυτρώσει;

Να ξεχυθούν σαν ποταμοί σαν θάλασσες, 

να σβήσουν τη νύχτα, 

να ξεπλύνουν του κόσμου τα κρίματα, 

στεγνές ελπίδες να ποτίσουν,

ν' ανθίσουν μέσα σου ξανά

σαν άσπρα κρίνα;

Κι όταν λυθούν τα μάγια 

και τα πικρά σου δάκρυα 

ελεύθερα κυλήσουν,

στο υπόσχομαι...

τα πιο γλυκά θα γίνουν 

και τα πιο όμορφα ποιήματα.

Μαρία Γασπαράτου

Πρώτη του Απρίλη

 Εκείνη η άνοιξη είχε έρθει 

για να πάρει.

Πρώτη του Απρίλη... 

με ψέμα έμοιαζε,

με άκομψο αστείο,

όμως δεν ήταν τίποτα απ' αυτά.

Μια κρύα αίθουσα, τοίχοι λευκοί,

μια γκρίζα πόρτα, 

ένα βαρύ σκούρο καφέ γραφείο

κι εσύ σκυφτός σε μια γωνιά,

με  βλέμμα δήθεν συμπονετικό 

που σαν καράβι κουρασμένο

είχε βουλιάξει

μες στην απελπισμένη μου ματιά.

Η πόρτα έκλεισε και σ' άφησε απ' έξω

κι εγώ με μια απόφαση 

που εκβιάστηκε, 

αγκαλιά,

με αίμα έγραφα 

στην ταραγμένη μου καρδιά

το πεπρωμένο.

Πρώτη του Απρίλη...

Θυμάσαι άραγε; 

Στο ημερολόγιο μπροστά αναριγάς;

Πρώτη του Απρίλη... 

κι είχε τελειώσει κιόλας η άνοιξη 

για μας...

Μαρία Γασπαράτου

Άνοιξη είναι...

Έτσι εντελώς ξαφνικά, 

έπαψε πια να με νοιάζει 

ό,τι ανόητα μ' ένοιαζε ως χθες

κι η αγωνία μου σαν πάγος έλιωσε 

κάτω απ' τον ήλιο μιας γλυκιάς 

όσο κι αιφνίδιας παραίτησης.

Τα μάτια μου μονοπωλούν άλλες εικόνες.

Θα τα ξεχάσω τα στενά μονοπάτια

που σε τόπους ψυχρούς με πηγαίνανε,

που άφηναν μέσα μου μόνο ερημιά

και θα τρέξω σε δρόμους μεγάλους,

που στο φως μιας αυγής απροσδόκητης

γλυκά μ' οδηγούν.

Δε θ΄ αφήσω μια άνοιξη ακόμα 

να πάει χαμένη, προσμένοντας νά 'ρθει, 

σε λάθος σταθμούς.

Φεύγει ο Μάρτης...

δε με πειράζει

που ούτε μια ανάσα ανοιξιάτικη 

δεν άφησε πίσω,

αρκεί που παίρνει μαζί του πολλά...

αρκεί που απ' ό,τι μου ήτανε άχρηστο

άδειασε η σκέψη 

κι έμεινε ελεύθερος χώρος

ν' αφήσει σαν έρθει ο Απρίλης, 

στην πιο καθαρή μου γωνιά της ψυχής,

τα πρώτα του άσπρα τριαντάφυλλα.

Μαρία Γασπαράτου

Της ψυχής μου το εύθραυστο

Δεν υπολόγισες ποτέ 

της ψυχής μου το εύθραυστο 

κι έστειλες τους σκληρούς σου

ανέμους,

όσα φύλαγε μέσα της βαθιά,

να ξεριζώσουν.

Κενή την ήθελες...

χωρίς του χθες σημάδια,

δίχως τα ίχνη κανενός.

Απάτητη γη.. 

να μπεις με όπλα και φωτιές 

και μόνο εσύ πάνω της να πατήσεις.

Τώρα τρομάζεις μπρος στην ερημιά της

κι απελπισμένα ψάχνεις μέσα της βαθιά,

να βρεις μιαν άνοιξη...

Μα πώς; 

Πώς θες σε μια καμένη γη 

ν' ανθίσουνε λουλούδια;

Πώς σ' έναν τόπο παγερό 

νά 'ρθουνε πίσω τα πουλιά;

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε που σουρουπώνει

Πάντα το σούρουπο

ανοίγει δειλά

της ψυχής σου η μυστική πόρτα

κι ένας άνεμος εγκλωβισμένος

που απελευθερώνεται επιτέλους,

σ' αρπάζει με βία σχεδόν.

Πού πάτε, δεν ξέρεις..

Φοβάσαι λίγο, μα στο βάθος 

το θέλεις όσο τίποτα

αυτό το ταξίδι.

Κι όσα νομίζεις πως ξέχασες 

σαν ξωτικά πετάνε γύρω σου

και πρόθυμα σ' ακολουθούν.

Κάθε που σουρουπώνει

ξαναβρίσκεις τη ζωή σου

εκεί που την παράτησες...

Μαρία Γασπαράτου

Στο τέλος του δρόμου

Αδειάζουν ολοένα οι μέρες 

από οικείες φωνές.

Τι μένει τελικά απ' αυτόν τον αγώνα;

Στο τέλος του δρόμου, 

όλοι εμείς οι ηττημένοι,

με χέρια αδειανά 

και κουρασμένα πόδια,

που αλλού ήθελαν να πάνε

κι αλλού εντέλει πήγανε,

με ψυχές λαβωμένες 

και καρδιές που ξοδεύτηκαν άδικα

σε ανούσια καρδιοχτύπια,

στρέφοντας πίσω το βλέμμα, 

οικτρά θα μετανιώσουμε 

για όσα κάναμε

και για όσα όχι,

πιο καθαρά από ποτέ κοιτώντας, 

με μια σοφία 

που πια θα είναι άχρηστη,

τα λάθη θα ζυγίζουμε και τα σωστά

κι η ζυγαριά με αναίδεια 

στα λάθη θα γέρνει...

θα είναι αργά... 

κι εμείς θα 'μαστε μόνοι...

του μάταιου ταξιδευτές,

του ονείρου λιποτάχτες, 

κατακτητές του τίποτα.

Μαρία Γασπαράτου

Το κουρασμένο σου όνειρο

 Ταξίδια ατέρμονα στο πουθενά...

Σ' ένα παλιό λεωφορείο

όλης σου της ζωής οι αποσκευές

και οδηγός, 

το κουρασμένο σου όνειρο

που άλλες δεν αντέχει διαδρομές

κι αφού για πάντα έχασε

τον αρχικό του προορισμό,

τα φρένα του έσπασε

και φόρα πήρε 

για έναν άγριο γκρεμό,

εκεί...

στην τελευταία άκρη

της πιο θλιμμένης άνοιξης.

Μαρία Γασπαράτου

Το μαύρο του κόσμου

Φεγγάρι στη χάση του 

πάνω απ' τη γη, η αγάπη.

Κάθε νύχτα,
πιο μικρή,
όλο και πιο λίγο φωτίζει
το μαύρο του κόσμου.
Θ' απομείνει τελικά
μια ωχρή καμπύλη
σαν ανοιχτή παρένθεση
που ανοιχτή θα μείνει,
γιατί τέλος δεν έχει
το κενό και το σκότος.
Μια ανοιχτή παρένθεση
στο μαύρο του κόσμου...
σαν τεράστιο στόμα
πεινασμένου θηρίου
που λίγο λίγο
την ψυχή μας θα τρώει.
Έτσι συμβαίνει
όταν η αγάπη τελειώνει
και τίποτα πια δεν υπάρχει,
ούτε μια τόση δα ελπίδα,
μια αχτίδα έστω ανεπαίσθητη,
αμυδρά να φωτίσει
το μαύρο του κόσμου.
Ας ήτανε νά 'ρθει
μια νέα εποχή
με καινούριο  φεγγάρι
που αργά θα γεμίζει.
Πάνω απ' τη γη 

να γίνει η αγάπη πανσέληνος,
να διαλύσει μ' ένα φως μαγικό,
το μαύρο του κόσμου.

Μαρία Γασπαράτου

Παγωνιά

 Μας αρνιέται η άνοιξη...

φοβάται ίσως 

τα χρώματά της σε μια άρρωστη γη

να τ' απλώσει...

το κίτρινό της μη θαμπώσει

μη λερωθεί το θαλασσί

και το βαθύ της κόκκινο μη γίνει μαύρο.

Θύμωσε ο Μάρτης 

για τη φωτιά και τους καπνούς

και για το αίμα.

Περίσσιος βλέπεις είναι ο πόνος

και  λιγοστεύει το ψωμί

κι η γη θαρρείς πως σ' όλους δεν ανήκει,

με μπάλα μοιάζει,

που την κλωτσούν βρώμικα πόδια

μια από δω και μια από κει.

Κι ο ουρανός 

ρίχνει ένα πυκνό αφράτο χιόνι,

σε μια προσπάθεια μάταια

τη φρίκη να καλύψει.

Γύρω μας, μέσα μας,

στα βλέμματα, στις σκέψεις, στις ψυχές,

παντού,

παγωνιά.

Μαρία Γασπαράτου