Της ψυχής μου το εύθραυστο

Δεν υπολόγισες ποτέ 

της ψυχής μου το εύθραυστο 

κι έστειλες τους σκληρούς σου

ανέμους,

όσα φύλαγε μέσα της βαθιά,

να ξεριζώσουν.

Κενή την ήθελες...

χωρίς του χθες σημάδια,

δίχως τα ίχνη κανενός.

Απάτητη γη.. 

να μπεις με όπλα και φωτιές 

και μόνο εσύ πάνω της να πατήσεις.

Τώρα τρομάζεις μπρος στην ερημιά της

κι απελπισμένα ψάχνεις μέσα της βαθιά,

να βρεις μιαν άνοιξη...

Μα πώς; 

Πώς θες σε μια καμένη γη 

ν' ανθίσουνε λουλούδια;

Πώς σ' έναν τόπο παγερό 

νά 'ρθουνε πίσω τα πουλιά;

Μαρία Γασπαράτου