Σιωπή

Κι έπειτα έγινα σιωπή... 

νύχτα που απλώθηκε καχύποπτα

πάνω απ' του κήπου σου 

τ' αθώα τριαντάφυλλα.

Άνεμος που άφησε 

την τελευταία του πνοή,

στης σκοτεινής σου κάμαρας 

τη διάφανη κουρτίνα.

Θάλασσα γυάλινη 

μέσα στο βλέμμα σου,

που δεν επέτρεψε ξανά να γεννηθεί

ούτε ένα κύμα.

Φωνές αλλοτινές, 

θυμού, χαράς, 

γέλια και κλάματα,

πόνου κραυγές 

κι έρωτα ψιθυρίσματα, 

έσβησαν όλα...

και τότε έγινα σιωπή...

κώδικας αδιάρρηκτος...

αίνιγμα άλυτο....

ευθεία γραμμή, 

στης άρρωστης αγάπης

το καρδιογράφημα.

Μαρία Γασπαράτου

Το φεγγάρι απόψε

 Ωραίο που είναι το φεγγάρι απόψε!

Αγέρωχο μες στην αρχή της χάσης του...

σαν καρδιά που νοιάζεται

ό,τι έχει μέσα της να το χαρίσει,

ν' απλώσει γύρω της το ιερό της φως,

στης προσφοράς της την απόφαση δοσμένη,

σίγουρη μες στη γενναία της αυταπάρνηση.

Πόσες καρδιές αλήθεια σαν φεγγάρια 

που τάχτηκαν μόνο να δίνουν 

δίχως να περιμένουν κάτι,

ξοδεύονται 

σε ανικανοποίητους ουρανούς...

Ωραίο που είναι το φεγγάρι απόψε!

Με την δική σου την καρδιά πώς μοιάζει,

που όλο αδειάζει, όλο αδειάζει

κι εκεί που λες 

πως τίποτ' άλλο πια δεν έχει,

γεμίζει πάλι απ' την αρχή.

Μαρία Γασπαράτου

Μία καινούρια αρχή

Έγειρε αποκαμωμένη η μέρα 

στου δειλινού το πορφυρό σεντόνι.

Κουράστηκε ελπίδες να φυτεύει

στη στείρα γη της προσμονής.

Μα τίποτα δε χάθηκε ακόμα,

όσο κι αν μοιάζουν όλα τελειωμένα, 

όσο κι αν λιγοστέψαν οι αντοχές.

Ο ήλιος άδοξα κι αν σβήσει,

το βλέμμα σου κι αν σκοτεινιάσει,

θα είναι αυτός ο θάνατος

μία καινούρια αρχή.

Σαν έρθει η νύχτα, δροσιά θ' απλώσει,

πάνω από των ονείρων σου

τ' αγέννητα άνθη...

Φτερά θα βγάλουν ξαφνικά

χιλιάδες προσευχές... 

Πέρα από τ' άστρα θα πετάξουν

ψηλά στον ουρανό θα φτάσουν ,

εκεί που όλα είναι αθώα και όμορφα.

Όλη τη νύχτα στα φτερά τους

χρώματα αγάπης θα φορτώνουν 

και την αυγή σαν επιστρέψουν,

της μέρας τ' άχρωμα θα βάψουν 

κι ουράνια τόξα θα χαράξουν

στα μάτια σου.

Μαρία Γασπαράτου

Κείνη την άνοιξη...

Πού πήγες και την έθαψες κείνη την άνοιξη;

Σε ποιο απαγορευμένο κήπο της ψυχής;

Ήρθαν τα χελιδόνια τότε κι έφυγαν.

Μια αμυγδαλιά δε βρήκαν ανθισμένη,

μια ηλιαχτίδα,

ένα πράσινο κλαδί...

κι οι άνοιξες που έρχονται από τότε

διστακτικές είναι όλες και καχύποπτες...

Στο βιαστικό τους πέρασμα

τίποτα δεν αφήνουν.

Ούτε μια παπαρούνα κόκκινη για σένα,

μια πρωινή δροσοσταλιά 

σ' ένα ανθισμένο κρίνο,

ενός ρόδου μαγιάτικου έστω το άρωμα

η απλά μιας μαργαρίτας το άσπρο πέταλο...

Πού πήγες και την έθαψες κείνη την άνοιξη;

Σε ποιο απαγορευμένο κήπο της ψυχής;

Και πώς να μπεις, 

που είναι από καιρό η πόρτα κλειδωμένη

και σε μια θάλασσα βαθιά

πέταξες τότε 

το ασημένιο της κλειδί;

Μαρία Γασπαράτου

Τα μάτια σου

Δυο μάτια πύλες...

δεν είχα παρά ν' ακουμπήσω πάνω τους

το ανήσυχό μου βλέμμα 

κι έβρισκα διέξοδο στα αδιέξοδά μου.

Δρόμοι που δεν τους είχα φανταστεί

ανοίγονταν μπροστά μου

κι ανέλπιστα με οδηγούσαν στη χαρά.

Δυο μάτια φάροι 

στης ζωής τις άγριες θάλασσες,

άστρα στους σκοτεινούς μου ουρανούς,

χρυσά μαγιάτικα στεφάνια, 

χρώμα που έδιναν σε γκρίζες άνοιξες 

κι άρωμα ελπίδας στην ψυχή.

Δυο μάτια που κατάφερναν 

όλου του κόσμου την αγάπη 

να χωράνε

κι ενώ ολόκληρη την άδειαζαν 

στα μάτια μου,

απ' την αγάπη αυτή,

δεν στέρευαν ποτέ.

Τα μάτια σου... 

αυτά θυμάμαι πάντα

κάθε φορά που αγριεύει ο καιρός...

δυο ήλιοι φωτεινοί 

που απ' της ζωής μου την αρχή,

ανατέλλουν μέσα μου...

Πηγές στοργής,

πολύτιμα και άγια φυλαχτά,

στην έρημο αυτού του κόσμου, 

οάσεις.

Μαρία Γασπαράτου

Δε μας άντεξε η νύχτα

Δε μας άντεξε η νύχτα

και κουρασμένη έφυγε νωρίτερα, 

θυμάμαι...

τι κι αν με βία την τράβαγα 

απ' τα μακριά της μαύρα ρούχα,

λιγάκι ακόμα να κρατήσει...

σαν πεταλούδα ξέφυγε 

μέσα απ' τα δάχτυλά μου

και πέταξε γοργά απ' το παραθύρι,

βιάστηκε στην αυγή 

τη θέση της ν' αφήσει.

Δε μας άντεξε η νύχτα... 

τόση σιωπή 

ποιος θα μπορούσε να αντέξει;

Ήταν τα χείλη σου πόρτα κλειστή 

και διπλοκλειδωμένη...

το ίδιο ήταν απρόθυμα 

και τα δικά μου χείλη.

Καμιά ερώτηση,

απάντηση καμιά 

κι ας είχαμε πολλά να πούμε

κι ας το 'χαμε από πριν αποφασίσει...

ήταν τα χείλη μας κλειστά

λες και μια μοίρα μάγισσα

τα 'χε σφραγίσει.

Κι ο χρόνος τέλειωνε 

και γύρω όλα βουβά

κι η νύχτα δε μας άντεξε 

και βιάστηκε να φύγει.

  

Μαρία Γασπαράτου

Αναζητώντας τ' άπιαστο

"Αναζητώντας τ' άπιαστο

χάνεται η ουσία

και φεύγουν τα πιο όμορφα

που έχουν σημασία.

Κι όταν περάσει ο καιρός

και πίσω σου κοιτάξεις

όλα αυτά που έχασες

θα λαχταράς να ψάξεις.

Μα θα 'ναι αργά για να τα βρεις

πίσω να τα γυρίσεις

και τη ζωή που αρνήθηκες

θα 'ναι αργά να ζήσεις."

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε που φτάνει ο Μάης

Με λέξεις πράσινες και ροζ,

λευκές και χρυσαφένιες,

γράμματα μωβ και θαλασσιά,

πορτοκαλί θαυμαστικά

και κόκκινες τελείες,

με κόμματα κιτρινωπά,

λιλά, καφέ, μενεξεδιά

και τόνους ασημένιους,

μέσα σε ξέφρενους ρυθμούς,

κάθε που φτάνει ο Μάης,

γράφει η γη χορεύοντας,

το πιο ωραίο της ποίημα.

Μαρία Γασπαράτου

Σαν φως που έρχεται

Θα ονειρευτώ και πάλι την Ανάσταση

σαν φως 

που σχίζει τα οργισμένα σύννεφα,

τον φοβισμένο ήλιο

απ' τα βαριά δεσμά του ελευθερώνει 

και σε μια ένωση ιερή μαζί του,

έρχεται...

και θα προσμένω 

να μας αγγίξουν απαλά

οι χρυσαφιές αχτίδες του

με μια γλυκιά, 

ντυμένη από αγάπη,

θέρμη,

να λιώσει ο πάγος

πάνω από των ελπίδων μας 

τα κόκκινα λιβάδια,

να λυτρωθεί η άνοιξη.

Θα ονειρευτώ και πάλι την Ανάσταση

σαν φως που έρχεται,

του κόσμου να διώξει

τη νύχτα.

Μαρία Γασπαράτου

 

 

Η εβδομάδα των θρήνων

Παράταιρη μοιάζει 

η εβδομάδα των θρήνων

στη μέση της άνοιξης,

στης φύσης την άκρατη ομορφιά.

Παράταιρος μοιάζει ο θάνατος

όταν στης νίκης το ανυπέρβλητο φως, 

η ζωή και πάλι γεννιέται...

κι ετούτο το απόκοσμο μαύρο, 

βαθιά συγκλονίζει

μες στα υπέρλαμπρα χρώματα

μιας ανύποπτης κι ανεξέλεγκτης 

συνάμα χαράς.

Χτυπούν ώρες πένθιμες 

παντού τα ρολόγια

καθώς τα λουλούδια 

χορεύουν ανέμελα 

στου ανέμου τον κεφάτο ρυθμό.

Κάπου μακριά, 

μιας καμπάνας ακούγεται 

το πικρό μοιρολόι

ενώ στα κλαδιά 

τραγουδάνε γλυκά τα πουλιά

κι όλα μοιάζουν παράδοξα,

αμέτοχα,

και παράξενα αθώα. 

Γιατί άραγε διάλεξε 

για τόσο αβάσταχτο πόνο

μια τέτοια εποχή ο Θεός;

Μαρία Γασπαράτου

Λευκό μου σύννεφο

Μόνο εσύ ξέρεις τους δρόμους,

όλους τους δρόμους της ψυχής

κι όλους τους τρόπους,

στα όνειρα μου να εισβάλλεις.

Λευκό μου σύννεφο απρόβλεπτο,

μόνο εσύ μπορείς όποτε θες

τον ουρανό μου ελεύθερα να εξουσιάζεις.

Άλλες φορές σαν άσπρο ρόδο,

σαν γαρύφαλλο ανοιχτό,

την άχαρη ζωή μου να στολίζεις

κι άλλες  φορές σαν σκούρα πινελιά, 

γκρίζο να γίνεσαι

κι έτσι αναπάντεχα 

τον ήλιο να μου κρύβεις.

Λευκό μου σύννεφο απρόβλεπτο...

πότε γλυκιά σκιά και πότε σκοτεινιά,

πότε βροχούλα δροσερή 

σε διψασμένη γη,

πότε πλημμύρα...

μόνο εσύ...όλα εσύ...

χαρά και λύπη και γιορτή και θλίψη,

πόνος και βάλσαμο κι αγάπη και ζωή,

στα όνειρά μου, στην ψυχή,

στο αύριο, στο χθες, μες στο παρόν μου,

θέλω εσύ να υπάρχεις μόνο

κι ας μη χαρώ ποτέ... ποτέ,

ανέφελο τον ουρανό μου.

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε Απρίλη

 Αρχές Απρίλη 

κι η άνοιξη, 

στην ανεμοδαρμένη μου ψυχή, 

απελπισμένα έψαχνε 

μια απάνεμη γωνιά να βρει, 

ν' ανθίσει.

Μα πού να βρει,

που ήσουν βοριάς

και μέσα μου συνήθιζες

ό,τι έβρισκες καλό

να παρασύρεις...

Κάθε που έφτανε ο Απρίλης στις 9

πιο ξένη ένιωθα,

έξω από κάθε σου χαρά

έξω εντελώς απ' τη ζωή σου...

κι εσύ χρόνο δεν έχανες, 

με χίλιους τρόπους

να μου το θυμίζεις.

Έπειτα κύλησε ο καιρός,

άλλαξαν όλα

μα εγώ πια είχα κουραστεί

κι ήταν αδύνατο 

η αγάπη να μ' αγγίξει.

Τώρα κοιτώντας πίσω

κάθε που φτάνει ο Απρίλης στις 9,

χαμένες άνοιξες μετρώ, 

μόνη που πέρναγα,

μαζί σου.

Μαρία Γασπαράτου

Εκείνη η στιγμή

Ήταν εκείνη η στιγμή

που άβυσσος έγινε ανάμεσά μας 

η απόσταση

κι άπλωσε η νύχτα

ένα σωτήριο σκοτάδι,

να μην πληγώνονται άλλο τα μάτια,

το βλέμμα στο τίποτα επάνω

να γείρει...

να γιατρευτεί...

Από καιρό, καμπάνες σιωπής

χτυπούσαν 

πάνω απ' τις άδειες μέρες μας...

εύκολα σκέπαζε

ο δυνατός τους ήχος,

ανείπωτα λόγια και σκέψεις,

που σαν βέλη εκτόξευαν

εμπάθειες και μίση,

με ακρίβεια στοχεύοντας

τις ήδη σπασμένες ψυχές.

Κι έπειτα ήρθε η στιγμή

που αδιάφορα έγιναν όλα

κι ούτε θυμός πια

ούτε και λύπη

κι εμείς ούτε εχθροί

μα ούτε αγαπημένοι...

εκείνη η μοιραία στιγμή

που απλά

γίναμε ξένοι.

Μαρία Γασπαράτου

Σκόνη

 Σκόνη πάνω σε αποχαυνωμένες συνειδήσεις, 

πάνω σε σταυρωμένα χέρια 

που αρνήθηκαν

ν' αποτινάξουν του άπραγου καιρού 

τα σκουριασμένα ψήγματα, 

σκόνη μέσα σε βλέμματα 

που δείλιασαν 

κατεύθυνση ν' αλλάξουν,

να βρουν έναν καθάριο 

και μακρύ ορίζοντα,

πάνω σε χείλη που προτίμησαν 

να μείνουν κλειστά

γιατί οι ζωές βολεύτηκαν 

στην ασφαλή μα σκοτεινή 

και μουχλιασμένη σιωπή τους,

σκόνη σε σκέψεις που συνήθισαν,

νωθρά να κινούνται 

σε μονοπάτια παρωχημένα 

μα δελεαστικά ευκολοδιάβατα,

σε λόγια ξύλινα, προβλέψιμα,

που εγκληματικά υποθάλπουν 

δόλια κίνητρα,

σκόνη παντού, 

που βρίσκει τρόπο να τρυπώνει

και να θαμπώνει 

των πιο αγνών ονείρων μας 

τα όμορφα χρώματα...

κι εσύ ρωτάς, 

γιατί τούτη την άνοιξη

δεν είναι όπως θα 'πρεπε  

λαμπρός ο ήλιος...

Μαρία Γασπαράτου

Τα δάκρυά σου

Ποιος θα μπορέσει λοιπόν 

εκείνα σου τα δάκρυα να απελευθερώσει;

Αυτά που πνίγουν ύπουλα και σιωπηλά 

τις μυστικές σου ανάγκες,

τα λόγια που δεν γίναν πράξεις,

τις καταδικασμένες προσευχές,

τους στεναγμούς που δεν πρόλαβαν 

να βρουν έναν ήχο,

να βγουν απ' τα κλειστά σου χείλη,

να γίνουν κραυγές;

Ποιος θα μπορέσει άραγε 

τα δάκρυά σου να λυτρώσει;

Να ξεχυθούν σαν ποταμοί σαν θάλασσες, 

να σβήσουν τη νύχτα, 

να ξεπλύνουν του κόσμου τα κρίματα, 

στεγνές ελπίδες να ποτίσουν,

ν' ανθίσουν μέσα σου ξανά

σαν άσπρα κρίνα;

Κι όταν λυθούν τα μάγια 

και τα πικρά σου δάκρυα 

ελεύθερα κυλήσουν,

στο υπόσχομαι...

τα πιο γλυκά θα γίνουν 

και τα πιο όμορφα ποιήματα.

Μαρία Γασπαράτου

Πρώτη του Απρίλη

 Εκείνη η άνοιξη είχε έρθει 

για να πάρει.

Πρώτη του Απρίλη... 

με ψέμα έμοιαζε,

με άκομψο αστείο,

όμως δεν ήταν τίποτα απ' αυτά.

Μια κρύα αίθουσα, τοίχοι λευκοί,

μια γκρίζα πόρτα, 

ένα βαρύ σκούρο καφέ γραφείο

κι εσύ σκυφτός σε μια γωνιά,

με  βλέμμα δήθεν συμπονετικό 

που σαν καράβι κουρασμένο

είχε βουλιάξει

μες στην απελπισμένη μου ματιά.

Η πόρτα έκλεισε και σ' άφησε απ' έξω

κι εγώ με μια απόφαση 

που εκβιάστηκε, 

αγκαλιά,

με αίμα έγραφα 

στην ταραγμένη μου καρδιά

το πεπρωμένο.

Πρώτη του Απρίλη...

Θυμάσαι άραγε; 

Στο ημερολόγιο μπροστά αναριγάς;

Πρώτη του Απρίλη... 

κι είχε τελειώσει κιόλας η άνοιξη 

για μας...

Μαρία Γασπαράτου

Άνοιξη είναι...

Έτσι εντελώς ξαφνικά, 

έπαψε πια να με νοιάζει 

ό,τι ανόητα μ' ένοιαζε ως χθες

κι η αγωνία μου σαν πάγος έλιωσε 

κάτω απ' τον ήλιο μιας γλυκιάς 

όσο κι αιφνίδιας παραίτησης.

Τα μάτια μου μονοπωλούν άλλες εικόνες.

Θα τα ξεχάσω τα στενά μονοπάτια

που σε τόπους ψυχρούς με πηγαίνανε,

που άφηναν μέσα μου μόνο ερημιά

και θα τρέξω σε δρόμους μεγάλους,

που στο φως μιας αυγής απροσδόκητης

γλυκά μ' οδηγούν.

Δε θ΄ αφήσω μια άνοιξη ακόμα 

να πάει χαμένη, προσμένοντας νά 'ρθει, 

σε λάθος σταθμούς.

Φεύγει ο Μάρτης...

δε με πειράζει

που ούτε μια ανάσα ανοιξιάτικη 

δεν άφησε πίσω,

αρκεί που παίρνει μαζί του πολλά...

αρκεί που απ' ό,τι μου ήτανε άχρηστο

άδειασε η σκέψη 

κι έμεινε ελεύθερος χώρος

ν' αφήσει σαν έρθει ο Απρίλης, 

στην πιο καθαρή μου γωνιά της ψυχής,

τα πρώτα του άσπρα τριαντάφυλλα.

Μαρία Γασπαράτου

Της ψυχής μου το εύθραυστο

Δεν υπολόγισες ποτέ 

της ψυχής μου το εύθραυστο 

κι έστειλες τους σκληρούς σου

ανέμους,

όσα φύλαγε μέσα της βαθιά,

να ξεριζώσουν.

Κενή την ήθελες...

χωρίς του χθες σημάδια,

δίχως τα ίχνη κανενός.

Απάτητη γη.. 

να μπεις με όπλα και φωτιές 

και μόνο εσύ πάνω της να πατήσεις.

Τώρα τρομάζεις μπρος στην ερημιά της

κι απελπισμένα ψάχνεις μέσα της βαθιά,

να βρεις μιαν άνοιξη...

Μα πώς; 

Πώς θες σε μια καμένη γη 

ν' ανθίσουνε λουλούδια;

Πώς σ' έναν τόπο παγερό 

νά 'ρθουνε πίσω τα πουλιά;

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε που σουρουπώνει

Πάντα το σούρουπο

ανοίγει δειλά

της ψυχής σου η μυστική πόρτα

κι ένας άνεμος εγκλωβισμένος

που απελευθερώνεται επιτέλους,

σ' αρπάζει με βία σχεδόν.

Πού πάτε, δεν ξέρεις..

Φοβάσαι λίγο, μα στο βάθος 

το θέλεις όσο τίποτα

αυτό το ταξίδι.

Κι όσα νομίζεις πως ξέχασες 

σαν ξωτικά πετάνε γύρω σου

και πρόθυμα σ' ακολουθούν.

Κάθε που σουρουπώνει

ξαναβρίσκεις τη ζωή σου

εκεί που την παράτησες...

Μαρία Γασπαράτου

Στο τέλος του δρόμου

Αδειάζουν ολοένα οι μέρες 

από οικείες φωνές.

Τι μένει τελικά απ' αυτόν τον αγώνα;

Στο τέλος του δρόμου, 

όλοι εμείς οι ηττημένοι,

με χέρια αδειανά 

και κουρασμένα πόδια,

που αλλού ήθελαν να πάνε

κι αλλού εντέλει πήγανε,

με ψυχές λαβωμένες 

και καρδιές που ξοδεύτηκαν άδικα

σε ανούσια καρδιοχτύπια,

στρέφοντας πίσω το βλέμμα, 

οικτρά θα μετανιώσουμε 

για όσα κάναμε

και για όσα όχι,

πιο καθαρά από ποτέ κοιτώντας, 

με μια σοφία 

που πια θα είναι άχρηστη,

τα λάθη θα ζυγίζουμε και τα σωστά

κι η ζυγαριά με αναίδεια 

στα λάθη θα γέρνει...

θα είναι αργά... 

κι εμείς θα 'μαστε μόνοι...

του μάταιου ταξιδευτές,

του ονείρου λιποτάχτες, 

κατακτητές του τίποτα.

Μαρία Γασπαράτου

Το κουρασμένο σου όνειρο

 Ταξίδια ατέρμονα στο πουθενά...

Σ' ένα παλιό λεωφορείο

όλης σου της ζωής οι αποσκευές

και οδηγός, 

το κουρασμένο σου όνειρο

που άλλες δεν αντέχει διαδρομές

κι αφού για πάντα έχασε

τον αρχικό του προορισμό,

τα φρένα του έσπασε

και φόρα πήρε 

για έναν άγριο γκρεμό,

εκεί...

στην τελευταία άκρη

της πιο θλιμμένης άνοιξης.

Μαρία Γασπαράτου

Το μαύρο του κόσμου

Φεγγάρι στη χάση του 

πάνω απ' τη γη, η αγάπη.

Κάθε νύχτα,
πιο μικρή,
όλο και πιο λίγο φωτίζει
το μαύρο του κόσμου.
Θ' απομείνει τελικά
μια ωχρή καμπύλη
σαν ανοιχτή παρένθεση
που ανοιχτή θα μείνει,
γιατί τέλος δεν έχει
το κενό και το σκότος.
Μια ανοιχτή παρένθεση
στο μαύρο του κόσμου...
σαν τεράστιο στόμα
πεινασμένου θηρίου
που λίγο λίγο
την ψυχή μας θα τρώει.
Έτσι συμβαίνει
όταν η αγάπη τελειώνει
και τίποτα πια δεν υπάρχει,
ούτε μια τόση δα ελπίδα,
μια αχτίδα έστω ανεπαίσθητη,
αμυδρά να φωτίσει
το μαύρο του κόσμου.
Ας ήτανε νά 'ρθει
μια νέα εποχή
με καινούριο  φεγγάρι
που αργά θα γεμίζει.
Πάνω απ' τη γη 

να γίνει η αγάπη πανσέληνος,
να διαλύσει μ' ένα φως μαγικό,
το μαύρο του κόσμου.

Μαρία Γασπαράτου

Παγωνιά

 Μας αρνιέται η άνοιξη...

φοβάται ίσως 

τα χρώματά της σε μια άρρωστη γη

να τ' απλώσει...

το κίτρινό της μη θαμπώσει

μη λερωθεί το θαλασσί

και το βαθύ της κόκκινο μη γίνει μαύρο.

Θύμωσε ο Μάρτης 

για τη φωτιά και τους καπνούς

και για το αίμα.

Περίσσιος βλέπεις είναι ο πόνος

και  λιγοστεύει το ψωμί

κι η γη θαρρείς πως σ' όλους δεν ανήκει,

με μπάλα μοιάζει,

που την κλωτσούν βρώμικα πόδια

μια από δω και μια από κει.

Κι ο ουρανός 

ρίχνει ένα πυκνό αφράτο χιόνι,

σε μια προσπάθεια μάταια

τη φρίκη να καλύψει.

Γύρω μας, μέσα μας,

στα βλέμματα, στις σκέψεις, στις ψυχές,

παντού,

παγωνιά.

Μαρία Γασπαράτου

Εκεί στο λόφο ένα παιδί

Έκλεισαν τώρα οι ουρανοί

κι είναι τα σύννεφα βαριά 

και σκονισμένα.

Φέρνει ο άνεμος καπνιά

κι η πρωινή δροσιά 

αφήνει μια αίσθηση σκουριάς

στο στόμα.

Πού να πετάξουν οι χαρταετοί;

Τα όνειρα χάρτινα... πού να πετάξουν;

Θα τσακιστούν σ' ένα ψυχρό, 

άκαμπτο γκρι,

δε θά ΄βρουν σπιθαμή γαλάζιου.

Μα εκεί στο λόφο ένα παιδί,

με πείσμα αμολά τον αετό του.

Στην πλουμιστή του ουρά 

έχει κρεμάσει προσευχές 

που είναι έτοιμες 

ως το Θεό να φτάσουν.

Ένα μικρό παιδί 

που μες στα μάτια του 

βρήκε καθάριο ουρανό 

να ανατείλει ο ήλιος.

Απ' τη μελένια του ψυχή

στου χαρταετού του σκαρφαλώνει 

το σχοινί,

γλυκά γλυκά 

η ελπίδα.

Μαρία Γασπαράτου

Φθηνά συμφέροντα

Δε φταίνε βέβαια οι λαοί 

για όλα τα δεινά τους,

κακίες και εμπάθειες 

δεν έχουν στην καρδιά τους.

Τι έχουν να μοιράσουνε;

Τι έχουν να χωρίσουν;

Αυτοί μονάχα θέλουνε

ειρηνικά να ζήσουν.

Το μίσος έχουν οδηγό, 

αυτοί που κυβερνάνε

και για φθηνά συμφέροντα 

τον θάνατο σκορπάνε.

Μαρία Γσπαράτου

Στον Φλεβάρη που φεύγει

Στο κενό που αφήνουν οι λειψές σου μέρες 

θα φυτέψω δυο τρεις άγριες παπαρούνες,

κλεμμένες από κάποιο περασμένο Απρίλη... 

ν' αφήσω θέλω στο άδειο σου, 

ίχνη ζωής

μέσα απ' των λουλουδιών το ζωηρό 

κόκκινο χρώμα.

Μου φέρνουν στο λαιμό ένα κόμπο

οι μισερές σου μέρες.

Στο πληγωμένο σου κορμί   

θ' απλώσω κάποιου μαγιάτικου ήλιου 

τη σωτήρια θαλπωρή, 

βάλσαμο,

εκεί...στο κομμάτι που λείπει

κι έπειτα

τα παγωμένα χείλη σου 

σαν ροδοπέταλα θ' ανοίξω,

μέσα απ' τη μυρωμένη ανάσα της

μ' ένα φιλί,

ζωή να σου εμφυσήσει,

μια καταδεκτική, πρώιμη άνοιξη,

να πάψεις να 'σαι μες στους 12 

εσύ ο αδικημένος,

το ελλιπές να γίνει ολόκληρο,

σαν από θαύμα, 

αρτιμελής κι αγέρωχος 

να φύγει ο χειμώνας.

Μαρία Γασπαράτου

Γλυκό τριαντάφυλλο στα χείλη

Θα πάρω απ' το χέρι τη λύπη

λες κι είναι φίλη καλή...

Σε δρόμους θα βαδίζουμε υγρούς

και μια παράξενη βροχή 

μες στην ψυχή όλο και πιο βαθιά 

θα στάζει.

Θα νιώθω ένα περίεργο πόνο
που σαν αρρώστια θα 'ναι
και σαν επώδυνη γιατρειά,
καθώς μπροστά μου το σκοτάδι 

θα πυκνώνει.
Σε κάθε βήμα μου θ' αποκαλύπτονται

κρυμμένα μυστικά...
αγκάθια σε τριαντάφυλλα
που θα πληγώνουν,
μα θα 'ναι ασήμαντα
μπροστά στων ρόδων την ανείπωτη 

ομορφιά.

Η νύχτα όμως λίγο λίγο θα μ' αφήνει

και σ' ένα ξέφωτο θα φτάνω
όλο και πιο κοντά
ενώ θα 'χω μια αίσθηση
από γλυκό τριαντάφυλλο στα χείλη.
Ώσπου στο φως 

μιας πολυπόθητης αλήθειας θα βρεθώ

και θα 'μαι μόνη.
Η λύπη θα μου γνέφει πια από μακριά
κι απ' το πυκνό σκοτάδι της θα μου κουνάει 

ένα λευκό μαντήλι...

Μαρία Γασπαράτου

Μια μελωδία

 "Μια μελωδία σαν βροχή 

έπεσε μέσα στην ψυχή, 

δροσιά σ' άνυδρο χώμα 

κι άνθισαν άσπρα γιασεμιά

κι άνοιξη φέραν στην καρδιά

και διώξαν το χειμώνα.

Μια μουσική ρομαντική

σα νοσταλγία, σαν ευχή,

σαν όνειρο χαμένο,

τη μέρα γέμισε με φως

κι έγιν' η ελπίδα οδηγός

για ό,τι περιμένω."

Μαρία Γασπαράτου

Γαλάζιο είναι το χρώμα της αγάπης

 Κι αν σ' αγαπώ τόσο βαθιά

είναι γιατί η αγάπη σου είναι θάλασσα...

μες στου βυθού της τα φιλόξενα νερά

κάθε φορά 

καινούριοι θησαυροί με περιμένουν.

Κι αν δίχως τέλος σ' αγαπώ, 

δίχως αρχή,

είναι γιατί ουρανός ανέφελος

είναι η αγάπη σου...

κι εγώ αφήνομαι απαλά,

στο απέραντό της
δίχως φόβο ανεβαίνω, 

όλο ανεβαίνω, 

προς ένα υπέρλαμπρο

και άγιο φως,

του απόλυτου αγγίζω τη μαγεία.

Κι αν είναι κόκκινο το χρώμα του έρωτα, 

γαλάζιο είναι το χρώμα της αγάπης...

σαν ουρανός, σαν θάλασσα,

ατέλειωτη, γαλήνια, καθάρια,...

η πιο γλυκιά μορφή ελευθερίας.

Μαρία Γασπαράτου

 

Ένα καράβι στην ακτή

Κοίτα μακριά,

λίγο μακρύτερα απ' τις εθιστικές σου 

ψευδαισθήσεις,

από τα κατασκευασμένα οράματα

και τα ουράνια τόξα, 

που βουρκωμένους ουρανούς εκβιάζεις

να σου υποσχεθούν.

Το βλέμμα σου μονοπωλεί 

ένας ορίζοντας 

σαν σχοινί που τεντώνεις με βία,

για να μακρύνει με όποιο κόστος,

παράταση ζωής να δώσει 

στο άπιαστο,

στο άγνωστο προοπτικές,

στις καταδικασμένες μάχες σου

μια αιτία,

στην εγκληματική σου προσμονή

κάποιο άλλοθι,

ενώ ένα καράβι στην ακτή 

περιμένει

να σηκώσεις την άγκυρα

να λύσεις τα σχοινιά

να ταξιδέψει ως εκεί 

που έχει ταχθεί να ταξιδέψει,

κοντά η μακριά, τι σημασία έχει;

Μόνο ν΄ αφήσει το λιμάνι,

να ξεκολλήσει από τον ντόκο,

να υψώσει επιτέλους πανιά.

Μαρία Γασπαράτου

Ο φετινός χειμώνας

 Απ' αυτόν το χειμώνα

θα κρατήσω μονάχα
μια απαλή χιονονιφάδα
που σαν λευκό ανθάκι
στα μαλλιά μου σκάλωσε.
Δυο τρεις σταγόνες θα κρατήσω,
στο πρόσωπό μου
σα χάδι που έπεσαν

κάποιο απόγευμα,
δραπέτες,
από έναν ουρανό βουρκωμένο,
που αρνήθηκε 

πεισματικά να κλάψει

κι από τον άνεμο
μόνο μια τρυφερή πνοή θα κρατήσω,
κάπως δειλά που ανασήκωσε
τις άκρες του φορέματός μου
και μ' έκανε
σε μια στιγμή ανέμελη
λιγάκι να χαμογελάσω.
Τίποτε άλλο...
Παρεκτός ίσως
ενός ξένοιαστου σπουργιτιού
το πέταγμα,
που μου μετέφερε απροσδόκητα
μια ανεπαίσθητη υποψία ελευθερίας.
Αυτά μονάχα θα κρατήσω...
και θα αφήσω έτσι να περάσει
ο φετινός χειμώνας...

ήρεμα, απλά, αθόρυβα,
περίπου αδιάφορα,
σχεδόν ανώδυνα.

Μαρία Γασπαράτου

Στην άκρη της θάλασσας

 Ξέρεις τι θα 'θελα μόνο;

Ένα λευκό χαρτί κι ένα μολύβι,
στην άκρη της θάλασσας.
Ν' ακούω απλά των γλάρων
τα ελπιδοφόρα καλέσματα,
το χλευασμό των κυμάτων
σε κάθε τι στάσιμο,
του ανέμου το ράπισμα
σε ό,τι πληγώνει
κι ενός καραβιού το σφύριγμα
μακριά,
που θα 'ρχεται
και που ταυτόχρονα θα φεύγει.
Να έχω κάπου
ν' ακουμπήσω το ανέφικτο.
Ελεύθερο να ταξιδεύει το όνειρο.
Να φεύγουν με το απόκοσμο καράβι
όσα με πόνεσαν
και μαγικά την ίδια ώρα
να έρχονται μαζί του όσα ελπίζω.
Σ' ένα σύμπαν παράλληλο
ερχομός και φυγή
την ίδια λύτρωση να εκπνέουν
κι όλα να σημαδεύουν
το λευκό μου χαρτί,
με λέξεις που ανάσες θ' αφήνουν.
Εκεί στην άκρη της θάλασσας...

Τι κι αν όλα θα φαίνονται απίστευτα,
θαύματα γίνονται
φτάνει εσύ να τ' αφήσεις να γίνουν.


Μαρία Γασπαράτου

Θα σε θυμάμαι...

 Έπεφτε χιόνι εκείνη τη μέρα

κι όλα τυλίχτηκαν σ' ένα πυκνό

και πένθιμο λευκό.

Έφευγες κι εσύ μέσα από του ουρανού

τα βελουδένια άσπρα δάκρυα.

Δεν ήξερα αλήθεια τι όνομα να δώσω

στο μέσα μου αναπάντεχο κενό...

όλα ακατάστατα, θολά και μπερδεμένα...

πληγές παλιές που υποτροπίασαν,

μνήμες θαμπές, όμορφες άλλες

κι άλλες πικρές, 

σκοπίμως βυθισμένες στην ασάφεια

από άμυνα...

σε μια ομίχλη χάθηκα 

μέσα στη χιονοθύελλα 

την ώρα που έφευγες 

και θέριευε το κρύο.

Ποτέ μου δεν κατάφερα αυτά που ήθελα, 

να πω,

ποτέ σου δεν κατάφερες να καταλάβεις.

Εκεί που πας ας είναι ευθεία και σαφής 

η διαδρομή σου,

χωρίς διλλήματα σε σταυροδρόμια 

δίχως σήμανση,

χωρίς αδιέξοδα 

και με ορίζοντα πάντα ανοιχτό

κι εγώ με την πιο τρυφερή, γλυκιά 

κι αγαπημένη εικόνα σου

θα σε θυμάμαι.

Μαρία Γασπαράτου

Απομεινάρια μιας περασμένης άνοιξης

 Λέω να ψάξω μέσα μου να βρω 

τ' απομεινάρια 

μιας περασμένης άνοιξης...

ισχνά και κάπως ξεφτισμένα βέβαια

μα υπαρκτά ακόμα...

με το φτερό που ένα χελιδόνι

άφησε πίσω του

κάποιο φθινόπωρο

τραβώντας για το νότο, 

θα διώξω από πάνω τους τη σκόνη

των δύσκολων κι ανάλγητων καιρών,

να βρουν ξανά 

το λαμπερό τους χρώμα,

και με μιας ξαφνικής βροχής

τις διάφανες σταγόνες

θα τα ποτίσω, 

δροσιά να εισχωρήσει εντός τους,

να ζωντανέψουν πάλι,

να θυμηθώ πως κάποτε 

ήταν στ' αλήθεια ωραία η άνοιξη

και με μια τόση δα μικρούλα ελπίδα 

που μέσα μου δειλά θα γεννηθεί,

να την προσμένω.

Μαρία Γασπαράτου 

Σαν φως και σαν σκιά

 Σε κοίταγα κλεφτά

καθώς βάδιζες πλάι μου
σαν φως και σαν σκιά.
Όλη μου η ψυχή
στις άκρες των χειλιών σου κρεμασμένη
κι εσύ αμίλητος
σαν στρατιώτης κουρασμένος απ' τη μάχη,
με μια ζωγραφισμένη
μες στο βλέμμα σου ενοχή,
την ενοχή
που νιώθει ένας πολεμιστής που δείλιασε
και βιάζεται να γίνει λιποτάκτης.
Φάνταζε ατέλειωτη εκείνη η παραλία
κι ήταν το βήμα μας αργό.
Πλάσματα μοιάζαμε παράξενου ονείρου
στον ταραγμένο ύπνο ενός παιδιού.
Ήρωες σε ταινία σουρεαλιστική.
Όλα παράλογα...
πορεία άσκοπη προς ένα όνειρο
που έγινε ουτοπία,
με βήματα χωρίς προορισμό.
Μπροστά το άγνωστο,
σαν νύχτα σκοτεινή, σαν καταιγίδα

και πλάι μου
σαν φως και σαν σκιά εσύ.

Μαρία Γασπαράτου

Πληγωμένες ελπίδες

 Όλο το βράδυ μάζευα 

τα κρυπτογραφημένα σημειώματά σου.

Έψαχνα τα κομμάτια, απ' όσα

στην απόγνωσή μου είχα σχίσει,

να τα ενώσω, 

να ξεκινήσω απ' την αρχή την αναζήτηση

στης ψυχής σου το δυσνόητο βιβλίο,

χωρίς να ξέρω τι θα βρω,

χωρίς να ξέρω κατά βάθος 

αν είμαι έτοιμη να το διαβάσω...

Όλη τη νύχτα πάλευα

δρόμους ν' ανοίξω, 

στης αμφισβήτησης να βγω 

την άλλη πλευρά,

όσο κι αν έφταναν στιγμές 

που τ' αδιέξοδα 

στην τελευταία άκρη της σιωπής

ύψωναν τείχη...

Όλη τη νύχτα πάλευα... ως την αυγή...

Το πρώτο φως με βρήκε,

πληγωμένες ελπίδες να μαζεύω

πάνω από συρματοπλέγματα.

Μαρία Γασπαράτου

Το παραμύθι αλλιώς...

 Ποιος θα μπορούσε να μας πει 

άραγε την αλήθεια, 

ο λύκος είναι ο κακός 

ή η κοκκινοσκουφίτσα; 

Μήπως αυτή, του πούλησε 

του λύκου παραμύθι 

και ψέματα παρίστανε 

πως τάχα του ανήκει; 

Πως ήταν άβγαλτη, μικρή, 

θύμα στην ιστορία 

ενώ με κάποιον κυνηγό 

είχε κάνει συμφωνία, 

τον λύκο να μαντρώσουνε 

στο σπίτι της γιαγιάς της 

και να τον εξοντώσουνε 

μία βραδιά Τετάρτης; 

Κι άδικα ο λύκος ο φτωχός 

τρομάζει τα παιδάκια 

όταν ακούν πριν κοιμηθούν 

τέτοια παραμυθάκια 

γιατί εκείνος τελικά 

είναι ο αδικημένος 

αφού επήγε για μαλλί 

και βγήκε κουρεμένος...

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε αυγή

 Κάθε αυγή, 

ανάμεσα στο φως που έρχεται 

και στο απερχόμενο σκοτάδι,

βρίσκω μέσα στις χούφτες σου,

της μέρας τις ροδαλές υποσχέσεις.

Κάθε αυγή μπερδεύομαι...

νομίζω πάντα ότι είναι Κυριακή.

Κι εσύ γελάς

και με φωνή ζεστή 

μου λες πως είναι απλά 

μια μέρα καθημερινή...

μα δε με νοιάζει.

Παίρνω το νεογέννητο πρωινό

στην αγκαλιά μου

και το ταϊζω τρυφερά 

με τις ανάσες σου.

Κι έπειτα κάθομαι ήσυχη

και το κοιτώ,

όμορφα, ήρεμα, γλυκά,

που μεγαλώνει...

Μαρία Γασπαράτου

Δρόμοι νυχτερινοί

Σε δρόμους χάνομαι 

που δεν περπάτησα ποτέ.

Δρόμους νυχτερινούς 

με φανοστάτες λιγοστούς 

κι απότομες στροφές.

Ψάχνω χωρίς καλά καλά να ξέρω τι

μα μέσα μου σαν άγριο θηρίο σε κλουβί

ουρλιάζει μια ασυγκράτητη ανάγκη.

Κι έτσι όπως ψάχνω 

την αλήθεια μου να βρω,

αιτίες, λάθη, μυστικά,

κρυμμένα "όχι" μου και "ναι",

όνειρα που φοβήθηκαν,

φάλτσες ελπίδες,

μια παιδική φωνή

σαν κάποια ουράνια μουσική 

από γλυκές άγνωστες νότες,

κάτι ακατάληπτο μου λέει.

Δάκρυα μου φέρνει

που να το καταλάβω δεν μπορώ...

μάλλον μεγάλωσα πολύ

και σε μια γλώσσα πάντα παιδική

ακούγονται οι αλήθειες.

Μαρία Γασπαράτου

Τα δικά μου κάλαντα

 Να 'ναι ο Γεννάρης ζάχαρη

να 'ναι ο Φλεβάρης μέλι

ο Μάρτιος ροδόσταμο

κι ο Απρίλης πετιμέζι.

Το Μάη μέσα στην ψυχή

ν' ανθίσουνε λουλούδια

και τον Ιούνη ν' ακουστούν

τα πιο όμορφα τραγούδια.

Να 'ναι ο Ιούλης μαγικός

και με χαρές γεμάτος

κι ο Αύγουστος μεθυστικός,

ερωτικός, φευγάτος.

Σαν του Σεπτέμβρη ομορφιές

να μην υπάρχουν άλλες

και του Οκτώβρη οι βροχές

αγάπης να 'χουν στάλες.

Καλοσυνάτος και γλυκός

να είναι ο Νοέμβρης

κι ευτυχισμένους να μας βρει

σαν έρθει ο Δεκέμβρης.

Μαρία Γασπαράτου

Ατόφια αγάπη

Θα ήταν ίσως δυνατό κάποια Χριστούγεννα,

να γεννηθούν ξανά μαζί με το Θεό,

όσα από απάθεια η ανημποριά 

έχουμε αφήσει νεκρωμένα;

Άραγε θα ήταν μπορετό

να γίνει ανέλπιστα το θαύμα;

Να επιστρέψει η ανθρωπιά η αγνότητα

η αλήθεια;

Να γίνει η αγάπη απλά 

σε κάθε πράξη οδηγός

και όχι κίνητρα φθηνά 

να ελέγχουνε το νου και την καρδιά μας;

Έτσι με μιας ν' άλλαζε ο κόσμος,

να γέμιζαν χαρά οι ψυχές,

τα βλέμματα με καλοσύνη;

Πάλι ονειροβατώ... 

πάλι στα ροζ μου σύννεφα, 

τ' απίθανα ζητάω...

δεν είναι η πίστη ότι μου λείπει

μα ξέρω μέσα μου βαθιά 

πως θέλουνε δουλειά πολλή 

για να συμβούν

τόσο μεγάλα θαύματα.

Θέλει ο καθένας χωριστά κι όλοι μαζί

να προσπαθήσουμε.

Κι ίσως όταν αφήσουμε 

να πλημμυρίσει την καρδιά

ατόφια αγάπη,

να τα γιορτάσουμε όπως στ' αλήθεια αξίζουν,

κάποια Χριστούγεννα.

Μαρία Γασπαράτου

Για σένα...

 Ίσως και να 'χουν σήμερα γιορτή

εκεί ψηλά...

Ποιος ξέρει;

Φως ανοιξιάτικο θαρρείς

ντύθηκε η μέρα

κι οι αχτίδες του ήλιου λαμπερές,

σαν επισκέπτες που περίμενα καιρό,

μπήκαν ανάλαφρα 

απ' των παραθυριών τα τζάμια

στην ψυχή μου.

Ίσως και να 'χουν σήμερα γιορτή...

Ποιος ξέρει;

Να τραγουδούν γλυκά

χιλιάδες άγγελοι.

Πάνω απ' το σύμπαν ίσως,

δίπλα στο Θεό

ν' ανθούν για σένα

τα πιο όμορφα λουλούδια...

κι εσύ ευτυχισμένα να γελάς,

γλυκά και τρυφερά να με κοιτάς

και να μου στέλνεις 

με ζεστές δέσμες φωτός

της ανυπέρβλητής σου αγάπης

τα μηνύματα.

Μαρία Γασπαράτου

 

Δεν είπα τίποτα

Δεν είπα τίποτα...

Από κάποια άνοιξη λησμονημένη

μια πεταλούδα 

χτύπησε για λίγο τα φτερά της

σε μια κίνηση άσκοπη

ν΄ αναταράξει 

την αδιαπραγμάτευτη σιωπή

κι  ένα αεράκι ξαφνικό

από μια ξεχασμένη θάλασσα,             

για λίγο ανέμισε

την άσπρη μου κουρτίνα,

σαν μια σημαία

που κάποιο χέρι αόρατο ύψωσε,

σε  μια προσπάθεια μάταια 

γι' ανακωχή.

Δεν είπα τίποτα... 

κι εσύ λέξη δεν είπες... 

μόνο στου δειλινού

τη μελαγχολική ησυχία,

κάπου μακριά ένα τρένο σφύριξε...

όσα δεν είπαμε μαζί του πήρε

κι απότομα σκοτείνιασε

πριν έρθει η νύχτα.

Μαρία Γασπαράτου

Δίχτυ ασφαλείας

 Δίχτυ ασφαλείας έγινες

κάτω απ' της ακροβασίας μου 

το σαθρό σχοινί. 

Σε μια αγκαλιά το ίδιο δυνατή 

όσο και μεταξένια,

ανώδυνη είναι η πτώση μου 

κάθε φορά 

που σ' ένα βήμα μου ασταθές 

παραπατάω.

Και δε φοβάμαι αλήθεια 

όποτε ακούσια πέφτω 

από συγκυρίες ατυχείς

κι αιφνίδιες περιστάσεις.

Κάποτε ναι... 

ήταν για μένα εφιάλτης 

το κενό 

μα εσύ με τρόπο μαγικό, 

δρόμο το έκανες

που με ακρίβεια μ' οδηγεί 

και μ' ευκολία,

στην αγάπη.

Μαρία Γασπαράτου

Τίποτα δεν υπάρχει πίσω.

 
Τίποτα δεν υπάρχει πίσω.

Στέρεψαν οι πηγές 

και τα ποτάμια των άγουρων ονείρων

χύθηκαν όλα 

σε μιας μοιραίας άρνησης τη θάλασσα.

Σε κάτι αδύναμες φωτιές 

έσβησαν νικημένες

κι οι τελευταίες φλόγες.

Άνθρωποι που έγιναν σκιές,

ακίνητες μορφές,

χαμόγελα πετρωμένα,

χέρια που δεν μπορούν ν' αγγίξουν πια,

βλέμματα άψυχα

σε παλιές φωτογραφίες,

ό,τι έμεινε...

Τίποτα δεν υπάρχει πίσω

πέρα από μιας μικρής ζωής 

τους χειμώνες.

Στο παλιό λιμάνι, 

στην παλιά παραλία,

στη στολισμένη πλατεία, 

ψυχρός ο Βαρδάρης

σβήνει τα ίχνη μου...

κι έπειτα φτάνει ως εδώ...

στο παγωμένο χάδι του

πληγώνεται η νύχτα. 

Μαρία Γασπαράτου

Μια μέρα ελεύθερη

Έφτασες...ο 12τος εσύ

και προσπαθείς χαρές να φέρεις

σε θλιμμένες ψυχές,

γέλια, τραγούδια 

πάνω σε άκαμπτες σιωπές,

φώτα πολύχρωμα σε γκρίζες μέρες,

στιγμές αγάπης δίχως αγκαλιές...

Πώς θες πάνω σ' ερείπια

λαμπρές στιγμές να στήσεις;

Δεν ξέρω αν θα μπορέσεις... 

Μα να...

Τώρα που όπως πάντα 

τελευταίος εσύ 

τον κύκλο κλείνεις,

πίσω σου ρίξε μια ματιά

στους μήνες 

στις βδομάδες 

στις ημέρες,

σβήσε με τις  βροχές σου 

όλα τα άσχημα, 

διώξε με τους βοριάδες σου μακριά

όσα πονάνε, 

με το πυκνό σου χιόνι

έλα και κάψε

του κόσμου τ' άδικα,

στην πιο ψυχρή σου νύχτα

το κακό να παγώσει,

να ξημερώσει επιτέλους

μια μέρα ελεύθερη.

Μαρία Γασπαράτου

  

Βαρκούλες χάρτινες

 Θυμάμαι που με ρώταγες παλιά,

γιατί συνήθιζα
βαρκούλες χάρτινες να φτιάχνω
και να τις βάζω στη σειρά
και να τις ταξιδεύω
πάνω στου καναπέ το μπράτσο
και ξάφνου να μελαγχολώ
και να τις τσαλακώνω 
μέσα στις χούφτες μου με θλίψη,
μα όταν πια έμοιαζαν ναυάγια

σε άνυδρο ακρογιάλι,
κουφάρια άχρηστα από χαρτί,
με μια λαχτάρα
που ποτέ δεν είχα κρύψει,
απ' την αρχή άλλες να φτιάχνω πάλι.
Ήταν αυτό το πείσμα που σε τρόμαζε
και μια παράλογη μανία
που δε μπόρεσα ποτέ να κουμαντάρω,
τα χάρτινα καράβια μου,
χωρίς πανιά, χωρίς κουπιά
και δίχως θάλασσα
να επιμένω να σαλπάρω.
Όχι δεν έφταιγες εσύ...
ήταν εκείνα τα κρυμμένα μου φτερά...
δε ξέρω καν γιατί και πότε
μες στην ψυχή μου είχαν φυτρώσει,
που συνεχώς φτεροκοπούσαν
και με παρακινούσαν μυστικά
για μια αναπότρεπτη κι αδιάκοπη φυγή,
που από τους δαίμονες μου θα με σώσει.
Θυμάμαι που με ρώταγες παλιά
κι απελπισμένα μου ζητούσες εξηγήσεις...
όμως δεν είχα...
όπως ούτε και τώρα ακόμα
έχω απαντήσεις.

Μαρία Γασπαράτου