Θα 'ρθεις εσύ...

 Θα 'ρθεις Απρίλη μου

και στη στερνή μου ελπίδα 

ακροπατώντας,

θα καταφέρεις

τ' απαγορευτικά των δρόμων 

να περάσεις.

Κι εγώ θα στρώσω 

το καλό τραπεζομάντηλο 

στο ξύλινο τραπέζι της βεράντας.

Θα 'χω για σένα δροσερό νερό

σε σκαλιστό ποτήρι κρυσταλλένιο

και σ' ένα πιάτο πορσελάνινο λευκό,

γλυκάκι φράουλα.

Αφού δε γίνεται

να βγω στους δρόμους να σε βρω, 

θα 'ρθεις εσύ...

τα βάζα μου, τις γλάστρες, 

την ψυχή μου,

με όμορφα λουλούδια να γεμίσεις,

ανοιξιάτικα. 

Μαρία Γασπαράτου

Ληγμένο εισιτήριο

 Το φουστάνι που δεν φόρεσες ποτέ,

αφημένο σε μια ξύλινη κρεμάστρα

σαν σκαρί αταξίδευτο, 

δεμένο σε κάποιου λιμανιού

την έρημη προβλήτα

σαν παραδείσιο πουλί

σ' ένα ξερόκλαδο, 

χωρίς φτερά

σαν χάρτης ταξιδιωτικός

που από κανενός ταξιδευτή

τα μάτια δεν διαβάστηκε...

το φουστάνι που δεν φόρεσες ποτέ...

σαν αθετημένη υπόσχεση

σαν κρεμασμένος αυτόχειρας...

όστρακο άδειο...

απομεινάρι ονείρου...

ληγμένο εισιτήριο...

Μαρία Γασπαράτου

200 χρόνια μετά

Καλά τα "ζήτω"

και οι σημαίες, 

οι τελετές,

κι οι λόγοι οι πατριωτικοί,

οι παρελάσεις κι οι φωτοχυσίες, 

200 χρόνια όμως μετά, 

της λευτεριάς το δέντρο 

το αιματοβαμμένο,  

που δυο αιώνες τώρα 

τον ίσκιο του στον τόπο αυτόν

απλόχερα χαρίζει,

μαραζώνει...

δεν το φροντίσαμε καλά...

Θα έπρεπε 

τους πιο γλυκούς καρπούς 

να βγάζει... 

κι αυτή θαρρώ θα ήταν 

για τη θυσία των προγόνων μας,

η μέγιστη τιμή.

Μαρία Γασπαράτου

Το τώρα χάνεται

 Ανάμεσα σε μνήμες θαμπές, 

και σε παλιές φωτογραφίες,

σε ιστορίες που ο καιρός

με τις ατέλειωτες βροχές του

ανεπανόρθωτα ξεθώριασε,

σε ήχους και φωνές 

που έρχονται από μακριά

κι ακόμα επιμένεις να ακούς,

ζεις...

Ανάμεσα σε αγωνίες βασανιστικές 

για το μετά,

σε ανησυχίες και σενάρια φανταστικά,

φόβους που την ψυχή σου ανελέητα 

πολιορκούν

για ένα μέλλον που κανείς, 

πως θα 'ναι ασφαλές

δεν σου εγγυάται,

ζεις...

και κυλάει ανεπίστρεπτα η ζωή

ανάμεσα στο δύσκολό σου χθες

και στο αμφίβολο αύριο

και χάνεται το σήμερα,

το τώρα χάνεται 

κι εσύ μου λες πως ζεις...

Πώς ζεις

αφού δεν είσαι εδώ,

αφού από το ίδιο το παρόν σου 

απουσιάζεις;

Μαρία Γασπαράτου

Τούτη η νύχτα

 Μοιάζει σα να μην έχει τέλος

τούτη η νύχτα.

Οι φάροι έχουν κουραστεί 

ν' αναβοσβήνουν...

αδύναμες ριπές φωτός 

μάταια να ρίχνουν

στου ανέφικτου το μαύρο ωκεανό.

Κι εσύ με μάτια καρφωμένα στο κενό

προσμένεις της αυγής το πρώτο φως...

τον ήλιο, 

σπόρους χρυσούς ν' αφήσει 

ν' ανθίσουν μες στο βλέμμα σου.

Όμως γι' ακόμα μια φορά ξεχνάς...

Τι περιμένεις; 

Πώς θες να ξημερώσει ο ουρανός

αν δεν χαράξει πρώτα μέσα σου;

Μαρία Γασπαράτου

Σ' ένα αέναο φως

 Μπήκα ξανά στο απαλό μου κουκούλι.

Όμορφα είναι...ζεστά...

κι έτσι προστατευμένη

από αιχμές, απειλές, μαχαιριές

κι αλυσίδες χρυσές,
ταξιδεύω σ' ένα αέναο φως.

Πάντοτε κάτι δύσκολα μα και γλυκά
σε τούτο το παράξενο ταξίδι μου 

γεννιέται.

Κάτι αναπάντεχα ωραίο

σα νεαρός βλαστός σ' άγονο χώμα.

Στέκεις απ' έξω 

σαν ένα που έχασε το δρόμο του παιδί.
Φοβάσαι.
Μα πίστη θέλουνε τα θαύματα.

Κι αν είναι άστατη η άνοιξη αυτή,
μη νοιάζεσαι.
Πάλι ανθίζουνε λουλούδια.
Κι αν κάπου κάπου σκοτεινιάζει ο ουρανός
και μοιάζει να 'ρχεται βροχή,
μη σε τρομάζει.
Εκείνο μόνο που μετρά
είναι πως γίνεται ξανά
η κάμπια πεταλούδα.

Μαρία Γασπαράτου

Με μια ανάλαφρη και διάφανη ψυχή

 Στου χαρταετού μου την πολύχρωμη ουρά

θα δέσω ό,τι πίσω με κρατάει...

κι όταν ψηλά θα φτάσει

θα κόψω το σχοινί,

μαζί του όσα με βαραίνουν 

μακριά να φύγουν...να χαθούν...

κι έτσι ελεύθερη 

με μια ανάλαφρη και διάφανη ψυχή,

θα επιστρέψω 

στο κοριτσάκι εκείνο μέσα μου 

που κάθε τόσο 

με μια γλυκιά παραπονιάρικη φωνούλα 

με καλεί,

μα το απέφευγα

γιατί δεν άντεχα

τα παιδικά κι αθώα του να αντικρίσω

μάτια.

Μαρία Γασπαράτου

Σ' ένα ποτήρι αγιορείτικο κρασί

 Θα σταθείς μπροστά στο παράθυρο.

Θ' αφήσεις τη σκέψη σου να ταξιδέψει πάλι

σε τόπους σχεδόν ξεχασμένους,

σε θυμωμένους δρόμους που έκλεισαν

γιατί δεν τους περπάτησες εδώ και χρόνια,

θα ψάξεις για κείνα τα σημάδια 

που άφηνες στο διάβα σου 

τον εαυτό σου ξεγελώντας 

πως κάποτε θα σε οδηγούσαν 

πίσω.

Δεν θα τα βρεις.

Με απογοήτευση σ' ένα αφιλόξενο παρόν 

θα επιστρέψεις.

Ο ήλιος θα δύει πίσω απ' το βουνό όπως πάντα.

Η ίδια κόκκινη γραμμή θα οριοθετεί το βλέμμα σου

πάνω απ' τη θάλασσα, 

σαν κορδέλα αστυνομίας 

που αποκλείει την πρόσβαση 

στον τόπο του εγκλήματος

κι έπειτα

σαν κάθε βράδυ θ' ανάψεις το φως,

θ' ακούσεις τις ειδήσεις των οχτώ

και σ' ένα ποτήρι αγιορείτικο κρασί

θα πνίξεις όλα τα δικά σου...τ' ασήμαντα...

Μαρία Γασπαράτου

Μια βαθιά αξημέρωτη νύχτα

 Κάποτε κι ο πόνος ακόμα κουράζεται

κι όλα μες στη λευκή αγκαλιά 

μιας αναπόφευκτης αποδοχής

σιωπούν και γαληνεύουν...

λάθη και πάθη πέφτουν σε καταστολή

η πίκρα παραλύει 

κι η μοναξιά 

μες στο βυθό κάποιου θολού ηλιοβασιλέματος

αδιάφορα βουλιάζει.

Κάποτε κι οι πληγές στεγνώνουν 

κάτω από ένα ξερό αέρα παραίτησης.

Όλα περνούν μες στην ομίχλη

κάποιας παράδοξης ανυπαρξίας

και μόνο η νύχτα

μια βαθιά αξημέρωτη
νύχτα

που υψώνεται

πάνω κι από τον πόνο ακόμα,

μπήγει μεθοδικά στα μάτια σου, 

άγρια τριαντάφυλλα της άνοιξης.

Μαρία Γασπαράτου

Ένας ωραίος νάρκισσος

Ένας ωραίος νάρκισσος 

άνθισε ξαφνικά

στην πιο ερημική όχθη της λύπης.

Μες στα θολά νερά της 

καθρεφτίζεται αδιάκοπα.

Κλαίει για έναν έρωτα ανεκπλήρωτο 

δικό του

κι απ' τα λεπτά του πέταλα 

η εσπερινή δροσιά

κυλάει σαν δάκρυ.

Παγιδευμένος, μόνος, τραγικός,

μέσα σε μία καταστροφική αυταπάτη.

Τι κι αν φωνάζει ακόμα

η απελπισμένη Ηχώ 

από μακριά:

"Σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ"...

Τίποτε άλλο δεν αγάπησε ποτέ,

παρά μέσα στης λύπης τα βαθιά νερά,

το είδωλό του.

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο ένα Μάρτη...

 Λες κι άνοιξε ο δρόμος στην αγάπη

κείνη την άνοιξη που μόλις είχε έρθει

κι έμοιαζε ο κόσμος να γεννιέται 

απ' την αρχή.

Πολλά δεν ήθελε η ζωή 

να ξανανθίσει...

μόνο ένα Μάρτη ήθελε 

να μου γελά με το χαμόγελό σου,

να με κοιτά μέσα απ'  βλέμμα σου,

να ψιθυρίζει τ' όνομά μου τρυφερά 

με τη φωνή σου

και να μ' αγγίζει 

όπως κανείς δεν μ' είχε αγγίξει,

με τα χέρια σου. 

Μόνο μια άνοιξη ήθελε η ζωή 

να ξανανθίσει...

μόνο ένα Μάρτη, 

που τον έφερες εσύ.

Μαρία Γασπαράτου

Στους ανθισμένους δρόμους

 Θα 'ρθει ο καιρός 

που θα βαδίζουμε ελεύθερα

στους ανθισμένους δρόμους...

που δε θα κρύβεται πίσω από μάσκες

το χαμόγελό μας... 

θ' ανταμώνουμε δίχως φόβο

κι ανεπιφύλακτα θ' αγγίζονται τα χέρια,

τα βλέμματα, οι καρδιές.

Θα 'ρθει ο καιρός

που τη ζωή μας θα πάρουμε πίσω... 

θα χορτάσουν τα μάτια μας χρώματα

κι ως την ψυχή θα φτάσει 

το άρωμα των λουλουδιών.

Θα 'ρθει ο καιρός

που όπως στ' αλήθεια αξίζει 

θα τη γιορτάσουμε την άνοιξη.

Μαρία Γασπαράτου

Βραδιά καρναβαλιού

Πετάξαμε τις μάσκες κάποιο βράδυ
και η αλήθεια μ' ένα πρόσωπο σκληρό
στη νύχτα άφησε ένα βαθύ σημάδι
σαν χαρακιά από μαχαίρι κοφτερό.

Ψιλόβρεχε... Φλεβάρη μες στο κρύο
οι μασκαράδες τραγουδούσαν στη βροχή
κι εμείς ακάλυπτοι και δίχως προσωπείο
στην ενοχή ακροβατούσαμε γυμνοί.

Βραδιά καρναβαλιού γεμάτη μάσκες
με τόσο θράσος μες στη ξέφρενη γιορτή
σε μια γιορτή που αγαπά τις αυταπάτες
η αλήθεια επέλεξε να αποκαλυφθεί.

Ψηλά στον ουρανό ένα φεγγάρι
σαν αίμα κόκκινο σαν ανοιχτή πληγή
της μοίρας έριξε το πειραγμένο ζάρι
κι έτσι για μας τέλειωσε άδοξα η γιορτή.

Μαρία Γασπαράτου

Ένα πουλάκι

 Ένα πουλάκι στάθηκε 

στου παραθύρου το περβάζι.

Τιτίβισε δυο τρείς φορές,

τσίμπησε λίγο από της γλάστρας μου

το δροσερό τριφύλλι,

το ράμφος του ακόνισε 

σ' ένα κλαράκι της αμυγδαλιάς

κι ήταν σα να μου μίλησε 

στη γλώσσα τη δική του

κι εγώ σα να κατάλαβα παράδοξα

τι μου είχε πει...

κάτι γλυκό κι ελπιδοφόρο

που δεν μπορεί με λέξεις να ειπωθεί

κι άφησε μέσα μου μια διάθεση, 

κάθε κακή μου σκέψη να πετάξω,

μια αίσθηση χαράς

δίχως σαφή αιτία,

γι' αυτό το πρωινό,

γι' αυτό τον ήλιο,

γι' αυτές τις ευωδιές που ο άνεμος

μου φέρνει από μακριά

και για τα φτερωτά πατήματα του Μάρτη

που απ' το βάθος έρχεται.

Μαρία Γασπαράτου

 

Σ' ένα σπασμένο ορίζοντα

 Έμαθες πάντα 

ακριβά ν' αγοράζεις την αγάπη.

Με χέρια ανοιχτά 

ό,τι είχες και δεν είχες να δίνεις

για ένα χαμόγελο λειψό, 

για ένα βλέμμα, 

αμφισβητούμενης στοργής,

για ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα...

κι έδινες, όλο έδινες

στράγγιζες όλο στράγγιζες

σαν σφουγγαράκι της θάλασσας

αφημένο στον ήλιο,

για ένα του χάδι. 

Τώρα με μάτια αδειανά κοιτάς

το όνειρό σου που ακροβατεί

σ' ένα σπασμένο ορίζοντα

Άργησες πια, μα έμαθες...

δεν αγοράζεται 

ούτε πουλιέται η αγάπη...

τη βρίσκεις μόνο όταν ξέρεις,  

πρώτα εσύ απ' όλους, 

τον εαυτό σου ν' αγαπάς.

Μαρία Γασπαράτου

Τα μισά μου ποιήματα

 Είναι κι εκείνα τα μισά μου ποιήματα

όλο παράπονο που ατέλειωτα έμειναν.

Κάθε φορά που τη σελίδα αλλάζω 

προσπερνώντας τα

μικρές ακούγονται αδύναμες φωνούλες 

και κλαψουρίσματα.

Κάποτε νιώθω πως δεν τ΄ αντέχω 

κι όλο το χέρι απλώνω να τα σχίσω,

μα κάτι μέσα μου με σταματά

και τ' αγκαλιάζω στοργικά 

και σε μια ήσυχη γωνίτσα της ψυχής 

με τραγουδάκια παιδικά τα νανουρίζω.

Τα ατέλειωτά μου ποιήματα

που μια βαθιά κι ανεξιχνίαστη αιτία

τα άφησε μισά.

Είναι ίσως που τις αλήθειες τους φοβάμαι

πάνω στο άσπρο μου χαρτί να δω,

αυτές που εγκυμονούν 

και που στους τελευταίους πάντα στίχους μου 

γεννάνε...

είναι που ακόμα ίσως έτοιμη δεν είμαι

κατάματα να δω τον άλλο

τον μακρινό 

τον ξεχασμένο μου εαυτό.

 

Μαρία Γασπαράτου

Ο Έρωτας

 Καρδούλες πάλι και τριαντάφυλλα,

πολύχρωμα μπαλόνια,

ποιήματα ερωτικά, στιχάκια φλογερά,

το διαδίκτυο φωτιά θα πάρει,

κόκκινες αναρτήσεις,

λόγια που σαν πυροτεχνήματα

θα σκάνε 

με μια διάχυτη αγωνία

το αυτονόητο να αποδείξουν,

σε μία μέρα μέσα να προλάβουν

όλο το πάθος και τον πόθο να προβάλλουν,

λέξεις και εικόνες που στο βάθος

μια ενοχή υποθάλπουν,

γιατί ό,τι είναι αληθινό

δεν χρήζει επιβεβαίωσης.

Δεν έχει ανάγκη από γιορτές ο Έρωτας

είναι ολόκληρος μία γιορτή...

δεν έχει ανάγκη από υπερβολές

γιατί είναι μόνος του μια υπερβολή...

ούτε έχει ανάγκη από μοντάζ 

και κατασκευασμένες λάμψεις

γιατί είναι αυτόφωτος

κι όπου στ΄ αλήθεια υπάρχει, 

σαν ήλιος καλοκαιρινός 

και σαν του Αυγούστου το ολόγιομο φεγγάρι 

λάμπει.

Μαρία Γασπαράτου

Κι έρχομαι, όλο έρχομαι...

Και προχωράω, προχωράω

προς την ακτή σου,

προς τη ζεστή χρυσή σου θάλασσα.

Δίπλα, κοντά μου, πίσω μου,

τοπία δίχως χρώματα,

λέξεις χωρίς νοήματα,

σκιές αδιάφορες,

ανάσες ξένες...

κι έρχομαι, όλο έρχομαι

μα αντί η φιγούρα σου να μεγαλώνει

όσο θαρρώ πως πλησιάζω,

αυτή μικραίνει κι όλο μακραίνει

και τρέχω ασθμαίνοντας 

για να προλάβω,

μην έρθει η άνοιξη 

κι εγώ έχω μείνει πίσω... 

μα κάθε βήμα μου

νιώθω αναπάντεχα 

πως κάτι από σένα παίρνει

και σε χάνω...

ώσπου μια σκοτεινή, 

μικρή τελεία γίνεσαι,

εδώ, σ' αυτό το ποίημα μου,

στον τελευταίο στίχο.

Μαρία Γασπαράτου

Σπίτια-κελιά

 Νυχτώνει πάνω απ' την άρρωστη πόλη.

Σπίτια-κελιά φωτισμένα 

σαν άστρα που έπεσαν

σαν όνειρα φλεγόμενα που επέστρεψαν

μετά από άνιση μάχη

και σιγοκαίνε ακόμα

πριν γίνουν στάχτη το ξημέρωμα...

μικρές φλογίτσες 

από αναμμένους αναπτήρες,

που επιμένουν άδικα

σε μια υπαίθρια συναυλία, 

που έχει από καιρό ματαιωθεί.

Φώτα... 

χιλιάδες φώτα απελπισμένα,

σαν προσδοκίες,

που από βαριές ανάσες δραπετεύουν

και ψάχνουν να βρουν Θεό,

μια ελπίδα έστω αχνή να του αποσπάσουν,

κάποια υπόσχεση υποβόσκουσα

σε μια του λέξη αγάπης,

μ' ένα του βλέμμα στοργικό 

να ντυθούν

να ζεσταθούν 

ν' αντέξουν...

Στενεύει ο δρόμος

κι είναι μακρύς...πολύ μακρύς 

ο φετινός χειμώνας...

Μαρία Γασπαράτου

Τόλμησα...

 Τόλμησα κι εγώ να κάνω ένα βήμα 

την ώρα που η σιωπή  χόρευε  

με τη νύχτα αγκαλιά...

να εμπιστευτώ μια μοίρα μάγισσα

που πίστεψα πως είχε  βαρεθεί 

κάθε καλό να καταστρέφει...

στην άκρη ενός γκρεμού 

το χέρι μου ν' απλώσω για ένα ανθάκι,

που χρώμα θα έδινε στην άχρωμη ζωή μου

και άρωμα 

στις άοσμες στιγμές της μοναξιάς.

Τόλμησα... 

και σαν τη μυγδαλιά μες στο χειμώνα

με άσπρα πέπλα αέρινα έντυσα την ψυχή μου 

κι ούτε που νοιάστηκα

αν θα την κάψει η παγωνιά.

Κι ήταν Φλεβάρης...

μέρα γλυκιά...μέρα λαμπρή... 

στο μάγουλο με φίλησε 

ένας προδότης ήλιος

κι έπειτα μ' έδωσε 

σ' ένα χιονιά φονιά... 

Μαρία Γασπαράτου

Να ελπίζει κανείς

Να μην παραιτείται κανείς 

αυτό μετράει...

κι αν δείλιασε 

στους χιονισμένους δρόμους

κι αν χάθηκε ο χρόνος 

όταν με πόνο στάθηκε 

του ταξιδιού του να δέσει 

τις πληγές

κι αν στις ανηφοριές 

δυο βήματα έκανε μπροστά

και δέκα πίσω,

να συνεχίζει κανείς...

αυτό μετράει...

να παίρνει δύναμη απ' το φως 

της κορυφής..

Να μην τα παρατά κανείς...

αυτό μετράει...

κι αν είναι άγριες της ζωής του 

οι θάλασσες

κι αν στης θολής του μνήμης

τις μακρινές αναδρομές

ναυάγια μετρά,

κάπου υπάρχει

μια φιλόξενη στεριά

ένα λιμάνι στοργικό

ένα ανθόσπαρτο νησί

μια άνοιξη...

Μόνο να ελπίζει κανείς... 

αυτό μετράει...

Μαρία Γασπαράτου

Μύρισε άνοιξη

 Αγγίζω μιας παλιάς πληγής την ουλή.

Αυτή που απέφευγα καιρό να κοιτάξω,

που σαν κατάρα 

μάταια προσπαθούσα να ξορκίσω,

τα μάτια δένοντας 

με το μαντήλι ενός ανόητου συμβιβασμού.

Δε φοβάμαι πια...

με τ' ακροδάχτυλά μου ψηλαφώ

του μαχαιριού τη χαρακιά...

με μια πρωτόγνωρη στοργή 

τη χαϊδεύω.

Πόντο πόντο ιχνηλατώ το βαθύ σημάδι...

φυτεύω μέσα του άνθη παρηγοριάς. 

Όλα τα "πώς" και τα "γιατί" 

απ' τη στυγνή τους ενοχή απαλλάσσω.

Με δάκρυα που δεν πνίγω πια, 

λειαίνω τις κοφτερές αιχμές 

απ' τα σπασμένα μου άλλοθι...

η αρμύρα τους, λιώνει με μιας, 

της ψυχής μου τους πάγους..

και να... μέσα μου κιόλας 

μύρισε άνοιξη.

Μαρία Γασπαράτου

"Να προσέχεις"

 Τις νύχτες της βροχής

σαν κύβος ζάχαρης 

μέσα μου λιώνει

εκείνο σου το "να προσέχεις"

που τη στιγμή του πιο μεγάλου κεραυνού

πρόφτασε ν' ακουστεί,

μέχρι τ' αστέρια να φτάσει,

στο σύμπαν να γίνει ένα άστρο ακόμα

δικό μου μόνο,

απ' όλα τ' άλλα το πιο λαμπρό.

Τις νύχτες της βροχής 

που σαν κουρσάρος

ο χρόνος ληστεύει όνειρα,

λεηλατεί της γαλήνης μου 

τους ήδη ερειπωμένους ναούς,

το βλέμμα μου υψώνω, 

το αστέρι μου βρίσκω,

αφουγκράζομαι:

"Να προσέχεις"..

γαντζώνομαι πάνω του

ημερεύει ο χρόνος

γλυκαίνει η ψυχή

η βροχή χαμηλώνει...

"Θα προσέχω"...

ψιθυρίζουν τα χείλη μου

και πέρα απ' του φόβου  

τα πυκνά αναχώματα

ξημερώνει...

Μαρία Γασπαράτου

Σαν λιβάδι από μπλε ανεμώνες

Μ' αρέσει για σένα να γράφω ποιήματα.

Στίχους που πάνω στο άδειο χαρτί

ταξιδεύουν

σαν βαγόνια κάποιου τρένου που τρέχει 

σ' έναν άγνωστο τόπο

μια νύχτα αλλόκοτη, 

ξεκομμένη αυθαίρετα από κάθε βδομάδα 

κι από κάθε εποχή.

Πού πηγαίνουν, 

τελείως μου είναι αδιάφορο.

Αυτό που στ' αλήθεια με νοιάζει

είναι όταν σε μένα γυρίζουν

ν' ανατέλλει ο ήλιος.

Μ' αρέσει για σένα να γράφω ποιήματα.

Λέξεις ν' αφήνω απ' του στυλό το μελάνι

να χύνονται...

σαν ντύμα γαλάζιο να τυλίγονται επάνω σου

κι ερήμην σου 

της ψυχής σου να παίρνουν το σχήμα,

να επιστρέφουν σ' εμένα γεμάτες αλήθειες, 

να φοράνε την αύρα σου,

σπόρους αγάπης ν' αφήνουν

πάνω στ' άσπρο χαρτί μου

και μέσα μου 

σαν λιβάδι από μπλε ανεμώνες

ν' ανθίζουν.

Μαρία Γασπαράτου

Σαν κίτρινος ανθός στο χιόνι

 Έχει μια όμορφη λιακάδα απόψε.

Ξύπνησε η μέρα 

σαν κίτρινος ανθός στο χιόνι.

Σκόρπισε γύρω,

μια ανεπαίσθητη λεπτή ευωδιά 

από μνήμες παιδικές 

που πάντα ξεπηδούν στα δύσκολα

σαν χέρια στοργικών αγγέλων,

πρόθυμα να σε πιάσουν 

την ώρα που παραπατάς

στην άκρη του γκρεμού.

Όμορφη μέρα... 

χρυσές ηλιαχτίδες

αφήνουν ζεστά αποτυπώματα

πάνω στα γυμνά κλαδιά... 

φωτεινές εγγυήσεις 

για να πάψει ο φόβος με χέρια κρύα 

ν' αγγίζει το αύριο.

Τον καφέ μου θα πιώ...

τίποτα δε θα κάνω 

απ' ό,τι κάνω κάθε μέρα μ' ευλάβεια...

στο σχοινί της μπουγάδας μονάχα

θ' απλώσω

όλα μου της ζωής τα θαλασσοδαρμένα

έτσι ωραία κάτω απ' τον ήλιο να στεγνώσουν...

να προλάβω...

πριν τα τσακίσει η σκουριά.

Μαρία Γασπαράτου

Όλα ένας πόλεμος

 Σώθηκε της ψυχής το μελάνι...

πάνω στα τείχη των αιώνιων φυλακών

τα χείλη τίποτε δε γράφουν πια.

Σώθηκαν τα συνθήματα...

ξέφτισαν των σοφών τ' αποφθέγματα.

Νιώθω πως με ξεγέλασαν

πίσω από πυκνά συρματοπλέγματα

οι αμόλυντες λέξεις 

κι οι άσπιλες επιγραφές. 

Δεν είναι ιδανικός ο κόσμος...

δεν ήτανε ποτέ...

κι αυτή η ευθύνη 

που φόρτωσαν στους ώμους μου

άγιοι δήθεν και προφήτες,

αδέκαστοι κι απρόσιτοι υποκριτές,

πέτρινα αγάλματα 

με δείκτες προτεταμένους

να σημαδεύουν τα λάθη μου,

ασήκωτη είναι...

Σκόνη παντού και καπνοί...

όλα ένας πόλεμος...

κι εγώ 

δεν ξέρω πια γιατί ν' αγωνιστώ

αφού πριν μπω στη μάχη καν

είμαι με τους χαμένους.

Μαρία Γασπαράτου

Για της σιωπής σου το ταξίδι σ' αγαπώ

 Για της σιωπής σου το ταξίδι

σ' αγαπώ.
Για τ' αστέρια που αθόρυβα
σκορπάς στον ουρανό μου.
Για τα φεγγάρια
που απ' τις νύχτες σου
ξηλώνεις μυστικά
και τα κρεμάς σαν τάματα
στα σκοτεινά μου βράδια
και για τους στεναγμούς
που πνίγεις βιαστικά
στου ανέφικτου τη θάλασσα.
Για τ' απλωμένα χέρια στο κενό
και για την άδεια σου αγκαλιά
που περιμένει μάταια
ό,τι δεν θα 'ρθει.
Για τ' όνειρο που αρνήθηκες
και για το τίποτα
που αποδέχτηκες βουβά.
Για τ' ανείπωτα λόγια
και την αδιαπραγμάτευτή σου αγάπη.
Για της ζωής σου το σήμερα
που σ' ένα αύριο αμφίβολο θυσιάζεις.
Για τη σπασμένη σου ανάσα
που σκοτώνει ένα λυγμό.
Για της σιωπής σου το ταξίδι
σ' αγαπώ...

Μαρία Γασπαράτου

Λες και δεν έφυγες ποτέ

Ήρθες σα να μην έφυγες ποτέ

με το γνωστό πικρό χαμόγελό σου.

Το χέρι άπλωσες κι έπιασες το δικό μου

με μια γλυκιά 

κι επώδυνη ταυτόχρονα στοργή...

κι ήταν τα πάντα γύρω φωτεινά 

σαν το χρυσό πρωί κάποιου Αυγούστου.

Χάδι ψυχής το άγγιγμά σου.

Τα υγρά σου μάτια, 

της λησμονιάς πύλες λυτρωτικές.

Λες και δεν έφυγες ποτέ...

λες και ποτέ δεν σ' είχα χάσει.

Μα ξαφνικά μια δυνατή ψυχρή βροχή

του ονείρου μου πληγώνει το τοπίο.

Τα μάτια ανοίγω...

Ένας συννεφιασμένος ουρανός

μου ψιθυρίζει ειρωνικά 

πως δεν υπάρχουν θαύματα

κι εγώ απομένω μια έκπληκτη σκιά...

κρυώνω...

ενώ στα μάτια μου 

κάποιου Αυγούστου ανύπαρκτου ο ήλιος

αντιφεγγίζει ακόμα...

κι απελπισμένα ψάχνω μες στην καταχνιά

το καλοκαιρινό εκείνο φως

παράδοξα εντελώς

Γενάρη μήνα...

σχεδόν στη μέση του χειμώνα.

Μαρία Γασπαράτου

Λόγια

 Βαρέθηκα να ακροβατώ πάνω σε λέξεις...

κι αυτή η ομίχλη δε λέει να καθαρίσει. 

Στεγνό το βλέμμα μου

διψάει για μια εικόνα

και μόνο λόγια...λόγια...
σάπια, μουχλιασμένα

σαν πολυκαιρισμένα

φρούτα σε υπαίθρια αγορά

που δεν τα παίρνει πια κανείς.

Κουράστηκαν τα χέρια μου
σε άσκοπες κινήσεις,

σε μια προσπάθεια μάταια
να διαλύσουν το πυκνό
λευκό κενό...

και πια δε θέλω τίποτα ν' ακούω.

Λέξεις επαναλαμβανόμενες 

μ' ένα συρτό μονότονο

και ξεφτισμένο ήχο...
άχρηστες, άχρωμες, φτωχές.

Επώδυνη έχει γίνει η ακοή

την ώρα που τα μάτια μου πεινούν

για ένα λουλούδι

για μια θάλασσα

για ένα χελιδόνι.

Μαρία Γασπαράτου

Άργησε πολύ η χαρά

 Άργησε πολύ η χαρά...

κι εκείνο το  σύννεφο
που μέσα του άφηνα
υγρές προσευχές
γι' αλλού τράβηξε.
Κι εδώ ούτε μια βροχή...
ούτε μια στάλα ονείρου...
δροσιά στη στεγνή μου ψυχή.
Προχωρά ο χειμώνας κουτσαίνοντας.
Χτυπά με το μπαστούνι του αργά
τους μεταλλικούς λεπτοδείκτες.
Παραπατά σαν μεθυσμένος ναύτης
που μάταια γυρεύει ένα καράβι...
στο λιμάνι δε θα φτάσει ποτέ.
Άργησε πολύ η χαρά...
Στο μετέωρο βήμα της
παγιδεύτηκε ο χρόνος
κι οι ώρες ανάπηρες
δεκανίκια ζητούν
σε παλιές υποσχέσεις.
Χθες βράδυ ονειρεύτηκα την άνοιξη
κι ένα γέρικο βαρύ μπαστούνι
χτύπαγε αργά
τους μεταλλικούς λεπτοδείκτες...
τακ...τακ...τακ...
καρφιά στ' ανθισμένα πόδια του Απρίλη.
Άργησε πολύ η χαρά...
κι όλα μαζί της αργούνε...

Μαρία Γασπαράτου

Ρευστές, αέρινες, διάφανες παρουσίες

 

Έρχονται άνθρωποι και φεύγουν...

παρενθέσεις 

στης ζωής σου το πολύπλοκο βιβλίο.

Βλέμματα, χαμόγελα, φωνές,

τόσο μοναδικά και τόσο εφήμερα.

"Φίλοι" που τελικά 

φίλοι δεν μπόρεσαν να γίνουν

η ακόμα κι αποτυχημένοι εχθροί.

Παράθυρα που ανοίγουνε και κλείνουν

στο μυστικό δωμάτιο της ψυχής.

Όλα τα ξεγυμνώνει ο χρόνος

κι ό,τι είναι αδύναμο

με αφανισμό το τιμωρεί.

Ρευστές, αέρινες, διάφανες παρουσίες

που αντάμωσες κάποια στιγμή στο δρόμο σου

κι άλλαξαν δρόμο στη στροφή.

Άνθρωποι που θα ξεχαστούν

που ίσως κάποτε δε θα θυμάσαι τ' όνομά τους

κι όμως

μες στο πολύπλοκο βιβλίο της ζωής σου

σε μιαν άκρη

άφησαν τη δική τους 

έστω κι αχνή υπογραφή.

Μαρία Γασπαράτου

Μια άνοιξη μικρή στην παγωνιά

 Μέσα στη ρόδινη καρδιά του δειλινού

αφήνει ο Δεκέμβρης τις άχρωμες λέξεις,

που μέσα μου χαράζει 

ένας χειμώνας λευκός, 

ομιχλώδης, 

άκαμπτος,

όμοιος με θαμπή ανατολή

που πέτρωσε

σ' ένα ψυχρό τοπίο του Βορρά

και που δεν άφησε τη μέρα να κυλήσει.

Και ξαφνικά, 

χρώματα γέμισαν οι λέξεις

γράμματα κόκκινα, χρυσά, πορτοκαλιά

κι έφτιαξαν φράσεις φωτεινές 

χαράς κι αγάπης,

δώρο απρόσμενο 

ενός παράξενου Δεκέμβρη 

που δίχως να 'χει καταλάβει γιατί ήρθε,

φεύγει...

Μια άνοιξη μικρή στην παγωνιά

άφησε μέσα μου την αίσθηση 

πως μες στο απόλυτο

το πένθιμο λευκό,

βαθιά στο ολωσδιόλου άδειο,

μπορεί ξανά η ζωή να βρει

ένα νόημα 

μπορεί ξανά η προσμονή να βρει

ένα λόγο...

Μαρία Γασπαράτου

Όπως κάθε Δεκέμβρη...

 
Κι έτσι όπως κάθε Δεκέμβρη

θα γεννηθεί η Αγάπη ξανά.

Θα την υποδεχτούμε κι εμείς 

όπως πάντα

με μια επίπλαστη χαρά 

και μια αμφίβολη θαμπή καλοσύνη.

Θα μοιράσουμε ευχές τυπικές 

λόγια κούφια και υποσχέσεις

που μετά θα ξεχάσουμε.

Θα μοιάζει για λίγο στον κόσμο

σα ν' άλλαξε κάτι.

Θα ταξιδεύει από μακριά 

ένα αέναο φως...

προορισμός η ψυχή μας

που δεν θα τη φτάσει...

Θα γεννηθεί η Αγάπη ξανά

σ' ένα κόσμο που ανίκανος είναι 

αγάπη να νιώσει... 

σ' ένα κόσμο που κάθε καλό

τελικά το σταυρώνει...

Όμως μνήμη δεν έχει η Αγάπη...

συγχωρεί, υπομένει, αντέχει 

κι απλόχερα δίνεται...

κι έτσι κάθε Δεκέμβρη 

θα γεννιέται ξανά

με την άφθαρτη ελπίδα

το φως της το υπέρλαμπρο

κάποια φορά

στην καρδιά μας να φτάσει.

Μαρία Γασπαράτου

 

20 Δεκέμβρη

 Μια μέρα σαν τις άλλες θα μου πεις...

απλώς μια μέρα κρύα του Δεκέμβρη.

Μα είναι κάπως πιο μουντός ο ουρανός

κι η παγωνιά στα πιο βαθιά σημεία της ψυχής

πάνω σε κάποιες που ακόμα αιμορραγούν πληγές

λεπίδες από πάγο μπήγει.

Μια μέρα του χειμώνα θα μου πεις...

τι περιμένεις;

Μα είναι αλλιώτικο σου λέω αυτό το κρύο.

Στο πανωφόρι μου τυλίγομαι σφιχτά...

βγαίνω στο δρόμο...

να φύγω απ' ό,τι έχει φύγει προσπαθώ...

το άδικο πετώ στην άδεια λεωφόρο

μα αυτό σε μια πραγματικότητα μεταλλική

γυρίζει και κολλά σαν το μαγνήτη.

Μια μέρα σαν τις άλλες θα μου πεις...

όμως ποτέ δεν θα ναι ίδια με καμιά

η μέρα η 20στη κάθε Δεκέμβρη.

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο ένα παραμύθι...

Ξέρεις κάτι;
Με κούρασαν οι αλήθειες.
Του κόσμου το τρομαχτικό
καθρέφτισμα.
Των πιο φριχτών κι άδικων πράξεων
οι αναπαραστάσεις.
Οι αρετουσάριστες γυμνές εικόνες.
Όλες οι αναλυτικές, σαφείς
κι ανατριχιαστικά λεπτομερείς
ενημερώσεις.
Οι απροκάλυπτες ασχήμιες
κι οι αμακιγιάριστες ωχρές στιγμές.
Τα πιθανά εφιαλτικά σενάρια
κι ο θάνατος που ύπουλα παραφυλάει
στης πόλης της σκοτεινές γωνιές.
Δε θέλω άλλο τίποτα να δω...
δε θέλω άλλο τίποτα ν' ακούσω...
Μόνο ένα παραμύθι πες μου απόψε 

όμορφο...

να μη φοβάμαι...
μες στης φωνής σου
το γαλήνιο λίκνισμα 
να κοιμηθώ...

Μαρία Γασπαράτου

Χωρίς αισθήσεις

Είναι στιγμές 

που θα το προτιμούσα αλήθεια

να μην ακούω
να μη βλέπω
να μην αισθάνομαι.
Ένας βράχος να ήμουν στη θάλασσα
η ένας φάρος
που αδιάκοπα θ' αναβοσβήνω...
στο μονότονο ρυθμό μου
να χορεύουν τα κύματα.
Να ήμουν έστω ένας κόκκος άμμου
σε μια απάτητη κρυφή παραλία,
όμορφα κάτω απ' τον ήλιο να καίγομαι.
Να περνούν οι μέρες
οι μήνες

τα χρόνια...
να υπάρχω απλώς

χωρίς αισθήσεις...
Πονάνε τόσο οι αισθήσεις
σ' ένα κόσμο που βουλιάζει στη θλίψη.
Κι η ζωή
μια πόρνη που ξεπουλιέται
σε κακόφημους δρόμους...
στοχεύει σε ακριβά αυτοκίνητα
και χοντρά πορτοφόλια...
θλιβερή

μίζερη

δυστυχής...
άδεια απ' αυτό που αποζητά κατά βάθος.
Πού να το βρει;
Είδος προς εξαφάνιση πια η αγάπη...

Μαρία Γασπαράτου

Αυτό είμαι εγώ...

 Δεν είμαι αφελής...

δεν είναι πως αντίθετα πάω στη λογική

αυτού του κόσμου από βίτσιο 

κι από μια διάθεση απλώς να ξεχωρίσω,

ούτε πως είμαι ανίκανη μια σκέψη να 'χω

κάπως πιο πρακτική,

ν' αθροίζω, ν' αφαιρώ, να υπολογίζω,

σ' ένα τεφτέρι να κρατώ λογαριασμό

τι παίρνω και τι δίνω.

Δεν είναι ακόμα πως τον εαυτό μου

θέλω  από κάποια διαστροφή 

να υποτιμήσω, 

η αντίθετα ότι για μένα μια ιδέα έχω

υπεροπτική... 

Δεν ξέρω ανυστεροβουλία αν είναι,

ανοησία η εγωισμός,

όμως δεν έχω μάθει ό,τι αυθόρμητα

κι από καρδιάς δεν μου χαρίζεται

να το διεκδικώ...

δεν θέλω τίποτα έτσι να μου δίνεται... 

κι ας πέφτω έξω

κι ας έρχονται φορές που όλα τα χάνω 

κι ας προδίδομαι...

Γιατί απορείς; 

Αυτό είμαι εγώ...

όταν μοιράζω τα κομμάτια της ψυχής μου

ούτε το τίμημα ζυγίζω ούτε το ρίσκο.

Μαρία Γασπαράτου

Του Δεκέμβρη οι χλωμές σιωπές

 Του Δεκέμβρη οι χλωμές σιωπές...

κεχριμπαρένια δάκρυα

στου κόσμου τη στέγη.
Μεταλλαγμένες προσευχές
θλιμμένων αγγέλων.
Πυρακτωμένες σταγόνες λάβας
σ' ένα ηφαίστειο
έτοιμο να εκραγεί.
Του Δεκέμβρη οι χλωμές σιωπές...
ραγισμένοι καθρέφτες
σε παιδικά μάτια.
Αγκιστρωμένα βλέμματα
σε βιτρίνες παιχνιδιών
που με βία ξεριζώνονται
και ματώνουν.
Παγωμένα χέρια
πάνω από αυτοσχέδια μαγκάλια
δίπλα σε νεκρά καλοριφέρ.
Μίζερα στολισμένα δεντράκια
σχεδόν κακόγουστα από ανάγκη
πίσω από θολά τζάμια.
Του Δεκέμβρη οι χλωμές σιωπές
φιγούρες κυρτές
από φόβο και αγωνία.
Καθημερινά αδιέξοδα.
Εφιάλτες σε σχήμα αριθμών
πάνω σε απλήρωτους λογαριασμούς.
Το κρύο δεν αντέχεται
σε κάποιους τόπους...
σε κάποιες ζωές...
σε κάποιες ψυχές...
Η αδιαφορία χορεύει
πάνω στις αποχαυνωμένες συνειδήσεις.
Η εγκατάλειψη καίει τις τελευταίες αντοχές
όσων κουράστηκαν μόνοι να προσπαθούν.
Για ποια γιορτή αγάπης μου μιλάς;
Για ποια Χριστούγεννα;

Μαρία Γασπαράτου

Εσύ ο άλλος...

Εσύ ο άλλος

κάπου κρατάς φυλακισμένο

τον παλιό σου εαυτό

σ' ερμητικά κλειστά κελιά,

σε ασφυκτικά στενά καλούπια 

και συμβάσεις.

Ζεις και δε ζεις. 

Στο φως με παρρησία εκθέτεις

αυτό που απεχθάνεσαι στο βάθος.

Στο τεντωμένο μιας παράνοιας σχοινί 

ισορροπείς...

με το ένα πόδι να πατά

σε κάποιο κόσμο αδιάφορο

και με το άλλο 

να αιωρείται στο κενό.

Εσύ ο άλλος...

σε ξένους δρόμους χάθηκες

σε τόπους που δε σε χωράν... 

Γι' ανόητα πρότυπα ξεπούλησες 

τ' αλλοτινά όνειρά σου.

Τι ψάχνεις τώρα;

Οι λεπτοδείκτες πάγωσαν 

σ' ενός παρόντος άχαρου

τα σιωπηλά ρολόγια...

κι εκεί στο βάθος

άγνωστος σχεδόν

ο ξεχασμένος σου εαυτός

με πληγωμένο βλέμμα σε κοιτά

κι απομακρύνεται...

Μαρία Γασπαράτου 

Έπιασε κρύο

Οι εποχές αλλάζουν πάντα

αυτόματα και ρυθμικά,

απόλυτα και απαρέγκλιτα, 

αδιαφορώντας 

για της ζωής σου τα στάσιμα,

για όσα μείναν πίσω 

γιατί δεν πρόλαβαν

γιατί δεν μπόρεσαν

γιατί δεν άντεξαν σ' έναν ανήφορο

να προχωρήσουν.

Μα οι εποχές αλλάζουν πάντα

με μια ψυχρή και τυπική διαδικασία

κι αν δεν κατάφερες τις ώρες τους

έτσι όπως ήθελες να ζήσεις

δικό σου πρόβλημα.

Τρέχουν οι μέρες 

τρέχουν οι μήνες

κι οι εποχές αλλάζουν πάντα...

δεν περιμένουν...

φεύγουν κι ούτε γυρίζουν 

να κοιτάξουν πίσω. 

Χειμώνας έφτασε ξανά...

ρίξε ένα κούτσουρο στο τζάκι...

μες στη φωτιά στάχτη να γίνουν 

τα άλυτα σταυρόλεξα της λογικής σου...

να ζεσταθούν οι ψευδαισθήσεις σου...

έπιασε κρύο...

Μαρία Γασπαράτου

Το "σ' αγαπώ" μας

Το "σ' αγαπώ" σου..

μια προσευχή σε χείλη αγγέλων

για έναν κόσμο που χάνεται.

Γλυκός καρπός σε δέντρο ξερό.

Λιβάδι μαγικό γεμάτο παπαρούνες

κάτω από έναν χειμωνιάτικο ουρανό...

Μιας πεταλούδας όμορφης το πέταγμα

μέσα σ' ένα καμένο δάσος...

Μια μελωδία που ξορκίζει της νύχτας

τις φριχτές σιωπές...

Το "σ' αγαπώ" μου...

γερά δεμένο με τ' όνομά σου

σαν βουκαμβίλια κόκκινη

σε κάποιο κυκλαδίτικο νησί

μ' έναν αρχαίο κίονα σφιχτά

αγκαλιασμένη.

Μια δροσερή πηγή

στου κόσμου την απέραντη έρημο.

Ένα κυκλάμινο

που στο βοριά αντιστέκεται

και μες στην πέτρα ανθίζει.

Το "σ' αγαπώ" μας...

παρηγοριά

ελπίδα

προσμονή

γόνιμη γη

αρχή μιας άνοιξης

την πρώτη μέρα του Δεκέμβρη.

Μαρία Γασπαράτου

Ελπίζω πάλι

 

Κάτω από ένα σύννεφο βαρύ 

οι προσδοκίες μου

μια μπόρα αναπόφευκτη προσμένουν,

σχεδόν γυμνές,

μονάχα μ' ένα ξεφτισμένο ντύμα 

από στιγμές μακρινών καλοκαιριών

και κάτι ροζ πεδιλάκια

φαγωμένα από ατέρμονους περιπάτους

σε ουτοπικούς ονειροδρόμους.

Μέσα στον παλιό καθρέφτη

ένα κορίτσι μαζεύει αυγουστιάτικο φως

στις τρυφερές του χούφτες.

Ό άνεμος χαϊδεύει τις αισθήσεις του

με ψιθύρους όμορφων παραμυθιών

κι ο καιρός περνάει...

Μα η ζωή πεζή όλα τ' αλλάζει.

Ο καθρέφτης ραγίζει...

παραμορφώνει ό,τι ωραίο 

μυστικά κρατούσε μέσα του.

Το σήμερα 

κάτω από έναν εχθρικό ουρανό 

παλεύει να ενώσει 

τα σκόρπια κομμάτια του

και μόνο το γέλιο σου, 

σαν
μικρός ήλιος στην καταχνιά,

φωτίζει δειλά

της ψυχής μου το γκρίζο

κι απρόσμενα εντελώς

ελπίζω πάλι...

Μαρία Γασπαράτου

Γροθιά στο σκοτάδι

 Προχωρώ βιαστικά σ' ένα δύσβατο δρόμο.

Παράξενο που είναι αυτό το μονοπάτι!

Σκιές σαν θεριά με τραβούν απ' τον ώμο
και καλπάζει η νύχτα σαν κατάμαυρο άτι.

Προσπαθώ σαν τρελή να ξεφύγω απ' το φόβο.
Με δύναμη χτυπώ τη γροθιά στο σκοτάδι.
Αγγίζω την αλήθεια αψηφώντας τον πόνο
και το αίμα μου κόκκινο βάφει το βράδυ.

Αμαζόνα ντυμένη χορεύω στη μάχη.
Πονάω μα αισθάνομαι πια λυτρωμένη.
Παλεύω ακόμα δυνατή και μονάχη
και η νύχτα μου φεύγει σκληρά ηττημένη.

Ροδαλή η αυγή σαν λουλούδι ανοίγει.
Σηκώνω τα μάτια κι ο ήλιος μ' αγγίζει.
Τριγύρω κοιτάζω οι σκιές έχουν φύγει.
Η αλήθεια πονάει μα το φως της αξίζει.

Μαρία Γασπαράτου

Μια βάρκα από χαρτί

 Κι αφού δεν έχει μείνει τίποτ' άλλο

θα φτιάξω μια βαρκούλα από χαρτί.

Κάπως θα πρέπει το φτωχό μου όνειρο

να ταξιδέψει.

Τα τρένα είναι από καιρό 

σταματημένα στο σταθμό

κι είναι τα πλοία χρόνια στο λιμάνι 

αραγμένα.

Θα είναι μια χρωματιστή 

χαρούμενη βαρκούλα.

Θα γράψω πάνω το όνομά μου

μ' ένα κόκκινο στυλό. 

Εγώ θα είμαι ο βαρκάρης

εγώ κι ο καπετάνιος...

κι ύστερα θα βρω 

έναν γαλήνιο ποταμό

και πάνω του απαλά 

θα την αφήσω.

Κίτρινα φύλλα το ταξίδι της 

θ' ακολουθούν.

Φύλλα ξερά 

που θα ονειρεύονται κι αυτά

σε κάποια ανθισμένη άνοιξη 

να φτάσουν...

κι αν έρθουν μπόρες δυνατές 

κι η άμοιρή μου βάρκα διαλυθεί

δεν θα παραιτηθώ

και μια καινούρια βάρκα χάρτινη 

θα φτιάξω.

Αρκεί να βρίσκει πάντα μια ελπίδα

ν' αντέχει το όνειρο.

Μαρία Γασπαράτου