Τελευταία βροχή του Σεπτέμβρη

 Η τελευταία βροχή του Σεπτέμβρη...

απαλή, διακριτική, σχεδόν αθόρυβη... 

πέφτει ρυθμικά 

πάνω στα κόκκινα κεραμίδια.

Διαπερνά μαγικά τη στέγη. 

Στάζει πάνω στα ταλαιπωρημένα μου χαρτιά.

Ό,τι γράφω το σβήνει.

Μιά θάλασσα μικρούλα σχηματίζει 

τόση δα

που βάφεται γαλάζια απ' το μπλε μου μελάνι.

Πνίγονται οι λέξεις 

χάνονται οι στίχοι

δεν βρίσκουν τόπο απόψε τα λόγια

να μείνουν

δεν βρίσκουν τα νοήματα λόγο να γεννηθούν.

Ένας ακόμα μήνας...

Πότε ήρθε; 

Πότε φεύγει;

Τι έμεινε αλήθεια απ τις σύντομες μέρες του;

Δευτέρες Πέμπτες Κυριακές

βιαστικές κι αδιάφορες...

σταγόνες μιάς περαστικής βροχής...

δάκρυα στερνά του Σεπτέμβρη.

Μαρία Γασπαράτου

Η μαγική στιγμή

Είναι κι εκείνες οι στιγμές 

που σ' αγγίζει κάποιου τέλους

το παγωμένο χέρι...

που τα δειλά και κουρασμένα βήματά σου 

σταματούν.

"Δεν πάει άλλο"  λες... 

Είναι μακρύς ο δρόμος

κι η αντοχή σου είναι μικρή.

Όλα τα σχέδια που είχες παρατάς...

σχίζεις τους χάρτες

τις πυξίδες σου πετάς

κι ό,τι πολύτιμο μαζί σου κουβαλούσες

αβάσταχτο σου είναι και τ' αφήνεις.

Είναι στιγμές που πλέον δε σε νοιάζει

αν έχασες τη μάχη...

που θες μονάχα να ξεχάσεις...

την ήττα σου να αγκαλιάσεις

και σε μιά έρημη γωνιά να κοιμηθείς.

Μα εκείνη τη σκληρή στιγμή 

που ο κόσμος νιώθεις πως τελειώνει

μη δειλιάσεις...

κάτι αναπάντεχα θ' αλλάξει...θα το δεις...

είναι η μαγική στιγμή

που εντός σου αποκτά υπόσταση το θαύμα

που μες στο τίποτα και μες στο πουθενά

θα βρεις ψυχή να ξαναρχίσεις

κι από τις στάχτες σου να ξαναγεννηθείς.

Μαρία Γασπαράτου

Χάθηκες...

Χάθηκες...
έτσι όπως χάνονται τα διαβατάρικα πουλιά
κάθε φθινόπωρο
που σου αφήνουν στην ψυχή μια θλίψη
και μιά νοσταλγία πικρή
για ό,τι χάνεται μαζί τους...
Δεν είναι μόνο η ανεπίστρεπτη φυγή σου,
η βεβαιότητα η ανάλγητη
πως δεν θα ξαναρθείς,

είναι που πήρες φεύγοντας

μιά ολόκληρη εποχή...
είναι που βίαια ξεκόλλησαν
κομμάτια της ζωής μου
και μιά πλευρά της έμεινε από καιρό
κενή...
είναι που μέσα μου με τυραννάει
γιατί δε βρήκε ακόμα θέση
να στεριώσει το "αντίο"
κι ούτε ποτέ θα βρει..
Χάθηκες...
έτσι όπως χάνονται τα διαβατάρικα πουλιά

κάθε φθινόπωρο...
μόνο που αυτά την άνοιξη
γυρίζουν πίσω...

Μαρία Γασπαράτου

Ο δικός σου ορίζοντας

Τα σύννεφα που ανέβαινες ανύποπτα

πιάσαν φωτιά
τούτο το μεθυσμένο δείλι.
Παραπατούν οι αλήθειες ζαλισμένες...
σε βεβαιότητες χτυπάνε αιχμηρές

και στου απόβραδου το σκούρο πανωφόρι

στάζουν αίμα.
Θαρρείς εκεί στην άκρη του ουρανού
και πάνω απ' τον δικό σου αχνό ορίζοντα
γίνεται ξάφνου κάποια εξέγερση...
Ακούγονται πολέμου ιαχές...
Σ' άνιση μάχη πολεμούν όλα σου του μισά

κι όλα τα προδομένα
και ένα ένα απελπισμένα παραδίνονται.
Γιατί ο δικός σου ορίζοντας
ορίζοντας δεν ήταν τελικά...

ήτανε μόνο μιά γραμμή 

από άσπρη κιμωλία

που χάραξες σαν ήσουνα παιδί

σε κάποιο μαυροπίνακα...

Δεν μπόρεσαν... τι κρίμα...
τα όνειρα να φτάσουν πιο μακριά...

Μαρία Γασπαράτου

Σαν ευλογία

Κάτι γλυκά μπήκε απ' τ' ανοιχτό παράθυρο

σαν ούριος άνεμος 

που θέλησε πριν συνεχίσει το ταξίδι του
κάποιο μου όνειρο να πάρει αγκαλιά
κι ως της εκπλήρωσης την πύλη
να το φτάσει.

Σαν ευωδιά παραδεισένιων λουλουδιών

που από κάποια άνοιξη έφτασε μακριά

κι ας έχει ήδη εδώ φθινοπωριάσει.

Κάτι γλυκό κι αλλόκοτο 

απ' το ανοιχτό μου τζάμι πέρασε.

Κάποια πνοή Θεού 

η κάποιου ανθρώπου αγαπημένου

σαν απαλό ψιθύρισμα ευχής

σαν ευλογία

και σαν φιλί στο μάγουλο

η πάνω στα μαλλιά.

Δεν ξέρω αλήθεια

κι ούτε με νοιάζει... 

ό,τι κι αν ήταν ένιωσα

τη μεταξένια σου ψυχή 

σαν μάνα και σαν Παναγιά 

να μ΄αγκαλιάζει...

Μαρία Γασπαράτου

Ακόμα ένα φθινόπωρο

Φυσάει αέρας σήμερα..
μαζί του λίγο λίγο παίρνει
του καλοκαιριού τα χρώματα...
Άραγε πού να
ταξιδεύει τόσο γαλανό
και τόσο ονειρεμένο άσπρο;
Μιά ξεβαμμένη φορεσιά
ντύθηκε ανόρεχτα
η σκονισμένη πόλη...
κάγκελα σκουριασμένα ορθώθηκαν
στο μετερίζι της χαράς...
Μείναμε πίσω...
σαν ορειβάτες που δεν άντεξαν
και δεν κατάφεραν
την κορυφή να κατακτήσουν...
Άλλο ένα καλοκαίρι ξεμακραίνει
ειρωνικά γελώντας που το χάσαμε
και πια μπροστά μας
ακόμα ένα φθινόπωρο
στις κουρασμένες πλάτες του
αγκομαχώντας κουβαλάει
όσα δε ζήσαμε...

Μαρία Γασπαράτου

Μια άχρηστη αλήθεια

Είναι αρκετή μιά αργοπορημένη αλήθεια
είδες;
Κι άδειασε η πανσέληνος με μιάς...
έγινε λες
ενός απύθμενου γκρεμού
το επικίνδυνο χείλος
που μέσα του τσακίστηκαν
της νύχτας τα όνειρα..
ότι καλό το κατάπιε
κι η επερχόμενη αυγή
έχασε ξαφνικά το δρόμο της
και στα αιχμηρά του βράχια
έσβησε άδοξα...
είναι αρκετή μιά άχρηστη αλήθεια
είδες;
Και πια δεν ξημερώνει...

Μαρία Γασπαράτου

Στην άκρη του τίποτα...

Στέκεις εκεί
στην άκρη του τίποτα...
φεγγάρι που δε βρήκε νύχτα να ανατείλει
κι έμεινε ένας πλανήτης άχαρος
μουντός
χωρίς αιτία ύπαρξης...
χωρίς προορισμό...
λένε πως το σκοτάδι κρύβει φόβο
μοναξιά και θάνατο
και μέσα του πως δε γεννιέται
τίποτα καλό...
μα υπάρχει ένα σκοτάδι αλλιώτικο
φτιαγμένο από αλήθειες
σαν εύφορο λιβάδι μαγικό
τι κρίμα που δεν θες να το διαβείς...
να βρεις τη λάμψη μέσα σου
που κρύβεις...
το φως το αγέννητο που η ψυχή σου
μάταια κυοφορεί...
να ξαναγεννηθείς...
και μένεις έτσι...
ένα φεγγάρι άχρωμο άτυχο ψυχρό
που απλά φοβήθηκε
στην αγκαλιά μιάς νύχτας να αφεθεί
και να ανατείλει...

Μαρία Γασπαράτου

Όλο ερχόμουν κι όλο έφευγες...

Όλο ερχόμουν κι όλο έφευγες...
αστέρι εσύ
που στη δική σου νύχτα μόνο έλαμπες
κι εγώ μια ρόδινη ανυπόμονη αυγή...
πώς ήταν δυνατόν να σ' ανταμώσω...
σ' ένα ακρογιάλι εγώ
με κάποιου ταξιδιού την άκρατη λαχτάρα
μεθυσμένη
κι εσύ καράβι που μακριά
πολύ μακριά μου πέρναγες...
όσο κι αν το 'θελα
πώς θα μπορούσα να σε φτάσω...
δέντρο στεγνό εγώ
που τα κλαδιά μου ύψωνα
στα ουράνια διψασμένο
κι εσύ ένα σύννεφο περαστικό
που ούτε  σταγόνα επάνω μου
δεν έριχνες...
Όλο ερχόμουν κι όλο έφευγες...
η πρώτη μέρα πάντα εγώ κάποιου Σεπτέμβρη
και πάντα εσύ
κάποιου Αυγούστου η νύχτα η στερνή...

Μαρία Γασπαράτου

Της ζωής μου οι χάρτες

Είπα ν' απλώσω της ζωής μου τους χάρτες
πάνω σε κάποιας θάλασσας αγαπημένης
τα κύματα...
πίσω πολύ να με πηγαίνουν
και να με φέρνουν έπειτα μπροστά...
να τα μετρήσω όλα απ' την αρχή
και τα καλά και τα άσχημα
τους ανοιχτούς δρόμους
και τ' αδιέξοδα
τα λάθη μου και τα σωστά
τις μάχες μου
τις νίκες και τις ήττες
τα όνειρα
τις παραιτήσεις μου
τις ώρες της αγάπης
κι αυτές της άγριας μοναξιάς....
Όχι...
δε θέλω τίποτα ν' αλλάξω...
μόνο να θυμηθώ...
εικόνες
πρόσωπα
διαδρομές
μυστικά της ψυχής μονοπάτια
δικά μου όλα...
πολύτιμα μοναδικά...
κρυμμένα
στη γραμμή της μοίρας στην παλάμη μου...

Μαρία Γασπαράτου

Θ αφησω πισω μου τους δρομους

Θ'  αφήσω πίσω μου τους δρόμους
που με φέρνανε...
τίποτα δεν υπάρχει που να με καλεί κοντά σου
κι ανάμεσά μας μία κόκκινη  γραμμή
σαν φίδι πύρινο
σαν σύρμα ηλεκτροφόρο
σαν ακροβατικό φλεγόμενο σχοινί...
από τη μιά πλευρά εγώ
χωρίς καμία προσδοκία
κι από την άλλη εσύ
τοπίο απόμακρο
μέσα σ' ένα θαμπό κι αδιαπέραστο γυαλί...
δεν προσπαθώ πια να σε δω
ούτε και να σ' αγγίξω
πέρα απ' της άρνησης τον αιματοβαμμένο ορίζοντα
δεν με προσμένει τίποτα...
θ' αφήσω πίσω μου τις θάλασσες
τους ουρανούς
τους δρόμους που με φέρνανε...
σε κάποια "αντίο" δεν υπάρχει επιστροφή...

Μαρία Γασπαράτου

Τα καράβια που φεύγουν

Να κοιτώ τα καράβια που φεύγουν...
το διψασμένο βλέμμα μου ακούραστο
ως της θάλασσας την άκρη να τ' ακολουθεί
κι εκείνα ολοένα να μικραίνουν
σαν όνειρα που λίγο λίγο ψαλιδίζονται
γιατί έτσι μεγάλα δεν τα άντεξε η ψυχή
μέχρι που τόσες δα να γίνονται κουκκίδες
στο βάθος του ορίζοντα
σαν δυσδιάκριτες τελείες
σαν αποσιωπητικά
που μπαίνουνε σε κάτι που τελειώνει
μα υποθάλπουν μιά θολή συνέχεια
κάποια αόριστη μα υπαρκτή προοπτική...
Να κοιτώ τα καράβια που φεύγουν
να ονειρεύομαι πως φεύγω μαζί τους κι εγώ...
σ' όλα όσα αρνήθηκα
σ' όλα όσα δεν μπόρεσα
σ' όσα δεν τόλμησα
να φτάνω...

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε φορά που επιστρέφω από έναν Αύγουστο

Κάθε φορά που επιστρέφω από έναν Αύγουστο

δε νιώθω λύπη...

είναι τα χέρια μου γεμάτα πεφταστέρια

είναι τα μάτια μου γεμάτα θάλασσες

και τα μαλλιά μου έχουν το φως της πανσελήνου...

τα όνειρά μου είναι βαμμένα μπλε

κι είναι οι σκέψεις μου κατάλευκα καράβια

σ' έναν ορίζοντα καθάριο και μακρύ...

μ' ακολουθεί μιά χρυσαφιά γραμμή

σα νήμα που ύφαναν οι πρωινές αχτίδες του ήλιου

σα να με δένει τρυφερά μ' όλα όσα έζησα

και που δεν σβήνουν έτσι απλά με ένα αντίο...

Κάθε φορά που επιστρέφω από έναν Αύγουστο

δε νιώθω λύπη...

είναι γεμάτες απ' τ' αστέρια του οι νύχτες μου

κι είναι γεμάτη από τον ήλιο του η ψυχή μου...

Μαρία Γασπαράτου

Ένας επαναστάτης Αύγουστος

N' αδειάσω μόνο τις βαριές μου αποσκευές...
άχρηστα λόγια
άχρηστες σκέψεις
επίμονα και ψυχοφθόρα συναισθήματα
που πάνω μου έχουν γαντζωθεί
σαν ύπουλα αγκίστρια
για να μου αρπάξουν
ό,τι έρχεται καλό...
να απαλλαγώ απ' τα αδιάφορα
τ' ανόητα τ' ανούσια
όσα μέσα απ' τη φτήνια τους
γαλήνιους ουρανούς μου τάζουν
και μου πλασάρουν ψεύτικα κι
ελαττωματικά φτερά...
ό,τι υπονομεύει τη χαρά μου
να τ' αφήσω
κατάματα τον ήλιο να κοιτάξω
στο πιο γλυκό μελτέμι να αφεθώ
να μη με ορίζει τίποτα...
όλα όσα δείχνουν πως τελειώνουν
μπορούν να ξαναρχίσουν...
ν' αδειάσω μόνο τις βαριές μου αποσκευές
κι έτσι κενή απ' ό,τι αναίτια με βαραίνει
ολόκληρη μιά διάφανη κι ανάλαφρη ψυχή
να περιμένω
να 'ρθει και να τ' αλλάξει όλα
ένας επαναστάτης Αύγουστος...

Μαρία Γασπαράτου

Το πιο πικρό ποίημα

Για σένα αξίζει κανείς να γράψει
το πιο πικρό του ποίημα...
με ανάσες μόνο...
δίχως χαρτί και δίχως πένα...
του δειλινού τα πιο θλιμμένα χρώματα
σ' ό,τι άφησες πίσω σου ν' απλώνει
και στο ψυχρό λευκό της απουσίας σου,
κάποιας νοσταλγικής θαλάσσιας αύρας
να σκορπά,
τ' ανεπαίσθητα αγγίγματα...
όλα απαλά, αθόρυβα και δακρυσμένα
σαν της καρδιάς σου τα βελούδινα
και τα εύθραυστα...
για σένα αξίζει κανείς να γράψει
το πιο πικρό του ποίημα...
χωρίς ούτε ένα στίχο,
δίχως λέξη,
μόνο με της ψυχής τα τρυφερά
και τα πιο λυπημένα κύματα...

Μαρία Γασπαράτου

Ο δρόμος είναι μέσα σου

Πέρα από την ανόητη λογική 

αυτού του κόσμου

μακριά πολύ μακριά 

απ' όσα βλέπουνε τα μάτια  

όλα είναι πιο εύκολα και πιο απλά...

υπάρχει μιά ομορφιά

πέρα απ την ύλη των πραγμάτων

που δε σ' αφήνουνε τ' ανθρώπινα 

να δεις...

είναι αλλιώτικα πιο καθαρά τα χρώματα

κι όλα έχουν μια απαλή περίεργη ζεστασιά

σαν χάδι από χέρι αγαπημένο

σαν τρυφερή αγκαλιά

σαν καταφύγιο... 

μοιάζει μ' ένα μικρό κομμάτι Παραδείσου...

με το ανέμελο παιχνίδι ενός παιδιού 

κάποιο καλοκαιριάτικο απόγευμα 

σε μια παραμυθένια παραλία...

εκεί θα βρεις τον πιο καλό σου εαυτό

όλα τα όμορφα που έχεις λησμονήσει

ό,τι στ' αλήθεια αξίζει ν' αγαπάς

την ξεχασμένη σου χαρά

τον πιο γλυκό προορισμό...

θυμήσου...

γ' αυτό το τόσο μακρινό 

και τόσο κοντινό ταυτόχρονα ταξίδι

ο δρόμος είναι μέσα σου...

Μαρία Γασπαράτου

Ό,τι αξίζεις είναι μπροστά

Να μένεις
εκεί που ανθίζουν ανυπόμονα
στο διάβα σου λουλούδια
που στης φωνής σου το άκουσμα
νότες χαρούμενες στον άνεμο χορεύουν
και μ' ένα σου χαμόγελο
πέφτει στην έρημο απρόσμενη βροχή...
να μένεις
εκεί όπου χωρίς να το ζητήσεις
απλώνονται να σ' αγκαλιάσουν χέρια
και νιώθεις δίχως κάποιος να σ' αγγίξει
να σε χαϊδεύουν βλέμματα στοργής...
εκεί να μένεις...
εκεί που ξέρουν να διαβάζουν τη σιωπή σου
που η παρουσία σου είναι δώρο κι ευλογία
κι ο ερχομός σου είναι ατέλειωτη γιορτή...
αλλά να φεύγεις
απ' όπου αισθάνεσαι πως περισσεύεις
χωρίς φραγμούς να τη σκοτώνεις την ελπίδα
που σαν άχρηστη άγκυρα
σ' ό,τι πονάει σε κρατά...
να φεύγεις
όταν η απουσία σου τίποτα δε σημαίνει
κι ούτε ένα βλέμμα να μη ρίχνεις πίσω...
ό,τι προσμένεις κι ό,τι αξίζεις
είναι μπροστά...

Μαρία Γασπαράτου

Ενα παράθυρο μες στο σκοτάδι

Είναι ένα παράθυρο μες στο σκοτάδι
που περιμένει να το βρεις και να τ' ανοίξεις
ας μη το βλέπεις
μέσα σου αισθάνεσαι βαθιά
πως κάπου υπάρχει
κι ορκίζεσαι οτι ακούς να σε καλεί το φως...
έχει μια μεταξένια ανάλαφρη φωνή...
μοιάζει με το δροσάτο πέρασμα
του πρωινού ανέμου
μέσα από ηλίανθους διψασμένους
και πάνω από του πελάγου το υγρό κορμί...
όμως παραμονεύει ο πόνος
ακανθωτές σιωπές τα δάχτυλά σου αγκυλώνουν
πάνω σε αβεβαιότητες σκοντάφτεις αιχμηρές
πέφτεις...
σηκώνεσαι...
για λίγο προχωράς
και πάλι πέφτεις
σε τρομάζει το άγνωστο
κάθε σου βήμα εκβιάζει το κενό...
είναι η στιγμή που ίσως λυγίσεις
που αφορμή θα βρεις για να τα παρατήσεις
να επιλέξεις τελικά τη νύχτα
να νιώσεις μέσα της πως είσαι ασφαλής
κι όμως υπάρχει ένα παράθυρο
που περιμένει να το βρεις και να τ' ανοίξεις
κι ας μη το βλέπεις...
Γιατί κάποιες φορές πρέπει να το κερδίσεις...
δε σου χαρίζεται το φως...

Μαρία Γασπαράτου

Ένας ποιητής...

Νιώθεις κι εσύ μιά ψύχρα σήμερα;
Σαν κάτι να άλλαξε στον κόσμο;
Σα να μην είχε το γνωστό
άπλετο φως του Ιούλη η μέρα;
Σα να 'γειραν τα δέντρα τις κορφές τους
σε μιά υπόκλιση... σ' έναν αποχαιρετισμό...
σε μιά κίνηση που δηλώνει παραίτηση
μα και συνάμα αποδοχή
κάποιου αναπόφευκτου τέλους;
Νιώθεις κι εσύ πως κάπως πιο νωρίς
ήρθε απόψε το δείλι;
Ότι πριν έρθει καν η νύχτα
κάπως περίεργα σκοτείνιασε;
Πως κάτι αναπάντεχα έφυγε
χωρίς επιστροφή;
Είναι που ατέλειωτοι έμειναν κάποιοι στίχοι...
Είναι που χάθηκε χθες ένας ποιητής...

Μαρία Γασπαράτου

Τούτο το καλοκαίρι

Από τούτο το περίεργο καλοκαίρι λείπεις...
βήματα πάνω στη άμμο τα ίχνη σου
που μ' ευκολία σβήνουν
ενός καυτού Ιούλη τ' απραγματοποίητα...
παγιδευμένα όνειρα στο κέντρο της γιορτής
μες στη χρυσή αγκαλιά του ήλιου
σχέδια που μείναν στα χαρτιά
εγκλωβισμένα συναισθήματα
στη μέγγενη του φόβου
επιθυμίες που πνίγηκαν
σε μια κουκκίδα στην υδρόγειο...
"Δε ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό"
σου ψιθυρίζει με πικρία ο ποιητής...
"κι εγώ δεν ξέρω"... απαντάς
κι ακουμπάς τ' ακροδάχτυλα στον ώμο
με στοργή να χαϊδέψεις τα σπασμένα φτερά...

Μαρία Γασπαράτου

Οι σιωπές σου

Τις αγαπώ τις σιωπές σου
γιατί είναι δικές σου
και κάθε τι δικό σου τ' αγαπώ...
δε νιώθω μήτε θλίψη μήτε αμφιβολία
καμιά αγωνία δε μου προκαλεί
κάποια μεγάλη παύση ανάμεσα στις λέξεις
το βλέμμα σου όταν χάνεται
σε δρόμους που δεν ορίζω
ούτε ζηλεύω τα ταξίδια της σκέψης σου
τα καταφύγια της ψυχής σου
τα πρόσωπα που συναντάς νοερά
τα λόγια σου που δεν ακούω
τα άγνωστα σε μένα τοπία
κι όλα όσα μέσα σου
γεννιούνται συναισθήματα...
ποτέ τι σκέφτεσαι δε σε ρωτώ
δεν έχω φόβο πως από τις στιγμές μας
σε χάνω...
δεν απαιτώ στου μυαλού σου τις πτήσεις
να με παίρνεις μαζί σου...
τις αγαπώ τις σιωπές σου
γιατί αυτό θα πει αγάπη...
ν' ανθίζει μέσα της αβίαστα
και δίχως ενοχές η ελευθερία...

Μαρία Γασπαράτου

Τ' αχνάρια σου

Μες στο "μαζί"...

Εκείνη την παλιά μου λύπη καταδίκασα
στου λιμανιού τον άσπρο ανεμόμυλο
αιχμάλωτη αιώνια να γυρίζει....
όλος μου ο κόσμος χώρεσε σε τούτο τον τόπο...
όλα μου τα πολύτιμα κι όλα τ' αγαπημένα
κόκκινα ανθάκια έγιναν πάνω στις βουκαμβίλιες
στους φράχτες των λευκών σπιτιών
κι αφέθηκαν μ' εμπιστοσύνη περισσή
στα τρυφερά φιλιά του ανέμου...
σκαρφάλωσαν
πάνω στους καταγάλανους τρούλους
των εκκλησιών
και με του φεγγαριού
τα ασημένια αντιφεγγίσματα
ανάλαφρα χορεύουν...
Για δες... η αγάπη ύψωσε πανιά...
έγινε το νησί καράβι...
Που πάμε;
Μου είναι αδιάφορο...
ο κόσμος μου όλος χώρεσε μες στο "μαζί"...
όπου κι αν πάμε δε με νοιάζει...

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε ωραία αυταπάτη

Αυτό που έμαθα καλά από παλιά

είναι να εκπαιδεύω τη ματιά μου

να εισχωρεί στις σκληρές επιφάνειες

να σχίζει τις παραπλανητικές συσκευασίες

να τρυπάει τις άκαμπτες επενδύσεις

να διεισδύει στα αδιαφανή περιτυλίγματα

των ανθρώπων...
είναι ευλογία και κατάρα μαζί...

γιατί πονάει κάποιες φορές

ν' ανακαλύπτεις μέσα σε λέξεις 

λέξεις που δεν λέγονται

πίσω από βλέμματα
βλέμματα που δεν φαίνονται 

κάτω από αθώα τάχα αγγίγματα
χτυπήματα που κρύβονται...

πονάει πολύ κάποιες φορές
έστω κι αν είναι τελικά σωτήριο
να εισβάλει σαν οδοστρωτήρας η αλήθεια

κι απότομα κάτω απ' το βάρος της 

κάθε ωραία αυταπάτη να συνθλίβεται...

Μαρία Γασπαράτου

Φως

Αυτή μου η μανία να ψάχνω το φως...
φόρα να παίρνω να σχίζω τα σύννεφα
άφοβα να βουτάω στο σκοτάδι...
την πιο μεγάλη νύχτα να μάχομαι
ώσπου να κερδίσω την αυγή
στον πιο βαρύ χειμώνα να φτιάχνω
το δικό μου μυστικό καλοκαιράκι
με αχτίδες φωτεινές να ντύνω
τις σταγόνες της πιο πυκνής βροχής
να προσπαθώ με πείσμα
και εντελώς παράδοξα να καταφέρνω
τη δύση να την κάνω ανατολή...
Αυτή μου η αδάμαστη μανία...
μοιάζει με έρωτα είν' αλήθεια...
ν' αναζητώ αδιάκοπα του ήλιου το χάδι
να στρέφω με λαχτάρα την ψυχή μου
στο φως...
Ίσως γι αυτό τόσο πολύ αγαπώ
τα ηλιοτρόπια...

Μαρία Γασπαράτου

Πάλι ξεγελάστηκα

Τώρα που τα μεγάλα λόγια
βρήκαν τη θέση τους έξω απ΄το κάδρο
σε μιά γωνιά που βάζω όλα τα άχρηστα
και τα ληγμένα
στέκομαι πάλι ξαφνιασμένη
πέρα για πέρα αδικαιολόγητα...
Όλα τα ψεύτικα
τα καμουφλαρισμένα
όλα όσα στην πορεία μεταλλάχτηκαν
και πια μες στη ζωή μου δε χωράνε
όλα τα έχω κρατημένα...
τίποτα δεν πετώ...
σαν έρχεται μοιραία η στιγμή,
να μου θυμίζουν
πως είναι κάποια πράγματα
που κάποτε τελειώνουν...
να 'μαι υποψιασμένη
σαν δίνω της ψυχής μου τα κομμάτια
ανεξέλεγκτα...
να βάζω φρένο
να 'χω στο νου μιά αμφιβολία
ένα σενάριο αρνητικό
μιά που δεν παύει να υπάρχει
όσο κι αν δεν τολμώ να τη σκεφτώ
άσχημη πιθανότητα...
να μη με βρίσκει απροετοίμαστη
κάθε διαδρομής το τέρμα...
Μάταια...
μπροστά σ' ένα τεράστιο όγκο σκουπιδιών
γι ακόμα μια φορά αναρωτιέμαι
τι έγινε και πάλι ξεγελάστηκα...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα ουράνιο τόξο

Κρατάει χρόνια αυτή η βροχή...

δεν γνωρίζει εποχές,

δεν την νικούν οι λιακάδες...

Χειμώνες, καλοκαίρια, 

οι ίδιες πάντα σκληρές σταγόνες...

Είναι ένα σύννεφο βαρύ

λες κι είναι από ατσάλι,

που όσους ανέμους και να στέλνεις

απτόητο σ' ακολουθεί 

κι ό,τι έχει μέσα του μαζέψει από παλιά,

υγρές σιωπές, 

κραυγές καταρρακτώδεις,

σκέψεις πικρές που στάζουν ερημιά,

πνιγμένα συναισθήματα 

στου χρόνου την ομίχλη,

τ' αφήνει πάνω σου να πέφτουν 

με μανία...

Μα εσύ εκεί... 

παράταιρη φιγούρα μέσα στο καλοκαίρι,

ομπρέλες φτιάχνεις 

από της ψυχής σου τ' αποθέματα 

και με λαχτάρα αναζητάς 

αυτό που άδικα σου στέρησε 

και που σου το χρωστάει ο ουρανός...

ένα ουράνιο τόξο...

μια στάλα φως να ρίξει 

στο δρόμο σου...

Μαρία Γασπαράτου

Μη με ρωτάς...

Μη με ρωτάς γιατί άνθισαν τα σύννεφα
τούτο το δείλι
κι ο ήλιος βιάστηκε
τα πιο γλυκά του χρώματα ν' αφήσει
σ' έναν απίστευτα φιλόξενο ουρανό
που μοιάζει με ζεστή αγκαλιά...
μη με ρωτάς
γιατί φτάνει ντυμένη γιορτινά
απόψε η νύχτα
σαν μάγισσα και σαν θεά
έτοιμη να σκορπίσει θαύματα...
ούτε γιατί νωρίτερα τούτο το απόβραδο
άναψαν τα πιο λαμπρά
που έχεις δει ποτέ σου αστέρια
με μια παράδοξη κι αναίτια προθυμία
χρυσή βροχή να γίνουν και να πέσουν
στο άκουσμα της πιο βαθιάς σου ευχής...
Δεν έχω απάντηση...δεν ξέρω...
μόνο που να...
κάθε φορά που η Αγάπη κάνει υπέρβαση
που υψώνεται πάνω από από μένα
πάνω από σένα
και φτάνει με της νίκης τα φτερά σ' Εμάς
θαρρώ ξαναγεννιέται ο κόσμος
κι όλα ημερεύουν
κι όλα γλυκαίνουν
κι έτσι απλά γίνονται δυνατά
όλα τ' αδύνατα...

Μαρία Γασπαράτου

Θα συνεχίσω...

Περασμένες τρεις...
ρίχνεις μια κλεφτή ματιά
στου τοίχου το ρολόι
με την άκρη του ματιού να δεις
το χαμένο χρόνο
τον κύκλο της άγονης σκέψης
της ψυχής το μάταιο βάδισμα
σε στέπες ερημιάς...
κάτι άσκοπα ανακυκλώνεται
δίχως νόημα...
ακουμπάς την παλάμη
στο μέρος της καρδιάς...
μιά δύναμη που σε εκπλήσσει
επιβιώνει απ' τη δύσκολη μάχη
κι ασταμάτητα καρφώνει
ετοιμόρροπα κομμάτια ζωής...
σε τρελαίνει το ατέλειωτο τακ τακ
η επιμονή με κάθε κόστος να συνεχίσεις...
κι οι λεπτοδείκτες τρέχουν
βιάζεται η νύχτα να φύγει
μα η αυγή δε θα 'ρθει το ξέρεις
πριν σου αποσπάσει την υπόσχεση...
Πέρα στον ορίζοντα κάτι αχνοφαίνεται...
ένα δειλό αναποφάσιστο φως σ' εκβιάζει...
σφίγγεις τη γροθιά
πετάς της νύχτας τα αιχμηρά απομεινάρια
στη φωτιά μιάς απρόσμενης θέλησης
κι αφήνεις το βλέμμα
ν' αγκαλιάσει την πρώτη χλωμή αχτίδα...
"Θα συνεχίσω..." ψιθυρίζεις
κι ο ήλιος ανατέλλει...ελεύθερος...

Μαρία Γασπαράτου

Της θύμησης μου το καράβι

Δεν είναι οτι κουράστηκα
μέσα σε νύχτες αφέγγαρες 
της μνήμης μου σκόρπια κομμάτια
να βυθίζω,
να ψάχνω δίχως στ' αλήθεια να 'χω
καμιά προοπτική
το φως να βρω κάποιας που από το μένος
ενός άδικου καιρού διασώθηκε χαράς,
ν' αναζητώ μέσα από θυμωμένους
κι εκδικητικούς χειμώνες
στο δείλι ενός καλοκαιριού
την αγκαλιά μιάς μάνας θάλασσας,
μιάς άνοιξης τη μυρωμένη αυγή
να αφήνεται σαν ρόδινο φιλί
σε χείλη αφίλητα
και σαν εκπλήρωση ευχής,
δεν είναι οτι κουράστηκα να προσπαθώ
να βρω ένα νόημα σε μια ασαφή
και ομιχλώδη διαδρομή,
μιάς εποχής δυσνόητης να λύσω
το μπλεγμένο κουβάρι... 
είναι που στέλνω έτσι απερίσκεπτα
με μια εγκληματική κι άστοχη ελπίδα
της θύμησης μου το καράβι
σε μια αλλόκοτη και άγρια ξενιτιά
κι όταν λεηλατημένο βάναυσα
επιστρέφει
μετρώ κάθε φορά κι άλλες απώλειες..

Μαρία Γασπαράτου

Ένας Παράδεισος μακριά...

Όσες φορές σε αναζήτησα
χάθηκα σε λάθος δρόμους
σε μονοπάτια που οδηγούσαν
σε αδιέξοδα
σε δειλινά που με παραπλανούσαν
πως ήταν τάχα ανατολές
κι αντί τον ήλιο ν' ανταμώσω
αντάμωνα τη νύχτα...
Όσες φορές πίστεψα πως σε βρήκα
ήσουν για μένα πόρτα κλειστή
συρτάρι κλειδωμένο
βιβλίο με σελίδες αδειανές
αέρας που πριν νιώσω το άγγιγμά του
με προσπέρναγε γοργά...
μια αδειανή κορνίζα
μια έρημη γη...
Όσες φορές σε αναζήτησα
τόσες σε αμφισβήτησα...
δεν ήσουν πουθενά...
ίσως και να 'σαι τελικά
μια σκέψη στο μυαλό μου
μια κατασκευασμένη εικόνα της ψυχής
μια ουτοπία
ένας Παράδεισος μακριά
που δεν αξίζω...

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο να βλέπω τη θάλασσα...

Μόνο να βλέπω τη θάλασσα...
να ταξιδεύω στο πήγαινε - έλα των κυμάτων
στη μπλε απέραντη έκταση
στις αποχρώσεις της που κάθε τόσο αλλάζουν
με του ουρανού τα χίλια πρόσωπα
με του καιρού τ' αδιάκοπα παιχνίδια...
τον άνεμο να βλέπω
επάνω στην υγρή της ράχη να ξεψυχάει...
να μοιάζει η δροσερή πνοή του
με το ύστατο φιλί κάποιου αυτόχειρα
σε μια άστατη και άπιαστη αγάπη
έτσι που ασήμαντο να δείχνει
ό,τι δικό μου με βαραίνει...
κι όταν νυχτώνει
στα καθρεφτίσματα να χάνομαι
της αργυρής σελήνης
πάνω στο σκούρο βραδινό της φόρεμα
που σε μιά μελωδία φανταστική λικνίζεται
κάποιου αόρατου συνθέτη...
ν' ακούω του νερού τα ψιθυρίσματα
το πιο γλυκό κι αθώο παραμύθι
να νανουρίζει τα άδικα
και με ευκολία απίστευτη να τα κοιμίζει...
Μόνο να βλέπω τη θάλασσα...
σ' ένα λιμάνι
σε κάποιο βράχο
σ' ένα ακρωτήρι...
τι σημασία έχει...
μόνο αυτό με νοιάζει...
να μπαίνει στην ψυχή μου η αρμύρα της
να καίει ότι πονάει
κι ότι με καίει να το σβήνει...

Μαρία Γασπαράτου

Θα θελα να 'μαι...

Θα 'θελα να 'μαι στα πρωινά σου
του ήλιου η πρώτη χρυσή αχτίδα
χάδι ζεστό στο πρόσωπο σου
να σε ξυπνάω απαλά
κι όταν ανοίγεις τα βλέφαρα σου
να 'ναι το βλέμμα σου μία παγίδα
σαν πεταλούδα να φυλακίζομαι
στην ακριβή σου πρώτη ματιά

Θα 'θελα να 'μαι στα καλοκαίρια σου
ο πρώτος μήνας...να 'μαι ο Ιούνης...
δίχως εμένα το καλοκαίρι να ξεκινήσει 
δε θα μπορεί
να με προσμένεις όλο λαχτάρα
να ξαναγίνεσαι πάλι μικρούλης
να ξανανιώνεις στην αγκαλιά μου
να νιώθεις μέσα σου μικρό παιδί

Κι αν ότι θα 'θελα για σένα να 'μαι
μοιάζει σενάριο φανταστικό
κι αν ακατόρθωτα όλα φαντάζουν
κι εγώ ανόητη -πολύ φοβάμαι-
όσα δε γίνονται δε με πειράζουν
είμαι η αγάπη σου κι είναι αρκετό...

Άλλος ένας Ιούνης

Άλλος ένας Ιούνης

την αυλαία ανοίγει για ένα έργο χαράς...

αμφιβάλλεις...

μα ελπίζεις σ' ένα όμορφο τέλος...

λες κι ανοίγει μιά πόρτα 

που βγάζει στο φως 

χαμηλή και στενή

που όμως εύχεσαι να την περάσεις...

άλλος ένας Ιούνης...

με κανέναν δε μοιάζει...

σαν μικρό ντροπαλό αγγελάκι
απ' το χέρι σε παίρνει δειλά...
Πού σε πάει;
Κάτι νιώθεις στον κόσμο πως άλλαξε...

κάτι ύπουλο στην ελπίδα σου κόντρα
αντιδρά
και τον ήλιο προσπαθεί να σκεπάσει...
μη δειλιάσεις...
στου Ιούνη ανέβα τα ανοιγμένα φτερά...
σε προσμένουν πολλά
στων γλυκών ξεχασμένων σου ονείρων
τις πιο όμορφες θάλασσες...

Μαρία Γασπαράτου

Να μου μιλάς...

Να μου μιλάς για τα ταξίδια σου 

τα μυστικά

αυτά που δίχως καν να με ρωτάς

μαζί με παίρνεις...

για της αγάπης σου τ' αγέρωχα καράβια

που κάθε δειλινό σαλπάρουν

απ' της ψυχής σου το λιμάνι

γι άγνωστα πέλαγα...

για τις φωτιές να μου μιλάς 

που σιγοκαίνε

και που φουντώνουν με μιά λέξη μόνο

με μιά ανάμνηση 

μ' ένα χαμόγελο

που δεν κατάφεραν 

οι ξαφνικές κατά καιρούς

και άγριες βροχές

να σβήσουν...

να μου μιλάς όχι για μένα ΄

ούτε για σένα...

για μας να μου μιλάς...

να καταρρέουν 

σαν ετοιμόρροπα ερειπωμένα σπίτια 

οι ανερμήνευτες σιωπές

ν' ανθίζουν οι σκέψεις μου

να βλέπω να 'ρχεται λαμπρό 

μέσα απ' βλέμμα σου

το "αύριο" 

σαν καλοκαίρι...

Μαρία Γασπαράτου

Αργησες...

Στους δρόμους των μεγάλων αποφάσεων
έδυσε προ πολλού ο ήλιος...
χάθηκαν μες στο σκοτάδι οι ορίζοντες
κι οι ώρες παραταγμένες
σαν στρατιώτες σε πεδίο βολής
στοχεύουν και πυροβολούν
τα αλλοτινά σου σχέδια...
θανάσιμα πληγώνουν το όνειρο...
Άργησες..
κι εκείνο το ταξίδι που λογάριαζες
έχει από καιρό ματαιωθεί
τα τρένα κουράστηκαν
ερήμωσε ο σταθμός...
εσύ αργοπορημένος επιβάτης
μάταια περιμένεις
μια ανακοίνωση αναχώρησης
ένα σφύριγμα από μακριά
ένα σημάδι ζωής
κι η νύχτα μέσα σου
χυμένη σα μελάνι
σβήνει απ' την ψυχή σου
κάθε προσδοκία...

Μαρία Γασπαράτου

Στάσου για μια στιγμή στο φως...

Στάσου εκεί
στο φωτεινότερο σημείο του μυαλού μου
αυτά που δεν κατάφερνα να δω επιτέλους
να κοιτάξω
κουράστηκα χλωμά αστέρια να καρφώνω
στο σκοτεινό σου ουρανό...
στάσου για λίγο
στο πιο διάφανο σημείο του μυαλού μου
εκεί που αποκαλύπτονται οι αλήθειες
που οι παραλείψεις και τα λάθη
δεν βρίσκουν τόπο να κρυφτούν
να δω καλά το πρόσωπό σου
τις λεπτομέρειες να προσέξω
δίχως να δειλιάσω
στα μάτια και στα χείλη σου
μηνύματα και κώδικες ν' αποκρυπτογραφήσω
χωρίς να φοβηθώ...
στάσου για μια στιγμή στο φως...
μη βιάζεσαι τόσο πολύ να φύγεις
κάτι μου λέει πως ετούτη τη φορά
θα φύγω πρώτη εγώ...

Μαρία Γασπαράτου

Όταν γυρίσει ο άνεμος

Όταν γυρίσει ο άνεμος,
όταν στο βάθος των παράλληλων δρόμων
σαν από θαύμα βρεθεί μιά ένωση,
όταν στον ίδιο ουρανό μέσα από σκέψεις κοινές
θα πετάμε τις νύχτες
και δε θα είναι από κερί
φτιαγμένα τα φτερά μας
να λιώνουν λίγο λίγο κάθε ανατολή,
όταν οι λέξεις μου
θα βρίσκουν μέσα σου ένα δρόμο
δίχως εμπόδια χωρίς διακλαδώσεις
και σήματα απαγορευτικά
ευθύ και ανοιχτό
σαν φωταγωγημένη λεωφόρο
να μη χάνονται...
να ταξιδεύουν πάνω της 
και με ευκολία να φτάνουν στην ψυχή,
όταν κάποια ευλογημένη άνοιξη
καθώς θα φεύγει
δε θα 'χει αφήσει πίσω της ούτε ένα δάκρυ,
τότε...ίσως να βρουν ξανά για μας
το αλλοτινό τους άρωμα τα καλοκαίρια

Μαρία Γασπαράτου

Ήσουνα εσύ

Στης μνήμης τα καλέσματα άφησα την ψυχή μου
να ταξιδέψει νοερά σε μέρη αλαργινά
και δε λογάριασα η τρελή κάποια παλιά πληγή μου
που με πονάει αβάσταχτα στο χάδι του Νοτιά

Κι ενώ βαρκάδα έκανα σε χρόνια περασμένα
με οδηγούσαν στα βαθιά νύμφες και ξωτικά
σ' ένα λιμάνι μ' έβγαλαν μ' άλλα σκαριά δεμένα
που μες στους χάρτες αν κοιτάς δε θα 'βρεις πουθενά

Σε μια παράξενη μικρή θλιμμένη πολιτεία
κι ήτανε σούρουπο βαθύ κι έπεφτε σκοτεινιά
μ' όνειρο έμοιαζε κακό με τρόμου ιστορία
με παραμύθι που ποτέ δε λένε σε παιδιά

Ερείπια και χαλάσματα σπίτια παλιά και άδεια
και αδιέξοδα στενά που 'μοιαζαν φυλακές
ενώ σφυρίζανε μακριά κουρσάρικα καράβια
και γύρω μου ακούγονταν αλλόκοτες φωνές

Μα ξάφνου κάποιος μ' άρπαξε στη θάλασσα με ρίχνει
κι έκανε βάρκα το κορμί το χέρι του κουπί
στο σήμερα με γύρισε όπου η ζωή μου ανήκει
μέσα μου ξέρω αγάπη μου πως ήσουνα εσύ

Μαρία Γασπαράτου

Στη δική μου ελευθερία

Δε θέλω άλλο να ανιχνεύω απουσίες
να ερμηνεύω μηνύματα ασαφή
να μετρώ τα κενά
ανάμεσα σε σήματα αμφίβολα
να ψάχνω την καλή πλευρά
να ξύνω τη σκουριά
τα δάχτυλά μου να ματώνω
να βρω κάτω απ' το σκόπιμα εμφανές
τα ίχνη κάποιας διφορούμενης αλήθειας...
ν' αποτινάξω θέλω
από τη σκέψη μου κι απ΄την ψυχή
τα εθιστικά δεσμά
κάθε παραισθησιογόνας αυταπάτης...
να ησυχάσω θέλω...
ν' αποσυρθώ
στης μοναξιάς μου το ξεκάθαρο
και έντιμο τοπίο
εκεί που είναι το μαύρο μαύρο
και το λευκό λευκό
χωρίς ομίχλη κι ακαθόριστες σκιές
χωρίς ελπίδες και δίχως προσμονές
μες στη δική μου
την αδιαμφισβήτητη ελευθερία...

Μαρία Γασπαράτου

Γαλάζια γιασεμιά

Στην αγκαλιά σου άνθισαν
γαλάζια γιασεμιά
και πριν να φύγει η άνοιξη
διάλεξε το τραγούδι της
ν' αφήσει στη φωνή σου
δε μ' ενδιαφέρει διόλου
που έφτασε ο Μάης κιόλας
στα μισά
και μια εποχή που δε τη ζήσαμε όπως θα πρεπε
τελειώνει...
η αγάπη μες στα μάτια σου
γιορτάζει
ανθίζει
απλώνεται...
είναι η ανάσα σου πνοή
λεμονανθών και κρίνων...
κι αλήθεια...
δε μ' αφορούν καθόλου οι εποχές...
κοντά σου πάντα
κάθε χαμένη μου άνοιξη θα βρίσκω...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα άδειασμα...

Ένα άδειασμα έμεινε...
σαν ουρανός δίχως αστέρια
μια νύχτα ανοιξιάτικη
που με το σκότος αγκαλιάζεται η σιωπή
κι απ΄τον σφοδρό τους έρωτα
γεννιούνται εφιάλτες...
ένα άδειασμα...
σαν θάλασσα δίχως βυθό
δίχως νησιά
χωρίς λιμάνια
μόνο μ' ένα λευκό
να ταξιδεύει πάνω της καράβι
σ' ένα τοπίο που δεν έχει τέλος
ούτε αρχή...
δεν ξεχωρίζω πως προέκυψε...
έπειτα από τι...
από μια αναπόφευκτη παραίτηση
η από μια διαπίστωση πικρή...
αδιάφορο...
όταν ό,τι αξίζει πνίγεται
μες στην αμφιβολία
όταν του αύριο οι εγγυήσεις
ύποπτες μοιάζουν και πλαστές,
τις νύχτες
μέσα στων αναπάντητων
την αιχμηρή αγκαλιά
πεθαίνουν
και τα τελευταία άλλοθι...

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο ένα σου χαμόγελο

Κι αν δεν μπορώ να σου χαρίσω το όνειρο
μπορώ μιά νύχτα
που στο όνειρο να σ' οδηγεί
να σου χαρίσω
κι αν δε μπορώ να σου χαρίσω θάλασσες
μπορώ ένα βλέμμα
να ταξιδεύεις μέσα του γλυκά
να σου χαρίσω
κι αν δε μπορώ να σου χαρίσω το άπειρο
μπορώ μιά αγάπη
που το  άπειρο εντός της να χωρά
να σου χαρίσω...
κι εγώ δε θέλω τίποτα...
μόνο ένα σου χαμόγελο...
ουράνιο τόξο..
ανεμόσκαλα..
ψηλά ν' ανέβω...
μήπως και φτάσω τη χαμένη μου χαρά...

Μαρία Γασπαράτου

Υπέρτατη αγάπη

Ασφαλώς και είναι η μάνα
πάνω απ' τη γυναίκα...
κι όλα παραμερίζονται
κι όλα καλύπτονται
απ' την υπέρτατη αγάπη
που δε γνωρίζει εγωισμούς,
ούτε και όρια,
που συγχωρεί τα πάντα,
που μόνο της σκοπό έχει την προσφορά
κι είναι αυτονόητη
κάθε πράξη αυταπάρνησης,
που οι άλλοι θα την πουν "θυσία"...
Κι η μάνα που είναι πάνω απ' τη γυναίκα,
ούτε λουλούδια, ούτε δώρα δεν χρειάζεται...
δεν είναι αυτά που έχει ανάγκη...
μόνο ένα βλέμμα αναγνώρισης,
μια αγκαλιά,
δυο λόγια αγάπης,
μια μέρα καθημερινή,
μια οποιαδήποτε εποχή,
να νιώθει πάντα
κι όχι μονάχα κάθε Μάη, πως αξίζει
και πως για ό,τι περισσότερο
κι απ' τη ζωή της αγαπά,
σημαίνει κάτι...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα μπουκέτο στίχους

Θα σε βρω ξανά
μες στις παλιές φωτογραφίες
στις ανεξίτηλες από το χρόνο αναμνήσεις
στα όρια του ανύπαρκτου
και του υπαρκτού
σε λέξεις σου παλιές
που σαν καμπάνες αναστάσιμες
ηχούν από μακριά
και μέσα τους καρποφορεί ακόμα η αγάπη
σε λεπτομέρειες μικρές
που μείνανε στη μνήμη μου αναλλοίωτες
στις αποχρώσεις μες στο βλέμμα σου
της πίκρας μα και της χαράς
σε απλές σου καθημερινές κινήσεις
στο γάργαρο γέλιο σου
και στη σκιά μέσα στα μάτια σου
κάποιας που δεν μπορούσες να παλέψεις
μοναξιάς...
θα σε βρω ξανά...
στο όνειρό μου που θα ρθείς
τα ξημερώματα...
κάτι να σου χαρίσω θέλω...
ένα μπουκέτο στίχους έστω...
της ψυχής...

Μαρία Γασπαράτου

Το χάδι σου

Να 'ταν το χάδι σου από σύννεφα
φτιαγμένο
να μπαίνω μέσα του απαλά
και να βουλιάζω
κι όταν μ' αφήνεις να γίνομαι
βροχή...
κι εσύ να γίνεσαι λουλούδι
διψασμένο
τα πέταλά σου και τα φύλα
να χορεύουν
με της αγάπης μου τις διάφανες σταγόνες...
με τη ζωή...
ν' αποζητάς το μεταξένιο άγγιγμά μου
να ξεδιψάς
να χαίρεσαι
να ομορφαίνεις
να λαχταράς με την ψυχή μου ν' ανταμώνεις
κάθε στιγμή...

Μαρία Γασπαράτου

Ο πόνος των πουλιών

Έχεις ποτέ σου νιώσει
τον πόνο των πουλιών
σαν από μια κακή στιγμή
τσακίσουν το φτερό τους;
Δεν βγάζουν άχνα...
μόνο στα χέρια σου αν τύχει κάποιο
και κρατήσεις
στο χτύπο της μικρής καρδούλας του
ίσως αισθανθείς
το κλάμα της ψυχής του...
Είναι κι αυτοί που αθόρυβα πονούν
δίχως κραυγές και δίχως ουρλιαχτά
δίχως παράπονο και δίχως δάκρυα
κι είναι ο πόνος τους ασύλληπτος
αβάσταχτος
βαθύς
κι ας μη τον νιώθεις...
γιατί βουβά πονούν
όπως βουβά πονάνε τα πουλιά...

Μαρία Γασπαράτου

Φτάνει να θες...

Έχουν τις δικές τους φωνές οι σιωπές

τις δικές τους εικόνες
φτάνει να είσαι έτοιμος να δεις
και να ακούσεις...

κι απόψε
με μια θέληση αδάμαστη
και μια ανάγκη επιτακτική

με δύναμη έσπρωξα
τα κατασκευασμένα μου
πολύχρωμα εμπόδια

όγκους κακόβουλων ελπίδων
και πόθων ευσεβών

που με το πρόσχημα πως ήθελαν

τα μάτια μου να σώσουν

εδώ και κάμποσο καιρό
μου κρύβανε το φως...

κι έπειτα τόλμησα...πήγα κοντά

ακούμπησα στο τίποτα το αυτί μου

και άκουσα τα πάντα...
τώρα πια έμαθα μακριά από ψευδαισθήσεις
οτι πολλά μπορούν
και να σου πουν και να σου δείξουν οι σιωπές
φτάνει να θες
και να τα δεις και να τ' ακούσεις...

Μαρία Γασπαράτου

Ψυχές ελεύθερες

Έστειλε η άνοιξη το Μάη
το τελευταίο της παιδί
με μια απόχη από κόκκινο μετάξι
χαμόγελα να πιάσει
ματιές γεμάτες ήλιους, κάμπους, θάλασσες
χέρια γεμάτα κρίνα, ρόδα, παπαρούνες
ψυχές ελεύθερες
που σαν τις πεταλούδες θα πετούν
από ομορφιά σε ομορφιά
να της τα πάει δώρο
αντίτιμο για όσα άργησαν
να νιώσει πως δεν ήρθε μάταια τελικά
και πως πριν φύγει πρόλαβε
ν' αφήσει στην ψυχή μας
τ' αχνάρια της
σπόρους ζωής να σπείρει
να λύσει τα δεμένα φτερά μας
στα μάτια μας να δει επιτέλους
ν' ανθίζει η χαρά...

Μαρία Γασπαράτου

Καλό μήνα σε όλους, με υγεία, αγάπη, ελπίδα!!!

Κάτι βαρκούλες

Είναι κάτι βαρκούλες χάρτινες μικρές...
αφήνονται να πλέουν στα ρηχά
από αδέξια παιδικά χεράκια...
χάνονται άδοξα κάποιες φορές
σχεδόν ντροπιαστικά
όταν σε μιά κίνηση άστοχη
κολλούν και διαλύονται στη λάσπη
κι άλλοτε πάλι
κάποιου κύματος η απρόβλεπτη ορμή
χωρίς κανένα έλεος τις συνθλίβει....
στη σύντομη ζωή τους
φαντάζονται ταξίδια
πέλαγα μακρινά
κι ορίζοντες
που δε θα φτάσουνε ποτέ...
Είναι κάτι βαρκούλες χάρτινες μικρές
δίχως ελπίδα
που πλέουν μόνο στα ρηχά...
σαν πέφτει ο ήλιος ονειρεύονται
πως ίσως γίνουν κάποτε καράβια...

Μαρία Γασπαράτου