Κάθε φορά που επιστρέφω από έναν Αύγουστο

Κάθε φορά που επιστρέφω από έναν Αύγουστο

δε νιώθω λύπη...

είναι τα χέρια μου γεμάτα πεφταστέρια

είναι τα μάτια μου γεμάτα θάλασσες

και τα μαλλιά μου έχουν το φως της πανσελήνου...

τα όνειρά μου είναι βαμμένα μπλε

κι είναι οι σκέψεις μου κατάλευκα καράβια

σ' έναν ορίζοντα καθάριο και μακρύ...

μ' ακολουθεί μιά χρυσαφιά γραμμή

σα νήμα που ύφαναν οι πρωινές αχτίδες του ήλιου

σα να με δένει τρυφερά μ' όλα όσα έζησα

και που δεν σβήνουν έτσι απλά με ένα αντίο...

Κάθε φορά που επιστρέφω από έναν Αύγουστο

δε νιώθω λύπη...

είναι γεμάτες απ' τ' αστέρια του οι νύχτες μου

κι είναι γεμάτη από τον ήλιο του η ψυχή μου...

Μαρία Γασπαράτου

Ένας επαναστάτης Αύγουστος

N' αδειάσω μόνο τις βαριές μου αποσκευές...
άχρηστα λόγια
άχρηστες σκέψεις
επίμονα και ψυχοφθόρα συναισθήματα
που πάνω μου έχουν γαντζωθεί
σαν ύπουλα αγκίστρια
για να μου αρπάξουν
ό,τι έρχεται καλό...
να απαλλαγώ απ' τα αδιάφορα
τ' ανόητα τ' ανούσια
όσα μέσα απ' τη φτήνια τους
γαλήνιους ουρανούς μου τάζουν
και μου πλασάρουν ψεύτικα κι
ελαττωματικά φτερά...
ό,τι υπονομεύει τη χαρά μου
να τ' αφήσω
κατάματα τον ήλιο να κοιτάξω
στο πιο γλυκό μελτέμι να αφεθώ
να μη με ορίζει τίποτα...
όλα όσα δείχνουν πως τελειώνουν
μπορούν να ξαναρχίσουν...
ν' αδειάσω μόνο τις βαριές μου αποσκευές
κι έτσι κενή απ' ό,τι αναίτια με βαραίνει
ολόκληρη μιά διάφανη κι ανάλαφρη ψυχή
να περιμένω
να 'ρθει και να τ' αλλάξει όλα
ένας επαναστάτης Αύγουστος...

Μαρία Γασπαράτου

Το πιο πικρό ποίημα

Για σένα αξίζει κανείς να γράψει
το πιο πικρό του ποίημα...
με ανάσες μόνο...
δίχως χαρτί και δίχως πένα...
του δειλινού τα πιο θλιμμένα χρώματα
σ' ό,τι άφησες πίσω σου ν' απλώνει
και στο ψυχρό λευκό της απουσίας σου,
κάποιας νοσταλγικής θαλάσσιας αύρας
να σκορπά,
τ' ανεπαίσθητα αγγίγματα...
όλα απαλά, αθόρυβα και δακρυσμένα
σαν της καρδιάς σου τα βελούδινα
και τα εύθραυστα...
για σένα αξίζει κανείς να γράψει
το πιο πικρό του ποίημα...
χωρίς ούτε ένα στίχο,
δίχως λέξη,
μόνο με της ψυχής τα τρυφερά
και τα πιο λυπημένα κύματα...

Μαρία Γασπαράτου

Ο δρόμος είναι μέσα σου

Πέρα από την ανόητη λογική 

αυτού του κόσμου

μακριά πολύ μακριά 

απ' όσα βλέπουνε τα μάτια  

όλα είναι πιο εύκολα και πιο απλά...

υπάρχει μιά ομορφιά

πέρα απ την ύλη των πραγμάτων

που δε σ' αφήνουνε τ' ανθρώπινα 

να δεις...

είναι αλλιώτικα πιο καθαρά τα χρώματα

κι όλα έχουν μια απαλή περίεργη ζεστασιά

σαν χάδι από χέρι αγαπημένο

σαν τρυφερή αγκαλιά

σαν καταφύγιο... 

μοιάζει μ' ένα μικρό κομμάτι Παραδείσου...

με το ανέμελο παιχνίδι ενός παιδιού 

κάποιο καλοκαιριάτικο απόγευμα 

σε μια παραμυθένια παραλία...

εκεί θα βρεις τον πιο καλό σου εαυτό

όλα τα όμορφα που έχεις λησμονήσει

ό,τι στ' αλήθεια αξίζει ν' αγαπάς

την ξεχασμένη σου χαρά

τον πιο γλυκό προορισμό...

θυμήσου...

γ' αυτό το τόσο μακρινό 

και τόσο κοντινό ταυτόχρονα ταξίδι

ο δρόμος είναι μέσα σου...

Μαρία Γασπαράτου

Ό,τι αξίζεις είναι μπροστά

Να μένεις
εκεί που ανθίζουν ανυπόμονα
στο διάβα σου λουλούδια
που στης φωνής σου το άκουσμα
νότες χαρούμενες στον άνεμο χορεύουν
και μ' ένα σου χαμόγελο
πέφτει στην έρημο απρόσμενη βροχή...
να μένεις
εκεί όπου χωρίς να το ζητήσεις
απλώνονται να σ' αγκαλιάσουν χέρια
και νιώθεις δίχως κάποιος να σ' αγγίξει
να σε χαϊδεύουν βλέμματα στοργής...
εκεί να μένεις...
εκεί που ξέρουν να διαβάζουν τη σιωπή σου
που η παρουσία σου είναι δώρο κι ευλογία
κι ο ερχομός σου είναι ατέλειωτη γιορτή...
αλλά να φεύγεις
απ' όπου αισθάνεσαι πως περισσεύεις
χωρίς φραγμούς να τη σκοτώνεις την ελπίδα
που σαν άχρηστη άγκυρα
σ' ό,τι πονάει σε κρατά...
να φεύγεις
όταν η απουσία σου τίποτα δε σημαίνει
κι ούτε ένα βλέμμα να μη ρίχνεις πίσω...
ό,τι προσμένεις κι ό,τι αξίζεις
είναι μπροστά...

Μαρία Γασπαράτου

Ενα παράθυρο μες στο σκοτάδι

Είναι ένα παράθυρο μες στο σκοτάδι
που περιμένει να το βρεις και να τ' ανοίξεις
ας μη το βλέπεις
μέσα σου αισθάνεσαι βαθιά
πως κάπου υπάρχει
κι ορκίζεσαι οτι ακούς να σε καλεί το φως...
έχει μια μεταξένια ανάλαφρη φωνή...
μοιάζει με το δροσάτο πέρασμα
του πρωινού ανέμου
μέσα από ηλίανθους διψασμένους
και πάνω από του πελάγου το υγρό κορμί...
όμως παραμονεύει ο πόνος
ακανθωτές σιωπές τα δάχτυλά σου αγκυλώνουν
πάνω σε αβεβαιότητες σκοντάφτεις αιχμηρές
πέφτεις...
σηκώνεσαι...
για λίγο προχωράς
και πάλι πέφτεις
σε τρομάζει το άγνωστο
κάθε σου βήμα εκβιάζει το κενό...
είναι η στιγμή που ίσως λυγίσεις
που αφορμή θα βρεις για να τα παρατήσεις
να επιλέξεις τελικά τη νύχτα
να νιώσεις μέσα της πως είσαι ασφαλής
κι όμως υπάρχει ένα παράθυρο
που περιμένει να το βρεις και να τ' ανοίξεις
κι ας μη το βλέπεις...
Γιατί κάποιες φορές πρέπει να το κερδίσεις...
δε σου χαρίζεται το φως...

Μαρία Γασπαράτου

Ένας ποιητής...

Νιώθεις κι εσύ μιά ψύχρα σήμερα;
Σαν κάτι να άλλαξε στον κόσμο;
Σα να μην είχε το γνωστό
άπλετο φως του Ιούλη η μέρα;
Σα να 'γειραν τα δέντρα τις κορφές τους
σε μιά υπόκλιση... σ' έναν αποχαιρετισμό...
σε μιά κίνηση που δηλώνει παραίτηση
μα και συνάμα αποδοχή
κάποιου αναπόφευκτου τέλους;
Νιώθεις κι εσύ πως κάπως πιο νωρίς
ήρθε απόψε το δείλι;
Ότι πριν έρθει καν η νύχτα
κάπως περίεργα σκοτείνιασε;
Πως κάτι αναπάντεχα έφυγε
χωρίς επιστροφή;
Είναι που ατέλειωτοι έμειναν κάποιοι στίχοι...
Είναι που χάθηκε χθες ένας ποιητής...

Μαρία Γασπαράτου

Τούτο το καλοκαίρι

Από τούτο το περίεργο καλοκαίρι λείπεις...
βήματα πάνω στη άμμο τα ίχνη σου
που μ' ευκολία σβήνουν
ενός καυτού Ιούλη τ' απραγματοποίητα...
παγιδευμένα όνειρα στο κέντρο της γιορτής
μες στη χρυσή αγκαλιά του ήλιου
σχέδια που μείναν στα χαρτιά
εγκλωβισμένα συναισθήματα
στη μέγγενη του φόβου
επιθυμίες που πνίγηκαν
σε μια κουκκίδα στην υδρόγειο...
"Δε ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό"
σου ψιθυρίζει με πικρία ο ποιητής...
"κι εγώ δεν ξέρω"... απαντάς
κι ακουμπάς τ' ακροδάχτυλα στον ώμο
με στοργή να χαϊδέψεις τα σπασμένα φτερά...

Μαρία Γασπαράτου

Οι σιωπές σου

Τις αγαπώ τις σιωπές σου
γιατί είναι δικές σου
και κάθε τι δικό σου τ' αγαπώ...
δε νιώθω μήτε θλίψη μήτε αμφιβολία
καμιά αγωνία δε μου προκαλεί
κάποια μεγάλη παύση ανάμεσα στις λέξεις
το βλέμμα σου όταν χάνεται
σε δρόμους που δεν ορίζω
ούτε ζηλεύω τα ταξίδια της σκέψης σου
τα καταφύγια της ψυχής σου
τα πρόσωπα που συναντάς νοερά
τα λόγια σου που δεν ακούω
τα άγνωστα σε μένα τοπία
κι όλα όσα μέσα σου
γεννιούνται συναισθήματα...
ποτέ τι σκέφτεσαι δε σε ρωτώ
δεν έχω φόβο πως από τις στιγμές μας
σε χάνω...
δεν απαιτώ στου μυαλού σου τις πτήσεις
να με παίρνεις μαζί σου...
τις αγαπώ τις σιωπές σου
γιατί αυτό θα πει αγάπη...
ν' ανθίζει μέσα της αβίαστα
και δίχως ενοχές η ελευθερία...

Μαρία Γασπαράτου

Τ' αχνάρια σου

Μες στο "μαζί"...

Εκείνη την παλιά μου λύπη καταδίκασα
στου λιμανιού τον άσπρο ανεμόμυλο
αιχμάλωτη αιώνια να γυρίζει....
όλος μου ο κόσμος χώρεσε σε τούτο τον τόπο...
όλα μου τα πολύτιμα κι όλα τ' αγαπημένα
κόκκινα ανθάκια έγιναν πάνω στις βουκαμβίλιες
στους φράχτες των λευκών σπιτιών
κι αφέθηκαν μ' εμπιστοσύνη περισσή
στα τρυφερά φιλιά του ανέμου...
σκαρφάλωσαν
πάνω στους καταγάλανους τρούλους
των εκκλησιών
και με του φεγγαριού
τα ασημένια αντιφεγγίσματα
ανάλαφρα χορεύουν...
Για δες... η αγάπη ύψωσε πανιά...
έγινε το νησί καράβι...
Που πάμε;
Μου είναι αδιάφορο...
ο κόσμος μου όλος χώρεσε μες στο "μαζί"...
όπου κι αν πάμε δε με νοιάζει...

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε ωραία αυταπάτη

Αυτό που έμαθα καλά από παλιά

είναι να εκπαιδεύω τη ματιά μου

να εισχωρεί στις σκληρές επιφάνειες

να σχίζει τις παραπλανητικές συσκευασίες

να τρυπάει τις άκαμπτες επενδύσεις

να διεισδύει στα αδιαφανή περιτυλίγματα

των ανθρώπων...
είναι ευλογία και κατάρα μαζί...

γιατί πονάει κάποιες φορές

ν' ανακαλύπτεις μέσα σε λέξεις 

λέξεις που δεν λέγονται

πίσω από βλέμματα
βλέμματα που δεν φαίνονται 

κάτω από αθώα τάχα αγγίγματα
χτυπήματα που κρύβονται...

πονάει πολύ κάποιες φορές
έστω κι αν είναι τελικά σωτήριο
να εισβάλει σαν οδοστρωτήρας η αλήθεια

κι απότομα κάτω απ' το βάρος της 

κάθε ωραία αυταπάτη να συνθλίβεται...

Μαρία Γασπαράτου

Φως

Αυτή μου η μανία να ψάχνω το φως...
φόρα να παίρνω να σχίζω τα σύννεφα
άφοβα να βουτάω στο σκοτάδι...
την πιο μεγάλη νύχτα να μάχομαι
ώσπου να κερδίσω την αυγή
στον πιο βαρύ χειμώνα να φτιάχνω
το δικό μου μυστικό καλοκαιράκι
με αχτίδες φωτεινές να ντύνω
τις σταγόνες της πιο πυκνής βροχής
να προσπαθώ με πείσμα
και εντελώς παράδοξα να καταφέρνω
τη δύση να την κάνω ανατολή...
Αυτή μου η αδάμαστη μανία...
μοιάζει με έρωτα είν' αλήθεια...
ν' αναζητώ αδιάκοπα του ήλιου το χάδι
να στρέφω με λαχτάρα την ψυχή μου
στο φως...
Ίσως γι αυτό τόσο πολύ αγαπώ
τα ηλιοτρόπια...

Μαρία Γασπαράτου

Πάλι ξεγελάστηκα

Τώρα που τα μεγάλα λόγια
βρήκαν τη θέση τους έξω απ΄το κάδρο
σε μιά γωνιά που βάζω όλα τα άχρηστα
και τα ληγμένα
στέκομαι πάλι ξαφνιασμένη
πέρα για πέρα αδικαιολόγητα...
Όλα τα ψεύτικα
τα καμουφλαρισμένα
όλα όσα στην πορεία μεταλλάχτηκαν
και πια μες στη ζωή μου δε χωράνε
όλα τα έχω κρατημένα...
τίποτα δεν πετώ...
σαν έρχεται μοιραία η στιγμή,
να μου θυμίζουν
πως είναι κάποια πράγματα
που κάποτε τελειώνουν...
να 'μαι υποψιασμένη
σαν δίνω της ψυχής μου τα κομμάτια
ανεξέλεγκτα...
να βάζω φρένο
να 'χω στο νου μιά αμφιβολία
ένα σενάριο αρνητικό
μιά που δεν παύει να υπάρχει
όσο κι αν δεν τολμώ να τη σκεφτώ
άσχημη πιθανότητα...
να μη με βρίσκει απροετοίμαστη
κάθε διαδρομής το τέρμα...
Μάταια...
μπροστά σ' ένα τεράστιο όγκο σκουπιδιών
γι ακόμα μια φορά αναρωτιέμαι
τι έγινε και πάλι ξεγελάστηκα...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα ουράνιο τόξο

Κρατάει χρόνια αυτή η βροχή...

δεν γνωρίζει εποχές,

δεν την νικούν οι λιακάδες...

Χειμώνες, καλοκαίρια, 

οι ίδιες πάντα σκληρές σταγόνες...

Είναι ένα σύννεφο βαρύ

λες κι είναι από ατσάλι,

που όσους ανέμους και να στέλνεις

απτόητο σ' ακολουθεί 

κι ό,τι έχει μέσα του μαζέψει από παλιά,

υγρές σιωπές, 

κραυγές καταρρακτώδεις,

σκέψεις πικρές που στάζουν ερημιά,

πνιγμένα συναισθήματα 

στου χρόνου την ομίχλη,

τ' αφήνει πάνω σου να πέφτουν 

με μανία...

Μα εσύ εκεί... 

παράταιρη φιγούρα μέσα στο καλοκαίρι,

ομπρέλες φτιάχνεις 

από της ψυχής σου τ' αποθέματα 

και με λαχτάρα αναζητάς 

αυτό που άδικα σου στέρησε 

και που σου το χρωστάει ο ουρανός...

ένα ουράνιο τόξο...

μια στάλα φως να ρίξει 

στο δρόμο σου...

Μαρία Γασπαράτου

Μη με ρωτάς...

Μη με ρωτάς γιατί άνθισαν τα σύννεφα
τούτο το δείλι
κι ο ήλιος βιάστηκε
τα πιο γλυκά του χρώματα ν' αφήσει
σ' έναν απίστευτα φιλόξενο ουρανό
που μοιάζει με ζεστή αγκαλιά...
μη με ρωτάς
γιατί φτάνει ντυμένη γιορτινά
απόψε η νύχτα
σαν μάγισσα και σαν θεά
έτοιμη να σκορπίσει θαύματα...
ούτε γιατί νωρίτερα τούτο το απόβραδο
άναψαν τα πιο λαμπρά
που έχεις δει ποτέ σου αστέρια
με μια παράδοξη κι αναίτια προθυμία
χρυσή βροχή να γίνουν και να πέσουν
στο άκουσμα της πιο βαθιάς σου ευχής...
Δεν έχω απάντηση...δεν ξέρω...
μόνο που να...
κάθε φορά που η Αγάπη κάνει υπέρβαση
που υψώνεται πάνω από από μένα
πάνω από σένα
και φτάνει με της νίκης τα φτερά σ' Εμάς
θαρρώ ξαναγεννιέται ο κόσμος
κι όλα ημερεύουν
κι όλα γλυκαίνουν
κι έτσι απλά γίνονται δυνατά
όλα τ' αδύνατα...

Μαρία Γασπαράτου

Θα συνεχίσω...

Περασμένες τρεις...
ρίχνεις μια κλεφτή ματιά
στου τοίχου το ρολόι
με την άκρη του ματιού να δεις
το χαμένο χρόνο
τον κύκλο της άγονης σκέψης
της ψυχής το μάταιο βάδισμα
σε στέπες ερημιάς...
κάτι άσκοπα ανακυκλώνεται
δίχως νόημα...
ακουμπάς την παλάμη
στο μέρος της καρδιάς...
μιά δύναμη που σε εκπλήσσει
επιβιώνει απ' τη δύσκολη μάχη
κι ασταμάτητα καρφώνει
ετοιμόρροπα κομμάτια ζωής...
σε τρελαίνει το ατέλειωτο τακ τακ
η επιμονή με κάθε κόστος να συνεχίσεις...
κι οι λεπτοδείκτες τρέχουν
βιάζεται η νύχτα να φύγει
μα η αυγή δε θα 'ρθει το ξέρεις
πριν σου αποσπάσει την υπόσχεση...
Πέρα στον ορίζοντα κάτι αχνοφαίνεται...
ένα δειλό αναποφάσιστο φως σ' εκβιάζει...
σφίγγεις τη γροθιά
πετάς της νύχτας τα αιχμηρά απομεινάρια
στη φωτιά μιάς απρόσμενης θέλησης
κι αφήνεις το βλέμμα
ν' αγκαλιάσει την πρώτη χλωμή αχτίδα...
"Θα συνεχίσω..." ψιθυρίζεις
κι ο ήλιος ανατέλλει...ελεύθερος...

Μαρία Γασπαράτου

Της θύμησης μου το καράβι

Δεν είναι οτι κουράστηκα
μέσα σε νύχτες αφέγγαρες 
της μνήμης μου σκόρπια κομμάτια
να βυθίζω,
να ψάχνω δίχως στ' αλήθεια να 'χω
καμιά προοπτική
το φως να βρω κάποιας που από το μένος
ενός άδικου καιρού διασώθηκε χαράς,
ν' αναζητώ μέσα από θυμωμένους
κι εκδικητικούς χειμώνες
στο δείλι ενός καλοκαιριού
την αγκαλιά μιάς μάνας θάλασσας,
μιάς άνοιξης τη μυρωμένη αυγή
να αφήνεται σαν ρόδινο φιλί
σε χείλη αφίλητα
και σαν εκπλήρωση ευχής,
δεν είναι οτι κουράστηκα να προσπαθώ
να βρω ένα νόημα σε μια ασαφή
και ομιχλώδη διαδρομή,
μιάς εποχής δυσνόητης να λύσω
το μπλεγμένο κουβάρι... 
είναι που στέλνω έτσι απερίσκεπτα
με μια εγκληματική κι άστοχη ελπίδα
της θύμησης μου το καράβι
σε μια αλλόκοτη και άγρια ξενιτιά
κι όταν λεηλατημένο βάναυσα
επιστρέφει
μετρώ κάθε φορά κι άλλες απώλειες..

Μαρία Γασπαράτου

Ένας Παράδεισος μακριά...

Όσες φορές σε αναζήτησα
χάθηκα σε λάθος δρόμους
σε μονοπάτια που οδηγούσαν
σε αδιέξοδα
σε δειλινά που με παραπλανούσαν
πως ήταν τάχα ανατολές
κι αντί τον ήλιο ν' ανταμώσω
αντάμωνα τη νύχτα...
Όσες φορές πίστεψα πως σε βρήκα
ήσουν για μένα πόρτα κλειστή
συρτάρι κλειδωμένο
βιβλίο με σελίδες αδειανές
αέρας που πριν νιώσω το άγγιγμά του
με προσπέρναγε γοργά...
μια αδειανή κορνίζα
μια έρημη γη...
Όσες φορές σε αναζήτησα
τόσες σε αμφισβήτησα...
δεν ήσουν πουθενά...
ίσως και να 'σαι τελικά
μια σκέψη στο μυαλό μου
μια κατασκευασμένη εικόνα της ψυχής
μια ουτοπία
ένας Παράδεισος μακριά
που δεν αξίζω...

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο να βλέπω τη θάλασσα...

Μόνο να βλέπω τη θάλασσα...
να ταξιδεύω στο πήγαινε - έλα των κυμάτων
στη μπλε απέραντη έκταση
στις αποχρώσεις της που κάθε τόσο αλλάζουν
με του ουρανού τα χίλια πρόσωπα
με του καιρού τ' αδιάκοπα παιχνίδια...
τον άνεμο να βλέπω
επάνω στην υγρή της ράχη να ξεψυχάει...
να μοιάζει η δροσερή πνοή του
με το ύστατο φιλί κάποιου αυτόχειρα
σε μια άστατη και άπιαστη αγάπη
έτσι που ασήμαντο να δείχνει
ό,τι δικό μου με βαραίνει...
κι όταν νυχτώνει
στα καθρεφτίσματα να χάνομαι
της αργυρής σελήνης
πάνω στο σκούρο βραδινό της φόρεμα
που σε μιά μελωδία φανταστική λικνίζεται
κάποιου αόρατου συνθέτη...
ν' ακούω του νερού τα ψιθυρίσματα
το πιο γλυκό κι αθώο παραμύθι
να νανουρίζει τα άδικα
και με ευκολία απίστευτη να τα κοιμίζει...
Μόνο να βλέπω τη θάλασσα...
σ' ένα λιμάνι
σε κάποιο βράχο
σ' ένα ακρωτήρι...
τι σημασία έχει...
μόνο αυτό με νοιάζει...
να μπαίνει στην ψυχή μου η αρμύρα της
να καίει ότι πονάει
κι ότι με καίει να το σβήνει...

Μαρία Γασπαράτου

Θα θελα να 'μαι...

Θα 'θελα να 'μαι στα πρωινά σου
του ήλιου η πρώτη χρυσή αχτίδα
χάδι ζεστό στο πρόσωπο σου
να σε ξυπνάω απαλά
κι όταν ανοίγεις τα βλέφαρα σου
να 'ναι το βλέμμα σου μία παγίδα
σαν πεταλούδα να φυλακίζομαι
στην ακριβή σου πρώτη ματιά

Θα 'θελα να 'μαι στα καλοκαίρια σου
ο πρώτος μήνας...να 'μαι ο Ιούνης...
δίχως εμένα το καλοκαίρι να ξεκινήσει 
δε θα μπορεί
να με προσμένεις όλο λαχτάρα
να ξαναγίνεσαι πάλι μικρούλης
να ξανανιώνεις στην αγκαλιά μου
να νιώθεις μέσα σου μικρό παιδί

Κι αν ότι θα 'θελα για σένα να 'μαι
μοιάζει σενάριο φανταστικό
κι αν ακατόρθωτα όλα φαντάζουν
κι εγώ ανόητη -πολύ φοβάμαι-
όσα δε γίνονται δε με πειράζουν
είμαι η αγάπη σου κι είναι αρκετό...

Άλλος ένας Ιούνης

Άλλος ένας Ιούνης

την αυλαία ανοίγει για ένα έργο χαράς...

αμφιβάλλεις...

μα ελπίζεις σ' ένα όμορφο τέλος...

λες κι ανοίγει μιά πόρτα 

που βγάζει στο φως 

χαμηλή και στενή

που όμως εύχεσαι να την περάσεις...

άλλος ένας Ιούνης...

με κανέναν δε μοιάζει...

σαν μικρό ντροπαλό αγγελάκι
απ' το χέρι σε παίρνει δειλά...
Πού σε πάει;
Κάτι νιώθεις στον κόσμο πως άλλαξε...

κάτι ύπουλο στην ελπίδα σου κόντρα
αντιδρά
και τον ήλιο προσπαθεί να σκεπάσει...
μη δειλιάσεις...
στου Ιούνη ανέβα τα ανοιγμένα φτερά...
σε προσμένουν πολλά
στων γλυκών ξεχασμένων σου ονείρων
τις πιο όμορφες θάλασσες...

Μαρία Γασπαράτου

Να μου μιλάς...

Να μου μιλάς για τα ταξίδια σου 

τα μυστικά

αυτά που δίχως καν να με ρωτάς

μαζί με παίρνεις...

για της αγάπης σου τ' αγέρωχα καράβια

που κάθε δειλινό σαλπάρουν

απ' της ψυχής σου το λιμάνι

γι άγνωστα πέλαγα...

για τις φωτιές να μου μιλάς 

που σιγοκαίνε

και που φουντώνουν με μιά λέξη μόνο

με μιά ανάμνηση 

μ' ένα χαμόγελο

που δεν κατάφεραν 

οι ξαφνικές κατά καιρούς

και άγριες βροχές

να σβήσουν...

να μου μιλάς όχι για μένα ΄

ούτε για σένα...

για μας να μου μιλάς...

να καταρρέουν 

σαν ετοιμόρροπα ερειπωμένα σπίτια 

οι ανερμήνευτες σιωπές

ν' ανθίζουν οι σκέψεις μου

να βλέπω να 'ρχεται λαμπρό 

μέσα απ' βλέμμα σου

το "αύριο" 

σαν καλοκαίρι...

Μαρία Γασπαράτου

Αργησες...

Στους δρόμους των μεγάλων αποφάσεων
έδυσε προ πολλού ο ήλιος...
χάθηκαν μες στο σκοτάδι οι ορίζοντες
κι οι ώρες παραταγμένες
σαν στρατιώτες σε πεδίο βολής
στοχεύουν και πυροβολούν
τα αλλοτινά σου σχέδια...
θανάσιμα πληγώνουν το όνειρο...
Άργησες..
κι εκείνο το ταξίδι που λογάριαζες
έχει από καιρό ματαιωθεί
τα τρένα κουράστηκαν
ερήμωσε ο σταθμός...
εσύ αργοπορημένος επιβάτης
μάταια περιμένεις
μια ανακοίνωση αναχώρησης
ένα σφύριγμα από μακριά
ένα σημάδι ζωής
κι η νύχτα μέσα σου
χυμένη σα μελάνι
σβήνει απ' την ψυχή σου
κάθε προσδοκία...

Μαρία Γασπαράτου

Στάσου για μια στιγμή στο φως...

Στάσου εκεί
στο φωτεινότερο σημείο του μυαλού μου
αυτά που δεν κατάφερνα να δω επιτέλους
να κοιτάξω
κουράστηκα χλωμά αστέρια να καρφώνω
στο σκοτεινό σου ουρανό...
στάσου για λίγο
στο πιο διάφανο σημείο του μυαλού μου
εκεί που αποκαλύπτονται οι αλήθειες
που οι παραλείψεις και τα λάθη
δεν βρίσκουν τόπο να κρυφτούν
να δω καλά το πρόσωπό σου
τις λεπτομέρειες να προσέξω
δίχως να δειλιάσω
στα μάτια και στα χείλη σου
μηνύματα και κώδικες ν' αποκρυπτογραφήσω
χωρίς να φοβηθώ...
στάσου για μια στιγμή στο φως...
μη βιάζεσαι τόσο πολύ να φύγεις
κάτι μου λέει πως ετούτη τη φορά
θα φύγω πρώτη εγώ...

Μαρία Γασπαράτου

Όταν γυρίσει ο άνεμος

Όταν γυρίσει ο άνεμος,
όταν στο βάθος των παράλληλων δρόμων
σαν από θαύμα βρεθεί μιά ένωση,
όταν στον ίδιο ουρανό μέσα από σκέψεις κοινές
θα πετάμε τις νύχτες
και δε θα είναι από κερί
φτιαγμένα τα φτερά μας
να λιώνουν λίγο λίγο κάθε ανατολή,
όταν οι λέξεις μου
θα βρίσκουν μέσα σου ένα δρόμο
δίχως εμπόδια χωρίς διακλαδώσεις
και σήματα απαγορευτικά
ευθύ και ανοιχτό
σαν φωταγωγημένη λεωφόρο
να μη χάνονται...
να ταξιδεύουν πάνω της 
και με ευκολία να φτάνουν στην ψυχή,
όταν κάποια ευλογημένη άνοιξη
καθώς θα φεύγει
δε θα 'χει αφήσει πίσω της ούτε ένα δάκρυ,
τότε...ίσως να βρουν ξανά για μας
το αλλοτινό τους άρωμα τα καλοκαίρια

Μαρία Γασπαράτου

Ήσουνα εσύ

Στης μνήμης τα καλέσματα άφησα την ψυχή μου
να ταξιδέψει νοερά σε μέρη αλαργινά
και δε λογάριασα η τρελή κάποια παλιά πληγή μου
που με πονάει αβάσταχτα στο χάδι του Νοτιά

Κι ενώ βαρκάδα έκανα σε χρόνια περασμένα
με οδηγούσαν στα βαθιά νύμφες και ξωτικά
σ' ένα λιμάνι μ' έβγαλαν μ' άλλα σκαριά δεμένα
που μες στους χάρτες αν κοιτάς δε θα 'βρεις πουθενά

Σε μια παράξενη μικρή θλιμμένη πολιτεία
κι ήτανε σούρουπο βαθύ κι έπεφτε σκοτεινιά
μ' όνειρο έμοιαζε κακό με τρόμου ιστορία
με παραμύθι που ποτέ δε λένε σε παιδιά

Ερείπια και χαλάσματα σπίτια παλιά και άδεια
και αδιέξοδα στενά που 'μοιαζαν φυλακές
ενώ σφυρίζανε μακριά κουρσάρικα καράβια
και γύρω μου ακούγονταν αλλόκοτες φωνές

Μα ξάφνου κάποιος μ' άρπαξε στη θάλασσα με ρίχνει
κι έκανε βάρκα το κορμί το χέρι του κουπί
στο σήμερα με γύρισε όπου η ζωή μου ανήκει
μέσα μου ξέρω αγάπη μου πως ήσουνα εσύ

Μαρία Γασπαράτου

Στη δική μου ελευθερία

Δε θέλω άλλο να ανιχνεύω απουσίες
να ερμηνεύω μηνύματα ασαφή
να μετρώ τα κενά
ανάμεσα σε σήματα αμφίβολα
να ψάχνω την καλή πλευρά
να ξύνω τη σκουριά
τα δάχτυλά μου να ματώνω
να βρω κάτω απ' το σκόπιμα εμφανές
τα ίχνη κάποιας διφορούμενης αλήθειας...
ν' αποτινάξω θέλω
από τη σκέψη μου κι απ΄την ψυχή
τα εθιστικά δεσμά
κάθε παραισθησιογόνας αυταπάτης...
να ησυχάσω θέλω...
ν' αποσυρθώ
στης μοναξιάς μου το ξεκάθαρο
και έντιμο τοπίο
εκεί που είναι το μαύρο μαύρο
και το λευκό λευκό
χωρίς ομίχλη κι ακαθόριστες σκιές
χωρίς ελπίδες και δίχως προσμονές
μες στη δική μου
την αδιαμφισβήτητη ελευθερία...

Μαρία Γασπαράτου

Γαλάζια γιασεμιά

Στην αγκαλιά σου άνθισαν
γαλάζια γιασεμιά
και πριν να φύγει η άνοιξη
διάλεξε το τραγούδι της
ν' αφήσει στη φωνή σου
δε μ' ενδιαφέρει διόλου
που έφτασε ο Μάης κιόλας
στα μισά
και μια εποχή που δε τη ζήσαμε όπως θα πρεπε
τελειώνει...
η αγάπη μες στα μάτια σου
γιορτάζει
ανθίζει
απλώνεται...
είναι η ανάσα σου πνοή
λεμονανθών και κρίνων...
κι αλήθεια...
δε μ' αφορούν καθόλου οι εποχές...
κοντά σου πάντα
κάθε χαμένη μου άνοιξη θα βρίσκω...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα άδειασμα...

Ένα άδειασμα έμεινε...
σαν ουρανός δίχως αστέρια
μια νύχτα ανοιξιάτικη
που με το σκότος αγκαλιάζεται η σιωπή
κι απ΄τον σφοδρό τους έρωτα
γεννιούνται εφιάλτες...
ένα άδειασμα...
σαν θάλασσα δίχως βυθό
δίχως νησιά
χωρίς λιμάνια
μόνο μ' ένα λευκό
να ταξιδεύει πάνω της καράβι
σ' ένα τοπίο που δεν έχει τέλος
ούτε αρχή...
δεν ξεχωρίζω πως προέκυψε...
έπειτα από τι...
από μια αναπόφευκτη παραίτηση
η από μια διαπίστωση πικρή...
αδιάφορο...
όταν ό,τι αξίζει πνίγεται
μες στην αμφιβολία
όταν του αύριο οι εγγυήσεις
ύποπτες μοιάζουν και πλαστές,
τις νύχτες
μέσα στων αναπάντητων
την αιχμηρή αγκαλιά
πεθαίνουν
και τα τελευταία άλλοθι...

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο ένα σου χαμόγελο

Κι αν δεν μπορώ να σου χαρίσω το όνειρο
μπορώ μιά νύχτα
που στο όνειρο να σ' οδηγεί
να σου χαρίσω
κι αν δε μπορώ να σου χαρίσω θάλασσες
μπορώ ένα βλέμμα
να ταξιδεύεις μέσα του γλυκά
να σου χαρίσω
κι αν δε μπορώ να σου χαρίσω το άπειρο
μπορώ μιά αγάπη
που το  άπειρο εντός της να χωρά
να σου χαρίσω...
κι εγώ δε θέλω τίποτα...
μόνο ένα σου χαμόγελο...
ουράνιο τόξο..
ανεμόσκαλα..
ψηλά ν' ανέβω...
μήπως και φτάσω τη χαμένη μου χαρά...

Μαρία Γασπαράτου

Υπέρτατη αγάπη

Ασφαλώς και είναι η μάνα
πάνω απ' τη γυναίκα...
κι όλα παραμερίζονται
κι όλα καλύπτονται
απ' την υπέρτατη αγάπη
που δε γνωρίζει εγωισμούς,
ούτε και όρια,
που συγχωρεί τα πάντα,
που μόνο της σκοπό έχει την προσφορά
κι είναι αυτονόητη
κάθε πράξη αυταπάρνησης,
που οι άλλοι θα την πουν "θυσία"...
Κι η μάνα που είναι πάνω απ' τη γυναίκα,
ούτε λουλούδια, ούτε δώρα δεν χρειάζεται...
δεν είναι αυτά που έχει ανάγκη...
μόνο ένα βλέμμα αναγνώρισης,
μια αγκαλιά,
δυο λόγια αγάπης,
μια μέρα καθημερινή,
μια οποιαδήποτε εποχή,
να νιώθει πάντα
κι όχι μονάχα κάθε Μάη, πως αξίζει
και πως για ό,τι περισσότερο
κι απ' τη ζωή της αγαπά,
σημαίνει κάτι...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα μπουκέτο στίχους

Θα σε βρω ξανά
μες στις παλιές φωτογραφίες
στις ανεξίτηλες από το χρόνο αναμνήσεις
στα όρια του ανύπαρκτου
και του υπαρκτού
σε λέξεις σου παλιές
που σαν καμπάνες αναστάσιμες
ηχούν από μακριά
και μέσα τους καρποφορεί ακόμα η αγάπη
σε λεπτομέρειες μικρές
που μείνανε στη μνήμη μου αναλλοίωτες
στις αποχρώσεις μες στο βλέμμα σου
της πίκρας μα και της χαράς
σε απλές σου καθημερινές κινήσεις
στο γάργαρο γέλιο σου
και στη σκιά μέσα στα μάτια σου
κάποιας που δεν μπορούσες να παλέψεις
μοναξιάς...
θα σε βρω ξανά...
στο όνειρό μου που θα ρθείς
τα ξημερώματα...
κάτι να σου χαρίσω θέλω...
ένα μπουκέτο στίχους έστω...
της ψυχής...

Μαρία Γασπαράτου

Το χάδι σου

Να 'ταν το χάδι σου από σύννεφα
φτιαγμένο
να μπαίνω μέσα του απαλά
και να βουλιάζω
κι όταν μ' αφήνεις να γίνομαι
βροχή...
κι εσύ να γίνεσαι λουλούδι
διψασμένο
τα πέταλά σου και τα φύλα
να χορεύουν
με της αγάπης μου τις διάφανες σταγόνες...
με τη ζωή...
ν' αποζητάς το μεταξένιο άγγιγμά μου
να ξεδιψάς
να χαίρεσαι
να ομορφαίνεις
να λαχταράς με την ψυχή μου ν' ανταμώνεις
κάθε στιγμή...

Μαρία Γασπαράτου

Ο πόνος των πουλιών

Έχεις ποτέ σου νιώσει
τον πόνο των πουλιών
σαν από μια κακή στιγμή
τσακίσουν το φτερό τους;
Δεν βγάζουν άχνα...
μόνο στα χέρια σου αν τύχει κάποιο
και κρατήσεις
στο χτύπο της μικρής καρδούλας του
ίσως αισθανθείς
το κλάμα της ψυχής του...
Είναι κι αυτοί που αθόρυβα πονούν
δίχως κραυγές και δίχως ουρλιαχτά
δίχως παράπονο και δίχως δάκρυα
κι είναι ο πόνος τους ασύλληπτος
αβάσταχτος
βαθύς
κι ας μη τον νιώθεις...
γιατί βουβά πονούν
όπως βουβά πονάνε τα πουλιά...

Μαρία Γασπαράτου

Φτάνει να θες...

Έχουν τις δικές τους φωνές οι σιωπές

τις δικές τους εικόνες
φτάνει να είσαι έτοιμος να δεις
και να ακούσεις...

κι απόψε
με μια θέληση αδάμαστη
και μια ανάγκη επιτακτική

με δύναμη έσπρωξα
τα κατασκευασμένα μου
πολύχρωμα εμπόδια

όγκους κακόβουλων ελπίδων
και πόθων ευσεβών

που με το πρόσχημα πως ήθελαν

τα μάτια μου να σώσουν

εδώ και κάμποσο καιρό
μου κρύβανε το φως...

κι έπειτα τόλμησα...πήγα κοντά

ακούμπησα στο τίποτα το αυτί μου

και άκουσα τα πάντα...
τώρα πια έμαθα μακριά από ψευδαισθήσεις
οτι πολλά μπορούν
και να σου πουν και να σου δείξουν οι σιωπές
φτάνει να θες
και να τα δεις και να τ' ακούσεις...

Μαρία Γασπαράτου

Ψυχές ελεύθερες

Έστειλε η άνοιξη το Μάη
το τελευταίο της παιδί
με μια απόχη από κόκκινο μετάξι
χαμόγελα να πιάσει
ματιές γεμάτες ήλιους, κάμπους, θάλασσες
χέρια γεμάτα κρίνα, ρόδα, παπαρούνες
ψυχές ελεύθερες
που σαν τις πεταλούδες θα πετούν
από ομορφιά σε ομορφιά
να της τα πάει δώρο
αντίτιμο για όσα άργησαν
να νιώσει πως δεν ήρθε μάταια τελικά
και πως πριν φύγει πρόλαβε
ν' αφήσει στην ψυχή μας
τ' αχνάρια της
σπόρους ζωής να σπείρει
να λύσει τα δεμένα φτερά μας
στα μάτια μας να δει επιτέλους
ν' ανθίζει η χαρά...

Μαρία Γασπαράτου

Καλό μήνα σε όλους, με υγεία, αγάπη, ελπίδα!!!

Κάτι βαρκούλες

Είναι κάτι βαρκούλες χάρτινες μικρές...
αφήνονται να πλέουν στα ρηχά
από αδέξια παιδικά χεράκια...
χάνονται άδοξα κάποιες φορές
σχεδόν ντροπιαστικά
όταν σε μιά κίνηση άστοχη
κολλούν και διαλύονται στη λάσπη
κι άλλοτε πάλι
κάποιου κύματος η απρόβλεπτη ορμή
χωρίς κανένα έλεος τις συνθλίβει....
στη σύντομη ζωή τους
φαντάζονται ταξίδια
πέλαγα μακρινά
κι ορίζοντες
που δε θα φτάσουνε ποτέ...
Είναι κάτι βαρκούλες χάρτινες μικρές
δίχως ελπίδα
που πλέουν μόνο στα ρηχά...
σαν πέφτει ο ήλιος ονειρεύονται
πως ίσως γίνουν κάποτε καράβια...

Μαρία Γασπαράτου

Κι όμως...

Κι όμως...
υπάρχουν λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ
στεναγμοί που κρύφτηκαν
πίσω από χαμόγελα βεβιασμένα
δάκρυα που να κυλήσουν δεν αφέθηκαν
και βιαστικά επιστρέψαν στην ψυχή
καρδιάς κομμάτια
κεφάλαια ζωής
που δε μοιράστηκες ποτέ σου με κανένα
νύχτες και μέρες ατόφιας μοναξιάς
ώρες σιωπής
κι ώρες που μίλαγες με δαίμονες κι αγγέλους
σκέψεις κρυφές
εικόνες δικές σου
λάθη θυσίες ενοχές
μάχες που έδωσες και που δεν έμαθε κανείς
φόβοι ανομολόγητοι
σκιές απ' τα παλιά
μυστικά
που μέσα σου θα μείνουν κλειδωμένα...

Μαρία Γασπαράτου

Είμαι εδώ

Ευχαριστώ πολύ τον καλό μου φίλο Νίκο Βρεττό
για την υπέροχη σύνθεση της εικόνας και για την έμπνευση!!!

Όπου κι αν πήγα
έσερνα μαζί με τα ελάχιστά μου υπάρχοντα
τα σιδερένια μου βαρίδια
στα χέρια και στα πόδια μου
στα στάσιμα όνειρά μου
κι άλλαζε πάντοτε μοιραία ο προορισμός
καθώς με τράβαγε μέσα από τρένα
αεροπλάνα και καράβια
σαν μαγνήτης
κάποιος χειμώνας που την άνοιξη
δεν γνώρισε ποτέ...
κι όσο κι αν φάνταζαν μπροστά μου προσιτά
τα καλοκαίρια
πάντα το δρόμο μου υπονόμευε
μιά απρόβλεπτη βροχή...
Και πια βαρέθηκα...
δεν κάνω σχέδια
δεν κλείνω θέσεις
δεν αγοράζω εισιτήρια...
στον ουρανό στρέφω το βλέμμα...
"Είμαι εδώ..." φωνάζω
"Δε πρόκειται ξανά τα σύννεφα να σκάψω...
κουράστηκα να κυνηγώ τον ήλιο...
αν θέλει ας έρθει εκείνος να με βρει...

Μαρία Γασπαράτου

Τώρα που πέρασε η γιορτή

Τώρα που πέρασε πια η γιορτή
έτσι όπως πέρασε..
με τα τραγούδια των απωθημένων
και με των ανικανοποίητων το χορό,
μια αίσθηση άφησε "μισού"
κάτι ανολοκλήρωτο να αιωρείται
πάνω απ' τα στρωμένα τραπέζια
με των αντοχών μας τα διαλυμένα υπολείμματα...
ένα πήγαινε έλα αποσυντονίζει την ψυχή
ένα πίσω μπρος
σαν κυλιόμενη σκάλα χαλασμένη
που πριν προφτάσει να σε πάει στην κορυφή
αστραπιαία πάλι κάτω σε γυρίζει..
κάτι χάθηκε ανεπιστρεπτί
κι ενώ σταδιακά αποδυναμώνεται
η αυθυποβολή
πως όλα ήταν καλά καμωμένα
αφήνομαι ελεύθερη
δίχως προσχήματα
τη θυμωμένη αλήθεια μου να γαληνέψω
στου ανοιξιάτικου αυτού δειλινού
την απαλή αγκαλιά...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα κλαδάκι ελπίδας

Μέρα λαμπρή ξημέρωσε...
βγήκε ένας ήλιος γελαστός
σαν πρόσωπο μωρού
που μόλις ένιωσε
στα χρυσαφένια του μαλλιά
του ουρανού πατέρα του το χάδι
κι είναι η μέρα γλυκιά
κι είναι παντού διάχυτη
μιά αιφνίδια αγάπη
σαν τρυφερή αποκάλυψη
σαν δώρο που άργησε
μα επιτέλους έφτασε
στα κουρασμένα χέρια
κάποιου που πρόσμενε καιρό
θλιμμένου παραλήπτη
γεμίζοντάς τον με χαρά.
Ανάσταση!
Σαν ρόδα κόκκινα άνθισαν
στης αυγής το κατώφλι
ουράνιες υποσχέσεις...
και να...κάποιο χελιδονάκι
στάθηκε να ξαποστάσει
πάνω στης εκκλησιάς
τον πέτρινο σταυρό
στο ράμφος του κρατώντας
ένα καταπράσινο κλαδάκι ελπίδας...

Μαρία Γασπαράτου

Πικρή Παρασκευή

Παρασκευή των πόνων και των θρήνων...

ακούγεται απ' τα βάθη των αιώνων

μιας μάνας η κραυγή

κι ένα "γιατί" -χολή και ξύδι-

για κάποιες που επιμένουν συνειδήσεις

και σαν παράταιρα λευκά κρινάκια 

αντέχουν

σ' ένα κόσμο στεγνό

που από αγάπη κι από δάκρυα στέρεψε...

Παρασκευή των ενοχών και των θανάτων

πικρή Παρασκευή...

Πόσο μεγάλη πόσο αγνή πόσο αληθινή

θα πρέπει να 'ναι η συγγνώμη

ψηλά ν' ανέβει

Θεό να βρει να εισακουστεί 

να φτάσει ως την ψυχή μας

μιά που θα την αξίζουμε Ανάσταση;

Μαρία Γασπαράτου

Έναν απέραντο ουρανό...

Άραγε αρκεί ένα παράθυρο
να ξεχυθούν και να πετάξουν
τα μεθυσμένα απ' τη λαχτάρα ποιήματα;
Να βρουν τη μουσική του κόσμου
μέσα από τα απριλιάτικα τριαντάφυλλα
κι από τα μυρωμένα γιασεμιά
ψαλμοί να γίνουν
ανέμου ψιθυρίσματα
κύματα πελαγίσια
κεριών χρυσές φλογίτσες
που γιορτινά θα τρεμοπαίζουν
την Ανάσταση
σε κάποιο ολόλευκο νησιώτικο ξωκκλήσι...
Τα μεθυσμένα απ' τη λαχτάρα ποιήματα...
παραπατούν σκοντάφτουν
πάνω σε τοίχους τζάμια κάγκελα
σωριάζονται
σηκώνονται ξανά
ζητούν να δραπετεύσουν...
άραγε αρκεί ένα παράθυρο
να βρουν έναν απέραντο ουρανό
να ταξιδέψουν;

Μαρία Γασπαράτου

Θα ρθει μιά ανατολή

Θα 'ρθει μιά ανατολή χωρίς ομίχλη
και δίχως σύννεφα...
θ' ανθίσουν ξανά τα ηλιοτρόπια...
τα όμορφα ξανθά κεφάλια τους
με ανακούφιση θα στρέψουν στον ήλιο...
σε μια ιερή μυσταγωγία θα μεταλάβουν
το πολυπόθητο φως...
θα έχει φύγει η νύχτα και κάθε τι σκοτεινό
θα χαίρονται όλα γύρω
κάπου μακριά κι εσύ θα χαίρεσαι...
σ' ένα άσπρο σύννεφο σαν γλάρο
θ' αφήσεις το γλυκό χαμόγελό σου
να ταξιδέψει
σαν ευλογία και σαν ευχή
να φτάσει ως τον ουρανό μου
να ντύσει τη στεγνή ψυχή μου
με αύρα καλοκαιρινή
απ' της δικής σου της ψυχής
τη θάλασσα
ενώ η αγαπημένη σου φωνή
σαν μέσα από ένα όνειρο
θα ψιθυρίσει:
"Αυτό ήταν... μη φοβάσαι πια...
ξημέρωσε...".

Μαρία Γασπαράτου

Μια γκρίζα σκοτεινή γραμμή

Πάνω στους ανθισμένους δρόμους
των ονείρων μου
περπάτησες
κι άφησες μια γκρίζα σκοτεινή γραμμή
σαν πινελιά ατάλαντου ζωγράφου
στραβή και άχαρη
σαν χαρακιά αδέξιου χορευτή
πριν απ την πτώση πάνω στον πάγο...
με κούρασαν αυτές οι μεταμεσονύκτιες
επισκέψεις σου...
σαν φάντασμα και σαν αερικό
τρομάζεις τα όνειρα
κι ότι καλό σαν προσδοκία και σαν ελπίδα
ζυγώνει το αύριο
το διώχνεις...
με το αιχμηρό σου βλέμμα
χαράζεις ουλές από παλιές πληγές
καινούρια σημάδια αφήνεις
και φεύγεις το χάραμα
όμηρο κρατώντας το χρόνο...
κι εγώ σαν χαμένη την ώρα κοιτώ
κι είναι τόσο παράδοξο...
την ίδια στιγμή που ο ήλιος αγγίζει το σήμερα
με δάχτυλα κρύα μ' αγγίζει η νύχτα....

Μαρία Γασπαράτου

Μπροστά σ' ένα παράθυρο

Φοβάμαι μόνο μην έρθει η στιγμή
που πια δε θα με νοιάζει...
που θα μου είναι αρκετό
ν' ανοίγω την κουρτίνα
να ονειρεύομαι τα δειλινά
πώς χάνεται μέσα στη θάλασσα ο ήλιος
πίσω από το απέναντι βουνό
και πώς τα πρωινά
οι πρώτες του χλομές αχτίδες
αγκαλιάζουν
των σπιτιών τα ανατολικά παράθυρα.
Φοβάμαι μήπως έρθει η στιγμή
που θα αρκούμαι να φαντάζομαι
πώς ζούνε οι άνθρωποι
πίσω απ' τις κλειδωμένες πόρτες
ενώ να 'χω μαζί τους κάποια επαφή
καθόλου δε θα μ' ενδιαφέρει...
που θα 'ναι όλος ο κόσμος μου εδώ
σε λίγα τετραγωνικά κλεισμένος
και θα μ' αρέσει
αφού μ' αυτό θα νιώθω ασφαλής.
Μα απ' όλα περισσότερο φοβάμαι
μη συνηθίσω έτσι
να βλέπω τη ζωή μπροστά σ' ένα παράθυρο
να φεύγει...

Μαρία Γασπαράτου

Χειμωνιάζει ξανά

Έρχομαι και ξανάρχομαι...
χτυπώ τη θύρα σου
αφήνω τα ίχνη μου
σκορπιέμαι στην άδεια σου γη
σαν δέντρο φθινοπωρινό
που κάποιας μάταιης προσμονής ο άνεμος
το ξεγυμνώνει
κι εσύ δεν βλέπεις
δεν ακούς
δεν υποπτεύεσαι...
μια άνοιξη τυφλή με προσπερνάει...
αλλού θα σταθεί
σ' άλλους τόπους θ' ανθίσει
κι εδώ...χειμωνιάζει ξανά...

Μαρία Γασπαράτου

Το χαμένο κλειδί

Στέκομαι εδώ...
στο κέντρο μιάς απροσδιόριστης λύπης...
προσπαθώ να δω το σχήμα της
τις δυσδιάκριτες αποχρώσεις της
να ψηλαφίσω την υφή της
να δοκιμάσω την αντοχή της
να την πάρω στα χέρια μου
να μετρήσω το βάρος της
ν' αφουγκραστώ τις μακρινές κραυγές της
να βρω την πηγή των δακρύων της
την αρχή της...
κι έπειτα
να πιάσω τα σκούρα της νήματα
να την ξηλώσω λίγο λίγο
να λύσω ότι κρατάει δέσμια τη χαρά...
εδώ...
στο κέντρο μιάς απροσδιόριστης λύπης
μαζεύω εικόνες
σημάδια
τόπους
ονόματα...
ψάχνω το χαμένο κλειδί
ν' ανοίξω διάπλατα την κλειδωμένη πύλη
να μπει μ' όλης της άνοιξης τους ήλιους
ελεύθερος ο Απρίλης...

Μαρία Γασπαράτου

Αυτός ο Απρίλης

Αυτός ο Απρίλης θα 'ναι αλλιώτικος
κανένας δε θα τον προϋπαντήσει...
στους άδειους δρόμους θα γυρίζει
θα ψάχνει κάποια παρουσία
ένα χαμόγελο
ένα τραγούδι...
Τίποτα..
Χαμένος θα περιπλανιέται
σε πόλεις έρημες
και σε μοναχικά τοπία...
ανύποπτος και τρομαγμένος
ίχνη ζωής θα γυρεύει
κάπου ν' αφήσει τα δώρα της άνοιξης...
δε θα τον ανταμώσεις στα λιβάδια
στα πάρκα και στις παραλίες
μα μη σε νοιάζει...
θα τον δεις...
βγες στο παράθυρο
προσκάλεσέ τον
την πόρτα άνοιξε
να βρει φιλόξενες καρδιές και να περάσει...
αυτός ο Απρίλης θα 'ναι αλλιώτικος...
θα 'ρθει εκείνος να σε βρει
και θα γεμίσει την ψυχή σου με ελπίδες...

Μαρία Γασπαράτου