Να μου μιλάς...

Να μου μιλάς για τα ταξίδια σου 

τα μυστικά

αυτά που δίχως καν να με ρωτάς

μαζί με παίρνεις...

για της αγάπης σου τ' αγέρωχα καράβια

που κάθε δειλινό σαλπάρουν

απ' της ψυχής σου το λιμάνι

γι άγνωστα πέλαγα...

για τις φωτιές να μου μιλάς 

που σιγοκαίνε

και που φουντώνουν με μιά λέξη μόνο

με μιά ανάμνηση 

μ' ένα χαμόγελο

που δεν κατάφεραν 

οι ξαφνικές κατά καιρούς

και άγριες βροχές

να σβήσουν...

να μου μιλάς όχι για μένα ΄

ούτε για σένα...

για μας να μου μιλάς...

να καταρρέουν 

σαν ετοιμόρροπα ερειπωμένα σπίτια 

οι ανερμήνευτες σιωπές

ν' ανθίζουν οι σκέψεις μου

να βλέπω να 'ρχεται λαμπρό 

μέσα απ' βλέμμα σου

το "αύριο" 

σαν καλοκαίρι...

Μαρία Γασπαράτου

Αργησες...

Στους δρόμους των μεγάλων αποφάσεων
έδυσε προ πολλού ο ήλιος...
χάθηκαν μες στο σκοτάδι οι ορίζοντες
κι οι ώρες παραταγμένες
σαν στρατιώτες σε πεδίο βολής
στοχεύουν και πυροβολούν
τα αλλοτινά σου σχέδια...
θανάσιμα πληγώνουν το όνειρο...
Άργησες..
κι εκείνο το ταξίδι που λογάριαζες
έχει από καιρό ματαιωθεί
τα τρένα κουράστηκαν
ερήμωσε ο σταθμός...
εσύ αργοπορημένος επιβάτης
μάταια περιμένεις
μια ανακοίνωση αναχώρησης
ένα σφύριγμα από μακριά
ένα σημάδι ζωής
κι η νύχτα μέσα σου
χυμένη σα μελάνι
σβήνει απ' την ψυχή σου
κάθε προσδοκία...

Μαρία Γασπαράτου

Στάσου για μια στιγμή στο φως...

Στάσου εκεί
στο φωτεινότερο σημείο του μυαλού μου
αυτά που δεν κατάφερνα να δω επιτέλους
να κοιτάξω
κουράστηκα χλωμά αστέρια να καρφώνω
στο σκοτεινό σου ουρανό...
στάσου για λίγο
στο πιο διάφανο σημείο του μυαλού μου
εκεί που αποκαλύπτονται οι αλήθειες
που οι παραλείψεις και τα λάθη
δεν βρίσκουν τόπο να κρυφτούν
να δω καλά το πρόσωπό σου
τις λεπτομέρειες να προσέξω
δίχως να δειλιάσω
στα μάτια και στα χείλη σου
μηνύματα και κώδικες ν' αποκρυπτογραφήσω
χωρίς να φοβηθώ...
στάσου για μια στιγμή στο φως...
μη βιάζεσαι τόσο πολύ να φύγεις
κάτι μου λέει πως ετούτη τη φορά
θα φύγω πρώτη εγώ...

Μαρία Γασπαράτου

Όταν γυρίσει ο άνεμος

Όταν γυρίσει ο άνεμος,
όταν στο βάθος των παράλληλων δρόμων
σαν από θαύμα βρεθεί μιά ένωση,
όταν στον ίδιο ουρανό μέσα από σκέψεις κοινές
θα πετάμε τις νύχτες
και δε θα είναι από κερί
φτιαγμένα τα φτερά μας
να λιώνουν λίγο λίγο κάθε ανατολή,
όταν οι λέξεις μου
θα βρίσκουν μέσα σου ένα δρόμο
δίχως εμπόδια χωρίς διακλαδώσεις
και σήματα απαγορευτικά
ευθύ και ανοιχτό
σαν φωταγωγημένη λεωφόρο
να μη χάνονται...
να ταξιδεύουν πάνω της 
και με ευκολία να φτάνουν στην ψυχή,
όταν κάποια ευλογημένη άνοιξη
καθώς θα φεύγει
δε θα 'χει αφήσει πίσω της ούτε ένα δάκρυ,
τότε...ίσως να βρουν ξανά για μας
το αλλοτινό τους άρωμα τα καλοκαίρια

Μαρία Γασπαράτου

Ήσουνα εσύ

Στης μνήμης τα καλέσματα άφησα την ψυχή μου
να ταξιδέψει νοερά σε μέρη αλαργινά
και δε λογάριασα η τρελή κάποια παλιά πληγή μου
που με πονάει αβάσταχτα στο χάδι του Νοτιά

Κι ενώ βαρκάδα έκανα σε χρόνια περασμένα
με οδηγούσαν στα βαθιά νύμφες και ξωτικά
σ' ένα λιμάνι μ' έβγαλαν μ' άλλα σκαριά δεμένα
που μες στους χάρτες αν κοιτάς δε θα 'βρεις πουθενά

Σε μια παράξενη μικρή θλιμμένη πολιτεία
κι ήτανε σούρουπο βαθύ κι έπεφτε σκοτεινιά
μ' όνειρο έμοιαζε κακό με τρόμου ιστορία
με παραμύθι που ποτέ δε λένε σε παιδιά

Ερείπια και χαλάσματα σπίτια παλιά και άδεια
και αδιέξοδα στενά που 'μοιαζαν φυλακές
ενώ σφυρίζανε μακριά κουρσάρικα καράβια
και γύρω μου ακούγονταν αλλόκοτες φωνές

Μα ξάφνου κάποιος μ' άρπαξε στη θάλασσα με ρίχνει
κι έκανε βάρκα το κορμί το χέρι του κουπί
στο σήμερα με γύρισε όπου η ζωή μου ανήκει
μέσα μου ξέρω αγάπη μου πως ήσουνα εσύ

Μαρία Γασπαράτου

Στη δική μου ελευθερία

Δε θέλω άλλο να ανιχνεύω απουσίες
να ερμηνεύω μηνύματα ασαφή
να μετρώ τα κενά
ανάμεσα σε σήματα αμφίβολα
να ψάχνω την καλή πλευρά
να ξύνω τη σκουριά
τα δάχτυλά μου να ματώνω
να βρω κάτω απ' το σκόπιμα εμφανές
τα ίχνη κάποιας διφορούμενης αλήθειας...
ν' αποτινάξω θέλω
από τη σκέψη μου κι απ΄την ψυχή
τα εθιστικά δεσμά
κάθε παραισθησιογόνας αυταπάτης...
να ησυχάσω θέλω...
ν' αποσυρθώ
στης μοναξιάς μου το ξεκάθαρο
και έντιμο τοπίο
εκεί που είναι το μαύρο μαύρο
και το λευκό λευκό
χωρίς ομίχλη κι ακαθόριστες σκιές
χωρίς ελπίδες και δίχως προσμονές
μες στη δική μου
την αδιαμφισβήτητη ελευθερία...

Μαρία Γασπαράτου

Γαλάζια γιασεμιά

Στην αγκαλιά σου άνθισαν
γαλάζια γιασεμιά
και πριν να φύγει η άνοιξη
διάλεξε το τραγούδι της
ν' αφήσει στη φωνή σου
δε μ' ενδιαφέρει διόλου
που έφτασε ο Μάης κιόλας
στα μισά
και μια εποχή που δε τη ζήσαμε όπως θα πρεπε
τελειώνει...
η αγάπη μες στα μάτια σου
γιορτάζει
ανθίζει
απλώνεται...
είναι η ανάσα σου πνοή
λεμονανθών και κρίνων...
κι αλήθεια...
δε μ' αφορούν καθόλου οι εποχές...
κοντά σου πάντα
κάθε χαμένη μου άνοιξη θα βρίσκω...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα άδειασμα...

Ένα άδειασμα έμεινε...
σαν ουρανός δίχως αστέρια
μια νύχτα ανοιξιάτικη
που με το σκότος αγκαλιάζεται η σιωπή
κι απ΄τον σφοδρό τους έρωτα
γεννιούνται εφιάλτες...
ένα άδειασμα...
σαν θάλασσα δίχως βυθό
δίχως νησιά
χωρίς λιμάνια
μόνο μ' ένα λευκό
να ταξιδεύει πάνω της καράβι
σ' ένα τοπίο που δεν έχει τέλος
ούτε αρχή...
δεν ξεχωρίζω πως προέκυψε...
έπειτα από τι...
από μια αναπόφευκτη παραίτηση
η από μια διαπίστωση πικρή...
αδιάφορο...
όταν ό,τι αξίζει πνίγεται
μες στην αμφιβολία
όταν του αύριο οι εγγυήσεις
ύποπτες μοιάζουν και πλαστές,
τις νύχτες
μέσα στων αναπάντητων
την αιχμηρή αγκαλιά
πεθαίνουν
και τα τελευταία άλλοθι...

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο ένα σου χαμόγελο

Κι αν δεν μπορώ να σου χαρίσω το όνειρο
μπορώ μιά νύχτα
που στο όνειρο να σ' οδηγεί
να σου χαρίσω
κι αν δε μπορώ να σου χαρίσω θάλασσες
μπορώ ένα βλέμμα
να ταξιδεύεις μέσα του γλυκά
να σου χαρίσω
κι αν δε μπορώ να σου χαρίσω το άπειρο
μπορώ μιά αγάπη
που το  άπειρο εντός της να χωρά
να σου χαρίσω...
κι εγώ δε θέλω τίποτα...
μόνο ένα σου χαμόγελο...
ουράνιο τόξο..
ανεμόσκαλα..
ψηλά ν' ανέβω...
μήπως και φτάσω τη χαμένη μου χαρά...

Μαρία Γασπαράτου

Υπέρτατη αγάπη

Ασφαλώς και είναι η μάνα
πάνω απ' τη γυναίκα...
κι όλα παραμερίζονται
κι όλα καλύπτονται
απ' την υπέρτατη αγάπη
που δε γνωρίζει εγωισμούς,
ούτε και όρια,
που συγχωρεί τα πάντα,
που μόνο της σκοπό έχει την προσφορά
κι είναι αυτονόητη
κάθε πράξη αυταπάρνησης,
που οι άλλοι θα την πουν "θυσία"...
Κι η μάνα που είναι πάνω απ' τη γυναίκα,
ούτε λουλούδια, ούτε δώρα δεν χρειάζεται...
δεν είναι αυτά που έχει ανάγκη...
μόνο ένα βλέμμα αναγνώρισης,
μια αγκαλιά,
δυο λόγια αγάπης,
μια μέρα καθημερινή,
μια οποιαδήποτε εποχή,
να νιώθει πάντα
κι όχι μονάχα κάθε Μάη, πως αξίζει
και πως για ό,τι περισσότερο
κι απ' τη ζωή της αγαπά,
σημαίνει κάτι...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα μπουκέτο στίχους

Θα σε βρω ξανά
μες στις παλιές φωτογραφίες
στις ανεξίτηλες από το χρόνο αναμνήσεις
στα όρια του ανύπαρκτου
και του υπαρκτού
σε λέξεις σου παλιές
που σαν καμπάνες αναστάσιμες
ηχούν από μακριά
και μέσα τους καρποφορεί ακόμα η αγάπη
σε λεπτομέρειες μικρές
που μείνανε στη μνήμη μου αναλλοίωτες
στις αποχρώσεις μες στο βλέμμα σου
της πίκρας μα και της χαράς
σε απλές σου καθημερινές κινήσεις
στο γάργαρο γέλιο σου
και στη σκιά μέσα στα μάτια σου
κάποιας που δεν μπορούσες να παλέψεις
μοναξιάς...
θα σε βρω ξανά...
στο όνειρό μου που θα ρθείς
τα ξημερώματα...
κάτι να σου χαρίσω θέλω...
ένα μπουκέτο στίχους έστω...
της ψυχής...

Μαρία Γασπαράτου

Το χάδι σου

Να 'ταν το χάδι σου από σύννεφα
φτιαγμένο
να μπαίνω μέσα του απαλά
και να βουλιάζω
κι όταν μ' αφήνεις να γίνομαι
βροχή...
κι εσύ να γίνεσαι λουλούδι
διψασμένο
τα πέταλά σου και τα φύλα
να χορεύουν
με της αγάπης μου τις διάφανες σταγόνες...
με τη ζωή...
ν' αποζητάς το μεταξένιο άγγιγμά μου
να ξεδιψάς
να χαίρεσαι
να ομορφαίνεις
να λαχταράς με την ψυχή μου ν' ανταμώνεις
κάθε στιγμή...

Μαρία Γασπαράτου

Ο πόνος των πουλιών

Έχεις ποτέ σου νιώσει
τον πόνο των πουλιών
σαν από μια κακή στιγμή
τσακίσουν το φτερό τους;
Δεν βγάζουν άχνα...
μόνο στα χέρια σου αν τύχει κάποιο
και κρατήσεις
στο χτύπο της μικρής καρδούλας του
ίσως αισθανθείς
το κλάμα της ψυχής του...
Είναι κι αυτοί που αθόρυβα πονούν
δίχως κραυγές και δίχως ουρλιαχτά
δίχως παράπονο και δίχως δάκρυα
κι είναι ο πόνος τους ασύλληπτος
αβάσταχτος
βαθύς
κι ας μη τον νιώθεις...
γιατί βουβά πονούν
όπως βουβά πονάνε τα πουλιά...

Μαρία Γασπαράτου

Φτάνει να θες...

Έχουν τις δικές τους φωνές οι σιωπές

τις δικές τους εικόνες
φτάνει να είσαι έτοιμος να δεις
και να ακούσεις...

κι απόψε
με μια θέληση αδάμαστη
και μια ανάγκη επιτακτική

με δύναμη έσπρωξα
τα κατασκευασμένα μου
πολύχρωμα εμπόδια

όγκους κακόβουλων ελπίδων
και πόθων ευσεβών

που με το πρόσχημα πως ήθελαν

τα μάτια μου να σώσουν

εδώ και κάμποσο καιρό
μου κρύβανε το φως...

κι έπειτα τόλμησα...πήγα κοντά

ακούμπησα στο τίποτα το αυτί μου

και άκουσα τα πάντα...
τώρα πια έμαθα μακριά από ψευδαισθήσεις
οτι πολλά μπορούν
και να σου πουν και να σου δείξουν οι σιωπές
φτάνει να θες
και να τα δεις και να τ' ακούσεις...

Μαρία Γασπαράτου

Ψυχές ελεύθερες

Έστειλε η άνοιξη το Μάη
το τελευταίο της παιδί
με μια απόχη από κόκκινο μετάξι
χαμόγελα να πιάσει
ματιές γεμάτες ήλιους, κάμπους, θάλασσες
χέρια γεμάτα κρίνα, ρόδα, παπαρούνες
ψυχές ελεύθερες
που σαν τις πεταλούδες θα πετούν
από ομορφιά σε ομορφιά
να της τα πάει δώρο
αντίτιμο για όσα άργησαν
να νιώσει πως δεν ήρθε μάταια τελικά
και πως πριν φύγει πρόλαβε
ν' αφήσει στην ψυχή μας
τ' αχνάρια της
σπόρους ζωής να σπείρει
να λύσει τα δεμένα φτερά μας
στα μάτια μας να δει επιτέλους
ν' ανθίζει η χαρά...

Μαρία Γασπαράτου

Καλό μήνα σε όλους, με υγεία, αγάπη, ελπίδα!!!

Κάτι βαρκούλες

Είναι κάτι βαρκούλες χάρτινες μικρές...
αφήνονται να πλέουν στα ρηχά
από αδέξια παιδικά χεράκια...
χάνονται άδοξα κάποιες φορές
σχεδόν ντροπιαστικά
όταν σε μιά κίνηση άστοχη
κολλούν και διαλύονται στη λάσπη
κι άλλοτε πάλι
κάποιου κύματος η απρόβλεπτη ορμή
χωρίς κανένα έλεος τις συνθλίβει....
στη σύντομη ζωή τους
φαντάζονται ταξίδια
πέλαγα μακρινά
κι ορίζοντες
που δε θα φτάσουνε ποτέ...
Είναι κάτι βαρκούλες χάρτινες μικρές
δίχως ελπίδα
που πλέουν μόνο στα ρηχά...
σαν πέφτει ο ήλιος ονειρεύονται
πως ίσως γίνουν κάποτε καράβια...

Μαρία Γασπαράτου

Κι όμως...

Κι όμως...
υπάρχουν λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ
στεναγμοί που κρύφτηκαν
πίσω από χαμόγελα βεβιασμένα
δάκρυα που να κυλήσουν δεν αφέθηκαν
και βιαστικά επιστρέψαν στην ψυχή
καρδιάς κομμάτια
κεφάλαια ζωής
που δε μοιράστηκες ποτέ σου με κανένα
νύχτες και μέρες ατόφιας μοναξιάς
ώρες σιωπής
κι ώρες που μίλαγες με δαίμονες κι αγγέλους
σκέψεις κρυφές
εικόνες δικές σου
λάθη θυσίες ενοχές
μάχες που έδωσες και που δεν έμαθε κανείς
φόβοι ανομολόγητοι
σκιές απ' τα παλιά
μυστικά
που μέσα σου θα μείνουν κλειδωμένα...

Μαρία Γασπαράτου

Είμαι εδώ

Ευχαριστώ πολύ τον καλό μου φίλο Νίκο Βρεττό
για την υπέροχη σύνθεση της εικόνας και για την έμπνευση!!!

Όπου κι αν πήγα
έσερνα μαζί με τα ελάχιστά μου υπάρχοντα
τα σιδερένια μου βαρίδια
στα χέρια και στα πόδια μου
στα στάσιμα όνειρά μου
κι άλλαζε πάντοτε μοιραία ο προορισμός
καθώς με τράβαγε μέσα από τρένα
αεροπλάνα και καράβια
σαν μαγνήτης
κάποιος χειμώνας που την άνοιξη
δεν γνώρισε ποτέ...
κι όσο κι αν φάνταζαν μπροστά μου προσιτά
τα καλοκαίρια
πάντα το δρόμο μου υπονόμευε
μιά απρόβλεπτη βροχή...
Και πια βαρέθηκα...
δεν κάνω σχέδια
δεν κλείνω θέσεις
δεν αγοράζω εισιτήρια...
στον ουρανό στρέφω το βλέμμα...
"Είμαι εδώ..." φωνάζω
"Δε πρόκειται ξανά τα σύννεφα να σκάψω...
κουράστηκα να κυνηγώ τον ήλιο...
αν θέλει ας έρθει εκείνος να με βρει...

Μαρία Γασπαράτου

Τώρα που πέρασε η γιορτή

Τώρα που πέρασε πια η γιορτή
έτσι όπως πέρασε..
με τα τραγούδια των απωθημένων
και με των ανικανοποίητων το χορό,
μια αίσθηση άφησε "μισού"
κάτι ανολοκλήρωτο να αιωρείται
πάνω απ' τα στρωμένα τραπέζια
με των αντοχών μας τα διαλυμένα υπολείμματα...
ένα πήγαινε έλα αποσυντονίζει την ψυχή
ένα πίσω μπρος
σαν κυλιόμενη σκάλα χαλασμένη
που πριν προφτάσει να σε πάει στην κορυφή
αστραπιαία πάλι κάτω σε γυρίζει..
κάτι χάθηκε ανεπιστρεπτί
κι ενώ σταδιακά αποδυναμώνεται
η αυθυποβολή
πως όλα ήταν καλά καμωμένα
αφήνομαι ελεύθερη
δίχως προσχήματα
τη θυμωμένη αλήθεια μου να γαληνέψω
στου ανοιξιάτικου αυτού δειλινού
την απαλή αγκαλιά...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα κλαδάκι ελπίδας

Μέρα λαμπρή ξημέρωσε...
βγήκε ένας ήλιος γελαστός
σαν πρόσωπο μωρού
που μόλις ένιωσε
στα χρυσαφένια του μαλλιά
του ουρανού πατέρα του το χάδι
κι είναι η μέρα γλυκιά
κι είναι παντού διάχυτη
μιά αιφνίδια αγάπη
σαν τρυφερή αποκάλυψη
σαν δώρο που άργησε
μα επιτέλους έφτασε
στα κουρασμένα χέρια
κάποιου που πρόσμενε καιρό
θλιμμένου παραλήπτη
γεμίζοντάς τον με χαρά.
Ανάσταση!
Σαν ρόδα κόκκινα άνθισαν
στης αυγής το κατώφλι
ουράνιες υποσχέσεις...
και να...κάποιο χελιδονάκι
στάθηκε να ξαποστάσει
πάνω στης εκκλησιάς
τον πέτρινο σταυρό
στο ράμφος του κρατώντας
ένα καταπράσινο κλαδάκι ελπίδας...

Μαρία Γασπαράτου

Πικρή Παρασκευή

Παρασκευή των πόνων και των θρήνων...

ακούγεται απ' τα βάθη των αιώνων

μιας μάνας η κραυγή

κι ένα "γιατί" -χολή και ξύδι-

για κάποιες που επιμένουν συνειδήσεις

και σαν παράταιρα λευκά κρινάκια 

αντέχουν

σ' ένα κόσμο στεγνό

που από αγάπη κι από δάκρυα στέρεψε...

Παρασκευή των ενοχών και των θανάτων

πικρή Παρασκευή...

Πόσο μεγάλη πόσο αγνή πόσο αληθινή

θα πρέπει να 'ναι η συγγνώμη

ψηλά ν' ανέβει

Θεό να βρει να εισακουστεί 

να φτάσει ως την ψυχή μας

μιά που θα την αξίζουμε Ανάσταση;

Μαρία Γασπαράτου

Έναν απέραντο ουρανό...

Άραγε αρκεί ένα παράθυρο
να ξεχυθούν και να πετάξουν
τα μεθυσμένα απ' τη λαχτάρα ποιήματα;
Να βρουν τη μουσική του κόσμου
μέσα από τα απριλιάτικα τριαντάφυλλα
κι από τα μυρωμένα γιασεμιά
ψαλμοί να γίνουν
ανέμου ψιθυρίσματα
κύματα πελαγίσια
κεριών χρυσές φλογίτσες
που γιορτινά θα τρεμοπαίζουν
την Ανάσταση
σε κάποιο ολόλευκο νησιώτικο ξωκκλήσι...
Τα μεθυσμένα απ' τη λαχτάρα ποιήματα...
παραπατούν σκοντάφτουν
πάνω σε τοίχους τζάμια κάγκελα
σωριάζονται
σηκώνονται ξανά
ζητούν να δραπετεύσουν...
άραγε αρκεί ένα παράθυρο
να βρουν έναν απέραντο ουρανό
να ταξιδέψουν;

Μαρία Γασπαράτου

Θα ρθει μιά ανατολή

Θα 'ρθει μιά ανατολή χωρίς ομίχλη
και δίχως σύννεφα...
θ' ανθίσουν ξανά τα ηλιοτρόπια...
τα όμορφα ξανθά κεφάλια τους
με ανακούφιση θα στρέψουν στον ήλιο...
σε μια ιερή μυσταγωγία θα μεταλάβουν
το πολυπόθητο φως...
θα έχει φύγει η νύχτα και κάθε τι σκοτεινό
θα χαίρονται όλα γύρω
κάπου μακριά κι εσύ θα χαίρεσαι...
σ' ένα άσπρο σύννεφο σαν γλάρο
θ' αφήσεις το γλυκό χαμόγελό σου
να ταξιδέψει
σαν ευλογία και σαν ευχή
να φτάσει ως τον ουρανό μου
να ντύσει τη στεγνή ψυχή μου
με αύρα καλοκαιρινή
απ' της δικής σου της ψυχής
τη θάλασσα
ενώ η αγαπημένη σου φωνή
σαν μέσα από ένα όνειρο
θα ψιθυρίσει:
"Αυτό ήταν... μη φοβάσαι πια...
ξημέρωσε...".

Μαρία Γασπαράτου

Μια γκρίζα σκοτεινή γραμμή

Πάνω στους ανθισμένους δρόμους
των ονείρων μου
περπάτησες
κι άφησες μια γκρίζα σκοτεινή γραμμή
σαν πινελιά ατάλαντου ζωγράφου
στραβή και άχαρη
σαν χαρακιά αδέξιου χορευτή
πριν απ την πτώση πάνω στον πάγο...
με κούρασαν αυτές οι μεταμεσονύκτιες
επισκέψεις σου...
σαν φάντασμα και σαν αερικό
τρομάζεις τα όνειρα
κι ότι καλό σαν προσδοκία και σαν ελπίδα
ζυγώνει το αύριο
το διώχνεις...
με το αιχμηρό σου βλέμμα
χαράζεις ουλές από παλιές πληγές
καινούρια σημάδια αφήνεις
και φεύγεις το χάραμα
όμηρο κρατώντας το χρόνο...
κι εγώ σαν χαμένη την ώρα κοιτώ
κι είναι τόσο παράδοξο...
την ίδια στιγμή που ο ήλιος αγγίζει το σήμερα
με δάχτυλα κρύα μ' αγγίζει η νύχτα....

Μαρία Γασπαράτου

Μπροστά σ' ένα παράθυρο

Φοβάμαι μόνο μην έρθει η στιγμή
που πια δε θα με νοιάζει...
που θα μου είναι αρκετό
ν' ανοίγω την κουρτίνα
να ονειρεύομαι τα δειλινά
πώς χάνεται μέσα στη θάλασσα ο ήλιος
πίσω από το απέναντι βουνό
και πώς τα πρωινά
οι πρώτες του χλομές αχτίδες
αγκαλιάζουν
των σπιτιών τα ανατολικά παράθυρα.
Φοβάμαι μήπως έρθει η στιγμή
που θα αρκούμαι να φαντάζομαι
πώς ζούνε οι άνθρωποι
πίσω απ' τις κλειδωμένες πόρτες
ενώ να 'χω μαζί τους κάποια επαφή
καθόλου δε θα μ' ενδιαφέρει...
που θα 'ναι όλος ο κόσμος μου εδώ
σε λίγα τετραγωνικά κλεισμένος
και θα μ' αρέσει
αφού μ' αυτό θα νιώθω ασφαλής.
Μα απ' όλα περισσότερο φοβάμαι
μη συνηθίσω έτσι
να βλέπω τη ζωή μπροστά σ' ένα παράθυρο
να φεύγει...

Μαρία Γασπαράτου

Χειμωνιάζει ξανά

Έρχομαι και ξανάρχομαι...
χτυπώ τη θύρα σου
αφήνω τα ίχνη μου
σκορπιέμαι στην άδεια σου γη
σαν δέντρο φθινοπωρινό
που κάποιας μάταιης προσμονής ο άνεμος
το ξεγυμνώνει
κι εσύ δεν βλέπεις
δεν ακούς
δεν υποπτεύεσαι...
μια άνοιξη τυφλή με προσπερνάει...
αλλού θα σταθεί
σ' άλλους τόπους θ' ανθίσει
κι εδώ...χειμωνιάζει ξανά...

Μαρία Γασπαράτου

Το χαμένο κλειδί

Στέκομαι εδώ...
στο κέντρο μιάς απροσδιόριστης λύπης...
προσπαθώ να δω το σχήμα της
τις δυσδιάκριτες αποχρώσεις της
να ψηλαφίσω την υφή της
να δοκιμάσω την αντοχή της
να την πάρω στα χέρια μου
να μετρήσω το βάρος της
ν' αφουγκραστώ τις μακρινές κραυγές της
να βρω την πηγή των δακρύων της
την αρχή της...
κι έπειτα
να πιάσω τα σκούρα της νήματα
να την ξηλώσω λίγο λίγο
να λύσω ότι κρατάει δέσμια τη χαρά...
εδώ...
στο κέντρο μιάς απροσδιόριστης λύπης
μαζεύω εικόνες
σημάδια
τόπους
ονόματα...
ψάχνω το χαμένο κλειδί
ν' ανοίξω διάπλατα την κλειδωμένη πύλη
να μπει μ' όλης της άνοιξης τους ήλιους
ελεύθερος ο Απρίλης...

Μαρία Γασπαράτου

Αυτός ο Απρίλης

Αυτός ο Απρίλης θα 'ναι αλλιώτικος
κανένας δε θα τον προϋπαντήσει...
στους άδειους δρόμους θα γυρίζει
θα ψάχνει κάποια παρουσία
ένα χαμόγελο
ένα τραγούδι...
Τίποτα..
Χαμένος θα περιπλανιέται
σε πόλεις έρημες
και σε μοναχικά τοπία...
ανύποπτος και τρομαγμένος
ίχνη ζωής θα γυρεύει
κάπου ν' αφήσει τα δώρα της άνοιξης...
δε θα τον ανταμώσεις στα λιβάδια
στα πάρκα και στις παραλίες
μα μη σε νοιάζει...
θα τον δεις...
βγες στο παράθυρο
προσκάλεσέ τον
την πόρτα άνοιξε
να βρει φιλόξενες καρδιές και να περάσει...
αυτός ο Απρίλης θα 'ναι αλλιώτικος...
θα 'ρθει εκείνος να σε βρει
και θα γεμίσει την ψυχή σου με ελπίδες...

Μαρία Γασπαράτου

Κάποιος δεν έπαψε ποτέ να σ΄αγαπάει...

Κάθε φορά που σε θυμάμαι
ανθίζει ένα ρόδο στον κήπο του Θεού
το νιώθω
καθώς φτάνει ως την ψυχή το άρωμά του
κι εγώ όλο και πιο πολύ επιμένω
να σε σκέφτομαι
τόσο που να γεμίσουν με τριαντάφυλλα
όλα τα ουράνια παρτέρια
και με το άγιο βλέμμα Του να σ' αγκαλιάσει ο Θεός
και να σου πει:
"Κοιτα για σένα πως στολίστηκε
με άνθη ο Παράδεισος...
κάποιος στη γη πολύ σε σκέφτεται
κάποιος δεν έπαψε ποτέ να σ΄αγαπάει...".

Μαρία Γασπαράτου

Η άνοιξη αντέχει ακόμη

Ψάχνω λέξεις να βρω
να γλυκαίνουν τη σκέψη
απ΄τα χείλη να βγαίνουν σαν βάλσαμο
σαν παιδικό τραγούδι
σαν αηδονιών κελάηδημα
να σχίσουν στα δυό τη σιωπή
ν' ανταμώσουν κάποιας γαλήνιας θάλασσας
τα απαλά κυματάκια
να φτάσουν σε ορίζοντες που έχουν χαθεί
ελπίδα να γίνουν...
ψάχνω εικόνες να βρω μ' όμορφα χρώματα
πάνω στο λευκό χαρτί να τις αφήσω
ταξίδια να γίνουν για ψυχές που διψούν
που απελπισμένα ζητούν μια όαση
μια δροσερή πηγή
τον ίσκιο ενός πράσινου δέντρου
ενός ανθού το άρωμα
μα σήμερα δε βρίσκω...
το μυαλό μου σε λέξεις που καίνε σκαλώνει
το βλέμμα σκοντάφτει στο γκρίζο
κι έξω δυναμώνει η βροχή...
μα να στην άκρη εκεί της απόγνωσης
πάνω απ' την έρημη ακτή του φόβου
πετάει ανέμελα ένα χελιδόνι...
μη μου λυπάσαι...
κοίτα...
η άνοιξη αντέχει ακόμη...

Μαρία Γασπαράτου

Δε θα το δω όλο αυτό σαν φυλακή...

Δε θα το δω όλο αυτό σαν φυλακή...
σαν ευκαιρία θα το δω
μακριά από εξαντλητικούς ρυθμούς
και ενοχλητικούς θορύβους
να συναντήσω
ν' αγκαλιάσω
ν' αγαπήσω
όλα όσα χάνονται
στης καθημερινότητας τους ήχους...
ήχους που κάποτε θυμίζουνε γιορτή
όμως για  ένα ανόητο πανηγύρι
πρόκειται συνήθως
ένα γελοίο τσίρκο
μ' ερασιτέχνες χορευτές
και κλόουν αδιάφορους...
Μακριά απ' ότι ανούσιο μπλοκάρει το μυαλό μου
θα νιώσω την αλήθεια...
στη θέση που αξίζουν
θα βάλω της ζωής μου τα πολύτιμα
κι όλα όσα άφηνα όμορφα
δίχως ν' αγγίξουν την ψυχή μου
να περάσουν,
θα τα κοιτάξω
σα να τα βλέπω πρώτη μου φορά
και μέσα τους
με μια πρωτόγνωρη ευτυχία θα βουλιάξω
Όχι δε θα το δω όλο αυτό σαν φυλακή
τώρα το ξέρω..
μπορεί κανείς ακόμα και στο πιο στενό κελί
να νιώσει ελεύθερος...

Μαρία Γασπαράτου

Χλωμές μέρες

Χλωμές μέρες
μια ευθεία μονότονη γραμμή
αφήνουν
σ' έναν κίτρινο αρρωστημένο ουρανό
που παρεμβάλλεται αυθαίρετα
σαν πέτρινο ταβάνι
ανάμεσα σε μας και το Θεό...
μοιάζουν όλα να κυλούν αβοήθητα
αφημένα σαν φυλλαράκια φθινοπωρινά
στο έλεος ενός βοριά
που κάποιος μακρινός και άδικος χειμώνας
τον έστειλε να ξεριζώσει βάρβαρα
τη δικαιωματική μας άνοιξη...
κι εμείς ανήμποροι και σαστισμένοι
μέσα στις χούφτες μας σφιχτά
κρατάμε την ελπίδα
να μην κυλήσει σα νερό και φύγει
απ των δαχτύλων τα κενά...
προσμένουμε
να σπάσει πάνω απ' τη ζωή μας
ο συμπαγής κι άκαμπτος ουρανός
να πέσει πάνω μας σαν αγιασμός
του Θεού η Αγάπη...

Μαρία Γασπαράτου

Ο ήλιος μέσα μου

Είναι καιρός που έπαψα να περιμένω
κι ούτε που έχω διάθεση
ν' αποκρυπτογραφώ το περίπλοκο τίποτα
που απλώνεται αινιγματικό
και κλείνει σαν κύκλος
γύρω από την αναίτια απουσία σου...
σαν ένα ομοίωμα του δίσκου της Φαιστού,
μου κρύβει τον ήλιο
κι επιμένει παράλογα εντελώς
να το ερμηνεύσω...
δεν είναι όμως καιρός για μυστικά
δεν παίζω πια με γρίφους...
σ' ένα σήμερα που αγωνιά
ν' ανταμώσει το αύριο,
δεν έχουν θέση τα ανεξήγητα...
σ' ένα παρόν που κάθε στιγμή
είναι πολύτιμη
και τίποτα δεν είναι δεδομένο
δεν έχει θέση ό,τι κρύβει το φως...
κανένα αίνιγμα δεν έχει δύναμη
να σβήσει τον ήλιο...
είναι στιγμές που ξεχνάω...
ο ήλιος είναι μέσα μου...
όσες φορές κι αν δύει
τόσες και πάλι ανατέλλει
σ' ένα τοπίο άβατο
που πρόσβαση έχω μόνο εγώ...

Μαρία Γασπαράτου

Ν' αντέξουμε...

Γλιστράει το σήμερα σαν λάβα ηφαιστείου
από την κορυφή της πιο εφιαλτικής σιωπής...
κυλάει αργά
στη ραχοκοκκαλιά ενός κόσμου έκπληκτου
και εντελώς σοκαρισμένου
από την συνεχώς εξελισσόμενη πτώση του...
δεν κάνεις πια τις ίδιες σκέψεις
σαν κάθε πρωί μπροστά στο καθρέφτη...
τι να φορέσεις
τι ώρα θα βγεις
ποιον δρόμο θα πάρεις
ποιους θ' ανταμώσεις...
δεν έχεις πια τα ίδια άγχη...
αν θα 'χει κίνηση
αν θα προλάβεις
τι ώρα θα τα καταφέρεις να επιστρέψεις...
πόσο ανόητα άξαφνα
σου φαίνονται όλα αυτά...
πόσο η εικόνα σου μες στον καθρέφτη
δείχνει ασήμαντη...
γυρίζεις την πλάτη στο είδωλό σου...
και το "εγώ" έτσι απλά γίνεται "εμείς"...
μόνο μιά σκέψη έχει πια σημασία...
όλοι μαζί...
μέχρι το τέλος...
ν' αντέξουμε...

Μαρία Γασπαράτου

Τα πιο σπουδαία ταξίδια

Ακόμα κι όταν η ζωή μοιάζει ακίνητη
όταν τα βήματά σου είναι μικρά
προβλέψιμα
και μετρημένα
όταν οι ίδιες πάντα εικόνες
μονότονα περνούν από τα μάτια σου
και νιώθεις πως το βλέμμα σου
σ' έναν ορίζοντα κελί έχει παγιδευτεί
όταν θαρρείς πως τα ρολόγια σταματήσανε
και πια δεν έχει διαφορά η νύχτα με τη μέρα
ενώ στενεύει ο χώρος επικίνδυνα
κι είναι κλειστές όλες οι έξοδοι διαφυγής
υπάρχουν τρόποι αμέτρητοι να πας παρακάτω...
μην το ξεχνάς...
τα πιο μεγάλα βήματα
τα πιο σπουδαία ταξίδια
τα κάνουμε με την ψυχή...

Μαρία Γασπαράτου

Παράξενα ήσυχη μέρα

Παράξενα ήσυχα διαβαίνει η μέρα...
μα πάνω απ΄την έρημη πόλη
του ήλιου οι αχτίδες σαν βέλη τρυπούν
τις στέγες τις πόρτες τα παράθυρα
τρυπώνουν από τις πιο ισχνές χαραμάδες
από τα πιο μικρά κενά στις κλεισμένες γρίλιες
τις ψυχές στοχεύουν
που από έναν ύπουλο εχθρό τρομαγμένες
κλειδώθηκαν
που από κάποια απόκοσμη σκιά
σκοτείνιασαν...
παράξενα ήσυχη μέρα...
σα να πάγωσε ο χρόνος πάνω απ' την άδεια πόλη
σα να παρέλυσε η ζωή
από κάποια αδιανόητη απειλή...
μα είναι επαναστάτης ο ήλιος της άνοιξης ...
σαν τέρας φτιαγμένο από πάγο
λίγο λίγο θα λιώσει το φόβο
φως θα ρίξει στην απρόβλεπτη νύχτα
θα γιατρέψει την πληγωμένη ελπίδα
κι όλα θα τα ζεστάνει γλυκά...
με γράμματα που στάζουν μέλι
χαράζει μέσα μας μια υπόσχεση:
"Όλα τα όμορφα που ξαφνικά μαράθηκαν
θ' ανθίσουν ξανά"...

Μαρία Γασπαράτου

Θα ρθει η στιγμή...

Κοίτα...
άρχισαν κιόλας οι λεύκες να κεντούν
με πράσινες κλωστές και ασημένιες
την ανοιξιάτική τους φορεσιά
και του κήπου η λεβάντα
στολίζεται σιγά σιγά
με μυρωμένα μοβ λουλούδια...
μια πεταλούδα πετάει γοργά
από άνθος σε άνθος
ούτε λεπτό να μην χάσει
απ' την όμορφη μέρα...
δεν σταματάει ο χρόνος
κι η φύση γενναία όπως πάντα
μηνύματα στέλνει να διώξει το φόβο...
η ζωή περιμένει...μας κάνει σινιάλο...
Άνοιξε το παράθυρο
του Μάρτη τ' αρώματα κάθε μας σκέψη κακή
να ξορκίσουν...
μ' ένα του άγγιγμα ο ήλιος να ξυπνήσει
τα ναρκωμένα χαμόγελα
και θα δεις...
θα ρθει η στιγμή που θα πούμε:
"Πάει κι αυτό...πέρασε...
ένα όνειρο ήταν κακό...
τίποτ' άλλο..."

Μαρία Γασπαράτου

Αυτή η άνοιξη...

Περίεργη που είναι αυτή η άνοιξη...
ήρθε λες...
κι όμως μέσα σου νιώθεις βαθιά
πως δεν ήρθε...
προχωράει αγκαλιά με το φόβο
κι είναι οι δρόμοι κλειστοί
κι όσα πάνε να ανθίσουν λουλούδια
στο διάβα της,
κάποιας άγριας αγωνίας το βρόμικο χέρι
σαν δρεπάνι τα κόβει
κι εσύ σε μιας άγνοιας την ύπουλη νύχτα
ψηλαφείς το κρύο σκοτάδι
να βρεις μιά διέξοδο...
την ελπίδα στο βάθος να δεις ν' ανατέλλει...
Σε ποιας φυλακής το παράλογο
δέσμιο κρατείται το φως;
Πόσο είναι κρίμα να χαθεί έτσι άδικα
απ' τα μάτια
απ΄την ψυχή
απ' τη ζωή σου
ετούτη η άνοιξη...

Μαρία Γασπαράτου

Αύριο θα δείξει...

Όπου να 'ναι θα τελειώσει η γιορτή...
τα λουλούδια στα βάζα
θα μαραθούν λίγο λίγο...
οι ευχές δίχως τον αρχικό ενθουσιασμό
θα βγουν ίσως γι ακόμη μιά φορά
από τα κάπως κουρασμένα χείλη...
Πόσο στ΄ αλήθεια έχουν υπόσταση όλα αυτά;
Αύριο θα δείξει...
αν δεν χαλαρώσουν οι αγκαλιές
αν δεν παγώσουν τα χαμόγελα
αν δεν γίνουν εκπτώσεις στα όμορφα λόγια...
αν η αναγνώριση
η αποδοχή
η καταξίωση
δε γλιστρήσουν αθόρυβα
μέσα απ' τα μεταξένια δάχτυλα της νύχτας...
αν η κατανόηση
το νοιάξιμο
η προσφορά
δε χαθούν στους ρυθμούς της επόμενης μέρας...
αύριο θα δείξει...
αν είχε νόημα σήμερα αυτή η γιορτή...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα μονοπάτι

Άνοιξε ξαφνικά ένα μονοπάτι                                                 
σ' αυτόν το δύσβατο καιρό... 
δεν ξέρω που οδηγεί
δεν ξέρω καν αν βγάζει πουθενά...
μα είναι κάτι επίμονα καλέσματα
σχεδόν αυταρχικά
που ορίζουν το βήμα μου

κι εγώ σαν μαγεμένη ακολουθώ
κάποιους ήχους παράξενους
και σαγηνευτικούς
που έρχονται σαν χάδι
από ένα μέλλον που μοιάζει ιδανικό
σαν μουσική
σαν ποίημα αγάπης
που ταξιδεύει μέσα μου βαθιά
με τη φωνή σου...

Μαρία Γασπαράτου

Τρομάζω

Τρομάζω με όσα γύρω μου αλλάζουν...
με το καλό που μεταλλάσσεται,
το αθώο που άξαφνα υποκρίνεται,
το απόλυτο που συμβιβάζεται,
με την αλήθεια που αναπάντεχα
μεταμορφώνεται...
τρομάζω που μεγάλωσα
αλλά παρέμεινα αφελής...
που πείθομαι εύκολα γιατί το θέλω...
γιατί είναι αήττητη η ανάγκη
να βρω σε κάθε τι και να πιστέψω,
την όμορφη πλευρά...
που εκούσια κάποιες φορές κλείνω τα μάτια
και κάνω πως δεν βλέπω...
που βρίσκω σε ό,τι με προδίδει
άλλοθι...
που δίνω πάλι ευκαιρίες
ξηλώνοντας απ' την καρδιά μου
της άμυνας τη φορεσιά
κι όταν τα βράδια απώλειες μετράω
και πληγές,
τρομάζω που συναίνεσα,
που ανέχτηκα,
που όπως όφειλα τον εαυτό μου δεν προστάτεψα,
τρομάζω που σε τίποτα απ' όλα αυτά
που με απέχθεια κοιτάζω
δε διαφέρω τελικά,
αφού κι εγώ
την ίδια την ψυχή μου την ξεγέλασα...

Μαρία Γασπαράτου

Ωραίες στιγμές

Συλλέγω τις ωραίες στιγμές
προσεκτικά
σαν πολύτιμες πέτρες
σαν ψήγματα χρυσού
λάμψη να δίνουν
σε καιρούς σκουριασμένους
σε ύποπτες νύχτες να ρίχνουν φως
να χρωματίζουν ασπρόμαυρα όνειρα...
Στιγμές ωραίες και φευγάτες
σαν σπάνια παραδείσια πουλιά
σαν μεταξένιες πεταλούδες
που αφήνουν πίσω
το ανέμελό τους πέταγμα...
γλυκιά πνοή ελευθερίας
σ' επιθυμίες υποταγμένες
κι εγκλωβισμένα συναισθήματα
σε ορίζοντες παγιδευμένους
και υποθηκευμένες ελπίδες...
Στιγμές ωραίες...σταθερά σημεία
στης ψυχής την πυξίδα
το δρόμο να δείξουν
να μη χαθεί σε λάθος μονοπάτια
η άνοιξη...

Μαρία Γασπαράτου

Της ελπίδας ο άνεμος

Ν' ανεβούμε ψηλά
μ' ότι μπορεί ο καθένας...
με το μυαλό
με την ψυχή
με το όνειρο...
σαν όμορφοι χαρταετοί
μια Καθαρά Δευτέρα
να υψωθούμε
πέρα από τ' άσχημα
πέρα από τ' άδικα
πέρα απ' τα βρώμικα
αυτού του κόσμου...
μόνο να καταφέρει να φυσήξει
δυνατά
της κουρασμένης μας ελπίδας
ο άνεμος...

Μαρία Γασπαράτου

Εγώ σε λέω Ζωή

Να 'ξερες πώς σε περίμενα
μ' όλες μου τις αισθήσεις...
πόσο διψούσα
σ' ένα σου ανθάκι δροσερό
να νιώσω το άρωμά σου...
το βλέμμα μου ν' απλώσω
στα γιορτινά σου χρώματα...
τους ήχους σου ν' αφουγκραστώ
σ' ένα βλαστό που απρόσμενα
πετάγεται απ' το χώμα...
ν' αγγίξω την ελπίδα
σ' ένα μικρό πράσινο φύλλο
που σκάει ξαφνικά 

σ' ένα γυμνό κλαδί...
μ' ενός χελιδονιού 

το χαρωπό φτερούγισμα
ν' αφήσω ξένοιαστα 

να παίξει η ψυχή μου...
Να 'ξερες πώς σε περίμενα
με όλα σου τα θαύματα
με τις λαμπρές σου νίκες...
τι κι αν σε λένε Άνοιξη
εγώ σε λέω Ζωή!

Μαρία Γασπαράτου

Καλό μήνα!!!

Μια ξαφνική σιωπή

Μια ξαφνική σιωπή σ' ένα λαλίστατο δείλι
κι όλα σταμάτησαν μες στον αρμονικό
και γνώριμο ρυθμό τους να κυλούν...
τα σύννεφα έπαψαν να ταξιδεύουν
και στέγνωσαν
σαν ματωμένες πινελιές
στον γκριζογάλαζο ουράνιο καμβά...
ο άνεμος μαρμάρωσε
αφήνοντας των δέντρων τις κορφές
παράξενα και θλιβερά γερμένες...
ο ήλιος πέτρωσε κι απότομα ματαίωσε
την σταθερή κι αναμενόμενη πορεία του
στη δύση...
μια ξαφνική σιωπή σ' ένα λαλίστατο δείλι
μία απρόβλεπτη βουβή στιγμή
μια απροκάλυπτη απαξίωση
μια αναπάντεχη άρνηση
κι όλα σταμάτησαν...
σαν ρολόι που έσπασε
σαν καρδιά που λαβώθηκε
σαν αγάπη που τέλειωσε...

Μαρία Γασπαράτου

Λόγια

Λόγια που πήρε ο άνεμος...
που κράτησαν όσο κρατάει
μια ανάσα
ένα πετάρισμα βλεφάρων
μια μαχαιριά...
λόγια που χάθηκαν
χωρίς ν' αφήσουν γύρω ίχνη
που βιάστηκαν σαν πουλιά να πετάξουν
δίχως αυτήκοες μάρτυρες
δίχως καταγραφή...
γι αυτά τα λόγια σου μιλώ
που δεν θυμάσαι
που επίμονα αρνείσαι
που λες πως δεν ειπώθηκαν ποτέ...
πόσο είναι εύκολο για σένα να ξεχνάς
όπως ξεχνάει ο σουγιάς...
πόσο είναι εύκολο για μένα να θυμάμαι
όπως θυμάται η πληγή...

Μαρία Γασπαράτου

Άνοιξη τη λένε...

Στο βάθος ξεπροβάλει η ελπίδα...
πάνω στα χρυσαφένια της μαλλιά
χτίζουν φωλιές τα χελιδόνια...
πάνω στα χείλη της ο ήλιος ακουμπά
το πιο γλυκό χαμόγελό του...
στα σμαραγδένια των ματιών της πέλαγα
χορεύουνε λικνιστικά κάτασπρα κυματάκια...
στα δροσερά της μάγουλα
φύτρωσαν ροζ τριανταφυλλάκια
κι αρχίζει κιόλας το άρωμα τους
να με μεθά...
όλο και πιο κοντά μου έρχεται...
αναριγούν στο πέρασμά της
κι ανθίζουν
νεογέννητα λουλούδια
κι ότι ήταν γκρίζο μέχρι χτες
ξάφνου αποκτάει χρώμα...
αυτή η ελπίδα έχει μιά υπόσχεση...
μιά βεβαιότητα...
δεν έχει η προσμονή της αγωνία...
αυτή η ελπίδα δεν είναι αόριστη...
έχει ένα όνομα: Άνοιξη τη λένε...

Μαρία Γασπαράτου

Λήθη

Δεν υπάρχουν λεωφόροι
που βγάζουν στη λήθη...
τίποτα δεν είναι εύκολο
σαν ψάχνεις για τη λησμονιά...
στενά δρομάκια μόνο
ανάμεσα σε βράχους αιχμηρούς
που για να τα διαβείς
κομμάτια χάνεις από την ψυχή σου...
γιατί κάποιες φορές είναι πιο εύκολο
το να θυμάσαι
ενώ παλεύεις μέσα σου για να ξεχνάς...
στενά δρομάκια μόνο...αυτά θα βρεις
και αδιέξοδα
που σε γυρίζουν πίσω
σ' ότι αγωνίζεσαι να αποφύγεις
σ' ότι αγαπάς... σ' ότι μισείς...
σ' ότι φοβάσαι...
και πάλι ξεκινάς απ' την αρχή...
Δεν υπάρχουν λεωφόροι
που βγάζουν στη λήθη...

όλα είναι δύσκολα...

κι αν κάποτε τα καταφέρεις να φτάσεις ως τη λησμονιά

μισός θα φτάσεις...και με μισή ψυχή...
Μαρία Γασπαράτου

Κάπου στα τέλη του Φλεβάρη

Αρχίζω να ξεχνώ το πρόσωπό σου...
πόσο στ΄ αλήθεια σκούρα
ήταν τα μάτια σου;
Θυμάμαι μόνο πως κάτι άλλαζε
κάπου στα τέλη του Φλεβάρη
κι έβλεπα δρόμους φωτεινούς ν' ανοίγονται
στις καφετιές τους ίριδες
που μ' οδηγούσανε απρόσμενα
σ' ένα ηλιόλουστο και πρόωρο καλοκαίρι...
ξεχνώ και το άγγιγμά σου ακόμη...
θυμάμαι μόνο όταν πλησίαζε η άνοιξη
πως είχε άλλη αίσθηση στο δέρμα μου
η αφή σου
κι η αγκαλιά σου είχε άλλη ζεστασιά
σα να 'βρισκε έτσι ξαφνικά
η θαλασσοδαρμένη μου ψυχή
απάνεμο και ασφαλές λιμάνι...
Πολλά αρχίζω να ξεχνάω...
όλα τα σκόρπισε ο καιρός...
σκληρός ο χρόνος...
προδίδει ανεπανόρθωτα τη μνήμη...
μα σ' αγαπούσα....
κι η αγάπη μου άνθιζε σαν την αμυγδαλιά
θυμάμαι...
κάπου εκεί στα τέλη του Φλεβάρη...

Μαρία Γασπαράτου

Ποίηση

Τι άλλο θα μπορούσε να είναι η ποίηση
παρά τα χέρια σου
στοργικά τυλιγμένα γύρω απ' το κορμί μου;
Πόση περισσότερη αλήθεια
να κλείσει στους στίχους του ένας ποιητής
απ' την αλήθεια
που φωλιάζει στη φωνή σου τις νύχτες
και σαν κρινάκι ολόλευκο ανθίζει
πάνω στου "σ' αγαπώ" σου
την εύφορη γη;

Μαρία Γασπαράτου

Δεν είχα προβλέψει...

Δεν υπήρχε σχέδιο διαφυγής...
δεν είχα προβλέψει...
ούτε που πέρναγε από το νου μου
σαν εκδοχή
να 'χω ένα μαξιλάρι ασφαλείας
μιά πόρτα κινδύνου
μιά άλλη επιλογή...
δε μέτρησα τις πιθανές απώλειες
δεν υπολόγισα τις ενδεχόμενες ζημιές
και πώς μπορεί κανείς να υπολογίσει
με μέτρο τις ανάγκες της ψυχής;
Είναι που δεν ήθελα στο βάθος να ξεφύγω
είναι που δεν ήθελα
απ' τον αναμενόμενο χαμό μου να σωθώ
κι έπειτα πώς θα μπορούσα;
Ξέφυγε ποτέ κανείς απ' τον έρωτα;

Μαρία Γασπαράτου 

Άλλη μια Κυριακή

Περνάει κι αυτή η Κυριακή
σαν γιορτή που ξεχάστηκε
απ όσους ήταν καλεσμένοι...
σαν αστείο δυσνόητο
που δε γέλασε κανείς...
ταξιδεύει γοργά
πάνω απ' τις ξεγυμνωμένες λεύκες
μέσα στα σύννεφα
μαζί μ' όλα τ' ανείπωτα και τ' άπιαστα...
τις άδειες ώρες...
τις αφηρημένες στιγμές...
τρέχει να συναντήσει το δείλι
ν' αγγίξει την άλλη πλευρά του ορίζοντα
να ξημερώσει αλλού...
Άλλη μια Κυριακή προδομένη
φεύγει βιαστικά
περνάει αδιάφορα δίπλα απ' τη ζωή μας
σαν τρένο που προσμέναμε
σε λάθος σταθμό...

Μαρία Γασπαράτου

Άγγελοι

Κι όμως υπάρχουν μεταξύ μας άγγελοι
που έχασαν το δρόμο τους θαρρείς
και από λάθος βρέθηκαν σ' αυτή τη γη...
που απελπισμένα ψάχνουν ένα κομμάτι
έστω μικρό
απ΄ τον χαμένο τους Παράδεισο
μέσα σε βλέμματα σκληρά
και κλειδωμένες ψυχές
σε αγκαλιές μαρμάρινες
και ξύλινα λόγια...
ντυμένοι με μια αύρα φωτεινή
περιπλανιούνται χωρίς ελπίδα...
ξένοι
χαμένοι
αλλιώτικοι
σ' ένα κόσμο στενό
που των φτερών τους το άνοιγμα δεν το χωρά...
αν συναντήσεις κάποτε έναν τέτοιο άγγελο
μη φοβηθείς το φως του
μην προσπεράσεις
αγάπη γίνε
κι ίσως μες στην αγάπη σου να βρει
τη μακρινή του που έχασε πατρίδα...

Μαρία Γασπαράτου