Χρυσές στιγμές

Δώρα ανεκτίμητα άφησε ο Αύγουστος

στων αναμνήσεων 

το φιλντισένιο μου μπαούλο.

Χρυσές στιγμές 

θα λάμπουν στο χρόνο,

για να 'ναι γλυκιά η προσμονή,

να ημερεύει τις θάλασσες,

φως να σκορπά

τις μέρες της βροχής,

να ντύνει με ηλιοτρόπια 

τα γυμνά τοπία

μ' άστρα 

τους άδειους ουρανούς...

Χρυσές στιγμές...

για να θυμάμαι

πως σαν προσμένει καλοκαίρια,

αντέχει πάντα τους χειμώνες

η ψυχή.

Μαρία Γασπαράτου

Από το "θέλω" ως το "μπορώ"

Μακρύς ο δρόμος

από το "θέλω" ως το "μπορώ...

κι εσύ στη μέση τον άφησες.

Φοβήθηκες...κουράστηκες...

Τι κι αν εγώ στην άλλη άκρη του

με μια λαχτάρα αβάσταχτη,

περίμενα τον ερχομό σου...

Επέστρεψες στα γνώριμα,

στενά σου μονοπάτια

κι ο δρόμος έμεινε ορφανός...

Ποτέ δεν ανταμώσαμε.

Μαρία Γασπαράτου

Οι νύχτες

Oι νύχτες 

έχουν το παιδικό της πρόσωπο...

όλες...

Τρέχει καμιά φορά στον καθρέφτη 

πανικόβλητη.

Νομίζει πως έμεινε πίσω...

πως πέρασαν χρόνια 

και τίποτα δεν άλλαξε.

Ψάχνει στο είδωλό της 

του καιρού τα σημάδια.

Κάποιες ρυτίδες 

στις άκρες των ματιών.

Να νιώσει αλήθεια πως μεγάλωσε.

Πως τα κατάπιε όλα τα σκοτάδια της

και πια πως δεν την απειλούν.

Μα οι νύχτες 

έχουν το παιδικό της πρόσωπο... 

όλες...

και μες στα σκούρα μάτια της  

σαν πεφταστέρια λάμπουν

όλου του κόσμου οι βροχές.

Μαρία Γασπαράτου

Το δώρο της ζωής

Δώρο μας έκανε ο Θεός 

στην πλάση αυτή, τη ζήση,

να τη χαρεί ο καθένας μας

τα μάτια του πριν κλείσει.

Να ' χει το βλέμμα του ανοιχτό

να δει όλα τα ωραία,

το πνεύμα να 'χει ελεύθερο, 

την τρέλα του, σημαία.

Να 'ναι η αγάπη οδηγός

σε κάθε του ταξίδι,

της καλοσύνης του το φως

να' χει ψυχής στολίδι.

Να μην αφήσει ούτε στιγμή

που να μη την ρουφήξει,

ούτε ένα λεπτό χαράς

να φύγει μην αφήσει.

Γιατί το δώρο της ζωής

πρέπει να το τιμήσεις,

αλλιώς μέσα στην Κόλαση 

πριν φύγεις καν, θα ζήσεις.

Οι πύλες του Παράδεισου

σ' όλους αυτούς θα κλείσουν

που τη ζωή δε χάρηκαν

και πέθαναν πριν ζήσουν.

Μαρία Γασπαράτου

Στις βροχές των ματιών σου...

Στις βροχές των ματιών σου,

πνίγηκαν ανυπεράσπιστα, 

της ζωής μου 

τα πιο αθώα καλοκαίρια.

Δεν το 'θελες...

μα μες στο βλέμμα σου, 

συννεφιασμένοι ουρανοί

που πάντοτε προμήνυαν καταιγίδες,

κανένα περιθώριο δεν άφηναν, 

να ξημερώσουν κάποτε

ημέρες φωτεινές.

Κι έκτοτε, 

για μένα έγινε το φως

όνειρο άπιαστο

κι απωθημένο.

Τώρα με απορία με κοιτούν

που αναίτια μελαγχολώ,

κάπου στα τέλη του Αυγούστου...

ποτέ τα καλοκαίρια

δεν μου είναι αρκετά.

Ξέρω δεν το ΄θελες...

μα είναι που χρόνια πάλευα

με των ματιών σου 

τις ατέλειωτες βροχές,

με της ψυχής σου 

τα θλιμμένα σύννεφα

κι έχανα πάντα...

Μαρία Γασπαράτου

Φεύγει μια εποχή...

Τζι τζι τζι όλη μέρα κάθε μέρα,

σαν κάτι να θέλουν να σου πουν

μέσα απ' τα δέντρα τα τζιτζίκια,

να ταράξουν την άχαρη σιωπή

των τελευταίων ημερών του Αυγούστου...

ξύπνα σα να σου λεν,

περνάει ο καιρός,

δε θα 'ναι ακόμα για πολύ το καλοκαίρι,

θ' ανοίξεις τις χούφτες σου 

και θα 'ναι άδειες...

τίποτα δε θα 'χεις κρατημένο 

σα να μην το 'ζησες ποτέ...

σα να μην ήρθε.

Από απόσταση περνάει η ζωή

κι εσύ κοιτάς απλά

σαν τίποτα να μην σε αφορά,

τόσο που κάποτε αμφιβάλλεις 

αν υπάρχεις.

20 κιόλας πήγε ο μήνας...

φεύγει μια εποχή,

μια άλλη θα 'ρθει...

και λοιπόν; 

Ποια η διαφορά;

Μαρία Γασπαράτου

"Θα φύγω είπες"

 Έσταζαν πάνω μας τα αλμυρίκια,

του ανοιχτού πελάγου το παράπονο...

δάκρια θαλασσινά...

Tο μοιρολόι του ανέμου, 

σιγοντάριζε, 

του δειλινού την άκρατη μελαγχολία...

νότες θαρρείς 

κάποιας θλιμμένης φυσαρμόνικας,

ακούγονταν από μακριά.

"Θα φύγω" είπες

κι ολόκληρο το καλοκαίρι πάγωσε.

Μια εικόνα ξεφτισμένη έγινε

σ' ένα βιβλίο παλιό, 

που κάποιο χέρι βάναυσο, 

έσχισε ανελέητα 

τις τελευταίες του σελίδες.

"Θα φύγω" είπες...

κι έμεινε εκείνος ο Αύγουστος μισός...

Μαρία Γασπαράτου

Ό,τι κι αν πω...

 Ό,τι κι αν πω για την αγάπη

μικρό θα είναι και φτωχό.

Μέσα σε στίχους πώς να κλείσω

πάθος και πόθο και λυγμό;

Δεν ντύνονται ξέρεις με λέξεις

του έρωτα ο στεναγμοί

και όσα λόγια κι αν διαλέξεις

η αλήθεια του μένει γυμνή.

Μαρία Γασπαράτου

Αργήσαμε...

 Βλέπεις, 

δεν ήταν κατάλληλη η ώρα

γι' αλήθειες...

μα είχαν κιόλας πιάσει φωτιά 

της αντοχής μας τα ξερόκλαδα...

προσάναμμα οι αναβολές 

κι οι αναθεωρήσεις,

η δειλία 

κι ο εγκληματικός συμβιβασμός.

Σ' ένα τοπίο φλεγόμενο,

φιγούρες τραγικές,

τ' αφήσαμε όλα παρανάλωμα 

να γίνουν

κι έπειτα μέσα στις στάχτες

και στ' αποκαϊδια,

με μια απερίγραπτη ανοησία,

ψάχναμε

παλιά κομμάτια ζωής 

διασωθέντα...

Μάταια...

βλέπεις, 

ποτέ δεν ήταν κατάλληλη η ώρα

γι' αλήθειες

κι αργήσαμε...

Μαρία Γασπαράτου

Αύγουστος

Αύγουστος κιόλας...

κι εσύ όπως πάντα,

μέσα σου νιώθεις μια ανεξήγητη βιασύνη,

όσα μπορέσεις πιο πολλά να προλάβεις,

σαν χρυσοθήρας 

στιγμές πολύτιμες να κλέψεις απ' το χρόνο 

που αδιάφορος φεύγει,

δίχως να νοιάζεται ποτέ

αν είναι αρκετός.

Αρχίζεις να μετράς αντίστροφα ήδη

και μια μελαγχολία τρυπώνει αυθαίρετα

από μια αφύλαχτη γωνιά της ψυχής,

σκοτεινιάζεις για λίγο

κι έπειτα σαν κάθε φορά,

κοιτάς τον ήλιο που καίει,

την θάλασσα που είναι παρήγορα ζεστή

κι αφήνεις εκείνη τη σωτήρια σκέψη

να καταλάβει το νου σου,

πως έχεις ακόμα καιρό,

πως δεν τελειώνει εδώ το καλοκαίρι...

γαλάζια πρωινά,

δειλινά χρυσοκόκκινα,

ξάστερα βράδια

και μια αυγουστιάτικη πανσέληνος 

σαν ασημένια αγκαλιά,

σε περιμένουν...

κλείνεις τότε τα μάτια 

κι αρχίζεις πάλι να ονειρεύεσαι..

Μαρία Γασπαράτου

Συγχώρεση

 Συγχώρησα πολλά

μα τίποτα δεν ξέχασα.

Νίκησα το θυμό 

γαλήνεψα...

μα ο πόνος συνεχίζει

παράδοξα και άδικα

εμένα να εκδικείται.

Πυρακτωμένο σίδερο η μνήμη

πληγώνει τα πιο τρυφερά

κομμάτια της ψυχής

κι ό,τι πασχίζει από τις στάχτες του

να γεννηθεί ξανά,

με μια της κίνηση ύπουλη,

το ξανακαίει.

Κάποιος μου είπε κάποτε:

"συγχώρεση σημαίνει λύτρωση"...

Κι εγώ συγχώρησα...

αλλά...

 

Μαρία Γασπαράτου

Στη Σαλονίκη...

Έσπασε η μέρα 

σαν γυάλινο ποτήρι με κρασί.

Δεν πρόλαβες ούτε γουλιά να πιείς

κι ας πίστευες ότι θα πιείς 

και θα μεθύσεις.

Κι ήταν αυγή ακόμα...

χρύσιζε ο ήλιος, λίγο πριν βγει,

στην κορυφή του αντικρινού βουνού,

μα τελικά δεν βγήκε.

Μια τσεκουριά 

έκοψε πέρα τον ορίζοντα στα δυο

κι ένα ένα πέσαν μες στην κόψη 

τα καράβια...

όνειρα,  αστέρια πρωινά, 

θαλασσινά πουλιά, 

χάθηκαν έτσι ξαφνικά,

στου ουρανού κάποιο αναπάντεχο κενό...

Βράδιασε γύρω...

μια μέρα έσβησε προτού να γεννηθεί,

κάποια που δεν ξημέρωσε ποτέ Παρασκευή,

στη Σαλονίκη...

Μαρία Γασπαράτου

Δε σ' αγαπάω για τις μέρες της χαράς

 

Δε σ' αγαπάω για τις μέρες της χαράς,

που ο κόσμος μου είναι φωτεινός

κι εσύ σαν ήλιος λάμπεις
πάνω απ' τη ζωή μου...
ούτε για τα χαμόγελα
που τόσο γενναιόδωρα σκορπάς
σαν μισοφέγγαρα γλυκά,
τα βράδια του έρωτα.
Δε σ' αγαπώ για τα ταξίδια που με πας,
όταν το βλέμμα μου
στο βλέμμα σου βουλιάζει.
Δε σ' αγαπώ για τα φιλιά,
τις αγκαλιές, τα χάδια
και για τα μαγικά, 

δικά μας καλοκαίρια,
που ξαναγίνομαι παιδί
μαζί σου μόνο.
Όχι δε σ' αγαπάω για τις μέρες της χαράς...
μα σ' αγαπώ για τις βροχές
και για τις ώρες που πονάω...
για τα πυκνά σκοτάδια μου
και για τα γκρίζα πρωινά 

που όλα μοιάζουν άδεια
και εσύ είσαι εδώ κοντά μου...πάντα...
Για αυτά τα χέρια
που αγγέλου γίνονται φτερά
και μ' αγκαλιάζουν απαλά
λες κι είμαι από γυαλί,
κάποιες φορές
που νιώθω πως θα σπάσω.
Για την ψυχή μου,
που λες κι είναι ψυχή σου
την κρατάς όταν λυγίζει
και νιώθω πως τη χάνω
και για τους δαίμονες μου που νικάς.
Όχι δε σ' αγαπάω για τις μέρες της χαράς...
μα σ' αγαπώ για τις βροχές
και για τις ώρες που πονάω...
κι εσύ είσαι εδώ κοντά μου...πάντα...

Μαρία Γσπαράτου 

12/7/2017

Ήσουν ήλιος

Ήσουν ήλιος

κι έγινα ηλιοτρόπιο.

Έστρεψα την ψυχή μου 

στο φως σου

κι έκτοτε, 

για σένα μόνο ανθίζω.

Μαρία Γασπαράτου

Άμυνα

Δεν εμπιστεύομαι εύκολα...

Πάει καιρός 

που η παιδική μου πίστη

στέγνωσε

στην άγονη εποχή της ξηρασίας.

Έμαθα τώρα ότι συχνά 

δεν είναι όλα όπως φαίνονται.

Πίσω απ' τις επιτηδευμένες συμπεριφορές,

διαβάζω τα κρυμμένα ψιλά γράμματα...

και δεν εκπλήσσομαι

όταν αλλάζει αίφνης το τοπίο

και μέσα στη λαμπρή καλοκαιριά,

ξεσπάει μανιασμένη η καταιγίδα.

Κυκλοφορώ με ομπρέλα πια,

κρατώ πάντα το σκούρο μου αδιάβροχο,

βαδίζω τοίχο τοίχο, 

φυλάω τα νώτα μου,

εκπαιδεύομαι 

να ερμηνεύω κινήσεις,

να αναλύω ήχους,

ν' αφουγκράζομαι σιωπές.

"Μα πώς μπορείς έτσι να ζεις;" 

Μου λες...

και απορείς...

και δεν μπορείς να καταλάβεις.

Μα είναι που έπαθα πολλά

κι αυτό που εσύ το λες καχυποψία,

εγώ το λέω άμυνα.

Μαρία Γασπαράτου

Άλλη μια νύχτα

Άλλη μια νύχτα με άγριο καιρό
δίχως πυξίδα του μυαλού τα ταξίδια
τρελές διαδρομές στη μνήμη μου κάνω
τόσο καιρό κάθε βράδυ τα ίδια
σε ψάχνω σε βρίσκω και πάλι σε χάνω

Πώς να ξεφύγω που είσαι η θάλασσα
κι είναι η ψυχή μου καράβι
ταξιδεύει ακυβέρνητη στα βαθιά σου νερά
κι η αγάπη σου φάρος που ποτέ δεν ανάβει

Άλλο ένα βράδυ χαμένη η ψυχή
γύρω σκοτάδι, τη νύχτα στοιχειώνεις
μαέστρος τρελός σε υπάκουη μπάντα
χάρτες ορίζεις, πανιά σηκώνεις,
προστάζεις ανέμους, ελέγχεις τα πάντα

Ένα ξύλινο σπαθί

 Ανέτοιμη ήμουν εντελώς

για μάχες τέτοιου είδους.

Είχα μονάχα ένα ξύλινο σπαθί 

κι είπα: 

"Μ' αυτό θα πορευτώ,

μ' αυτό θα πολεμήσω."

Λύγισα κάμποσες φορές...

ψέματα δε θα πω... 

ποτέ τόσο γενναία δεν υπήρξα...

και άλλες τόσες ένιωσα 

ότι δεν είχα άλλη επιλογή

από το να παραδοθώ, 

στην άκρη πάντα ενός γκρεμού,

στο χείλος μιας αβύσσου... 

ένα του ανέμου φύσημα 

θα ήταν αρκετό

κι ίσως κάποιες στιγμές να το 'θελα, 

να πάψω πια να μάχομαι

και ήσυχα να σβήσω.

Όμως δεν έπαψα ποτέ...

κι  είχα μονάχα ένα ξύλινο σπαθί...

μα ήταν εκείνη μέσα μου η φλόγα 

που σιγόκαιγε...

αγάπης λάβαρο,

πηγή ζωής,

ψυχής ασπίδα.

Μαρία Γασπαράτου

Ιούλη μου

Ο πιο αγαπημένος μου εσύ.
Γλυκός, λαμπρός, ελπιδοφόρος.
Στο κέντρο της γιορτής
μες στη χρυσή αγκαλιά του ήλιου.
Καμιά σκιά,
καμιά μελαγχολία,
καμία σκέψη
πως όπως κάθε ωραία διαδρομή,
έτσι κι αυτή όπου να 'ναι θα τελειώσει,
αφού η χαρά μαζί σου είναι μπροστά
και η βροχή αργεί.
Κι εγώ σαν μέλισσα
κάθε στιγμή σου θέλω,
λες κι είναι νέκταρ θεϊκό, να τη ρουφώ...

να μην αφήνω ούτε σταγόνα.
Μες στην ψυχή μου να μαζεύω καλοκαίρι.
Οι γκρίζες μέρες που θα 'ρθούν
με το χρυσάφι σου να είναι κεντημένες.
Τι κι αν με πλήγωσες κάποιες φορές βαθιά...
Όλα σου τα 'χω συγχωρέσει.
Τόση είναι η αγάπη Ιούλη μου

που σου 'χω,
τόσο πολύ τον ερχομό σου λαχταρώ,
γιατί είσαι ο μήνας του φωτός
και μες στο φως σου εγώ 

ξαναγεννιέμαι...

Μαρία Γασπαράτου

Μια απροσδόκητη βροχή

 Το καλοκαίρι που έγιναν τα όνειρα εφιάλτες,

η κλειδωμένη σου αγκαλιά σαν κοφτερό γυαλί,
έκοψε τις ελπίδες μου που βγήκαν όλες σκάρτες
και την ψυχή μου έβαλε σε σκοτεινό κελί.

Σαν πεταλούδα έκαψα τ' αδύναμα φτερά μου,
στης φλογισμένης σου ματιάς το φονικό βυθό,
μέσα στο βλέμμα σου έχασα για πάντα τη χαρά μου
κι έμεινα δέντρο άνυδρο σε πυρκαγιάς κλοιό.

Μα ο ουρανός συννέφιασε και άρχισε να βρέχει
μια απροσδόκητα πυκνή και δροσερή βροχή
και στην ψυχή μου που έμαθε μες στις φωτιές ν' αντέχει,
γεννήθηκε απ' τις στάχτες της σαν τον ανθό η ζωή.

Μαρία Γασπαράτου

Σ' αυτά μένω...

Επιλέγω τα λίγα,
τ' ατόφια, τ' απλά...
σ' αυτά μένω...
Κρυσταλλένια και διάφανα.
καθαρά και γυμνά,
λόγια, βλέμματα, βήματα,
που με δεύτερες σκέψεις
δε σ' αρρωσταίνουν...
Δε μπορώ τα πολύπλοκα,
τα κρυμμένα, τα ύποπτα
τα μισά,
τα σκοπίμως καλά καλυμμένα...
τις ματιές που βαθιά τους
φυλακίζουν μια αλήθεια
κι ό,τι δείχνουν δεν είναι
παρά μια αυταπάτη...
τα υστερόβουλα αγγίγματα
που έχουν κάτι τραχύ,
από χέρια ντυμένα με
βελούδινα γάντια.
Επιλέγω τα λίγα,
τ' ατόφια, τ' απλά...
εδώ μένω...
Κάπου μέσα σ' αυτά είσαι κι εσύ...
σαν καθάριο νερό

κάποιας θάλασσας άγιας,

που πανέμορφη μέσα της 

λάμπει η αγάπη.

Μαρία Γασπαράτου

Με μια λάμπα θυέλλης

 "Συνηθίζονται όλα"... θα μου πεις...

"κι η σκληρότητα των καιρών,

σκληρό σε κάνει."

Ξέρω... κάποιοι τα καταφέρνουν...

σαν χαμαιλέοντες αλλάζουν όψη.

Τα αποτυπώματα που άφησαν πάνω τους

τ' αθώα χρόνια,

αλλάζουν σχήμα,

προσαρμόζονται εύκολα

στα βάρβαρα αγγίγματα...

κι ύστερα

χίλια δυο άλλοθι βρίσκουν

για τα προδομένα οράματα,

για τη λήθη στην οποία εκούσια αφέθηκαν,

για τους δρόμους της επιστροφής 

που επιδέξια έσβησαν.

"Αλλάζουν όλα"... θα μου πεις...

"μπορούν ν' αλλάξουν...

το πρακτικό κομμάτι να κοιτάς..."

αυτό θα πεις...

"να καταφέρνεις να ελίσσεσαι 

να βουλιάζεις

να επιπλέεις

να πετάς... 

δύσκολη η ζωή για ονειροπόλους...

ανώφελη κι ανόητη η όποια ευαισθησία...

στις ψυχές πια δεν ανθίζουν λουλούδια.

Θα συνηθίσεις.."  θα μου πεις...

μα εγώ δε θ' ακούω...

με μια λάμπα θυέλλης 

θα ψάχνω μεσ' στην καταιγίδα

για κείνο τον τόπο, 

γεμάτος που είναι από ηλίανθους.

Μαρία Γασπαράτου

Υπήρχαν πάντα παράθυρα εκεί...

Υπήρχαν πάντα παράθυρα εκεί...

μα εσύ συνέχιζες να ζεις στα σκοτεινά,

προσποιούμενος πως τάχα δεν υπήρχαν.

Μια αχτίδα αμυδρή φωτός

τρύπωνε κάπου κάπου στα κλεφτά 

μέσα απ' τις γρίλιες, 

άφηνε κάποιο αποτύπωμα χαράς

πάνω στα σκονισμένα σου όνειρα

και φεύγοντας το έπαιρνε μαζί της.

Αναρωτιόσουν κάποτε, 

γιατί κάθε σου φωτεινή στιγμή

κρατούσε τόσο λίγο...

μελαγχολούσες 

που έπρεπε να ψάχνεις στα τυφλά

για λίγο ουρανό, για ένα χάδι του ήλιου.

Χειμώνες πέρναγαν και άνοιξες

φθινόπωρα και καλοκαίρια

πίσω απ' τα κλειστά παντζούρια σου,

δίχως καθόλου να σ' αγγίζουν.

Μα ίσως στο βάθος να το προτιμούσες... 

οικεία σου ήταν αυτή τη φυλακή...

έξω, η ζωή εγκυμονούσε κάποιο ρίσκο

και δεν τολμούσες.

Κι όμως...

υπήρχαν πάντα παράθυρα εκεί...

μια κίνησή σου μόνο αρκούσε

για ν' ανοίξουν.

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο ο Έρωτας Θεός

Μόνο ο Έρωτας Θεός 

ίσως να το μπορούσε

τον πόλεμο μ' ένα χορό, 

ευθύς να καταργούσε.

Ούτε φυλές ούτε λαοί 

ούτε και κυβερνήτες

δεν θα μπορούσαν ν' αρνηθούν 

του Έρωτα τις νίκες.

Μ' ένα χορό ειρηνικό 

θα έκλεινε ο κύκλος

και μέσα του θα έπαυε 

το αίμα και το μίσος.

Ο πόλεμος θα έσβηνε 

στη λάμψη της αγάπης

κι όλοι στο φως θα φτάναμε 

με τα λευκά φτερά της.

Μαρία Γασπαράτου

Φυσάει παράξενα απόψε...

 Φυσάει παράξενα απόψε...

σαν κάποια δύναμη 

να θέλει να σκορπίσει 

τα ίχνη των φιλιών σου
απ' τα μαλλιά μου
και τίποτα δικό σου στο κορμί μου
να μη μείνει...
ν' απομακρύνει 

τα επίμονα σου αγγίγματα
στο πρόσωπο, στα χέρια, 

στην ψυχή.
Να μ' απαλλάξει 

από τη βασανιστική σου θύμηση.
Καρφί που σκούριασε η ανάμνησή σου 

μέσα μου

κι αβάσταχτα πονάει...
Φυσάει παράξενα απόψε...
τίποτα όμως δεν μπορεί 

να κάνει ο άνεμος
για να σε ξεριζώσει...
μόνο από μακριά 

μια αύρα φέρνει πελαγίσσια,
μνήμες κάποιου καλοκαιριού...
αλάτι στην πληγή...

Μαρία Γασπαράτου 

Έφευγα...

 Έφευγα.. 

με αργούς ρυθμούς...

μα κάθε βήμα μου μικρό,

πιο σίγουρο ήτανε 

από το προηγούμενό μου βήμα...

κι ούτε ένα πισωγύρισμα,

ούτε μια φευγαλέα ματιά, 

σ' ό,τι ήταν πια αδύνατο

να με κρατήσει.

Καμιά αμφίβολη χαρά 

δεν ήταν ικανή

να μου αλλάξει γνώμη,

κανείς ήλιος περαστικός 

απ' της ζωής μου 

τους ατέλειωτους χειμώνες.

Σιγά σιγά το δρόμο άνοιγα 

μέσα από αγκάθια 

και ξερόκλαδα αιχμηρά,

πατώντας πάνω σε άθλια 

σκουριασμένα ψέματα,

σε αφελή, παραπλανητικά ονειρέματα 

και κίνητρα μασκαρεμένα.

Αργά αργά μα σταθερά, 

έφευγα,

όλο έφευγα

και ξέφευγα...

ενώ μπροστά μου 

αναστημένα μες στο φως,

με πρόσμεναν 

όλα τα σκοτωμένα καλοκαίρια.

Μαρία Γασπαράτου

Σαν όνειρο ήταν...

Μες στης αυγής το ευλογημένο φως

γέρναν τα τρυφερά κορμάκια τους

του κάμπου τ' άγρια άνθη,

προσκύναγαν θαρρείς τη μάνα γη...

Σ' ένα ευλαβικό φιλί,

τα πέταλά τους άγγιζαν 

το νοτισμένο χώμα,

με μια διάθεση γλυκιά, 

ευγνωμοσύνης. 

Άφηνε μυρωμένα λόγια ο άνεμος 

στο δροσερό του πέρασμα,

που τα 'ντυνε με νότες της ψυχής,

η μουσική κάπου μακριά, 

μιας θάλασσας ονειρεμένης.

Μες στης αυγής το ευλογημένο φως

σαν όνειρο ήταν...

κάτι στο αυτί μου σιγανά ψιθύρισε, 

μιας παπαρούνας τρυφερής

το θρόισμα, 

με τη χροιά κάποιας φωνής 

που δεν την ξέχασα ποτέ, 

αγαπημένης :

"Μη μου φοβάσαι μάτια μου 

και μην ανησυχείς.

 Θα 'ναι όμορφο αυτό το καλοκαίρι"

Μαρία Γασπαράτου

Σιωπή

Κι έπειτα έγινα σιωπή... 

νύχτα που απλώθηκε καχύποπτα

πάνω απ' του κήπου σου 

τ' αθώα τριαντάφυλλα.

Άνεμος που άφησε 

την τελευταία του πνοή,

στης σκοτεινής σου κάμαρας 

τη διάφανη κουρτίνα.

Θάλασσα γυάλινη 

μέσα στο βλέμμα σου,

που δεν επέτρεψε ξανά να γεννηθεί

ούτε ένα κύμα.

Φωνές αλλοτινές, 

θυμού, χαράς, 

γέλια και κλάματα,

πόνου κραυγές 

κι έρωτα ψιθυρίσματα, 

έσβησαν όλα...

και τότε έγινα σιωπή...

κώδικας αδιάρρηκτος...

αίνιγμα άλυτο....

ευθεία γραμμή, 

στης άρρωστης αγάπης

το καρδιογράφημα.

Μαρία Γασπαράτου

Το φεγγάρι απόψε

 Ωραίο που είναι το φεγγάρι απόψε!

Αγέρωχο μες στην αρχή της χάσης του...

σαν καρδιά που νοιάζεται

ό,τι έχει μέσα της να το χαρίσει,

ν' απλώσει γύρω της το ιερό της φως,

στης προσφοράς της την απόφαση δοσμένη,

σίγουρη μες στη γενναία της αυταπάρνηση.

Πόσες καρδιές αλήθεια σαν φεγγάρια 

που τάχτηκαν μόνο να δίνουν 

δίχως να περιμένουν κάτι,

ξοδεύονται 

σε ανικανοποίητους ουρανούς...

Ωραίο που είναι το φεγγάρι απόψε!

Με την δική σου την καρδιά πώς μοιάζει,

που όλο αδειάζει, όλο αδειάζει

κι εκεί που λες 

πως τίποτ' άλλο πια δεν έχει,

γεμίζει πάλι απ' την αρχή.

Μαρία Γασπαράτου

Μία καινούρια αρχή

Έγειρε αποκαμωμένη η μέρα 

στου δειλινού το πορφυρό σεντόνι.

Κουράστηκε ελπίδες να φυτεύει

στη στείρα γη της προσμονής.

Μα τίποτα δε χάθηκε ακόμα,

όσο κι αν μοιάζουν όλα τελειωμένα, 

όσο κι αν λιγοστέψαν οι αντοχές.

Ο ήλιος άδοξα κι αν σβήσει,

το βλέμμα σου κι αν σκοτεινιάσει,

θα είναι αυτός ο θάνατος

μία καινούρια αρχή.

Σαν έρθει η νύχτα, δροσιά θ' απλώσει,

πάνω από των ονείρων σου

τ' αγέννητα άνθη...

Φτερά θα βγάλουν ξαφνικά

χιλιάδες προσευχές... 

Πέρα από τ' άστρα θα πετάξουν

ψηλά στον ουρανό θα φτάσουν ,

εκεί που όλα είναι αθώα και όμορφα.

Όλη τη νύχτα στα φτερά τους

χρώματα αγάπης θα φορτώνουν 

και την αυγή σαν επιστρέψουν,

της μέρας τ' άχρωμα θα βάψουν 

κι ουράνια τόξα θα χαράξουν

στα μάτια σου.

Μαρία Γασπαράτου

Κείνη την άνοιξη...

Πού πήγες και την έθαψες κείνη την άνοιξη;

Σε ποιο απαγορευμένο κήπο της ψυχής;

Ήρθαν τα χελιδόνια τότε κι έφυγαν.

Μια αμυγδαλιά δε βρήκαν ανθισμένη,

μια ηλιαχτίδα,

ένα πράσινο κλαδί...

κι οι άνοιξες που έρχονται από τότε

διστακτικές είναι όλες και καχύποπτες...

Στο βιαστικό τους πέρασμα

τίποτα δεν αφήνουν.

Ούτε μια παπαρούνα κόκκινη για σένα,

μια πρωινή δροσοσταλιά 

σ' ένα ανθισμένο κρίνο,

ενός ρόδου μαγιάτικου έστω το άρωμα

η απλά μιας μαργαρίτας το άσπρο πέταλο...

Πού πήγες και την έθαψες κείνη την άνοιξη;

Σε ποιο απαγορευμένο κήπο της ψυχής;

Και πώς να μπεις, 

που είναι από καιρό η πόρτα κλειδωμένη

και σε μια θάλασσα βαθιά

πέταξες τότε 

το ασημένιο της κλειδί;

Μαρία Γασπαράτου

Τα μάτια σου

Δυο μάτια πύλες...

δεν είχα παρά ν' ακουμπήσω πάνω τους

το ανήσυχό μου βλέμμα 

κι έβρισκα διέξοδο στα αδιέξοδά μου.

Δρόμοι που δεν τους είχα φανταστεί

ανοίγονταν μπροστά μου

κι ανέλπιστα με οδηγούσαν στη χαρά.

Δυο μάτια φάροι 

στης ζωής τις άγριες θάλασσες,

άστρα στους σκοτεινούς μου ουρανούς,

χρυσά μαγιάτικα στεφάνια, 

χρώμα που έδιναν σε γκρίζες άνοιξες 

κι άρωμα ελπίδας στην ψυχή.

Δυο μάτια που κατάφερναν 

όλου του κόσμου την αγάπη 

να χωράνε

κι ενώ ολόκληρη την άδειαζαν 

στα μάτια μου,

απ' την αγάπη αυτή,

δεν στέρευαν ποτέ.

Τα μάτια σου... 

αυτά θυμάμαι πάντα

κάθε φορά που αγριεύει ο καιρός...

δυο ήλιοι φωτεινοί 

που απ' της ζωής μου την αρχή,

ανατέλλουν μέσα μου...

Πηγές στοργής,

πολύτιμα και άγια φυλαχτά,

στην έρημο αυτού του κόσμου, 

οάσεις.

Μαρία Γασπαράτου

Δε μας άντεξε η νύχτα

Δε μας άντεξε η νύχτα

και κουρασμένη έφυγε νωρίτερα, 

θυμάμαι...

τι κι αν με βία την τράβαγα 

απ' τα μακριά της μαύρα ρούχα,

λιγάκι ακόμα να κρατήσει...

σαν πεταλούδα ξέφυγε 

μέσα απ' τα δάχτυλά μου

και πέταξε γοργά απ' το παραθύρι,

βιάστηκε στην αυγή 

τη θέση της ν' αφήσει.

Δε μας άντεξε η νύχτα... 

τόση σιωπή 

ποιος θα μπορούσε να αντέξει;

Ήταν τα χείλη σου πόρτα κλειστή 

και διπλοκλειδωμένη...

το ίδιο ήταν απρόθυμα 

και τα δικά μου χείλη.

Καμιά ερώτηση,

απάντηση καμιά 

κι ας είχαμε πολλά να πούμε

κι ας το 'χαμε από πριν αποφασίσει...

ήταν τα χείλη μας κλειστά

λες και μια μοίρα μάγισσα

τα 'χε σφραγίσει.

Κι ο χρόνος τέλειωνε 

και γύρω όλα βουβά

κι η νύχτα δε μας άντεξε 

και βιάστηκε να φύγει.

  

Μαρία Γασπαράτου

Αναζητώντας τ' άπιαστο

"Αναζητώντας τ' άπιαστο

χάνεται η ουσία

και φεύγουν τα πιο όμορφα

που έχουν σημασία.

Κι όταν περάσει ο καιρός

και πίσω σου κοιτάξεις

όλα αυτά που έχασες

θα λαχταράς να ψάξεις.

Μα θα 'ναι αργά για να τα βρεις

πίσω να τα γυρίσεις

και τη ζωή που αρνήθηκες

θα 'ναι αργά να ζήσεις."

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε που φτάνει ο Μάης

Με λέξεις πράσινες και ροζ,

λευκές και χρυσαφένιες,

γράμματα μωβ και θαλασσιά,

πορτοκαλί θαυμαστικά

και κόκκινες τελείες,

με κόμματα κιτρινωπά,

λιλά, καφέ, μενεξεδιά

και τόνους ασημένιους,

μέσα σε ξέφρενους ρυθμούς,

κάθε που φτάνει ο Μάης,

γράφει η γη χορεύοντας,

το πιο ωραίο της ποίημα.

Μαρία Γασπαράτου

Σαν φως που έρχεται

Θα ονειρευτώ και πάλι την Ανάσταση

σαν φως 

που σχίζει τα οργισμένα σύννεφα,

τον φοβισμένο ήλιο

απ' τα βαριά δεσμά του ελευθερώνει 

και σε μια ένωση ιερή μαζί του,

έρχεται...

και θα προσμένω 

να μας αγγίξουν απαλά

οι χρυσαφιές αχτίδες του

με μια γλυκιά, 

ντυμένη από αγάπη,

θέρμη,

να λιώσει ο πάγος

πάνω από των ελπίδων μας 

τα κόκκινα λιβάδια,

να λυτρωθεί η άνοιξη.

Θα ονειρευτώ και πάλι την Ανάσταση

σαν φως που έρχεται,

του κόσμου να διώξει

τη νύχτα.

Μαρία Γασπαράτου

 

 

Η εβδομάδα των θρήνων

Παράταιρη μοιάζει 

η εβδομάδα των θρήνων

στη μέση της άνοιξης,

στης φύσης την άκρατη ομορφιά.

Παράταιρος μοιάζει ο θάνατος

όταν στης νίκης το ανυπέρβλητο φως, 

η ζωή και πάλι γεννιέται...

κι ετούτο το απόκοσμο μαύρο, 

βαθιά συγκλονίζει

μες στα υπέρλαμπρα χρώματα

μιας ανύποπτης κι ανεξέλεγκτης 

συνάμα χαράς.

Χτυπούν ώρες πένθιμες 

παντού τα ρολόγια

καθώς τα λουλούδια 

χορεύουν ανέμελα 

στου ανέμου τον κεφάτο ρυθμό.

Κάπου μακριά, 

μιας καμπάνας ακούγεται 

το πικρό μοιρολόι

ενώ στα κλαδιά 

τραγουδάνε γλυκά τα πουλιά

κι όλα μοιάζουν παράδοξα,

αμέτοχα,

και παράξενα αθώα. 

Γιατί άραγε διάλεξε 

για τόσο αβάσταχτο πόνο

μια τέτοια εποχή ο Θεός;

Μαρία Γασπαράτου

Λευκό μου σύννεφο

Μόνο εσύ ξέρεις τους δρόμους,

όλους τους δρόμους της ψυχής

κι όλους τους τρόπους,

στα όνειρα μου να εισβάλλεις.

Λευκό μου σύννεφο απρόβλεπτο,

μόνο εσύ μπορείς όποτε θες

τον ουρανό μου ελεύθερα να εξουσιάζεις.

Άλλες φορές σαν άσπρο ρόδο,

σαν γαρύφαλλο ανοιχτό,

την άχαρη ζωή μου να στολίζεις

κι άλλες  φορές σαν σκούρα πινελιά, 

γκρίζο να γίνεσαι

κι έτσι αναπάντεχα 

τον ήλιο να μου κρύβεις.

Λευκό μου σύννεφο απρόβλεπτο...

πότε γλυκιά σκιά και πότε σκοτεινιά,

πότε βροχούλα δροσερή 

σε διψασμένη γη,

πότε πλημμύρα...

μόνο εσύ...όλα εσύ...

χαρά και λύπη και γιορτή και θλίψη,

πόνος και βάλσαμο κι αγάπη και ζωή,

στα όνειρά μου, στην ψυχή,

στο αύριο, στο χθες, μες στο παρόν μου,

θέλω εσύ να υπάρχεις μόνο

κι ας μη χαρώ ποτέ... ποτέ,

ανέφελο τον ουρανό μου.

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε Απρίλη

 Αρχές Απρίλη 

κι η άνοιξη, 

στην ανεμοδαρμένη μου ψυχή, 

απελπισμένα έψαχνε 

μια απάνεμη γωνιά να βρει, 

ν' ανθίσει.

Μα πού να βρει,

που ήσουν βοριάς

και μέσα μου συνήθιζες

ό,τι έβρισκες καλό

να παρασύρεις...

Κάθε που έφτανε ο Απρίλης στις 9

πιο ξένη ένιωθα,

έξω από κάθε σου χαρά

έξω εντελώς απ' τη ζωή σου...

κι εσύ χρόνο δεν έχανες, 

με χίλιους τρόπους

να μου το θυμίζεις.

Έπειτα κύλησε ο καιρός,

άλλαξαν όλα

μα εγώ πια είχα κουραστεί

κι ήταν αδύνατο 

η αγάπη να μ' αγγίξει.

Τώρα κοιτώντας πίσω

κάθε που φτάνει ο Απρίλης στις 9,

χαμένες άνοιξες μετρώ, 

μόνη που πέρναγα,

μαζί σου.

Μαρία Γασπαράτου

Εκείνη η στιγμή

Ήταν εκείνη η στιγμή

που άβυσσος έγινε ανάμεσά μας 

η απόσταση

κι άπλωσε η νύχτα

ένα σωτήριο σκοτάδι,

να μην πληγώνονται άλλο τα μάτια,

το βλέμμα στο τίποτα επάνω

να γείρει...

να γιατρευτεί...

Από καιρό, καμπάνες σιωπής

χτυπούσαν 

πάνω απ' τις άδειες μέρες μας...

εύκολα σκέπαζε

ο δυνατός τους ήχος,

ανείπωτα λόγια και σκέψεις,

που σαν βέλη εκτόξευαν

εμπάθειες και μίση,

με ακρίβεια στοχεύοντας

τις ήδη σπασμένες ψυχές.

Κι έπειτα ήρθε η στιγμή

που αδιάφορα έγιναν όλα

κι ούτε θυμός πια

ούτε και λύπη

κι εμείς ούτε εχθροί

μα ούτε αγαπημένοι...

εκείνη η μοιραία στιγμή

που απλά

γίναμε ξένοι.

Μαρία Γασπαράτου