Μια λύπη μυστική

Μια αναίτια λύπη έχω απόψε...
Δεν έχει όνομα...
Ούτε και πρόσωπο...
Αφήνει μόνο μια μυρωδιά βροχής
πάνω σε ξερά πεσμένα φύλα
και μια γεύση στα χείλη
από κόκκινο ζεστό κρασί...
Ένα άγγιγμα ψυχρό κι απόκοσμο
αύρας θαλασσινής...
Μια αίσθηση περίεργη
σα να μπερδεύεται ο χρόνος...
σα να 'ρχεται απ' το παρελθόν
μια ανάμνηση ακαθόριστη...
αγαπημένη μα πικρή...
Είναι μια λύπη μυστική...
Κρύβεται σε μια πυκνή ομίχλη...
σε μια θάλασσα...
σ' ένα παλιό λιμάνι...
σε μια πόλη...
αγαπημένη μα πικρή...
Θέλω τόσο πολύ να την αγγίξω...
Να ψηλαφίσω τ' αγκάθια της
τις πυρακτωμένες αιχμές της...
Να την αναγνωρίσω..
Ύπουλη είναι...
Μοχθηρή...
Έρχεται ξαφνικά και διώχνει
τη χαρά μου...
Με μια διάθεση σχεδόν ερωτική
με παρασύρει να βουλιάζω
μες στην πυκνή ομίχλη της...
Κι έτσι όπως βασανίζομαι να μάθω
τ' όνομα της
πάνω στα χείλη μου σκαλώνει τ' όνομα σου...
Ξάφνου η λύπη μου αποκτά
ταυτότητα...
Και πια το ξέρω...
Είναι η θύμηση σου αυτή που με πονάει...
Tόσο αγαπημένη και γλυκιά..τόσο πικρή...

Ανατολή

Γύρεψα μια ανατολή...
Να δω να χαράζει τ' όνειρο...
Κι εσύ με άφησες μπροστά
σ' ένα παράθυρο
που κοίταγε στη Δύση...
να περιμένω...
Μα ο ήλιος δεν ανέτειλε
απ' τη θάλασσα ποτέ...
χανόταν λίγο λίγο...πέθαινε...
κι αντί για την αυγή
με τύλιγε σκοτάδι...
Μέσα σε μια σιωπή εφιαλτική
σαν πίσσα κόλλαγε η νύχτα
κι εγώ βούλιαζα μέσα της...
αργά...
σ' ένα σιχαμερό γλοιώδες τίποτα...
Κι όμως περίμενα...
με μια ανόητη σιγουριά
και μ' ένα πείσμα παιδικό
τον ήλιο...
Κι αφού όλο το μαύρο της
άδειασε πάνω μου η νύχτα
από σκοτάδι στέρεψε...
κι εγώ το βλέμμα μου έστρεψα αλλού...
Στο βάθος ροδαλός
μου χαμογέλασε ο ορίζοντας...
Πρώτη φορά τα μάτια μου
κοίταξαν την Ανατολή...
Πρώτη φορά κάπου ξημέρωνε...

Μαρία Γασπαράτου

Μισά φεγγάρια...

Και να που αυτό που πρόσμενες να ρθει
δεν ήρθε...
Τι κι αν σ' αυτή την προσμονή
ξόδεψες μια ζωή...
Σ' ένα παράθυρο μιας κρύας φυλακής
το βλέμμα σου κρατούσες καρφωμένο...
Αυγές και δειλινά και βράδια
σπατάλησες σε μια μάταιη αναμονή...
Ανόητες προσδοκίες...
Σχέδια παιδικά...
Μα πια μεγάλωσες...
Έξω φυσάει...
Σκελετωμένα χέρια τα κλαδιά
σκιές μες στο δωμάτιο
μοιάζουν με κρύες αγκαλιές
που θέλουν να σε πνίξουν...
Δαίμονες που ζητούν δίχως αντάλλαγμα
ν' αρπάξουν την ψυχή σου...
Ένα φεγγάρι ολόκληρο...
της κόλασης φωτιά...
φωτίζει ανελέητα την άδεια σου ζωή...
Μισά φεγγάρια έμειναν τα όνειρα σου...
Οι άρρωστες ελπίδες σου
δεν πρόκειται να τα γεμίσουν...
Καλύτερα να κλείσεις τα παράθυρα...
Ετούτη η πανσέληνος απόψε δεν αντέχεται...
Τράβηξε τις κουρτίνες...
Είναι αβάσταχτο
αυτό το ολόκληρο φεγγάρι
το ενοχλητικό του φως να ρίχνει δίχως οίκτο
πάνω στη γκρίζα τη μισή σου τη ζωή...

Μαρία Γασπαράτου

Αυτή την άνοιξη...

Αυτή την άνοιξη
δε θα το περιμένεις...
μαζί με τα πουλιά που έρχονται
κι αφήνουν πίσω τους χειμώνες
θα ρθω κι εγώ...
Και θα κρυφτώ σε μαγεμένους
στίχους που θα τους σιγοτραγουδάνε
ρόδινα χείλη...τρυφερά
ερωτευμένων κοριτσιών...
Μες στο μελωδικό το "σ' αγαπώ" τους
θα με αναγνωρίσεις...
Κι αν δε με βρεις εκεί...
ψάξε...
Στη μυρωμένη αγκαλιά
ενός καινούριου ανθού
θα 'χω φωλιάσει...
Τα τριανταφυλλένια πέταλα του
θα μ' αγκαλιάζουνε σφιχτά...
Να μη μ' αγγίξουν χείλη ξένα...
Δώρο μόνο για σένα...
Κι όταν το τρυφερό μπουμπούκι
θα μυρίσεις,  θ' ανοίξουνε
τα πέταλα με μιας
και θα σου δώσω το φιλί
εκείνο που δεν πρόλαβα...
Αυτό που σου χρωστώ..
Αυτή την άνοιξη...
δεν θα το περιμένεις...
μαζί με τα πουλιά που έρχονται
κι αφήνουν πίσω τους χειμώνες
θα ρθω κι εγώ...

Κέρασε με...

Κέρασε με απ' την αγάπη σου
αυτή τη νύχτα,
που το παράπονο και η απόγνωση
γίναν επώδυνο μαξιλάρι...
Σ' αυτό το γκρίζο ψυχρό προσκέφαλο
θλιμμένα όνειρα πάλι θα δω...
Λίγο απ' το γέλιο σου να μου χαρίσεις
κι εγώ λαμπρό θα το κάνω φεγγάρι,
για να στολίσει και να φωτίσει το
σκοτεινό μου τον ουρανό...
Κέρασε με απ' τη φωνή σου
αυτή τη νύχτα,
που η σιωπή μας λες κι είναι δήμιος
κάθε μας λέξη δολοφονεί...
Το "σ' αγαπώ" σου να μου χαρίσεις
και μαγικό θα το κάνω καράβι,
που σε ταξίδια στον ερωτά σου
θα με πηγαίνει ως την αυγή...
Κέρασε με απ' την αγκαλιά σου
αυτό το βράδυ,
που η ερημιά μου θα γίνει δαίμονας
και την ψυχή μου θα απαιτήσει...
Κι εγώ στ' ορκίζομαι
ότι θα γίνω για σένα σπάνιο μαργαριτάρι
κι η αγκαλιά σου θα γίνει στρείδι
για πάντα μέσα της που θα με κλείσει...

Μαρία Γασπαράτου

ΚΕΡΑΣΕ ΜΕ

Κέρασε με απ' την αγάπη σου
αυτό το βράδυ,
που απελπισμένη ως το ξημέρωμα
με εφιάλτες θα πολεμώ.
Ένα φιλί σου να μου χαρίσεις
κι εγώ λαμπρό θα το κάνω φεγγάρι,
για να στολίσει και να φωτίσει το
σκοτεινό μου τον ουρανό...

Κέρασε με απ' τη φωνή σου
μες στο σκοτάδι,
που η σιωπή μας λες κι είναι δήμιος
κάθε μας λέξη δολοφονεί...
Το "σ' αγαπώ" σου να μου χαρίσεις
και μαγικό θα το κάνω καράβι,
που σε ταξίδια στον ερωτά σου
θα με πηγαίνει ως την αυγή.

Κέρασε με απ' την αγκαλιά σου
αυτό το βράδυ,
που η ερημιά μου θα γίνει δαίμονας
και την ψυχή μου θα απαιτήσει
κι εγώ στ' ορκίζομαι ότι θα γίνω
για σένα σπάνιο μαργαριτάρι
κι η αγκαλιά σου θα γίνει στρείδι
για πάντα μέσα της που θα με κλείσει.

Μαρία Γασπαράτου

Μέρες βροχής...

Μέρες βροχής...
Κρεμασμένη σ' ένα χαμόγελο αμφίβολο
περιμένω...
Κάνω τραμπάλα πάνω στα χείλη σου
που ανασηκώνονται και πάλι πέφτουν...
Στο πάνω κάτω της αγάπης σου
αργοπεθαίνω...
Σ' ένα φιλί σου ζητάω λύτρωση...
σ' ένα σου χάδι... σε μια ματιά,
να βρω αγωνίζομαι κάποια
ελπίδα μου που από καιρό
μ' έχει αφήσει...
Μέρες βροχής...
Βρέχει στα μάτια μου...
μες στην ψυχή μου...μες στη ζωή μου...
πικρή βροχή...
κι αν είσαι εδώ...το ξέρω...λείπεις...
Από τη στέγη της ερημιάς μου
στάζει παράπονο και μοναξιά...
Στο βάθος σύννεφα...
Παλεύει ο ήλιος να ανατείλει
κι εγώ παλεύω να καταλάβω αν μ' αγαπάς...
Μια ανάσα δίπλα μου
κι όμως σε νιώθω τόσο μακριά μου...
Τρίτη χαράματα
και πάλι βρέχει...μόνο για μας...

Αγάπη σου ήμουν...

Άνοιξη έρχεται...
Μα μέσα σου
νέος χειμώνας ξεκινά...
Κρυώνεις...
Σε παραλύει ένας θυμός
που με ζητάς ακόμη...
Κοίτα με λοιπόν...
Στέκομαι εκεί σε μια γωνιά
στο παρελθόν σου...
Αγάπη σου ήμουν...
Ένα κομμάτι από φως
σε δίσεκτα χρόνια...
Σταθμός στη ζωή σου...
Στη θλίψη σου αντίδοτο...
Το τέλος στους φόβους σου...
Ελπίδα...
Σε μέρες σκληρές ήμουν χάδι..
Μια ζωγραφιά στης ζωής σου
το μονότονο βιβλίο...
Ένα τραγούδι στις αβάσταχτες σιωπές...
Φάρος στις άγριες θάλασσες ...
Αγάπη σου ήμουν...
Ξορκίζεις τώρα της ζωής σου τους χειμώνες
ψάχνοντας ζεστασιά σ' εφήμερες φωτιές...
Μάταια...
Πως να ξανάρθει στην ψυχή σου ο Απρίλης...
Πως να ξορκίσεις τόση παγωνιά...
Άνοιξη έρχεται...
Μα μέσα σου νέος χειμώνας ξεκινά...

Το όνομα μου...

Ν' άκουγα μόνο μια φορά
από τα χείλη σου το όνομα μου...
Μόνο η δική σου η φωνή
του δίνει χρώμα φωτεινό...
Ουράνιο τόξο γίνεται...
ολάνθιστη ανεμώνα...
Λουλούδι κάθε γράμμα του...
μπουκέτο κάθε συλλαβή...
καμπάνες γιορτινές
τα πέντε γράμματα του...
Μες στη δική σου τη φωνή
χαρμόσυνα ηχούν...
Πόσο αδιάφορο... άχρωμο...ρηχό...
ακούγεται από ξένα χείλη...
Πόσο μονότονο... θλιμμένο...
ανίσχυρο...γυμνό...
Τόσο που πια δε θέλω να το ακούω...
Τόσο που σκέφτομαι να το αρνηθώ...
Θα το κλειδώσω κάπου μυστικά...
να περιμένει...να έρθεις, να ντυθεί
με τη δική σου τη φωνή...
και τότε πάλι θ' αγαπήσω τ' όνομα μου...
Μα ως τότε...θα με λεν κάπως αλλιώς...

Πόσο πολύ σ' αγαπώ...

Στο σκούρο μέλι των ματιών σου
κολυμπάω...
Χίλια μελένια δάκρυα
μες στην ψυχή μου στάζεις...
Πόσο πολύ Θεέ μου σ' αγαπάω
όταν μ' αυτό το  βλέμμα
με κοιτάζεις...
Στην αγκαλιά σου αφήνομαι...
σε έναν έρωτα ωκεανό...
Στου πόθου το νησί με βγάζεις...
Πόσο πολύ Θεέ μου σ' αγαπώ
όταν μ' αυτά τα λατρεμένα χέρια
μ' αγκαλιάζεις...
Μες στης φωνής σου
τη γλυκιά μπαλάντα
στίχος δικός σου γίνομαι...
αργά για να με συλλαβίζεις...
κι όταν με πάθος τ' όνομα μου
ψιθυρίζεις,
αναρωτιέμαι μεθυσμένη...
πόσο πολύ Θεέ μου σ' αγαπώ
και χάνομαι μες στις ερωτικές σου νότες
ζαλισμένη...

Γι αυτό να έρθεις...

Να καταστρέψεις θέλω...
Γι αυτό να έρθεις...
Για να γκρεμίσεις...
ώρες μισές που κρέμονται
από ένα σταματημένο ρολόι...
 Ώρες φαντάσματα
που τρομάζουν τους δείκτες
κι αυτοί πανικόβλητοι
μένουν ακίνητοι...
Πάγωσε άδικα ο χρόνος...
Άδικα φεύγει η ζωή...
Γι αυτό να έρθεις...
Να ξηλώσεις θέλω...
σκαλωμένες νύχτες
σ' ένα παράθυρο
που εκλιπαρεί τις κουρτίνες ν' ανοίξουν...
να μπει λίγο φως...
Νύχτες παγίδες
που τρομάζουν τη μέρα...
Δεν ξημερώνει πια...
Τροφή το σκοτάδι
για  σκέψεις που καίνε...
φωτιά στην ψυχή...
Να πυρπολήσεις θέλω...
το χθες που βρυχάται...
τους ραγισμένους καθρέφτες...
το άδειο παρόν...
Γι αυτό να έρθεις...
Να καταστρέψεις θέλω...
Τους εφιάλτες...
τους φόβους...
τις ύποπτες σιωπές...
την άγρια νύχτα...
Να σχίσεις τις μαύρες κουρτίνες...
επιτέλους να μπει λίγο φως...

Να με θυμάσαι...

Να με θυμάσαι θέλω...

Σαν μια γιορτή που τέλειωσε

προτού προλάβεις να χορέψεις...

Σαν καλοκαιρινή βροχή

που λίγο κράτησε
κι εσύ δεν πρόλαβες

να δροσιστείς...

Να με θυμάσαι θέλω...

Σαν την πατρίδα
που ταξίδεψες

αλλά ποτέ δεν βρήκες...

Σαν πολυπόθητο φιλί,

που χώρισαν τα χείλη αναίτια

χωρίς να το γευτείς...

Να με θυμάσαι θέλω...

Σαν ένα όνειρο
που αγάπησες

αλλά δεν τόλμησες
να το αγγίξεις...

Σαν τη χαρά
που χτύπησε την πόρτα σου

μα δεν της άνοιξες να μπει...

Να με θυμάσαι θέλω...

Σαν τη ζωή που πόθησες

μα δείλιασες να ζήσεις...

Σαν την αγάπη που έχασες

και δε θα ξαναρθεί...

Μαρία Γασπαράτου

Σηκώνω τις άγκυρες...

Βυθισμένος στις σκέψεις σου...   

ταξιδεύει το βλέμμα σου...
μακριά από μένα...
Κι εγώ... φιγούρα παράταιρη
σε αφιλόξενο φόντο...
είμαι εδώ και δεν είμαι...
Αμέτοχος θεατής
ενός έργου παράλογου
που αρχίζει απ' το τέλος...
Για ταξίδι ετοιμάζεσαι...
Το όνειρο σου απροσπέλαστο
με αφήνει απ' έξω...
Δεν υπάρχει μπροστά πια για μας...
και κουράστηκα τόσο
να κοιτώ μόνο πίσω...

Τίποτε δεν θα ρωτήσω...

Οι απαντήσεις ξεκάθαρες...

Στο χαμένο σου βλέμμα...
στα σφιγμένα σου χείλη...

στα αδιάφορα λόγια...

Το δωμάτιο κελί...
Κι εσύ θες  να ξεφύγεις...
Σε προσμένουνε θάλασσες
έξω απ' την πόρτα...
Μην αργείς...
Άνοιξε την...
Σηκώνω τις άγκυρες...
Τι απορείς...
Σ' αγαπώ...
Σ' αγαπώ πάρα πολύ
για να σε σταματήσω...

Άγνωστος άνεμος...

Είναι κι αυτός ο άγνωστος αέρας που φυσάει
με μια διεύθυνση ακαθόριστη...
Τρελάθηκαν τα ανεμολόγια
και τα καράβια μου που ήσυχα αρμενίζαν
κάνουνε κύκλους γύρω από τον εαυτό τους...
Πότε η πρύμνη στο βορρά
και πότε η πλώρη...
Πότε φουσκώνουν τα πανιά και πότε πέφτουν...
Άνεμος παράξενος...απρόβλεπτος...
ύπουλος σαλτιμπάγκος...
ανώνυμος ταχυδαχτυλουργός...
δεν ξέρω τι θα βγάλει απ' το καπέλο
που προκλητικά
πάνω από τη ζωή μου ανεμίζει...
Πάντα αγαπούσα τους ανέμους
μα δεν τους εμπιστεύτηκα ποτέ...
Τα δένω στο λιμάνι τα καράβια μου...
Έτσι...μονάχα να λικνίζονται στο φύσημα του...
Γλυκό νανούρισμα...
ταξίδια ονείρου...
Μια προσδοκία απατηλή...
μια προσμονή γλυκιά για κάτι που
δεν θα 'ρθει...
Καμιά φορά το όνειρο αρκεί...

Μάσκες στα πρόσωπα...

Την προτιμώ τη μοναξιά μου...
Νιώθω μια τέτοια αηδία
καθώς σκορπιέμαι
σε λάθος τόπους...
Άνθρωποι κέρινοι
στολίζουν βιτρίνες
σε μια φτηνή αγορά
συναισθημάτων...
Χαμόγελα ύποπτα...
λόγια υστερόβουλα...
βρώμικα αγγίγματα...
μάσκες στα πρόσωπα...
Ψεύτικοι άνθρωποι...
Ψέματα όλα...
Τι να πιστέψω...
Πόσο κουράστηκα...
να ανιχνεύω βλέμματα...
να ερμηνεύω σιωπές...
να ξεκλειδώνω σκέψεις...
να αφουγκράζομαι ψιθύρους...
να περπατώ κοιτώντας
πίσω μου
για να προλάβω μαχαιριές...
Την προτιμώ τη μοναξιά μου...
Δεν τη φοβάμαι...
Ποτέ δεν κρύβεται...
δεν προσποιείται...
δε με ξεγέλασε ποτέ...

Τα μεσημερια...

Αναπολώ τα μεσημέρια...
Δίπλα στη θάλασσα...
Στο κορμί αρμύρα...
Ζεστός άνεμος
χάδι στα μαλλιά...
Του ήλιου παιχνιδίσματα
στα γαλάζια νερά...
Χρυσαφένια άμμος
στα γυμνά πόδια μας...
Τα μάτια σου καθρέφτες...
Μέσα τους όλο το καλοκαίρι...
Μέσα τους κι εγώ...
Κυριαρχώ...
Στα δικά μου μάτια η ευτυχία...
Μ' αγαπάς...
Γελάω...
Ανεμίζει το λευκό μου φουστάνι...
τα μακριά μαλλιά μου
σκούρα θάλασσα...
κυματίζει κάτω απ' τον ήλιο...
Στο βλέμμα σου ηφαίστειο
που εκρήγνυται ο πόθος...
Σ' αγαπώ...
Τα καυτά μεσημέρια
φτερουγίζει η αγάπη...
στα μεγάλα φτερά της κι εμείς
ταξιδεύουμε...
Ανέμελοι...αθώοι...σίγουροι...
γελασμένοι...
Μια μοίρα ασυγκίνητη αποκαλύπτεται...
Απότομα ήρθε το δείλι...
Οι καθρέφτες ράγισαν...
Παραμορφωμένες εικόνες...
Όλα θολά...
ακαθόριστα...
αβέβαια...
Το χαμόγελο πάγωσε...
Η θάλασσα αγρίεψε...
Ο ήλιος βασίλεψε...
Γύρω σπασμένα φτερά...
Ποτέ ξανά τα μεσημέρια δε θα 'ναι ίδια...

Έλα...

Έλα..
απόψε...

Να παλέψεις
τη νύχτα μου...
τη μοναξιά...
τη σιωπή ...
τους εφιάλτες...
τους δαίμονες...
να νικήσεις...
Έλα...
Να με τραβήξεις
απ' το τίποτα...
απ'τη θλίψη μου...
απ το μαύρο...
απ' το χθες...
απ' τον πόνο...
να με σώσεις...
Έλα...
Να γεμίσεις
τις μέρες μου...
τις νύχτες...
το  κενό....
την ψυχή ...
το κορμί...
με αγγίγματα...
τρυφερά...
Έλα..
Να με πάρεις
σαν άνεμος...
σαν θάλασσα...
σαν καλοκαίρι...
σαν μουσική...
σαν στίχος...
μακριά..
Έλα..
Είμαι έτοιμη...
Εδώ...
Σε περιμένω...
Να αφεθώ...
Να σ' αγαπήσω...
Απ' την αρχή...
ξανά...
Να γίνω αγάπη...

δική σου..

αναπνοή...
όνειρο...
ζωή...
για σένα...
μόνο...

Εκείνους τους στίχους...

Γυρεύω εκείνους τους στίχους...
Κάποιο βράδυ...
λουλούδια αγάπης...
βροχή αστεριών...
καρδιάς χρυσαφένιες ανταύγειες...
σου χάρισα...
Μια νύχτα...
της ψυχής μου κρυφά φτερουγίσματα...
δειλές εξομολογήσεις...
αγάπης σκιρτήματα...
του έρωτα μυστικά επτασφράγιστα...
σου χάρισα...
Γυρεύω εκείνους τους στίχους...
Μια άνοιξη...
κεντημένα τραγούδια με κρίνα του έρωτα...
λόγια γλυκά...
πουλιών κελαηδήματα...
ύμνους αγάπης...
σου χάρισα...
Κάποιον Απρίλη...
λέξεις...
ποτισμένες με πόθους
και δάκρυα και όνειρα
και στιγμές προσμονής
που τρελαίνει...
στολισμένες με απόκοσμα χρώματα...
λέξεις λουλούδια...
μπουκέτο από στίχους...
σου χάρισα...
να γίνουν τραγούδια...
με νότες τα όνειρα σου να ντύσουν...
Γυρεύω εκείνους τους στίχους...
αυτούς που δεν άξιζες...
αυτούς που δεν φρόντισες...
αυτούς που μαράθηκαν...
να βρουν στη δική μου ψυχή καταφύγιο...
να τους αναστήσω...

Σ' ένα ποίημα ανθισμένο...

Με κοιτούν με παράπονο
τα θλιμμένα μου ποιήματα.
Όλα αυτά που έχω γράψει για σένα.
Με κοιτάζεις κι εσύ
μ' ένα ύφος αδιάφορο.
Δε σε νοιάζει που οι λέξεις μου
στάζουνε αίμα.

Τις λευκές μου σελίδες
που άγρια πλήγωσα
σ' έναν άδικο κι άνισο αγώνα,
θα τις σχίσω απόψε
που το τίμημα πλήρωσα
και παλεύω ν' αντέξω
άλλον ένα χειμώνα.

Σε καινούρια σελίδα
καθαρή και ανέγγιχτη
την ψυχή μου απαλά θ' ακουμπήσω
και με χρώματα δώρο
απ' την άνοιξη που έρχεται,
σ' ένα ποίημα ανθισμένο
τη ζωή μου θα κλείσω.

Σε γνώρισα Φλεβάρη...

Ίσως να φταίει που σε γνώρισα Φλεβάρη
κι ήταν η αγάπη μας κουτσή...
Παραπατούσε...τρέκλιζε...
Πάντα της έτοιμη  να πέσει
στην πρώτη κατηφόρα...
Έτοιμη να σκοντάψει
στην πρώτη ανηφοριά...
Τόσο ανήμπορη ήταν να διαβεί
δύσκολα μονοπάτια...
Χλωμή κι ασθενική...
Ανάπηρη αγάπη...
Δεν άντεξε σ' έναν απρόβλεπτο χιονιά...
Σαν την αμυγδαλιά που ξεγελιέται
κι ανθίζει το χειμώνα...
κι έτσι ανυποψίαστη τη βρίσκει η παγωνιά...
Ποτέ το χάδι δε θα νιώσει
του Απρίλη...
και τα νεκρά κλαδιά της
δε θα αναστήσει του Μάη η ζεστασιά...
Ίσως να φταίει
που σε γνώρισα Φλεβάρη...
κι ήταν οι μέρες της αγάπης μας λειψές...
Μόνο για λίγο άνθισε μες στο χειμώνα...
Δεν πρόλαβε...
Την άνοιξη δεν γνώρισε ποτέ...

Το άγγιγμα μου...

Θυμάσαι το άγγιγμα μου...
Την αγκαλιά...
Το βελουδένιο χάδι...
Αυτό που έφτανε ως την ψυχή...
Θυμάσαι...
Τα αγαπημένα χέρια
τρενάκια του έρωτα...
Τα ατέλειωτα ταξίδια τους
στου κορμιού σου τις ράγες...
Η νοσταλγία σε καίει...
Σε πληγώνουν τα ξένα αγγίγματα...
Επώδυνα ταξίδια
από αδέξια χέρια...
Στους έρωτες που ξοδεύεσαι
λείπει η ψυχή...
Στις αγκαλιές που σκοτώνεις
τη μοναξιά σου,
κρυώνεις...
Αγκαλιές φυλακές

αφήνουν μια ψυχρή μεταλλική αίσθηση...
Ακούς θαρρείς
αλυσίδες γύρω απ' το λαιμό σου...
Κρύα αγγίγματα...
Μοιάζουν με θάνατο...
Ασφυκτιάς...
Πνίγεσαι...
Φεύγεις απεγνωσμένος...
Ψάχνεις γι άλλη αγκαλιά...
Σαν τη δική μου...
Χέρια σαν τα δικά μου...
Ζητάς την αφή μου...
Θυμάσαι...
Το άγγιγμα μου...
Αυτό που έφτανε ως την ψυχή...
Αυτό που άφηνε στη διαδρομή του
αποτυπώματα αγάπης...
Αυτό που έχασες...
Αυτό που ξέρεις πως δεν θα ξαναβρείς...
Η νοσταλγία σε καίει...
Τα ξένα αγγίγματα, 

θάνατος...

Μαρία Γασπαράτου

Ζωή...

Κοίτα...
Άνθισε μες στο χιόνι η αμυγδαλιά...
Πάντα νικά η άνοιξη
τον πιο βαρύ χειμώνα...
Κοίτα...
Ξυπνά η ζωή...
Ηττημένος ο θάνατος
λιώνει μαζί με τα χιόνια...
Στο παγωμένο χώμα
φυτρώνουν καινούρια λουλούδια...
Μια αχτίδα του ήλιου αρκεί
να πετάξει βλαστούς το γυμνό δέντρο...
Τίποτε δεν τελειώνει...
Ανατροπή η ζωή...
Αντίσταση...
Επανάσταση...
Αγώνας...
Νίκη...
Δύναμη...
Άγριο άλογο που καλπάζει
σε όμορφους δρόμους...
σε δύσβατους δρόμους...
γοητευτικούς...
περίεργους...
επικίνδυνους...
ανηφόρες...
κατηφόρες...
εμπόδια...
αδιέξοδα...
Ζωή...
Μ' όλα τα δύσκολα...
τα εύκολα...
τα σύνθετα...
τ' απλά...
Γλυκιά σαν καραμέλα...
πικρή σαν δηλητήριο...
Ωραία σαν παράδεισος...
φριχτή σαν κόλαση...
Ζωή...
Μ' όλες τις αντιθέσεις...
τα παράλογα...
τα δίκαια...
τα άδικα...
τα σωστά...
τα λάθος...
τις αλήθειες...
τα ψέματα...
Περιμένει...
Με περιμένει...
Ν' ανέβω στην ατίθαση ράχη της...
Να καλπάσουμε μαζί...

Συνεχίζω...

Κι όπως χανόσουν στο μεγάλο δρόμο
έβλεπα πίσω σου να σέρνεται η ψυχή μου.
Απ' τ' άγγιγμα σου είχε ορφανέψει η αφή μου
κι η μοναξιά με είχε πιάσει από τον ώμο...

Μες στη βροχή, μες στην ομίχλη του χειμώνα
μαζί σου έβλεπα να χάνεται η ζωή μου.
Στην γκρίζα πόλη, στην υγρή τη φυλακή μου
τα πληγωμένα όνειρα μου σβήναν μόνα...

Τα καλοκαίρια μακριά πια, δεν τα φτάνω
και δίχως ήλιο η ζωή δε θα 'χει χρώμα
μα εγώ αντέχω..αγωνίζομαι ακόμα
να πάρω πίσω την ψυχή μου που τη χάνω...

Μαζεύω όσες αντοχές μου έχουν μείνει
δίχως εσένα συνεχίζω τη ζωή μου
και με μια δύναμη που ντύθηκε η ψυχή μου
γεννά ελπίδες κι από μέσα μου σε σβήνει...

Γι αυτό το φως...

Βούτηξε το φεγγάρι

στων ματιών σου τις θάλασσες...
Τ' άστρα σα σμήνη πουλιών πέταξαν
στων μαλλιών σου τις πυκνές
φυλλωσιές...
Με κοίταξες...
Φωτιάς κύματα σήκωσε
ο πόθος στα μάτια σου...
Το βλέμμα σου μ' έντυσε
με ασημιά φορεσιά αστεριών...
Μια μαγική βραδιά...
Μια άνοιξη...
Έναν τρελό Απρίλη...
Έκλεψες τη λάμψη της νύχτας...
Ορφάνεψε ο ουρανός...
Με φίλησες...
Με φίλησε το φως...
Ξαναγεννήθηκα μέσα του...
Σ' αγάπησα...
Γι αυτό το φως...
Για τους φόβους που έκαψες...
Για τη ζωή που με κέρασες...
Για τα σκοτάδια που έντυσες
με χίλια φεγγάρια...
Γι αυτό σ' αγαπώ...
Γιατί πια δε φοβάμαι τα βράδια...
Της άγριας νύχτας μου
έγινες εσύ
ο φωτεινός έναστρος ουρανός...

Μαρία Γασπαράτου

Έρχεσαι πάλι...

Επιμένεις..

Να επιστρέφεις...
Να τρυπώνεις
από κάποια ρωγμή της ψυχής...
Γυάλινη ψυχή συναρμολογημένη...
Αδέξια κολλημένη...
Κι έρχεσαι πάλι...
Να βρεις μια θέση...
Κι εγώ προσπαθώ όπως όπως
τη γυάλινη ψυχή μου να μπαλώσω...
Να μην αφήσω καμιά χαραμάδα...
Να σ' αφήσω απ' έξω...
Να φανώ δυνατή...
Την τρύπια ψυχή μου να ντύσω
με μια σωτήρια άρνηση...
Να μην εισβάλλεις πάλι
σα νερό που εισχωρεί
και διαβρώνει τα πάντα...
Να προλάβω...
Να ενώσω τα κομμάτια...
Να κλείσω τα κενά...
Να μπορώ να σε διώχνω
κάθε φορά που επιστρέφεις...
Κάθε φορά που επιμένεις...
Να καταφέρω ν' αντισταθώ...
Να μη σε ζητώ...
Να μην αφεθώ...
Να μη σ' αγαπώ...
Να μην επιτρέψω
να μπεις στην ψυχή μου...
Ποτέ ξανά...

Θα ξεχαστείς...

Κι έτσι θα γίνεις κι εσύ
μια εικόνα στο χτες μου...
Μια μακρινή σκιά
στης μνήμης μου το θολό τοπίο...
Ξεχασμένη φιγούρα
σε παλιά μου μακρινά καλοκαίρια...
Στα δρομάκια της σκέψης
ακαθόριστη ξεφτισμένη μορφή...
Θα ξεχαστείς...
Ο χρόνος σα φίλος καλός
θα σβήσει ό,τι τώρα πληγώνει...
Σαν γλύπτης επιμελής κι επιδέξιος
θα λειάνει τον πόνο...
Θα σμιλέψει τη θλίψη...
Θα ξεχαστείς...
Η ζωή θα κυλήσει...
Κι όσα ζήσαμε
σαν ταινία παλιά χιλιοπαιγμένη
θα γίνουν αδιάφορα...
Θα γελάω ξανά...
θ' αγαπάω...θα ζω...θα συνεχίζω...
Μα τώρα...
Πες μου τι γίνεται τώρα...
Πώς να παλέψω αυτή την ώρα
την απουσία σου,
που είναι η μορφή σου
νωπή στο μυαλό μου...
Στα χείλη μου ακόμα
ζωντανό το φιλί,
στα χέρια μου ζεστή
η αφή των χεριών σου,
στην ψυχή μου η αγάπη φωτιά...
Ξέρω...
Ο χρόνος σα φίλος καλός θα σε σβήσει...
Θα ξεχαστείς...
Μα τώρα...
Πες μου τι γίνεται τώρα...

Μαρία Γασπαράτου

Κυριακή...

Τα ξημερώματα κατά τις πέντε
θ' ακούσω ξάφνου το κλειδί
στην πόρτα...
Θα ρθεις εσύ με μια αγκαλιά
λουλούδια άγρια θαλασσιά
για μένα...
Κι εγώ κοντά σου με καρδιοχτύπι
από τον ύπνο το βαθύ
θα τρέξω...
με μια λαχτάρα στην ψυχή
πρωτόγνωρη άγρια τρελή
για σένα...
Θα ξαφνιαστώ τόσο πολύ
κι εσύ με αγάπη και στοργή
θα μ' αγκαλιάζεις...
κι από την τόση μου χαρά
που θα με παίρνεις αγκαλιά, βουβά
θα κλαίω..
Θα προσπαθώ να το πιστέψω
πως είσαι αλήθεια εδώ ξανά
κοντά μου...
Κι η Κυριακή μου θα πάρει χρώμα
γαλάζιο απόκοσμο βαθύ
παραμυθένιο...
Θα γίνει θάλασσα κι εσύ νησί
που χρόνια τώρα σα ναυαγός
τ' αναζητάω...
Σάββατο σήμερα νωρίς θα πέσω
με την ελπίδα μου αγκαλιά
ευτυχισμένη...
Να ξημερώσει η Κυριακή
και να με βρει στην αγκαλιά σου
παραδομένη...

Ένα ποίημα για σένα...

Κι απόψε θα γράψω για σένα...
Με λέξεις καρφιά
το χαρτί θα πληγώσω...
Θα ματώσω τη λευκή μου σελίδα...
με θυμό, με ενοχές, με συγγνώμες,
με κραυγές, με σιωπές, με παράπονο,
με κενό, με απουσία...
Τα λόγια φωτιές
πληγές της ψυχής
κι η σελίδα τραγικός αποδέκτης...
Οι εικόνες του χτες
θλιβερές ζωγραφιές
στο λευκό μου χαρτί
ματωμένες σφραγίδες...
Τ' όνομα σου παντού...
Λεπίδες τα γράμματα
θα σκορπίζουνε πόνο...
Ένα ποίημα και πάλι θα γράψω
γεμάτο από σένα...
Και κει χαμηλά σε μιαν άκρη,
δειλά θα γραφτεί το όνομα μου...
ξεχασμένη κι ασήμαντη
σε κάποια γωνιά
στου χαρτιού το μικρό περιθώριο...
Μια φράση θα είμαι μικρή
από παντού ξεκομμένη...
μακριά από σένα...
μακριά απ' τη ζωή...
μες στο ίδιο το ποίημα μου ξένη...

Μαρία Γασπαράτου

Θα σε βρω...

Βροχή...

Πόση βροχή Θεέ μου σ' αυτή την πόλη...

Στα σπασμένα πεζοδρόμια,

στις λακούβες του δρόμου,

βουλιάζουν αργά τα όνειρα...

Περπατάω διστακτικά 

σα να ακροβατώ

σε φθαρμένο σχοινί...

Διαβάτες σκυθρωποί με προσπερνάνε...

Βιάζονται...

Λες και τους περιμένει κάπου μια λιακάδα...

Ένα αυτοκίνητο περνά με φόρα...

Πετάει πάνω μου τα νερά του δρόμου...

Νιώθω πως ντύθηκα απόψε τη βρωμιά

αυτής της πόλης...

Κάπου πρέπει να κρύβεται η χαρά...

Κάπου..σε κάποιο απάγκιο...

Την έχεις πάρει αγκαλιά

και εκεί προστατευμένη κι ασφαλής,

κάτω από το σκούρο σου αδιάβροχο

με περιμένει...

Να την προσέχεις...

Μακριά απ' τα λασπόνερα της πόλης...
Κι εγώ θα ψάξω...

Θα σε βρω...

Έστω κι αν όλη νύχτα σήμερα

γυρίζω στη βροχή...

Θα σε βρω...

Κάτω απ' το σκούρο σου αδιάβροχο θα μπω...

Θα μ' αγκαλιάσεις... 

Θα μ' αγκαλιάσει κι η χαρά...

Μες στο καθάριο της να ξεπλυθώ...

Να ζεσταθώ...

Να μη μ' αγγίζει πια 

η παγωνιά αυτής της πόλης...

Σ' αφήνω λοιπόν...

Σ' αφήνω λοιπόν...
Στο τραπέζι πια θα κάθεσαι μόνος...
Η καρέκλα απέναντι σου μαχαιριά...
Τα μεσημέρια θα σ' αρρωσταίνουν...
Θα σε πεθαίνουν τα δειλινά...
Ο σκαλιστός καθρέφτης σου
ποτέ ξανά δε θ' αγκαλιάσει το είδωλο μου...
Στης άδειας κάμαρας τον τοίχο,
ο ήλιος δε θα παίζει πια
με τη δική μου σκιά...
Θα τριγυρνάς στο έρημο σπίτι
σα μετανάστης σε ξένο τόπο...
Θα θλίβεσαι τα πρωινά...
Ο καφές σου θα κρυώνει στο φλιτζάνι...
Θα περιμένεις άδικα να έρθω...
μαζί μου να τον πιεις όπως παλιά...
Θα παλεύεις το χρόνο...
Του ρολογιού οι δείκτες θα γίνουν εχθροί...
Θα πολεμούν οι νύχτες σου τις μέρες...
Κι εσύ της ζωής θεατής...
Αμέτοχος...βουβός...φοβισμένος...
Θα σε δικάζει η σιωπή...
Θα σε καταδικάζει ο χρόνος...
Θα σ' εκδικείται η μοναξιά...
Σ' αφήνω λοιπόν...
Στο τραπέζι πια θα κάθεσαι μόνος...
Η καρέκλα απέναντι σου μαχαιριά...

Μια τέτοια νύχτα...

Πάνω στο στραβό χαμογελάκι του ουρανού,

στο παιχνιδιάρικο μισό φεγγάρι,

κρέμασα τα βραδινά σου τα φιλιά...

χρυσά κομπολόγια...

αγάπης τάματα...

Κρέμασα και τα λόγια 

που όλη νύχτα μου λεγες...

ασημένια στολίδια...

φλουριά μαλαματένια...

Και φόρτωσα τη φεγγαρένια τη βαρκούλα

μ' όλα τα δώρα της αγάπης τα χρυσά...

με ερωτόλογα και αγκαλιές και χάδια...

με πόθους...χτυποκάρδια...έρωτα...

με βλέμματα φωτιές... 

και γέλια φωτεινά...

Και γέμισε η βαρκούλα του ουρανού χρυσάφι...

στρογγύλεψε...
σαν ετοιμόγεννη γυναίκα,

που σπαρταράει μέσα της μια φωτεινή ζωή...

Κι ήταν η φλόγα των ματιών μας 

που έκανε τη νύχτα χρυσαφένια...

Μια τέτοια νύχτα έρωτα 

δε θα μπορούσε τίποτε να είναι σκοτεινό...

Κι ήταν η αγάπη μας 

που μαγικά έκανε ολόκληρο 

ένα μισό φεγγάρι...

Μια τέτοια νύχτα έρωτα 

δε θα μπορούσε να 'ναι τίποτε μισό...

Μαρία Γασπαράτου

Ν' ανθίσει η ψυχή

Απόψε δικτατορικά
θα καταργήσω το μυαλό σου...
Να λειτουργούν μόνο οι αισθήσεις...
Ν' ανθίσει η ψυχή...
Σε μία έκρηξη συναισθημάτων
να αποκαλυφτούμε...
Το ένστικτο να γίνει οδηγός...
Τρένο η επιθυμία...
Να φύγουμε...
Χωρίς δεύτερες σκέψεις...
Σ' αυτό το πανηγύρι του παράλογου
σε χάνω...
Με χάνεις κι εσύ...
Μικρή η ζωή...
Ξοδεύεται λάθος...
Ξεχασμένη η ψυχή...
Παρατημένη η αγάπη...μας εκδικείται...
Βαδίζουμε στον ίδιο δρόμο...
Πάντα μαζί...
μα ο καθένας χώρια...
Ένα τοιχίο ανάμεσα μας...
Δεν επιτρέπει αγκαλιές...
Κι εγώ...θέλω τόσο πολύ να σε φιλήσω...
Θα το γκρεμίσω αυτό το παραπέτασμα...
Θα δώσω χώρο στην αγάπη...
Θα σε βρω...
Θα σ' αγκαλιάσω...
Απόψε...
Δικτατορικά θα καταργήσω το μυαλό σου...
Να λειτουργούν μόνο οι αισθήσεις...
Ν' ανθίσει η ψυχή...

Δε θα γυρίσω...

Όταν ανθίσουν τα ρόδα του Απρίλη
στην ψυχή σου θα έρθει φθινόπωρο...
Σαν κίτρινα φύλα θα πέσουν οι ελπίδες...
Θα βρέχει ματαίωση...
Η προσμονή θα σαπίσει
κάτω από καταρακτώδεις σιωπές...
Περίμενες άδικα...
Άδικα άντεξες άλλον ένα χειμώνα...
Δε θα γυρίσω...
Δε θα 'ρθω ούτε φέτος την άνοιξη...
Οι ανθισμένες πασχαλιές
σαδιστικά με το άρωμα τους
θα σε γεμίζουν νοσταλγία...
Το ανοιξιάτικο αεράκι
ράπισμα στην ψυχή...
Της φύσης η αναγέννηση
θα σου αφήνει μια αβάσταχτη πίκρα...
Θα πονάει ότι παίρνει ζωή...
θ' αφήνει μέσα σου οδυνηρή μια
αίσθηση θανάτου...
Θα 'ναι ο έρωτας που μόνο
δε θ' ανθίζει...
που μάταια περίμενες ν' αναστηθεί...
Θα το φωνάζουν τα ρόδα του Απρίλη...
Οι ανθισμένες πασχαλιές...
Το άρωμα της νοσταλγίας...
Η αποπνικτική οσμή μιας σάπιας προσμονής...
Δε θα γυρίσω...
Δε θα 'ρθω ούτε φέτος την άνοιξη...
Περίμενες άδικα...
Άδικα άντεξες άλλον ένα χειμώνα...

Σκοτεινός καβαλάρης...

Στο παράλογο πείσμα σου
ξενυχτάνε οι λέξεις μου...
Προσπαθούν...
επιμένουν...ματώνουν...
Κι εσύ τόσο απόμακρος...
χτίζεις τείχη και κρύβεσαι...
από μένα...από σένα...
απ' όλους...

Μες στο ψέμα οχυρώνεσαι...
συρματόπλεγμα το άδικο...
κι οι αλήθειες μου μένουν απ' έξω...
Σε κοιτούν με παράπονο
που ποτέ δεν τις άφησες,
την αγάπη να ντύσουν
με κατάλευκο πέπλο...

Με το μαύρο της νύχτας
ολόκληρος ντύνεσαι...
σκοτεινός καβαλάρης της λύπης...
και καλπάζεις σαν άνεμος...
κι είσαι τόσο αδίστακτος,
που στο διάβα σου οι μέρες μου
γίνονται νύχτες...

Κι απ' την άλλη εγώ...
που τόσο σ' αγάπησα...
αγωνίζομαι ακόμα...
επιμένω...
στη δική σου την άρνηση
ν' ανοίξω παράθυρο...
στην ατέρμονη νύχτα σου
έναν ήλιο να φέρω...

Μαρία Γασπαράτου

Ο άνεμος...

Θα τρέξω απόψε
ν' ανταμώσω τον άνεμο...
Ν' αναζητήσω το χάδι του...
Τα μακριά απαλά του δάχτυλα
να μπλέξει στα μαλλιά μου...
Με δροσερά φιλιά
να μου στολίσει το πρόσωπο...
Να μπερδευτεί στις άκρες
του φορέματος μου...
να τις ανασηκώσει αυθάδικα...
Να παίξει με το μεταξένιο μου φουλάρι...
Να ψιθυρίσει στο αυτί μου λόγια ερωτικά...
Θα 'ναι λουσμένος με το άρωμα σου...
Ντυμένος με την αύρα σου...
Κι όπως γλυκά θα μ' αγκαλιάζει
θα μ' αγκαλιάζεις εσύ...
Θα 'ναι ένας άνεμος αλλιώτικος...
Θα έχει τη μορφή σου...
Ανάμεσα απ΄τα φύλα όπως θα περνά
θ' ακούγεται η φωνή σου...
Στα τρυφερά του αγγίγματα θ' αναριγώ...
θα νιώθω την αφή σου...
Θα μ' αγκαλιάζει...θα με φιλάει..
θα μ' αγαπά βαθιά...
όπως βαθιά μ' αγάπησες κι εσύ...
Δε θα 'χει όνομα αυτός ο άνεμος...
Ούτε Μαίστρος ούτε Πουνέντες...
Μονάχα απ' τη δική μου τη φωνή
θ' ακούει στ' όνομα σου...
Θα ναι μόνο δικός μου αυτός ο άνεμος...
Όπως μόνο δικός μου ήσουνα κι εσύ...

Τις Κυριακές...

Τις Κυριακές η μοναξιά δεν αντέχεται...
Ξυπνάς στο άδειο σου κρεββάτι...
Δεν είμαι δίπλα σου...
Απλώνεις ασυναίσθητα το χέρι σου...
Με ψάχνεις...
Κρύβεις απελπισμένος το πρόσωπο σου
στο μαξιλάρι μου...
Πικρό καφέ από συνήθεια βάζεις
σε δυο κούπες...
Συνειδητοποιείς το λάθος...
Νιώθεις απόγνωση και πανικό...
θυμό κι απελπισία...
Σπας το φλιτζάνι μου χίλια κομμάτια
στο νεροχύτη...
Μια Κυριακή... θυμάσαι...
χίλια κομμάτια έγινε κι η αγάπη...
Αυτή τη μέρα το σπίτι δεν αντέχεται...
Σε πνίγει το άδειο του...
Σε καταθλίβει η απουσία...
Παίρνεις τους δρόμους χαράματα...
Πληγώνεις την ήσυχη πόλη...
Στο διάβα σου αφήνεις μια μαύρη γραμμή...
Σέρνεις την πίκρα σου...
Η πόλη ακόμα κοιμάται...
Κι εσύ τρομάζεις τον ύπνο της...
Κακός εφιάλτης...
Παρανοϊκός μακελάρης...
Αυτή τη μέρα η πόλη δεν αντέχεται...
Γυρνάς στο σπίτι κομμάτια...
Πιστή σε περιμένει η απουσία μου...
Σ' αγκαλιάζει...
Σε τυλίγει...
Σε πνίγει...
Ψάχνεις διέξοδο...
Δε βρίσκεις...
Ψάχνεις τον εαυτό σου...
Νιώθεις χαμένος...
Εγκλωβισμένος...
Το άδειο σπίτι φυλακή..
Τις Κυριακές η μοναξιά δεν αντέχεται...
Τις Κυριακές δεν αντέχεται η ζωή...

Θα επιστρέψω...

Θα επιστρέψω...
Μην αμφιβάλλεις...
Σε μια συνάντηση τυχαία θα με βρεις...
Νύχτα καλοκαιριού...
Θα νιώσεις το άρωμα μου...
Θα καταλάβεις...
Θα στρέψεις το κεφάλι απότομα...
Το βλέμμα σου θα ψάχνει αλαφιασμένο
μέσα στο πλήθος...
Θα με δεις...
Για μια μικρή στιγμή θα αμφιβάλλεις...
Θα ψάχνεις για σημάδια...
Σαν άπιστος κι εσύ...
Θα με προδώσουν όλα αυτά,
που πια τόσο καλά γνωρίζεις...
το βάδισμα μου...
το παιχνίδι των μαλλιών μου
με το νοτιά...
το σκοτεινό μου βλέμμα...
Μηχανικό το βήμα σου
κοντά μου θα σε φέρει...
Μοναδικός προορισμός...
Δε θα 'χεις άλλη επιλογή...
ούτε θα θέλεις...
Σχεδόν υπνωτισμένος...
Μια ανάσα μακριά το πρόσωπο σου
απ' το δικό μου...
Τα χείλη σου απ' τα χείλη μου...
Δε θα μιλήσεις...
Τίποτα δε θα πω...
Θα με φιλήσεις μόνο...
Τα χείλη σου επιτέλους
χείλη θα βρουν
που τέλεια θα κουμπώνουν...
Πόσο πληγώθηκαν σε λάθος φιλιά...
Με μιας θα σβήσει μαγικά ότι μας χώρισε...
Θα επιστρέψω...
Μην αμφιβάλλεις...
Σε μια συνάντηση τυχαία θα με βρεις...
Νύχτα καλοκαιριού...
Θα νιώσεις το άρωμα μου...
Θα καταλάβεις...

Σπασμένα φιλιά...

Αιμορραγούν στο πάτωμα σπασμένα φιλιά...
Σε μια στιγμή κομμάτια όλα...
Δαιμονισμένες λέξεις
τυφλές από απρόβλεπτο μίσος,
χτυπούν πάνω σε τοίχους
και τζάμια...
Σπασμένα φιλιά...
Σπασμένα γυαλιά...
Κομμάτια διάσπαρτα
της ψυχής ο  καθρέφτης,
που πριν από λίγο
αποτύπωνε αγκαλιές...
Κάπως έτσι τελειώνουν τα όνειρα...
Κάπως έτσι αρχίζουν οι εφιάλτες...
Το κάψαμε το δικό μας όνειρο...
Χορεύουμε τώρα
πάνω στις στάχτες του,
εκστασιασμένοι
από μια φονική δύναμη θυμού...
Χορό πολεμικό...
Χορό θανάτου...
Στην τελευταία νότα,
στο τελευταίο βήμα,
πέφτουμε σ' ένα γκρεμό
γεμάτο παράλογα...
Τσακιζόμαστε...
Παραδομένοι σε μια παράνοια...
Άξιοι κατακτητές της μοναξιάς...
Χαμένοι νικητές
σ' ένα παιχνίδι ματαιοδοξίας...
Αξιολύπητοι μέσα στην άγνοια μας...
Υπονομευτές της ευτυχίας...
Οδυνηροί παραχαράκτες της ζωής...
Τα λάβαρα υψώνονται...
Ο πόλεμος τέλειωσε...
Κανείς επιζών...

Ίσως...

Ίσως και να με θυμάσαι...
Κάποιες χειμωνιάτικες νύχτες...
όταν ο βοριάς σα μεθυσμένος οδηγός
χτυπά τα δέντρα...
Σείονται τα κλαδιά...
κλαίνε τα φύλα...
μ' ένα κλάμα παράξενο...
σαν πένθιμο μουρμουρητό...
σαν σιγανό μοιρολόι...
Ίσως και να με θυμάσαι...
Όταν σου χτυπά το τζάμι η βροχή
σαν ψυχή που ζητά καταφύγιο
κυνηγημένη από δαίμονες...
Είναι σκληρός ο χειμώνας...
Η μοναξιά δεν αντέχεται...
Ίσως και να με θυμάσαι...
Όταν στο άδειο σου δωμάτιο
παλεύεις με ανύπαρκτες σκιές...
Οράματα φωτιές σε βασανίζουν...
Μνήμες αδίστακτες πολιορκούν
το μυαλό σου...
Κάποιος χειμώνας μας σημάδεψε...
Πυροβολούσαμε την αγάπη
μπροστά στην άγρια θάλασσα...
Το κρύο έφτανε ως την ψυχή...
Τα βλέμματα μας πυρπολημένα νησιά...
Φωτιά και θυμός...
Εγωισμός και πείσμα...
Δεν άκουσα τα τελευταία λόγια σου...
Λυσομανούσε ο άνεμος...
Ούρλιαζε η θάλασσα...
Αγκομαχούσε ετοιμοθάνατη η αγάπη...
Δεν έμαθα ποτέ τι είπες...
Τι σημασία έχει...
Έτσι κι αλλιώς τη ζωή μας
την πήρε ο χειμώνας...
Ίσως και να με θυμάσαι...
Ίσως και να με ζητάς τις κρύες νύχτες...
Ίσως βαθιά μέσα σου
εκείνη η νύχτα να πονάει ακόμα...
Ίσως...