Απρίλης

 Έφτασε ο Απρίλης με τα μικρά

και τα μεγάλα του θαύματα.

Φλογίτσες χρυσαφένιες οι ελπίδες

πάνω στα φρέσκα φυλλαράκια,

στης πασχαλιάς τα μυρωδάτα άνθη,

στις ανυπόμονες ψυχές.

Παίζει το φως με τις σκιές

σπίθες ανάβει στα βλέμματα.

Κάπου εκεί, 

στης αντοχής τα τελευταία όρια,

μια Ανάσταση προσμένει

να την πιστέψουμε...

Καλό μήνα!!!

Ακόμα την ψάχνω την άνοιξη

Ακόμα την ψάχνω την άνοιξη...

το πιστεύεις;

Όχι οποιαδήποτε άνοιξη..

Εκείνη που έχει των παιδικών μου χρόνων 

τη μυρωδιά,

το χέρι της μητέρας 

που τρυφερά το δικό μου κρατούσε

στα πράσινα λιβάδια... τις λιγοστές φορές...

το κίτρινο τριφύλλι 

που πια το φωτεινό του χρώμα

έχασε.

Να συμπληρώσω ψάχνω, στιγμές,

σ' εκείνες τις άνοιξες... 

Να συμπληρώσω στιγμές, 

εικόνες, λόγια,

που μείναν μισά.

Κάθε φορά που φτάνει η άνοιξη,

λειψή είναι...

όλο ζητάει...

όμως πού νά 'βρω να της δώσω,

που χάθηκαν οι γειτονιές,

τα σπίτια με τις ανθισμένες αυλές,

του γείτονα η καλοσυνάτη καλημέρα,

των παιδιών τα γέλια στις αλάνες,

η αγκαλιά της μάνας που δεν χόρτασα...

κι ας λέει ο Ποιητής:

"Την άνοιξη αν δεν την βρεις, την φτιάχνεις"...

Εγώ ακόμα την ψάχνω την άνοιξη.

Μαρία Γασπαράτου

Η μέρα της Γυναίκας

 Πώς να γιορτάσω πες μου

και να γιορτάσω τι;

Πριν λίγες μέρες κιόλας,

μια κάποια Νεκταρία,

απ' του συντρόφου της το χέρι

έσβησε...

Πόσα ονόματα να πω;

Ελένη, Καρολάιν, Γαρυφαλλιά,

Άννα, Δώρα, Σούζαν, Πολυξένη,

Βασιλική, Ντανιέλα, Κωνσταντίνα,

Σταυρούλα, Ιωάννα, Αναστασία,

Άντζελα, Γεωργία

κι άλλες πολλές

που πλήρωσαν το τίμημα

να γεννηθείς γυναίκα...

Ούτε λουλούδια 

ούτε καρδιές

ούτε ευχές τετριμμένες..

είναι ο αγώνας διαρκής 

για ισότητα, για σεβασμό,

για εξάλειψη της βίας και του φόβου

κι είναι μακρύς ακόμα ο δρόμος,

πολύ μακρύς, 

για να μπορέσει αληθινά να γιορταστεί

η μέρα της Γυναίκας.

Μαρία Γασπαράτου

Σκοτάδι

Πληγές στης γης το στέρνο

αιμορραγούν.

Βλέμματα παιδικά - καρφιά -

στου Ιησού τις τρυφερές παλάμες.

Καπνοί και φλόγες και όνειρα

που βίαια έχουν γκρεμιστεί.

Σκοτάδι.

Ελπίδα πουθενά

κι η πίστη ραγισμένο δεκανίκι.

Για ποια δικαιοσύνη μου μιλάς...

Για ποια ζωή...

που τη ζωή,

θυσία σ' έναν βρώμικο βωμό,

την έχουν κάνει;

Μαρία Γασπαράτου

Φθινόπωρα

Στα μονοπάτια που έπαιρνα,

φύλλα πατούσα κίτρινα, ξερά.

Πάντοτε τα φθινόπωρα 

ήτανε κάποια βήματα 

μπροστά από μένα.

Τότε δεν ήξερα...

στο ανύποπτο μυαλό μου

η άνοιξη αναμενόμενη ήταν

και στόχος εφικτός.

Χρόνια μετά κατάλαβα

πως τα φθινόπωρα ήτανε 

ο μόνος προορισμός 

κι η μόνη αφετηρία.

Δρόμοι στεγνοί

και όνειρα που έφευγαν 

σαν τα πουλιά

και λίμνες μελαγχολικές 

που μέσα τους 

σαν ένα ακόμα φύλλο κίτρινο,

καθρεφτιζόταν το είδωλό μου.

Ήταν βαριά η συννεφιά

και πάντα μάταια έψαχνα 

ένα άνοιγμα

στον σιδερένιο μου ουρανό

να μπει μια στάλα φως...

Ίσως γι' αυτό τόσο πολύ 

αγάπησα τον ήλιο.

Μαρία Γασπαράτου

Μια Καθαρά Δευτέρα

Την Καθαρά Δευτέρα ξεκινούσαμε
μ' έναν τεράστιο χαρταετό
που ετοιμάζαμε καιρό
μαζί μ' αυτόν και τα όνειρα μας τα πετούσαμε.

Στον ουρανό στραμμένα ήταν τα μάτια μας
και η αγάπη ανέβαινε ψηλά
πάνω από σπίτια και βουνά

απ' της ψυχής τα ανθισμένα μονοπάτια μας.

Χρόνια μετά, αλλάξαμε...χαθήκαμε.
Πάντα πετάνε οι χαρταετοί
πάνω απ' την άχαρή μας γη
αλλά εμείς να μεγαλώσουμε βιαστήκαμε.

Μια Καθαρά Δευτέρα ξεχαστήκαμε
τον αετό μας δεν κρατήσαμε γερά
ξέφυγαν ξάφνου τα σχοινιά
μαζί κι η αγάπη που ποτέ δεν ξαναβρήκαμε.

Μαρία Γασπαράτου

Η μυστική, δική μου ώρα

Το μεσημέρι ήταν πάντα

η μυστική, δική μου ώρα.

Ο ήλιος να μεσουρανεί 

στη μεγαλύτερή του δόξα

κι εγώ 

για δευτερόλεπτα έστω,

κατάματα να τον κοιτώ.

Τι κι αν το πύρινό του βλέμμα, 

μ' έκανε δίχως οίκτο

να δακρύζω...

μέσα σε τούτη τη φωτιά

έψαχνα πάντα ό,τι δεν είχα.

Προπάντων τη γυμνή μου αλήθεια

να ζεστάνω,

μα και να κάψω...

πόση ανάγκη είχα μέσα μου, 

να κάψω,

κομμάτια ολόκληρα ψυχής.

Κατάματα να τον κοιτώ.

Να τον κοιτώ και να του κλέβω...

για λίγο έστω,

να του κλέβω,

ζωή και θάνατο μαζί.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι,

τι κατά βάθος ήτανε 

αυτό που αποζητούσα...

Να λυτρωθώ

ή να καώ;

  

Μαρία Γασπαράτου

Αρμύρα με αρμύρα

Θα 'ρθω μια μέρα στ' ακρογιάλι...

χειμώνας θα ´ναι..

θα κράζουν τα θαλασσοπούλια...

το κύμα με τον άνεμο θα μάχεται

και το θυμό του θα ξεσπά

πάνω στα βράχια.

Μες στου πολέμου την αντάρα 

θα μπω κι εγώ

κι όταν θα πέφτουν κεραυνοί,

όσα δε λέγονται θα πω.

Κανείς δε θα τ' ακούσει... 

σαν μολυβένια σύννεφα

θα υψωθούν

σ' έναν βαρύ, 

απελπισμένο ουρανό...

βροχή θα γίνουν...

μια θάλασσα παράπονου,

μέσα στη θάλασσα θα πέσει...

αρμύρα με αρμύρα 

να κάψει το κακό.

Μαρία Γασπαράτου

Σ' αγάπησα

Σ' αγάπησα πιο δυνατά

κι από το ρεύμα 

που με ορμή διαπερνά

τα ηλεκτροφόρα σύρματα. 

Σ' αγάπησα πιο ταπεινά

κι απ' του χαμομηλιού το λύγισμα

στο πρόσταγμα του ανέμου.

Πιο σταθερά και πιο βαθιά

σ' αγάπησα 

κι από τη δυνατή ελιά,

που στα έγκατα της γης 

τις ρίζες της απλώνει.

Κι όλος μου ο κόσμος έγινε

το πρώτο γράμμα στ' όνομά σου

κι όλη μου η ζωή, λουλούδι, 

που αδιάκοπα ευωδιάζει

στο πέτο σου.

Μαρία Γασπαράτου

Εκείνη η παλιά λύπη

Ρίζωσε μέσα μου

εκείνη η παλιά λύπη...

δέντρο έγινε αειθαλές...

μου κρύβει το φως.

Κάθε Φλεβάρη,

τα παγωμένα άνθη της,

πληγώνουν τη μνήμη,

κερνούν την ευάλωτη πίστη μου

με δηλητηριώδεις καρπούς.

Εκείνη η παλιά λύπη...

τόσο ανθεκτική 

σε ξαφνικές επιδρομές 

αισιόδοξων προοπτικών,

τόσο επιθετική 

σε δειλές αναλαμπές ονείρων.

Μα χθες το βράδυ,

άρχισα κρυφά 

με μια μου πεισματάρικη ανάγκη,

να πριονίζω λίγο λίγο

τα πυκνά της κλαδιά...

ήδη από ένα άνοιγμα

τρύπωσε το ξημέρωμα,

μια φωτεινή αχτίδα του ήλιου...

και συνεχίζω...

Μαρία Γασπαράτου

Κόκκινα χρόνια

Κόκκινα χρόνια...

Στο μυαλό μια ανεξέλεγκτη ζάλη,

τα εξεγερμένα όνειρά μου

στην καρδιά μου σεισμός.

Σ' έναν εύφλεκτο κόσμο,

φωτιά και αέρας... 

παρανάλωμα όλα

για μια ανέφικτη ιδέα, 

για ένα αμφίβολο "θέλω",

για μια αόριστη ανάγκη

για μια αιώνια πληγή.

Τι έμεινε αλήθεια...

Τώρα πίσω κοιτώντας 

της ζωής τα καμένα,

απ' τα κόκκινα χρόνια

έχει μείνει μονάχα

ένας μαύρος καπνός.

Μαρία Γασπαράτου

Δρόμους ανοίγει ο Φλεβάρης

 Κάτι σκοτεινό μένει πίσω...

το νιώθω...

Δρόμους ανοίγει ο Φλεβάρης 

που θα σε βγάλουν στο φως.

Όταν θα δεις ν' ανθίζει 

η πρώτη αμυγδαλιά,

θ' αρχίσει την ψυχή σου να χαϊδεύει,

το πιο γλυκό τραγούδι των πουλιών.

Μη σκέφτεσαι πως για την άνοιξη

είναι νωρίς ακόμα...

Όσο μουντός κι αν είναι, 

όσο κι αν είναι παγερός,

θα ΄ρθει όπου να ΄ναι ο καιρός

που θα τελειώσει ο χειμώνας.

Μαρία Γασπαράτου

Καλό μήνα με υγεία!!!

Την άνοιξη μονάχα...

 Έτσι απλά λοιπόν θα ξεχαστώ...

κι απ' το μυαλό σου 

όταν θα περνώ τυχαία,

κάτι αόριστο 

σαν πεταλούδας το απαλό φτερούγισμα,

μέσα σου θα σκιρτά 

και δευτερόλεπτα μετά, 

θα χάνεται.

Δε θα 'χεις καν τη βεβαιότητα

πως το 'νιωσες στ' αλήθεια.

Την άνοιξη μονάχα,

όταν θα βλέπεις 

πίσω να γυρνούν τα χελιδόνια,

τότε μοιραία η απουσία μου 

θα σε πονά

κι η ανεπίστρεπτη φυγή μου

θα γράφει πάλι στην ψυχή σου

ιστορία. 

Μαρία Γασπαράτου

Τα φτερά μου

 Σου δάνεισα μια νύχτα τα φτερά μου,

ένα ταξίδι να πας,

στα μέρη εκείνα που η ψυχή σου δε φτάνει...

κι εσύ τα πήρες 

κι άτσαλα στους ώμους σου τα ΄βαλες... 

τα τσάκισες...

Μια ιδέα τρυφεράδας αν είχες,

κάποιας συγκίνησης την υγρή υποψία,

το μεταξένιο χάδι 

ενός αθώου αγγίγματος,

θα κούμπωναν πάνω στο σώμα σου

σαν απαλά φιλιά σε πρόθυμα χείλη, 

τα φτερά μου...

θα σε ταξίδευαν 

στα μέρη εκείνα που η ψυχή σου

δε φτάνει...

Τώρα  μονάχος 

μεσ' στο διάφανο κελί σου

σε μένα ρίχνεις ευθύνες

ότι τα ευαίσθητα φτερά μου 

δεν ήταν γερά..

μέσα σου όμως το ξέρεις καλά

πως δεν τ' άξιζες.

Μαρία Γασπαράτου

Μια απόφαση ήταν

Οι λέξεις που πρόδωσα,

απ' το χέρι με πήραν..

"Πού πάμε;"

Ρώτησα...

"Εκεί", μου είπαν 

"που οι άνεμοι

δε θα τσακίσουν τα φτερά μας."

Μια απόφαση ήταν...

Τώρα κι αυτές κι εγώ,

ελεύθερα πετάμε.

Ούτε σκιές, ούτε φωνές,

ούτε και ψίθυροι,

δε σταματούν το πέταγμά μας...

ούτε ματιές ξυράφια,

του ορίζοντα δεν κόβουνε το νήμα.

Μια απόφαση ήταν...

το άνοιγμα μιας πόρτας...

το πρώτο βήμα...

κι είναι ξανά οι ουρανοί

δικοί μας.

Μαρία Γασπαράτου

Τα όνειρα

 Μην τα κρατάς φυλακισμένα τα όνειρα...

μην περιμένεις μόνα τους

να βρούνε πέλαγα να ταξιδέψουν.

Και με τα δάκρυά σου ακόμα,

φτιάξε θάλασσες...

βαρκούλες φτιάξε

με χαμόγελά σου ξεχασμένα...

κι ασ' τα ελεύθερα 

να βρουν ορίζοντες τα όνειρα...

Πρέπει ν' αρχίσεις κάποτε

να ζεις για σένα.

Μαρία Γασπαράτου

 

Κάποιον Αύγουστο

 Θέλω να το πιστεύω 

κάπου πως υπάρχεις.

Σε μια ταράτσα ουράνια,

στάρι και καλαμπόκι

να ταΐζεις τα πουλιά...

όπως παλιά...

Κάτω απ' τον ήλιο, 

πάνω απ' τα σκούρα σου μαλλιά,

να 'χεις εκείνο το λευκό σου το καπέλο...

όλους να μας κοιτάς από ψηλά

και να γελάς..

Έτσι μ' αρέσει να φαντάζομαι

πως κάπου υπάρχεις...

Κι αν κάποια εικόνα θέλω 

από σένα να θυμάμαι,

τότε είναι...κάποιον Αύγουστο,

που πάνω σου έγειρα

το παιδικό μου κεφαλάκι

κι εσύ τραγούδια μου 'λεγες

και στοργικά μου χάιδευες

τα μακριά μαλλιά...

Τίποτε άλλο...

Κι ίσως, ποιος ξέρει...

εκεί που θέλω να φαντάζομαι

ότι υπάρχεις,

έτσι όπως πάντα ήθελα,

να μ' αγαπάς...

Μαρία Γασπαράτου

Ο κύκλος έκλεισε...

Ο κύκλος έκλεισε...

Καιρός να πάψουν τα κύματα.

Χίλιες φορές 

να μαρμαρώσουν στην ακτή.

Δε τους αντέχουν πια 

τέτοιους ανέμους.

Μες στην υγρή τους φυλακή,

για πάντα θα κλείσουν

εικόνες, και χρώματα, 

ψιθύρους και κραυγές,

τραγούδια εύθυμα και θρήνους...

τίποτα απ΄ αυτά πια 

δε θα ταξιδέψουν...

και θα τα πνίξει όλα η σιωπή.

Σ' αυτή την άστοργη ακτή

που η μοίρα θέλησε να σβήσουν

- πού ξέρεις...-

μπορεί επιτέλους και να βρουν

τη λύτρωση...

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε βραδιά Πρωτοχρονιάς

Κάθε βραδιά Πρωτοχρονιάς,

μ' ανυπομονησία με προσμένει

το κοριτσάκι μέσα μου,

χωρίς πικρία

και χωρίς παράπονο κανένα,

που όλο το χρόνο τόσο ανάλγητα,

το 'χω λησμονημένο.

Φοράει ρούχα γιορτινά

και στις μακριές κοτσίδες του

δυο κόκκινες κορδέλες.

Το χέρι του μου απλώνει 

όλο χαρά,

που επιτέλους ανταμώνουμε

και με πηγαίνει σε τοπία μαγικά

που έχω ξεχάσει.

Κάθε βραδιά Πρωτοχρονιάς,

βρίσκω την πιο αγνή κι αθώα

αύρα της ψυχής μου

και την βαθιά κρυμμένη αλήθεια μου.

Σα να γυρίζει ο χρόνος 

και να σταματά

σ' ό,τι έχει νόημα κι ουσία,

σε μια πατρίδα μακρινή, 

πέρα...στα παιδικά μου παραμύθια.

Κάθε βραδιά Πρωτοχρονιάς

βιώνω μέσα μου ένα θαύμα...

στη λάμψη ενός πυροτεχνήματος

φαντάζει το αύριο λαμπρό

κι αρχίζω πάλι να ονειρεύομαι.

Μαρία Γασπαράτου

 

Όμορφο πρωτοχρονιάτικο βράδυ εύχομαι σε όλους

και μια χαρούμενη χρονιά, γεμάτη υγεία και αγάπη!!!

 

Σε βλέπω πάλι

Δικός σου ήταν ο Δεκέμβρης...

την αύρα σου είχε...

γι' αυτό και πλάι σε χριστολούλουδα

έχω στο νου μου τη μορφή σου.

Σε βλέπω πάλι 

ανάμεσα στου δέντρου τους αγγέλους,

στις χρυσαφένιες μπάλες

να καθρεφτίζεται το βλέμμα σου,

σε καμπανούλες κόκκινες 

να λάμπει το χαμόγελό σου,

με μυρωδιές κανέλας και γαρύφαλλου

να μπλέκεται απαλά το άρωμά σου...

Σε βλέπω...

για όλο τον κόσμο μια αγκαλιά...

χαρούμενη και γελαστή,

ευχές να δέχεσαι και να μοιράζεις.

Μεσ' στην καλοσυνάτη σου καρδιά

γιόρταζε η Αγάπη...

Δικός σου είναι πάντα ο Δεκέμβρης... 

την αύρα σου έχει...

κι ας πάει καιρός που λείπεις... 

ακόμα τα Χριστούγεννα 

κρατούν τη ζεστασιά σου.

Μαρία Γασπαράτου

 Μαγικός μήνας ο Δεκέμβρης!

Όταν έρχεται, φέρνει μαζί του μια πολυπόθητη

μα απροσδιόριστη ελπίδα

και λίγο πριν φύγει γεννιέται στον κόσμο η Αγάπη,

που δίνει σ' αυτή την ελπίδα υπόσταση.

Μαρία Γασπαράτου

Άνθρωποι

Άνθρωποι 

απ' τη ζωή μας που πέρασαν,

κομπάρσοι απλοί και πρωταγωνιστές,

καθένας κι ένα ρόλο μικρό η μεγάλο

έπαιξε

στη δική μας μικρή ιστορία...

άνθρωποι που έφυγαν,

σταγόνες βροχής στην έρημη γη μας,

που απλά εξατμίστηκαν

κι άλλοι μ' ανεξίτηλα χρώματα  

μέσα μας που έγραψαν...

άνθρωποι αδιάφοροι, 

ανέμου πνοές ανεπαίσθητες,

για λίγο που θρόισαν 

της καρδιάς μας τα φύλλα

κι άλλοι 

που σαν δυνατοί ανεμοστρόβιλοι,

ό,τι άγγιξαν σάρωσαν...

κι εκείνοι οι λίγοι, 

δροσιά στην ψυχή μας

και βάλσαμο, 

το χέρι, στα δύσκολα που άπλωσαν,

σωτήριο πέρασμα 

απ' τους τόπους εντός μας...

Άνθρωποι....

κάτι μας έδωσαν,

κάτι μας πήραν,

πουλιά διαβατάρικα κάποιοι,

κάποιοι άλλοι, σταθμοί,

στης ζωής μας το δύσκολο παζλ,

όπως και να 'χει,

κομμάτια δικά μας...

Μαρία Γασπαράτου

Κι εκεί ψηλά...

Κι εκεί ψηλά, στίχους γράφεις...

καινούρια αστέρια, 

που από μια διάφανη ψυχή

αναδύονται,

οι λέξεις σου.

Τι να σου κάνει αυτή η γη...

μικρή...τόσο μικρή για να χωρέσει

της καρδιάς σου το απέραντο.

Στου κόσμου αυτού 

τη λερωμένη θάλασσα

πώς θα μπορούσαν να ταξιδέψουν

τ' άσπρα καράβια σου...

Τώρα σε καθαρά, ελεύθερα τοπία,

πατρίδα βρήκε 

το ασυμβίβαστο πνεύμα σου...

Κι εκεί ψηλά στίχους γράφεις 

που σαν τους ψιθυρίζουν,

ρόδα λευκά ανθίζουν,

στα μεταξένια χείλη των αγγέλων.

Μαρία Γασπαράτου

Στον καλό φίλο, Νίκο Βρεττό, 

τον στιχουργό, τον ποιητή, τον Άνθρωπο,

που έφυγε από κοντά μας στις 12 του Δεκέμβρη, 

πριν ένα χρόνο.

Θα τον θυμόμαστε πάντα...

Ο μήνας των γιορτών

 Έφτασε ο μήνας των γιορτών

σαν κάθε χρόνο...

Ξέρω...παλιά ήταν αλλιώς...

ήταν γλυκιά η προσμονή

και μέσα σου κάτι ανυπόμονο,

βιαζόταν, 

τη ζωή σου με χαρά να τη γεμίσει.

Άλλες φωνές,

άλλες εικόνες, 

άλλες αισθήσεις...

Τώρα, κάποιοι που λείπουν,

σκιάζουν κάπως τις στιγμές.

Είναι εκείνες οι πικρές,

του Δεκέμβρη οι απουσίες...

πρόσωπα αγαπημένα 

που έγιναν πια φωτογραφίες,

πλάι στο τζάκι, πάνω στον μπουφέ. 

Κι είναι αναπόφευκτη 

αυτή η διάχυτη μελαγχολία,

όταν του δέντρου τα στολίδια σου 

κρεμάς. 

Κάτι πληγώνει τη χαρά...

κάτι μέσα σου εύθραυστο

ραγίζει.

Μα όταν κοιτάζεις γύρω σου 

όσα έχεις,

βλέμματα τρυφερά,

λόγια γλυκά,

χαμόγελα μελένια,

της ψυχής σου η πόρτα 

ανοίγει...

μπαίνει ο Δεκέμβρης 

μ' όλα τα φώτα του, 

τα χρώματα,

τις μουσικές

κι αρχίζει να 'ναι πάλι όμορφη  η ζωή

κι εσύ να νιώθεις μέσα σου βαθιά,

πως το ταξίδι της,

όσες κι αν έχει ανατροπές, 

αξίζει.

Μαρία Γασπαράτου

Χαρούμενο Δεκέμβρη εύχομαι σε όλους, με υγεία!!!

Καλές γιορτές!!!

Φθινόπωρα μόνο

Στους γυάλινους δρόμους της μνήμης

βαδίζω, 

στ' αθώα μου κι άγουρα χρόνια...

τους φίλους μου απ' το χέρι κρατώ. 

Ο δρόμος στενός...

ο ορίζοντας μοιάζει χαμένος

και μπροστά αγριεύει ο καιρός.

"Δε μπορούμε να μείνουμε."...  είπαν...

"σε τούτο τον τόπο, ο ήλιος δε λέει να βγει...".

Φθινόπωρα γύρω...

φθινόπωρα μόνο...

κι οι φίλοι μου γίναν πουλιά.

Ακόμα στ' αυτιά μου αντηχεί 

σαν κραυγή μακρινή

και σαν άδικο αντίο,

το ανυπόμονο μα παράδοξα αργό, 

πέταγμά τους.

Στους γυάλινους δρόμους της μνήμης

ξαφνικά περπατώ μοναχή...

κοιτάζω με λύπη τα χέρια μου 

που έμειναν άδεια... 

Ομίχλη και κίτρινα φύλλα 

και σύννεφα γκρίζα...

Πάλι έρχεται μπόρα...

Πόσο θα 'θελα 

να 'ταν οι φίλοι μου δέντρα...

να μην ήταν πουλιά...

μα σε τούτο τον άμοιρο τόπο,

η άνοιξη ξένη...

δε λέει να 'ρθεί.

Μαρία Γασπαράτου

Κατερίνα (Αφιέρωμα στα ονόματα)

Φόρεσε ο Νοέμβρης πάλι

τη χρυσή του φορεσιά

και τα φύλλα που χορεύουν

στου ανέμου την αγκάλη, 

ποιηματάκια μουρμουρίζουν

εύθυμα και γιορτινά

και η φύση όλη για σένα

τα καλά της έχει βάλει.

Τ' όνομά σου Κατερίνα

σαν τραγούδι αντηχεί

κι είναι κάθε συλλαβή του

μια παραδεισένια νότα

κι οι καμπάνες που χτυπάνε

γιορτινά απ' το πρωί,

στη χαρά ζητούν ν' ανοίξεις

της καρδούλας σου την πόρτα.

"Χρόνια σου πολλά" σου λένε,

μ' αγκαλιές και με φιλιά,

"χρόνια ευλογημένα να ΄χεις

με αγάπη κεντημένα

και γριούλα όταν γίνεις

με κατάλευκα μαλλιά,

τη ζωή σου σαν θυμάσαι,

να γελάς ευτυχισμένα"

Μαρία Γασπαράτου

Να πάψουν όλα

 Να πάψουν όλα εδώ...

κι αυτά που έφυγαν 

και βασανιστικά επιμένουν

στη μνήμη να επιστρέφουν

κι όσα με γυρισμένη πλάτη

απαξιώνουν το παρόν 

και το αύριο λοιδορούν 

κι εκείνα που αφελώς 

κι αμετανόητα 

ελπίζω και προσμένω,

να πάψουν όλα...

να ησυχάσουν.... 

κι ελεύθερη,

χωρίς πια τίποτα να επιθυμώ

και τίποτα να περιμένω, 

στου δειλινού την κατακόκκινη 

μαινόμενη φωτιά,

να κάψω πριν προλάβει να φανεί,

αυτή τη νύχτα.

Μαρία Γασπαράτου

Ψεύτικα όλα

Ως τώρα πίστευα κι εγώ,

πως απ' τα βάθη μιας ευαίσθητης ψυχής

γεννιούνται οι στίχοι...

πως κάποια μαγική στιγμή

διαλέγει η ποίηση, 

βροχή να γίνει,

της έμπνευσης τους σπόρους 

να ποτίσει

και σαν λουλούδια ευωδιαστά

να γεννηθούν οι λέξεις,

στις εύφορες καρδιές των ποιητών.

Ως τώρα έτσι πίστευα,

έτσι νόμιζα, 

έτσι ήξερα...

Μα πια δεν είναι έτσι...

Ήρθε στην τέχνη η ανατροπή...

ήρθε το περιβόητο chatGPT...

κι ο κόσμος γέμισε "ποιητές"

δίχως συναίσθημα, 

δίχως ψυχή

και δίχως έμπνευση...

Ψεύτικα όλα...

κι είναι πικρό... πολύ πικρό

που το αυθεντικό,

απ' το κάλπικο δεν ξεχωρίζει....

Φοβάμαι αλήθεια...

Μήπως κάπου εδώ

έφτασε πλέον η στιγμή

που όλα τελειώνουν 

για την Ποίηση;

Μαρία Γασπαράτου

Η γιορτή των Αγγέλων

Έτσι κι εγώ σαν τα δέντρα 

που ρίχνουν τα φύλλα τους 

κάθε φθινόπωρο,

ό,τι πια μου είναι άχρηστο, 

σάπιο, ξερό,

θα πετάξω

-λίπασμα πλούσιο στο στέρφο παρόν.

Στου Νοέμβρη τις άγιες βροχές,

ν' αφρατέψει το χώμα,

γόνιμη μήτρα να γίνει

καινούριων στιγμών,

γλυκών προσμονών,

αγέννητων κόσμων...

Κι όταν έρθει η γιορτή των Αγγέλων,

ό,τι μέσα μου έμεινε, 

μιας παλιάς 

και σχεδόν ξεχασμένης ανάγκης μου, 

δέσμιο,

θα βγάλει φτερά

κι ελεύθερο πια

ψηλά θα πετάξει,

σ' ενός όμορφου "αύριο" 

να φτάσει

τη λύτρωση.

Μαρία Γασπαράτου

Ήρθε ο Νοέμβρης

Πολύχρωμα φέιγ βολάν

πετούν τα δέντρα...

κόκκινα, κίτρινα, μπορντό 

και καφετιά.

Μία περίεργη γιορτή αρχίζει...

χορεύει με τον άνεμο η φύση, 

ερωτικά κι ανάλαφρα, 

το τελευταίο της βαλς. 

Σφυρίζει χαρωπά ο αέρας 

κρατώντας τον ρυθμό

κι όλα, θαρρείς

μέσα από τη φθορά τους,

εκπέμπουν μια παράξενη χαρά.

Ήρθε ο Νοέμβρης

με μολυβένια σύννεφα 

και με βροχές...

Μα δες... 

από το μελαγχολικό ουρανό του,

όμορφες μέρες ξεγλιστρούν...

χρυσές ακτίνες δραπετεύουν,

ίχνη μελένια ζωγραφίζουν

σ' ό,τι αγγίζουν

και στην ψυχή μου, 

για κάτι απροσδιόριστο,

κάποια γλυκιά αφήνουν προσμονή.

Πόσο παρήγορο είναι αλήθεια

που επιμένει

και δε νικιέται εύκολα το φως!

Μαρία Γασπαράτου

Χαρούμενο μήνα εύχομαι σε όλους, με υγεία!!!

Ο Άγιος Δημήτρης

 Μέσα απ' του Οκτώβρη τις φλόγες,

έρχεται πάλι ο Άγιος Δημήτρης,

Καβαλάρης λαμπρός...

Στου σπαθιού του τη λάμα 

το κακό παραλύει

και συνθλίβεται το άδικο

σαν ξερό φυλλαράκι στο χώμα,

σ' έναν του άγριο καλπασμό.

Τάγματα αγγέλων, 

ουράνιους δρόμους ανοίγουνε

πάνω απ' τα κάστρα, 

με ορμή να διαβεί.

Σα να χάνεται άξαφνα ο φόβος,

φτερουγίζει η ελπίδα

και η πίστη στο σκότος του κόσμου,

σα ν' ανάβει ένα φως.

Κάτι μες στην ψυχή μας αλλάζει..

Πάνω απ' την πόλη αν κοιτάξεις

απόψε τη νύχτα,

θα φανεί ο ουρανός πιο λαμπρός...

μη θαρρείς πως ιδέα σου είναι...

οι θερμές προσευχές των πιστών...

αυτές είναι...

που θα γίνουν αστέρια.

Μαρία Γασπαράτου

Αγιογραφία: Παύλος Ζωγραφόπουλος

Χρόνια πολλά κι ευλογημένα σε όλους, 

με την προστασία του Αγίου Δημητρίου!!!

Χρόνια πολλά Θεσσαλονίκη!!!

 

Η ελπίδα

Κοίτα πλέον οι λέξεις, 

πόσο γίναν ανούσιες, 

οι έννοιες ύποπτες, 

σκοτεινές οι προθέσεις...

κι όλα γύρω αβέβαια, 

σκοπίμως δυσνόητα,

σκοτεινά κι ασαφή...

Μα η ελπίδα, για δες...

επιμένει...

στην ατέρμονη νύχτα

θα γίνει κερί...

θα φέγγει απαλά...

να μπορούν οι ασυμβίβαστοι

κι όλοι αυτοί 

που ονειρεύονται ακόμα,

στο σκοτάδι του κόσμου,

να γράφουνε στίχους.

Μαρία Γασπαράτου

Νύχτα του Οκτώβρη

 Νύχτα του Οκτώβρη...

Μια μουσική τρομαχτική 

ακούγεται κάπου μακριά...

Τα χέρια σου φαντάζομαι,

άγρια πουλιά...

τα δάχτυλά σου που με ορμή,

του πιάνου σου τα πλήκτρα 

χτυπάνε.

Τόσος θυμός για μια φυγή

τόση οργή για ένα τέλος 

που το όρισες εσύ

μα τώρα σε πονάει.

Στη θλιβερή σου κάμαρα

κραυγές οι νότες

σφαίρες οι ενοχές,

πέφτουνε στο άρρωστο "εγώ" σου

και δίχως έλεος το τρυπάνε. 

Νύχτα του Οκτώβρη

κι όσα μπορούσες

μα δεν έκανες ποτέ,

σ' εκδικούνται...

Όσα δε μέτρησες σωστά,  

κύματα άγρια που απειλούνε 

της ζωής σου το καράβι.

Λάθος πορεία, 

χρόνια τώρα ακολουθείς

κι είναι αργά... πολύ αργά...

Χάθηκε το λιμάνι.

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε Οκτώβρη

Δρόμοι γεμάτοι με χρυσάνθεμα

σε φέρνουν,

μέσα απ' τη μελαγχολική καρδιά 

του φθινοπώρου.

Στέκεις στο βάθος,

όπως παλιά χαμογελώντας, 

ενώ ένα φως απόκοσμο

χαϊδεύει τα μαλλιά σου.

Κάθε Οκτώβρη, εκεί σ' ανταμώνω,

με μια αγκαλιά ανοιχτή

σαν λίμνη ήρεμη,

να με προσμένεις...

Τα λόγια που δε λες,

γαλάζια νούφαρα 

που απλώνουν γενναιόδωρα

ως την ψυχή μου το άρωμά τους.

Στο μεταξένιο φόρεμά σου, 

του Παραδείσου ξαποσταίνουν 

τα πουλιά...

μηνύματα φέρνουν...

Γέρνω στα άνθη του νερού,

φέρνω κοντά το πρόσωπό μου,

αφουγκράζομαι...

ακούω τη φωνή σου...

κλείνω τα μάτια...

μ' εμπιστοσύνη αφήνομαι 

μες στη γαλάζια λίμνη σου

κι η αγάπη σου, 

σαν τότε που ήμουνα παιδί,

με γιατρεύει.

Μαρία Γασπαράτου

Τ' αγριοπερίστερα

Θλίψη μου φέρνουν τ' αγριοπερίστερα,

στης πόλης τους βρώμικους δρόμους,

στα σπασμένα πεζοδρόμια,

στα προαύλια των εκκλησιών

τις βροχερές Κυριακές,

στα προαύλια των σχολείων

τα ψυχρά πρωινά,

στα περβάζια των παραθύρων

στα δημόσια νοσοκομεία,

στα παραμελημένα πάρκα,

στα φθαρμένα παγκάκια,

δίπλα σε ζητιάνους και πρεζάκηδες,

στους αφόρητα γεμάτους κάδους 

σκουπιδιών.

Θλίψη μου αφήνουν 

κι έναν πόνο ακαθόριστο,

τ' αγριοπερίστερα,

στις στάσεις των λεωφορείων,

στων τρένων τους γκρίζους σταθμούς,

στις ύποπτες πλατείες...

σουλατσάρουν αδιάφορα, 

παρόντα κι ανάλγητα, σε κάθε δυστυχία 

κι ύστερα 

μ' ένα τους φτεροκόπημα 

πετούν μακριά.

Δεν τα μπορώ τ' αγριοπερίστερα...

ανώδυνες στάσεις κάνουν, 

εμπαίζουν θαρρείς 

τη δική σου αγωνία, 

τη σκλαβιά, 

τη μιζέρια

κι έπειτα φεύγουν 

σ' άλλους ουρανούς...

Υψώνεις τα μάτια κι εσύ,

λίγο ουρανό να βρεις...

απελπισμένα ψάχνεις...

άδικα...

το βλέμμα σκοντάφτει επικίνδυνα,

πάνω σε σίδερα,

τσιμέντο,

σιωπή...

Μαρία Γασπαράτου

Τώρα προσέχω

 Δε μ' άφησες όσο ήθελα να σ' αγαπήσω...

κι όποτε άνευ όρων 

την ψυχή μου σου παρέδιδα,

μετάνοιωνα...έκανα πίσω...

χαμένη ένιωθα...

μα αγωνιζόμουν πάλι απ' την αρχή. 

Στον κύκλο των παράλογών σου,

κλείστηκα 

κι όσο κι αν ήθελα να πάω παραπέρα

στο ίδιο πάντα το σημείο έφτανα.

Δε μ' άφησες όσο ήθελα να σ' αγαπήσω...

Όνειρα έκανα τη νύχτα 

που μου τα γκρέμιζες με μια σου λέξη

το πρωί.

Ώσπου στην έρημη καρδιά μου 

γκέμια πέρασα

να μην αφήνεται ανεξέλεγκτα

στον μέσα σου, άστατο καιρό...

καλοκαιριά τη μια στιγμή

την άλλη άγριος χειμώνας.

Τώρα προσέχω

δεν αφήνομαι

και την καρδιά μου την κρατώ,

τόσο αθώα κι αφελώς να μη σου δίνεται.

Μάθε λοιπόν: 

όσο κι αν πόνεσα, δεν έχασα εγώ.

Δε μ' άφησες όσο ήθελα να σ' αγαπήσω...

Τι κρίμα...

δεν άφησες όσο ήθελες κι εσύ,

ν' αγαπηθείς.

Μαρία Γασπαράτου

Πάντα κάτι θα λείπει

Αλλάζει όπου να 'ναι ο καιρός....

όλο και πιο μακριά μου θα φεύγει

ένα ακόμα γλυκό καλοκαίρι.

Μετράω στιγμές... 

προσθέτω τις όμορφες ώρες,

αμφίβολες χαρές αφαιρώ

κι ως συνήθως

η πράξη αυτή δε μου βγαίνει.

Μα αυτό που αδιαμφισβήτητο μένει, 

είναι πάντα το φως. 

Κυρίαρχο, απόλυτο, λαμπρό, συνεχές

και μια αίσθηση μέσα μου 

βελούδινης θέρμης.

Ο ουρανός από τώρα και μπρος,

λίγο λίγο θ' αλλάζει...

και δε λέω...

κάθε τι, τη δική του ομορφιά κουβαλά.

Μα είναι οι μέρες εκείνες 

που αργά θα κυλούν δίχως φως

και στη σκέψη τους νιώθει η ψυχή

κάποια ίσως αναίτια λύπη.

Στα γνωστά μου κρυφά μονοπάτια

ξανά θα βρεθώ...

τη σκιά μου θα ψάχνω να βρω...

θα κοιτάζω μπροστά μου 

και πίσω και πλάι,

μα αυτή πουθενά...

Ξέρω...

κι άλλες όμορφες μέρες θα 'ρθούν...

μα απ' τις μέρες αυτές,

πάντα κάτι θα λείπει.

Μαρία Γασπαράτου

Δε φοβάμαι

 Στα μάτια γράφονται όλα...

αλήθειες, ψέματα, συμβιβασμοί, 

κρυφές επιθυμίες,

φόβος κι ενοχή 

παραδοχή και άρνηση,

αδιέξοδο και μοναξιά.

Στα μάτια γράφονται όλα

και θέλω να τα δω...

λαχτάρα, ανυπομονησία, 

χαρά και πίκρα,

νοσταλγία,

πόνος κι ανέλπιστη γιατρειά, 

αγάπη, μίσος, ζήλια, 

αδιαφορία...

στα μάτια γράφονται όλα...

Κοίτα με...δε φοβάμαι...

μέσα στο βλέμμα σου

θα βυθιστώ

και στης αλήθειας σου τη θάλασσα,

θα δεις....

σαν κολυμβήτρια δεινή,

χωρίς σωσίβιο 

θα κολυμπήσω.

Μαρία Γασπαράτου

Να ονειρεύομαι

Έτσι να σε κοιτάζω θάλασσα,

να χάνομαι μέσα στη μελαγχολική,

φθινοπωριάτικη ομορφιά σου,

να ταξιδεύω,

σαν μια μικρή σταλαγματιά κι εγώ,

πάνω στα κύματά σου,

τα καλοκαίρια που θα 'ρθούν ξανά,

να ονειρεύομαι...

Μαρία Γασπαράτου

 

"Έχω καιρό ακόμα..."

"Ακόμα προλαβαίνεις..." 

είπα...

"η θάλασσα που αρνήθηκες,

για κάποια δήθεν ασφαλή

γυάλινα ενυδρεία,

σε περιμένει ακόμη...

Κι ο ουρανός που αντάλλαξες

με πέτρινα ταβάνια, 

να σε φυλάνε τάχα απ' τις βροχές,

προσμένει μια σου απόφαση...

ν' ανοίξεις στο απέραντο

τα άτολμα φτερά σου...

Βιάσου λοιπόν,

πριν να 'ναι αργά. 

Κοίταξε πίσω 

τα χαμένα καλοκαίρια...

δες πόσο γρήγορα 

αλλάζουν οι εποχές...".

Κι εσύ με κοίταξες 

μ' εκείνα σου τα αθώα μάτια

κι έμοιαζες με παιδάκι τρομαγμένο,

που ένας αέρας δυνατός, 

του δωματίου του, έσπασε,

την κλειδωμένη πόρτα...

κι ύστερα μου ψιθύρισες

με μια φωνή απρόθυμη

που μόλις ακουγόταν:

"Έχω καιρό ακόμα..."

την ώρα που το πρώτο 

κίτρινο φύλλο έπεφτε,

στη μάχη με τον χρόνο, 

ηττημένο,

απ' της μικρής αυλής σου 

τη ροδιά.

Μαρία Γασπαράτου

Καλοκαίρια της ζωής μας

Καλοκαίρια της ζωής μας, 

μακρινά...

πού έχουν πάει;

Νύχτες με ασήμι κεντημένες,

μέρες χρυσές,

ρόδινα δειλινά...

Άνεμοι φορτωμένοι μυρωδιές,

αγιόκλημα και γιασεμί,

καρπούζι και ψημένο καλαμπόκι...

Γέλια, τραγούδια, μουσικές,

πλάνα ζωής και όνειρα...

Στιγμές γλυκές 

στις γαλανές ακρογιαλιές,

παιχνίδια στα κρυστάλλινα νερά...

Καλοκαίρια της ζωής μας, 

μακρινά...

γλάροι που πέταξαν,

του χρόνου ακολουθώντας 

το καράβι. 

Μικρές κουκίδες έγιναν  

στου απείρου τον φθαρμένο χάρτη...

μα και της μνήμης καταφύγιο 

φωτεινό,

κάθε φορά που στην ψυχή 

φθινοπωριάζει.

Μαρία Γασπαράτου

Καλό Σεπτέμβρη να έχουμε όλοι, με υγεία!!!

Καλό φθινόπωρο!!!

Των χαμένων ο Άγιος

 
Θα γεμίσουν ξανά οι εκκλησιές...

Των χαμένων ο Άγιος, 

θα προσμένουμε πάλι,

να φωτίσει τους δύσβατους δρόμους,

μονοπάτια ζωής 

που ο ήλιος τα έχει ξεχάσει,

της ψυχής μας γωνιές 

που σκεπάζει βαριά συννεφιά...

Ο καθένας μας ό,τι πολύ λαχταρά

θα ζητήσει να βρει,

με καρδιά, που καινούρια φτερά

θα της δίνει η πίστη.

Θα γεμίσουν ξανά οι εκκλησιές, 

με οικείες γλυκές ευωδιές,

κανέλα, γαρύφαλλο

κι άγιο λιβάνι.

Σ' έναν κόσμο που χάνεται,

που ολοένα στο σκότος βουλιάζει,

σ' έναν κόσμο σκληρό, 

που η ψυχή μας διψάει να βρει 

λίγο φως,

θα γεμίσουν ξανά οι εκκλησιές

κι η ελπίδα, 

στη νύχτα εντός μας,   

αστέρια θ' ανάψει.

Μαρία Γασπαράτου

Ο Άγιος Φανούριος, ας φέρει στον καθένα μας, ό,τι έχει ανάγκη!!!

Κόκκινα τριαντάφυλλα

 Κόκκινα τριαντάφυλλα,

στης νύχτας την εβένινη έρημο...

τα χέρια απλώνω... 

ποθώ να τ' αγγίξω,

αψηφώντας

τα αιχμηρά τους αγκάθια.

Κόκκινα τριαντάφυλλα

στο μαύρο της νύχτας,

του χθες οι αναμνήσεις...

απόκοσμη ομορφιά, 

στη σιωπή.

Το άρωμά τους μεθά τις αισθήσεις...

η καρδιά σαν μικρή πεταλούδα

τα φτερά της χτυπά...

απ΄ το στήθος μου, λες,

προσπαθεί να ξεφύγει... 

των κόκκινων ρόδων το νέκταρ

διψά να γευτεί.

Κόκκινα τριαντάφυλλα

στ' αυγουστιάτικο βράδυ...

μπουμπούκια κλειστά, οι αναμνήσεις, 

που ανοίξαν,...

βελούδο κι αγκάθι,

μέλι και αίμα,

ευωδιά και πληγή...

Μαρία Γασπαράτου

Τα παλιά μου ποιήματα

Τα παλιά μου ποιήματα...

ξένα σχεδόν...ξεχασμένα...

σαν παιδάκια μικρά

που κάποια μάνα αδιάφορη

τα εγκατέλειψε.

Κι όμως 

ήτανε πέρα για πέρα αληθινά,

τα γέλια και τα δάκρυα

η απόγνωση κι η ελπίδα...

Σε κάθε λέξη τους, 

η πίκρα κι η χαρά,

κύματα εγκλωβισμένα

της ψυχής μου,

που κάποτε 

μέσα σε στίχους ποταμούς,

βρήκαν διέξοδο...

Τα παλιά μου ποιήματα...

περνάει σαν άνεμος ο χρόνος 

πάνω από τη ζωή μας...

όλα τ' αλλάζει...

τόσο 

που αναρωτιέμαι έκπληκτη:

Δικά μου είναι;

Μαρία Γασπαράτου

Στιγμές του Αυγούστου

Στιγμές του Αυγούστου...

μέλι στάζουν

πάνω απ' του ωραίου τόπου μου

τ' ασπρογάλαζα τοπία...

τα χέρια απλώνω και τ' αγγίζω...

στα χείλη μου το γεύομαι...

μέσα μου νιώθω στάλα στάλα,

βάλσαμο στην ψυχή,

τη γλύκα 

όσου απέμεινε καλοκαιριού.

Θα 'ρθει ο Σεπτέμβρης

κι όλα απίστευτα γοργά 

θα κυλήσουν.

Κάποτε, 

ένας ακόμα Αύγουστος,

ονείρου εικόνα θα φαντάζει, 

μακρινή...

ήλιος υπέρλαμπρος 

που χάθηκε στη δύση...

ταξίδι όμορφο 

που 'χει τελειώσει.

Μα ας μη μελαγχολώ...

οι ρόδινές του ανατολές,

των αστεριών του οι βροχές,

της θάλασσάς του, όλο το μπλε,

μπροστά μου ακόμα...

κάθε του μέρα, μια ζωή...

κάθε στιγμή του, μια γιορτή...

με πάρτι μοιάζει παιδικό

κι εγώ, 

παιδί θα ξαναγίνω,

να το ζήσω. 

Μαρία Γασπαράτου 

Ο δικός σου Αύγουστος

Του Αυγούστου 

όταν έρθουνε στην πόρτα σου 

τα θεία δώρα,

φρόντισε διάπλατα να την ανοίξεις...

μη φοβηθείς το φως του...

μη σου περάσει απ' το μυαλό

πως δεν τ' αξίζεις.

Μη και δειλιάσεις 

στη βροχή των αστεριών του

και τις κρυφές σου ευχές 

δεν ξεστομίσεις...

κι όταν βρεθείς 

στους φωτεινούς του τόπους,

μη φανταστείς πως θα χαθείς

αν τα χρυσά τους μονοπάτια 

σεργιανίσεις..

θα σε κρατάει από το χέρι η χαρά.

Κλείσε τα μάτια σου,

αφέσου στ' όνειρό σου...

Μην περιμένεις κάποιος άλλος

για όσα μέσα σου διψούν, 

ν' αποφασίσει.

Κανείς, κανέναν Αύγουστο 

δε σου χρωστά,

παρά μονάχα εσύ, 

στον εαυτό σου.

Μαρία Γασπαράτου

Το ρόδο και τ' αγκάθι

 Πονάει πάντα αυτό το αγκάθι,

στου Ιουλίου το ολοκόκκινο ρόδο.

Δεν τα κατάφερα ως τώρα

το άρωμά του να μυρίσω,

στην ομορφιά του να αφεθώ 

και να μεθύσω, 

δίχως τα δάχτυλά μου να ματώσουν.

Μες στην καρδιά 

του γιορτινού καλοκαιριού,

σαν τσίμπημα φιδιού 

έρχεται αυτή η μέρα

και τη χαρά πληγώνει.

Μα ήρθες στον ύπνο μου 

χθες βράδυ,

με μια αγκαλιά ανοιχτή 

σαν θάλασσα

κι εγώ μικρό παιδί όπως τότε,

έπεσα με λαχτάρα μέσα της....

Απ' άκρη σ' άκρη 

στην απέραντη αγάπη σου 

κολύμπησα,

δροσίστηκα,

λυτρώθηκα.

Η ανατολή με βρήκε ήρεμη 

με μια παράξενη γαλήνη

και μια πληρότητα μες στην ψυχή,

που έκανε ανέλπιστα υποφερτή

την απουσία σου.

Βαθιά μέσα μου το 'νιωσα....

κοντά μου είσαι...

Κι εγώ βρήκα τη δύναμη...

Το ρόδο του καλοκαιριού

θα το μυρίσω...

στο φωτεινό του κόκκινο 

θα ντύσω τη ζωή μου...

τόσο μεγάλη είναι η αγάπη σου,

που πια το αγκάθι του

λιγότερο πονά.

Μαρία Γασπαράτου