Φθινόπωρα μόνο

Στους γυάλινους δρόμους της μνήμης

βαδίζω, 

στ' αθώα μου κι άγουρα χρόνια...

τους φίλους μου απ' το χέρι κρατώ. 

Ο δρόμος στενός...

ο ορίζοντας μοιάζει χαμένος

και μπροστά αγριεύει ο καιρός.

"Δε μπορούμε να μείνουμε."...  είπαν...

"σε τούτο τον τόπο, ο ήλιος δε λέει να βγει...".

Φθινόπωρα γύρω...

φθινόπωρα μόνο...

κι οι φίλοι μου γίναν πουλιά.

Ακόμα στ' αυτιά μου αντηχεί 

σαν κραυγή μακρινή

και σαν άδικο αντίο,

το ανυπόμονο μα παράδοξα αργό, 

πέταγμά τους.

Στους γυάλινους δρόμους της μνήμης

ξαφνικά περπατώ μοναχή...

κοιτάζω με λύπη τα χέρια μου 

που έμειναν άδεια... 

Ομίχλη και κίτρινα φύλλα 

και σύννεφα γκρίζα...

Πάλι έρχεται μπόρα...

Πόσο θα 'θελα 

να 'ταν οι φίλοι μου δέντρα...

να μην ήταν πουλιά...

μα σε τούτο τον άμοιρο τόπο,

η άνοιξη ξένη...

δε λέει να 'ρθεί.

Μαρία Γασπαράτου