Έτσι κι εγώ σαν τα δέντρα
που ρίχνουν τα φύλλα τους
κάθε φθινόπωρο,
ό,τι πια μου είναι άχρηστο,
σάπιο, ξερό,
θα πετάξω
-λίπασμα πλούσιο στο στέρφο παρόν.
Στου Νοέμβρη τις άγιες βροχές,
ν' αφρατέψει το χώμα,
γόνιμη μήτρα να γίνει
καινούριων στιγμών,
γλυκών προσμονών,
αγέννητων κόσμων...
Κι όταν έρθει η γιορτή των Αγγέλων,
ό,τι μέσα μου έμεινε,
μιας παλιάς
και σχεδόν ξεχασμένης ανάγκης μου,
δέσμιο,
θα βγάλει φτερά
κι ελεύθερο πια
ψηλά θα πετάξει,
σ' ενός όμορφου "αύριο"
να φτάσει
τη λύτρωση.
Μαρία Γασπαράτου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου