Αύγουστος

Καθώς απ' το στερνό του 

μονοπάτι

θα περνά το καλοκαίρι,

ίχνη ασημένια και χρυσά

θ' αφήνει 

στον καθάριο ουρανό.

Μπορεί να μοιάζει η μέρα 

ότι βιάζεται νωρίτερα να φύγει,

να ξημερώνει κάπως πιο αργά,

μα ο ήλιος θα 'ναι πάντα 

το ίδιο φωτεινός.

Στις 12 του Αυγούστου, οι Περσείδες 

σαν αργυρή βροχή 

θα πέφτουνε από ψηλά,

χίλιες ευχές να κάνεις,

ν' ανθίζουν 

σαν της Παναγιάς τα κρίνα

μες στη νύχτα, 

τα όνειρα.

Στις 15 οι πιο γλυκές 

θα ηχήσουνε καμπάνες

και μια ευλογία ιερή θα νιώσεις

απαλά, 

να σου χαϊδεύει την ψυχή,

ενώ το πιο λαμπρό της πρόσωπο

θα σου χαρίσει η σελήνη,

κάποια βραδιά του Αυγούστου

στις 19.

Πολλά και θαυμαστά 

φέρνει για σένα, 

του όμορφου καλοκαιριού

ο μήνας ο στερνός...

Το νου σου μόνο...

Μην ξεχαστείς και δεν τα ζήσεις...

Μαρία Γασπαράτου

Γράμματα

Δεν έπαψα ποτέ μου

να σου γράφω γράμματα

για όσα μέσα μου ασφυκτιούν

και τρόπο ψάχνουν 

να ελευθερωθούν

μες στη γλυκιά ανάμνησή σου.

Tα χρόνια πέρασαν 

μα απόμεινα παιδί...

κι είναι φορές 

που αναζητώ την αγκαλιά σου,

όταν του κόσμου οι αλήθειες 

με τρομάζουν...

σαν τότε, 

στο κρεβάτι σου που τρύπωνα, 

όταν τα βράδια ξύπναγα,

από κάποιον εφιάλτη.

Τώρα, σ' ένα λευκό χαρτί,

χαράζω αγάπης δρόμους...

με λέξεις χτίζω γέφυρες

για να σε φτάσω... 

γράμματα γράφω...

κι όσο κι αν μοιάζει απίστευτο αυτό,

μέσα μου αισθάνομαι βαθιά,

πως τα διαβάζεις.

Μαρία Γασπαράτου

Δειλινά

Όμορφα δειλινά 

των αναμνήσεών μας,

ποτέ δε σβήνει ο ήλιος σας...

μες στην καρδιά 

για πάντα μένει η λάμψη του 

κλεισμένη,

στιγμές που φύγαν 

ζωντανές να κρατάει...

Τίποτα ωραίο 

στ' αλήθεια δε χάνεται,

ανοιχτή όταν είναι η ψυχή,

στο άγγιγμά του.

Μαρία Γασπαράτου

Δεν είσαι μόνη

Δεν κρύβεται αυτή η μελανιά,

όσο κι αν βάλεις μεϊκάπ,

όσο κι αν ρίξεις τα μαλλιά μπροστά,

στο ωραίο πρόσωπό σου...

δεν κρύβεται αυτή η μελανιά...

Μπρος στον καθρέφτη

το είδωλό σου ξένο.

Μέσα στα μάτια σου, 

αυτό που βλέπεις 

και πονάει πιο πολύ

κι απ' την απόγνωση

κι απ' την οργή

κι από το φόβο,

είναι μια άδικη που αισθάνεσαι 

ντροπή,

γι αυτή σου την ανείπωτη ανοχή,

γι  αυτόν τον δίχως λογική 

συμβιβασμό 

και για την εγκληματική 

αδράνειά σου.

Μην ψάχνεις τρόπο να καλύψεις 

άλλη μία μελανιά.

Ψάξε τη λύτρωση να βρεις.

Κι αν νιώθεις ότι πια έπιασες πάτο,

ένα σου νεύμα περιμένει η ζωή,

ψηλά να σε σηκώσει.

Υπάρχουν τρόποι.

Δεν είσαι μόνη.

Φτάνει ν' αρχίσεις,

όσο αξίζει ν' αγαπάς,

τον εαυτό σου.

Μαρία Γασπαράτου

Ιούλιος

 Αν ήταν να 'μουν μήνας,

Ιούλιος θα 'θελα να 'μαι.

Μέσα απ' το φως να έρχομαι

και φως να φέρνω.

Να 'ναι τα χέρια μου γεμάτα 

με αναμνήσεις παιδικές, 

από ανέμελα ωραία καλοκαίρια

και με υποσχέσεις

για ολοκαίνουριες χαρές, 

που στην ψυχή μας, 

νέες αναμνήσεις 

θα χαράξουν.

Αν ήταν να 'μουν μήνας,

Ιούλιος θα 'θελα να 'μαι.

Όλοι να μ' αγαπούν...

όλοι να με προσμένουν..

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε φορά που σε καλώ

Έρχεσαι πρόθυμα

κάθε φορά που σε καλώ,

μα πριν προλάβω καν

την αύρα σου να νιώσω,

φεύγεις πάλι...

Άσε μου λίγο 

από του χαμογέλιου σου

το φευγαλέο φως...

άσε μου, 

ό,τι μπορεί δικό σου,

τα κλειδωμένα μέσα μου κελιά 

ν' ανοίξει.

Πάλι κρατάς στα χέρια σου

λευκά χρυσάνθεμα...

πάλι φθινόπωρα 

στην πλάτη κουβαλάς. 

Μέσα σ' ενός αφύσικα 

ζεστού Ιούνη

το φλογάτο δειλινό,

έστω άφησέ μου κάτι

απ΄τις ατέλειωτες βροχές σου...

μες στην ψυχή μου όσα διψούν

να ξεδιψάσουν.

Μαρία Γασπαράτου

Άδικα ήρθες

Ήρθες μετά από καιρό,

στης θερινής βραδιάς 

τις στάσιμες ώρες...

επισκέπτης απρόσμενος

στα όνειρά μου.

Τα μάτια σου, 

έρημα φλεγόμενα νησιά,

εκλιπαρούσαν, 

του πελάγου μέσα μου

τα ήσυχα κύματα, 

να υψωθούν 

και τις άγριες φλόγες 

που ανελέητα σ' έκαιγαν,

να σβήσουν.

Ήρθες μετά από καιρό, 

στης ακίνητης νύχτας μου

την αφόρητη άπνοια.

Άδικα ήρθες...

Δε φυσάνε πια οι άνεμοι εδώ.

Μαρία Γασπαράτου

Αγριες ορχιδέες

Εκεί...

στο κομμάτι που λείπει,

θάλασσες άπλωσα

και ουρανούς 

και κάμπους,

τοπίο εύκρατο έγινε, 

το μίζερο και το λειψό,

σε δρόμους καλοκαιρινούς

να ταξιδεύει το όνειρο

και να πλαταίνει και ν' ανοίγει,

να μεγαλώνει αδιάκοπα,

ποτάμι να γίνεται,

στο σύμπαν να χύνεται,

να φτάνει ως το Θεό...

Σε μια καμμένη, στέρφα γη,

ελπίδας σπόρους φύτεψα

που βλάστησαν και θέριεψαν,

και γέμισαν ανθούς.

Τώρα πια δεν αγγίζω το κενό,

ούτε πονάει πια το άδειο.

Και δε φοβάμαι...

Κάθε φορά που ψηλαφώ

το θάνατο,

ζωή γεμίζουνε τα χέρια μου

κι άγριες ορχιδέες.

Μαρία Γασπαράτου

Καλοκαίρι ξανά

 Καλοκαίρι ξανά

κι ό,τι είναι όμορφο και φωτεινό,

θέλω να ελπίζω

πως μέσα απ' του Αιγαίου 

τα γαλάζια νερά,

με γιορτινά τραγούδια,

έρχεται.

Γοργόνες οι σκέψεις μου, 

κάθε καραβοκύρη 

με λαχτάρα ρωτούν,

αν ζει του κόσμου 

το χαμένο όνειρο...

αν κάπου εκεί 

στης γης τα πέρατα

το έχουν ανταμώσει...

Δεν απαντούν...

όμως το βλέμμα τους κοιτώ 

που χάνεται

στου ορίζοντα τα μάκρη,

σαν κάτι να προσμένουν 

που άργησε,

μα είναι βέβαιο πως θα 'ρθει...

Καλοκαίρι ξανά

και μέσα μου η πίστη

δοκιμάζει δειλά,

τα καινούρια φτερά της.

Μαρία Γασπαράτου

Ένα πρόθυμο μικρό χελιδονάκι

Σε κούρασε 

αυτό το ατέρμονο ταξίδι

από το τίποτα στο πουθενά.

Μακρύς ο δρόμος

κι έχεις στα πόδια αλυσίδες

κι έχεις αδύναμα φτερά

κι είναι η ψυχή σου πεταλούδα

που ψάχνει μια φωτιά,

το τελευταίο της πέταγμα 

να της χαρίσει.

Πίσω στου χρόνου

τα ολοπράσινα λιβάδια,

κάποια ανθισμένη Κυριακή,

ήρθε ένα πρόθυμο 

μικρό χελιδονάκι...

στα χείλη σου ήθελε  

ν' αφήσει απαλά,

το πιο γλυκό φιλί της άνοιξης... 

μα στον παλιό καθρέφτη

ο φόβος σου ψιθύρισε,

πως ίσως κάποτε 

να σου το πάρει πίσω...

Τον πίστεψες...

κι έφυγε θυμωμένη η άνοιξη

και πέταξε μακριά το χελιδόνι.

Έκτοτε σε ψυχρά φιλιά

ψάχνεις να βρεις 

εκείνο το γλυκό 

που αρνήθηκες φιλί...

μα πώς...

αφού από τότε σε φιλούν 

μονάχα οι χειμώνες...

Μαρία Γασπαράτου

Μια αχνή γραμμή στον ουρανό

Είμαστε στάλες της βροχής 

μιας ανοιξιάτικης αυγής,

χάδια υγρά,

που στα καινούρια ανθάκια

μιας τρυφερής ροδακινιάς , 

με αγάπη θα κυλήσουν

κι απ' τον ψηλό της τον κορμό

σε μια μοιραία διαδρομή, 

θα φτάσουν ως το χώμα 

και θα σβήσουν.

Είμαστε κύματα κι εμείς

μιας θάλασσας αλαργινής,

που ταξιδεύουμε 

για λίγο στο γαλάζιο

κι όταν θα έρθει η στιγμή

κάποιο θλιμμένο δείλι,

από μια απόκοσμη ακτή,

στερνά θα στείλουμε φιλιά,

στου ορίζοντα 

τα ματωμένα χείλη.

Είμαστε σύννεφα λευκά

που ταξιδεύουμε γοργά,

άσπρα πουλιά

στο φως μιας αυταπάτης.

Σ' ένα ταξίδι απατηλό

που κάποτε τελειώνει,

μια αχνή γραμμή στον ουρανό

θ' αφήσει μόνο η ψυχή,

που μ' ότι αγάπησε βαθιά

θα την ενώνει.

Μαρία Γασπαράτου

Για τα δικά μας λάθη

Μεθάει πάλι η Άνοιξη,

από βιολέτας άρωμα

κι από ιερό λιβάνι...

κι Εκείνος γι άλλη μια φορά

το δρόμο Του θα πάρει, 

της θυσίας...

Θα προδοθεί, θα χλευαστεί, 

θα πληγωθεί...

αγκάθια, και ραπίσματα,

υβριστικά συνθήματα

σε κάθε βήμα Του,

καρφιά στα χέρια,

στα χείλη ξύδι και χολή,

για τα δικά μας λάθη....

Ώσπου μια ώρα απόκοσμη

την πύλη του Άδη θα περάσει

κι έπειτα γι άλλη μια φορά

θ' αναστηθεί,

στον κόσμο αυτόν σκορπώντας, 

τον αχάριστο,

το Άγιο Του το Φως

και την Αγάπη.

Μαρία Γασπαράτου

Φεγγάρια λαμπρά

Φεγγάρια λαμπρά,

πάνω απ' της ερημιάς μας

τους αδιάβατους δρόμους...

Πόσες αλήθειες 

φοβούνται το φως τους

και βρίσκουν γαλήνη

στην κρυφή τους πλευρά...

Μη με ψάξεις 

στης λαμπρής πανσελήνου

το αργυρόλευκο φως...

Στη σκοτεινή της, αθέατη όψη... 

εκεί θα με βρεις...

αν τολμάς...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα μπουκέτο ροζ γαρύφαλλα

Βουνό το χιόνι 

στα στενά πεζοδρόμια, 

στη Mihai Eminescu...

Κάπου μακριά,

σε κάποιον τόπο αγαπημένο,

έχουν από καιρό ανθίσει 

οι μυγδαλιές

κι οι μυρωδιές μιας άνοιξης,

μέσα από κάποια ανάμνηση 

γλυκιά,

ένα φτερούγισμα γοργό

φέρνουνε στην καρδιά

και στα στεγνά μου χείλη  

ένα τρέμουλο ανεπαίσθητο.

Μες στον οβάλ καθρέφτη μου,

κάθε μου απόφαση, 

αμαχητί χάνει το σχήμα της...

Πασχίζω έναν κύκλο να φτιάξω,

να κλείσω μέσα του για πάντα

όλα μου τα παράδοξα.

Να 'βρισκα μόνο ένα λουλούδι,

στου ονείρου μου την άδεια γη

να το φυτέψω...

να νιώσω πως δεν είναι αργά...

μα πού να βρω, 

που όλα τα σκέπασε το χιόνι...

Δεν παραιτούμαι...

Τρέχω ως την piata amzei,

παίρνω ένα μπουκέτο ροζ γαρύφαλλα, 

τα βάζω στοργικά στο ανθοδοχείο...

Θα περιμένω... 

όσο κι αν χρειαστεί θα περιμένω...

ώσπου να βγάλουν ρίζες.

Μαρία Γασπαράτου

Κάθε Απρίλη στα μισά

Πώς να μην τρέχει ο νους

κάθε Απρίλη στα μισά,

σε κάποια χρόνια άγουρα...

Μια γλυκιά ανοιξιάτικη αύρα

πάνω από στάσιμες ώρες,

άφηνε σκόπιμα 

να αιωρείται μια ελπίδα

σαν πλουμιστός χαρταετός

λίγο πριν γίνει κάρβουνο

πάνω σε σύρματα ηλεκτροφόρα.

Κάτι πικρό πάντα κρυβόταν

πίσω από κάθε επίπλαστη χαρά...

κάτι πικρό πολύ...

και στο λαιμό ένας κόμπος,

για όσα θα μπορούσανε 

να ´ταν αλλιώς

αλλά δεν ήταν.

Την αίσθηση μιας ήττας 

ακαθόριστης,

σε κάθε ανάσα της 

άφηνε η άνοιξη,

την ώρα που τ' όνειρο 

σκόνταφτε,

σε μιας αμετακίνητης ανάγκης

τη βαριά θωριά

και μονάχα ένα βλέμμα ασυμβίβαστο

κάθε απόγευμα

στην παλιά παραλία

χάρτες σχεδίαζε διαφυγής

ακολουθώντας σαν γλάρος

στα μακρινά ταξίδια τους,

τα εμπορικά καράβια. 

Μαρία Γασπαράτου

Ένα ρυάκι κόκκινο βαθύ

Αίμα έσταζαν τα χείλη μου

από άγρια κουρσάρικα φιλιά...

ένα ρυάκι άλικο 

πάνω στους λόφους

του αδιαπραγμάτευτου,

έβαφε κόκκινα της αυταπάτης σου

τα πεισματάρικα άνθη.

Φοβόμουν...

ήταν νωπό ακόμα 

της φρεσκοβαμμένης αντοχής μου

το λευκό..

Χρόνο ζητούσα...

μια σταθερότητα να φέρω

σ' ό,τι μέσα μου πάσχιζε

όρθιο να σταθεί.

Αδύναμες οι ισορροπίες,

σαθρές οι αντιστάσεις

κι εσύ ένας άνεμος καυτός...

λίβας που βίαια θέλησες,

τους πάγους μέσα μου να λιώσεις..

Συγχώρα με

μα τρόμαξα...

Την πόρτα έκλεισα

σ' αυτό σου το ανυπόμονο,

που απ' την ψυχή μου ένιωθα

πως ό,τι είχε μείνει ζωντανό,

βιαζότανε ν' αρπάξει...

Τώρα καμιά φορά τις νύχτες

ακούω να με περιγελούν

τ' άγνωστα καλοκαίρια 

κι ένα ρυάκι κόκκινο βαθύ

σε οικεία χειμωνιάτικα τοπία

πνίγει την άνοιξη,

πριν φτάσει.

Μαρία Γασπαράτου

Το μικρό, πιστό μου αστεράκι

 
Περπάτησα ως εδώ, 

σπρώχνοντας με το ένα χέρι, 

της ψυχής μου τα σκοτάδια,

με το άλλο, 

του κόσμου αυτού

την ατέλειωτη νύχτα.

Το μόνο φως που έπεφτε αμυδρά 

στο δρόμο μου,

ήταν από ένα αστέρι μακρινό

που επέζησε 

σ' έναν αδίστακτο,

προδότη ουρανό.

Κάποιοι μου είπαν 

να κρατώ μαχαίρι...

Στο θάνατο, 

με θάνατο να απαντώ.

Κάποιοι άλλοι, 

να φορέσω το σκοτάδι...

νύχτα να γίνω κι εγώ...

Τ' αυτιά μου έκλεισα 

σ' επίμονες φωνές

που με προέτρεπαν 

να γίνω κάποια άλλη.

Κι αν με ρωτάς,

χωρίς μαχαίρι 

και χωρίς συμβιβασμό,

όχι...σε ξέφωτο δε βγήκα...

ακόμα προσπαθώ...

μα κι αν ποτέ δε βγω,

αρκεί που εκείνο το μικρό, 

πιστό μου αστεράκι, 

δεν το ντρέπομαι.

Μαρία Γασπαράτου

Με το κεφάλι σου ψηλά

Κάποτε νιώθεις πως περισσεύεις...

σε κάποιους τόπους
πως δε χωράς...

σαν ταξιδιώτης σε κάποιο τρένο,

που το εισιτήριο το έχεις χάσει

και προσπαθείς να βρεις μια θέση

κι ούτε ένα νεύμα 

κι ούτε μια λέξη
και όλοι ξένοι
κι εσύ θλιμμένος συνταξιδιώτης

της μοναξιάς...
Μα όταν νιώθεις πως περισσεύεις,

πως δεν ανήκεις πουθενά,

με όση δύναμη σου απομένει,

στην πρώτη στάση να κατεβαίνεις,

με το κεφάλι σου ψηλά.

Μαρία Γασπαράτου

Ούτε μία ματιά...

 Μες στη φιλόξενη αγκαλιά 

της σιωπής,

σαν πρόωρο βρέφος, 

μεγαλώνει αργά

ένα παράπονο

που ξαφνικά γεννήθηκε

στα τέλη κάποιου άστοργου 

Φλεβάρη...

Δεν είναι που πια 

της ψυχής μου τα κύματα,

τις δικές σου ακτές 

δε μπορούνε ν' αγγίξουν.

Κι αλήθεια, ελεύθερη νιώθω,

βαθιά λυτρωμένη,

από μια ψυχοφθόρα 

κι αβάσταχτη ευθύνη,

της δικής μου 

ατίθασης θάλασσας,

να πασχίζω 

ν' αλλάξω τα κύματα,

προσαρμόσιμα να 'ναι 

στα δικά σου ακρογιάλια... 

ούτε η απρόσμενη άρνηση, 

ούτε καν 

η απροκάλυπτη απόρριψη είναι...

μα είναι που πια 

στα υγρά 

της καρδιάς μου τοπία, 

δε ρίχνεις ούτε μία ματιά...

ούτε μία ματιά...

Μαρία Γασπαράτου

Πρωταπριλιά

Γιορτάζουν σήμερα τα ψέματα...

τρελά πανηγυρίζει η υποκρισία.

Μεγάλα λόγια κι υποσχέσεις 

που αθετήθηκαν,

χορεύουν ξέφρενα, 

πάνω σε προδομένες ψυχές.

Άνθρωποι, λέξεις, πράξεις,

καιροί που μας γέλασαν,

στημένα παιχνίδια,

παραμύθια,

παρελαύνουν με αναίδεια, 

στης ζωής μας 

το στενό μονοπάτι...

μα εσύ μην απελπίζεσαι...

ψάξε να βρεις 

μια αλήθεια να πιαστείς,

σε κάτι ωραίο να πιστέψεις,

στις μαργαρίτες 

που άνθισαν ξανά,

στων μέχρι χθες 

ξεγυμνωμένων δέντρων

τα φρέσκα φυλλαράκια, 

στο πείσμα όλων αυτών 

που σ' ό,τι πάει  

να μας παραπλανήσει,

αντιστέκονται,

στις δυνατές φωνές

που μήτε ο φόβος

μήτε το άδικο

δεν μπόρεσε να τις φιμώσει,

στο όνειρο που αντέχει ακόμα,

στου ωραίου Απρίλη

την πρώτη αυγή.

Μαρία Γασπαράτου

Κλέφτες ψυχών και ποιημάτων

 Τα χέρια άνοιξα και την ψυχή μου,

ό,τι είχα, 

απλόχερα να δώσω,

με τη χαρά της προσφοράς 

να λάμπει στα μάτια μου,

με μια πληρότητα μες στην καρδιά,

που μόνο αυτό το άδειασμα χαρίζει

κι ό,τι όμορφο κι αληθινό

μέσα μου υπήρχε, 

τ' άφησα απροστάτευτο,

σ' αυτή την άγρια γη, 

που πάνω της τίποτα δε φυτρώνει

παρά μονάχα αγκάθια.

Τώρα μπρος στον καθρέφτη 

απολογούμαι

γι αυτό μου το απερίσκεπτο,

για την αφέλεια 

και την ανόητή μου εμπιστοσύνη.

Μαζεύω ένα ένα τα κομμάτια μου,

τα περιθάλπω με στοργή...

να τα κλειδώσω 

σκέφτομαι,

μες στης καρδιάς μου 

το πιο απρόσιτο σημείο...

κανένα μάτι πια να μη τα δει,

κανένα αυτί να μη τ' ακούσει...

Σε κάθε σκοτεινή γωνιά,

παραμονεύουν βλέπεις,

χωρίς ντροπή,

κλέφτες ψυχών και ποιημάτων.

Μαρία Γασπαράτου

Η ΓΥΝΑΙΚΑ

Μέσα στο διάβα των καιρών,

σκόνταψες κι έπεσες πολλές φορές,

πάνω σε "όχι" και σε "μη".

Δε λύγισες,

δεν παραιτήθηκες,

δεν το 'βαλες ποτέ σου κάτω.

Σε στήσανε στον τοίχο,

πέτρες σου ρίξανε,

γιατί κάποτε τόλμησες

να διεκδικήσεις τη ζωή...

φράχτες όρθωσαν γύρω σου,

και σου 'παν

πως δε γίνεται μακριά να φτάσεις...

κι όταν στους μακρινούς ορίζοντες

θέλησες να πετάξεις,

ψαλίδισαν τα τρυφερά φτερά σου,

δέσμια να 'σαι πάντοτε,

σε μια αφιλόξενη κι άγονη γη.

Μα εσύ τα γιάτρευες κάθε φορά

τα πληγωμένα σου φτερά

κι ετοίμαζες σιγά σιγά,

την ανεπίστρεπτη φυγή σου.

Έσπασες με μια δύναμη απροσδόκητη

όλα σου τα δεσμά

κι εκεί που ονειρευόσουνα

κατάφερες να φτάσεις...

Γιατί η ψυχή σου,

όσο κι αν είναι από μετάξι καμωμένη,

εξίσου είναι φτιαγμένη από ατσάλι...

γιατί εσύ δεν είσαι απλώς η Βάσω,

η Μαρία, η Φανή, η Άννα, η Ερατώ

ή η Ηλέκτρα...

γιατί εσύ το ίδιο είσαι το φως,

η δύναμη, η αγάπη, η ζωή...

γιατί εσύ είσαι η ΓΥΝΑΙΚΑ. 

Μαρία Γασπαράτου

Κάποτε θα 'θελα...

Κάποτε θα 'θελα να έρθει η άνοιξη,

πιασμένη χέρι χέρι με το δίκιο

κι ο ήλιος ν' ανατείλει αλλιώς...

να 'χει τη λάμψη του καλού 

και της αλήθειας.

Των πικραμένων οι αναστεναγμοί

να ενωθούν,

αέρας δυνατός να γίνουν

κι όλα του κόσμου τα άδικα,

μέσα στην ιερή του ορμή

σαν σκόνη να σκορπίσουν.

Καμιά σκιά, 

κανένα βάσανο, 

κανένα "αχ",

πάνω απ' τον κόσμο να μη μείνει.

Ούτε παράπονο στα χείλη,

που είναι για λίγους οι χαρές,

ούτε και λύπη μες στο βλέμμα

που οι καιροί ακατάδεχτοι,

ό,τι αξίζαμε δεν έφεραν,

μήτε οργή μες στην ψυχή,

για τα όνειρα μας που προδόθηκαν...

Κάποτε θα 'θελα σαν έρθει η άνοιξη,

να γεννηθεί επιτέλους 

η ελπίδα,

μέσα στο γέλιο των παιδιών.

Μαρία Γασπαράτου

Δικαίωση ζητά

 Το τρένο αυτό, 

δεν έφτασε ποτέ στη Σαλονίκη.

Τρέχει στο άπειρο

μ' όλα τα φώτα του σβηστά.

Ψάχνει μια άνοιξη να βρει...

εκείνη που δεν πρόλαβε 

να συναντήσει.

Κάθε φορά που βρέχει,

είναι που μέσα από τα σύννεφα 

περνά

κι απ' τα ορφανά βαγόνια του,

πέφτουν χιλιάδες δάκρυα.

Αυτό το τρένο 

αιώνια θα ταξιδεύει

ψάχνοντας απαντήσεις...

Δικαίωση ζητά...

Τόσες φωνές, τόσες κραυγές,

μια ένοχη σιωπή σκεπάζει,

δίχως ντροπή

και μόνο η άνοιξη, 

παίρνοντας πάνω της

όση κανείς 

δεν έχει το φιλότιμο να πάρει,

ευθύνη, 

σαν έρχεται από μακριά, 

θα ρίξει όλα τα άνθη της 

στα αιχμηρά "γιατί" του

κι έπειτα θα σταθεί 

έξω απ' την πόρτα μας, 

γυμνή.

Μαρία Γασπαράτου

"Τίποτα"

Όλα ξεκίνησαν θυμάμαι 

από ένα "τίποτα"...

μια απάντηση ανερμήνευτη...

κούφια σαν ξερός κορμός δέντρου,

άδειου από ζωή, 

που από τη μια στιγμή στην άλλη, 

με μιας αλήθειας 

το αναπόφευκτο αγέρι,

θα 'πεφτε.

Όλα ξεκίνησαν από ένα "τίποτα"

σε μια ερώτηση επικίνδυνη

κι από ένα βλέμμα καρφωμένο 

σε κάποιου παραθύρου βορινού

το τζάμι,

που πουθενά δεν κοίταγε

κι όμως ήταν γεμάτο

εικόνες ξένες.

Μέσα σ' αυτό το "τίποτα"

που ακούστηκε αδιάφορα

κι ενοχικά συνάμα, 

μέσα σ' αυτό το βλέμμα 

που απελπισμένα έψαχνε,

όσα την ώρα εκείνη 

ήταν αδύνατο να βρει,

ό,τι ως τότε ήταν δεδομένο,

χάθηκε.

Μαρία Γασπαράτου

Σαν ήρθες

 Γι αυτό το χέρι 

που δεν έπαψε ποτέ 

να με κρατά, 

θέλω να γράψω απόψε

και για τα μάτια 

που δεν έπαψαν ποτέ

να καθρεφτίζουν τη μορφή μου...

για τη φωνή 

που σαν τραγούδι απαλό,

τους φόβους μου όλους 

νανουρίζει

και που σαν βάλσαμο, 

με λέξεις τρυφερές,

γιατρεύει μέσα μου 

κάθε πληγή...

γι αυτόν τον άνεμο πολεμιστή,

θέλω να γράψω, 

της ψυχής σου,

που ό,τι πάει κακό 

να με απειλήσει, 

το σαρώνει...

μα πιο πολύ θέλω να γράψω 

για το φως 

που απρόσμενα η αγάπη, 

στη ζωή μου έφερε.

Σαν ήρθες, 

μέτραγα χειμώνες 

και φθινόπωρα...

Θυμάσαι;

Ήταν μια νύχτα παγωμένη 

του Γενάρη

και ξάφνου στην ψυχή μου

καλοκαίριασε.

Μαρία Γασπαράτου

Οι Κυριακές

 Θα μπορούσαν όλες οι Κυριακές

να μοιάζουν με γιορτή,

αν βρίσκαμε λίγο χώρο 

μέσα στο γκρίζο τους,

για ένα χρωματιστό όνειρο...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα μήνυμα

 Βρήκα μια άνοιξη μικρή 

μες στο χειμώνα.

Κόκκινες παπαρούνες, 

πέρα από του ορίζοντα 

το μπλε βαθύ, λιβάδι, 

άνθισαν μπρος στα μάτια μου

και γύρω τους 

ροζ και λιλά βιολέτες,

πορτοκαλί γεράνια,

κίτρινες μαργαρίτες,

γαλάζια γιασεμιά.

Ξαφνιάστηκα...

για μια στιγμή το πίστεψα 

πως έφτασε ο Απρίλης...

μα ήταν ένα δειλινό μονάχα 

του Φλεβάρη

που γέμισε το βλέμμα μου 

με χρώματα χαράς...

ήταν απλά ένα μήνυμα 

του εσπερινού ουρανού,

να θυμηθώ,

πόσο είναι ωραία η άνοιξη.

Μαρία Γασπαράτου

Είπες θα 'ρθείς

 Είπες θα 'ρθείς.

Να περιμένω είπες.

Όσο μακριά κι αν φτάσω,

πως θα 'ρθείς.

Όσα βουνά ορθώνονται μπροστά σου

πως θα τ' ανέβεις

και τις μεγάλες θάλασσες,

με της αγάπης σου την αγιοσύνη,

θα τις διαβείς.

Πως θ' αψηφήσεις τον καιρό.

Ανέμους, καταιγίδες, 

πως δε θα φοβηθείς.

Μια δρασκελιά για σένα 

ο κόσμος όλος

και θα με φτάσεις...

αυτό είπες...

Κι εγώ που τόσο μακριά 

ποτέ δεν πήγα,

πρόσμενα 

από του δρόμου τη γωνιά

να δω να πλησιάζεις,

ν' αφουγκραστώ 

τα βήματά σου στα σκαλιά,

ν' ακούσω απ΄τη φωνή σου 

το όνομά μου...

Μάταια...

Και πια 

κουράστηκε να περιμένει η νύχτα...

η αυγή κουράστηκε...

και τ' όνειρο κρεμάστηκε,

με μιας ακλόνητης βεβαιότητας,

το ατσάλινο σχοινί.

Μαρία Γασπαράτου

Στο τέλος του Γενάρη

Στο τέλος του Γενάρη,

μια νύχτα μαγική,

η άνοιξη πως δεν αργεί,

μου είπε το φεγγάρι.

Κι αμέσως στο σκοτάδι,

ανθίσαν μυγδαλιές,

φορέσαν χρώματα οι στιγμές,

γέμισε φως το βράδυ.

Μια νύχτα του χειμώνα, 

η ελπίδα σαν πουλί,

φτερούγισε πάνω απ' τη γη

και βλάστησε το χώμα.

Γιατί ο χρόνος τρέχει

κι η συννεφιά περνά,

αρκεί βαθιά μες στην καρδιά,

το όνειρο ν' αντέχει.

Μαρία Γασπαράτου

Γκρίζα περιστέρια

Να 'ρχεσαι σε θυμάμαι 

και να φεύγεις βιαστικά.

Μέσα μου ένα ποτάμι φουσκωμένο,

απελπισμένα γύρευε 

μια θάλασσα να βρει 

μες στην ψυχή σου

να εκβάλλει... 

κι εγώ να λέω κάθε φορά

ότι δεν πρόλαβα...

μα η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα,

τον κύκλο των δακρύων μου 

έτσι να τον εκθέσω χωρίς εχέγγυα.

Όπως και να 'χει, σ' αγαπούσα 

και μ' έναν τρόπο ανερμήνευτο,

ήξερα πως μ' αγάπαγες κι εσύ...

και σε θυμάμαι πάντα τρυφερά,

στον κόσμο τον δικό σου,

άπληστα να ρουφάς

το νέκταρ της ζωής,

μ' ένα τσιγάρο "22 μπλε" 

στα χείλη, 

το βλέμμα σου να χάνεται 

σε ορίζοντες αθέατους

στα παιδικά μου μάτια,

ενώ μπροστά και γύρω σου

και πάνω, 

στον καλοκαιρινό ουρανό σου,

ξένοιαστα να πετούν

ήμερα, γκρίζα περιστέρια.

Μαρία Γασπαράτου

Μια καληνύχτα

 Να γράψεις θέλω απόψε

με ανάσες αγάπης, 

μια καληνύχτα.
Κυματάκια απαλά της ψυχής σου
ν' αφήσεις ελεύθερα,
τις ακτές των ονείρων μου
να 'ρθούν να χαϊδέψουν.
Πώς αλλιώς να πείσω τον ύπνο
τη ζεστή του αγκαλιά πως αξίζω;
Πώς αλλιώς...
αν δεν ημερέψουν τα όνειρα
να γλυκάνουν τη νύχτα;
Κι εγώ δική σου και σήμερα,
δίκη σου όπως πάντα,
τα μάτια θα κλείσω,
αγκαλιά με τη σκέψη σου
να με βρει το ξημέρωμα.
Αρκεί να δαμάσει το άγριο σκοτάδι
γραμμένη με ανάσες αγάπης,
μια δική σου γλυκιά καληνύχτα .

Μαρία Γασπαράτου

Πίνακας: Ou Chujian

"Peaceful Sleep"

Στο πιο βαθύ σκοτάδι

Τα μάτια σου,

δυο χώρες δίχως σύνορα...
αχανείς εκτάσεις
σ' έναν κόσμο απέραντο
που αγωνιώ να οριοθετήσω.
Αγκαλιά με το φως
καθόλου δε νοιάζεσαι
που βουλιάζω αβοήθητη
στα απύθμενα βάθη σου.
Τόσο σίγουρος πάντα
και τόσο ανεξερεύνητος
τόσο οικείος
και τόσο μακρινός.
Κι εγώ χαμένη σε πελάγη
και ερήμους,
σε ξένους ουρανούς
και σύμπαντα άγνωστα,
αρκούμαι εξοργιστικά
ν' ακολουθώ μια σκιά
που ποτέ δε φτάνω
και τρέμω
ενώ ταυτόχρονα ελπίζω
στο πιο βαθύ σκοτάδι...

Μαρία Γασπαράτου

Θυμήσου

 Τώρα που χάθηκα,

που έπαψα να τριγυρνώ
στους τόπους σου
και να προσμένω
τ' όνομα μου ν' ακούσω
από τα κλειδωμένα χείλη σου,
τώρα που δε θ' αντικρίζεις τη φιγούρα μου
στο γνώριμο μονοπάτι
έτσι όπως θα κοιτάς κλεφτά
πίσω απ' τη διάφανη κουρτίνα σου,
τώρα που θα 'ναι έρημοι οι δρόμοι
κι οι φανοστάτες αδιάκριτοι
θα ρίχνουν το χλωμό τους φως

στην αναπάντεχη απουσία μου,
θυμήσου...
εγώ ήμουν εκεί...
σ' αναζητούσα τα βράδια...
επίμονα ακούραστα και άσκοπα...
Εσύ έλειπες πάντα.

Μαρία Γασπαράτου

Στο κατώφλι του Γεννάρη

Στο κατώφλι του Γενάρη 

θα σταθώ...

με φύλλα κίτρινα ξερά

θα 'ναι μπροστά ο δρόμος μου 

στρωμένος

κι όπως θα περπατώ,

κάτω απ΄τα πόδια μου, η φθορά,

δίχως αντίσταση καμία, 

θα συνθλίβεται.

Σε κάθε βήμα μου, 

αδύναμες θ' ακούω φωνές,

όσων θα προσπαθούν 

να με κρατήσουν πίσω.

Δε θα λυγίσω.

Στη στοργική γαλήνη του χειμώνα 

θ' αφεθώ,

φιλιά ζωής θα παίρνω 

απ' τα υγρά του χείλη,

κι αν κάποια βράδια νιώθω παγωνιά, 

με τα εύφλεκτα όνειρά μου, 

φωτιές θ' ανάβω... 

Στις χρυσαφένιες φλόγες τους,

ωραία θα καίγονται,

διλήμματα ενοχλητικά κι αμφιβολίες...

κι εγώ δίχως παράπονο 

και δίχως φόβο,

τη χιονισμένη θ' ατενίζω ερημιά.

Κάτω απ΄τους πάγους ήδη,

σα νιόβγαλτο ανθό που σκάει,

θ' ακούω να γεννιέται 

ό,τι προσμένω.

Μαρία Γασπαράτου

Η αγάπη του Θεού

Απόψε που θ' ανοίξουν οι ουρανοί,

ό,τι ποθεί η ψυχή μας λεύτερο θ' αφήσει,

στου Παραδείσου να' ρθει γιορτή,

πριν η αυγή σαν άστρο μακρινό, το σβήσει.

Ψηλά οι ευχές θ' ανέβουν σαν πουλιά

και στη μεγάλη πύλη όταν σταματήσουν,

άγγελοι με ηλιοτρόπια χρυσά

και μουσικές γλυκές, θα τις προϋπαντήσουν.

Κι όταν θα φτάσουν στου ουρανού το ιερό

με το λαμπρό της πίστης πάνω τους στεφάνι,

ό,τι ευχηθήκαμε θα βγει αληθινό,

αφού η Αγάπη του Θεού θαύματα κάνει.

Μαρία Γασπαράτου

Δώρο απ' το μέλλον

Μην έρθεις 

μέσα από υγρά, 

μουτζουρωμένα σύννεφα

και λερωθείς 

απ' το νωπό τους, μολυβένιο χρώμα...

από του ήλιου 

τους χρυσούς ουράνιους δρόμους 

να περάσεις...

σαν φτάσεις μπρος στην πόρτα μας,

καθάριος να 'σαι και λαμπρός.

Κι όταν τη θύρα μας 

ανοίξουμε ανυπόμονα,

όλο το φως σου μέσα μας

να στάξεις,

δώρο απ' το μέλλον, 

ακριβό...

Κι εμείς που την ελπίδα μας

με ασήμι και με μάλαμα 

κεντούσαμε τα βράδια,

τάμα θα την προσφέρουμε

στους δώδεκά σου γιους...

Μη μας πληγώσεις...

υπόσχεση να δώσεις

πως θα 'ναι οι μέρες σου όμορφες

και πως μαζί μας θα 'σαι καλός.

Μαρία Γασπαράτου

Αλλάζω πορεία

 Μπερδεμένο το κουβάρι

που ξετυλίγω στο διάβα μου!
Τα δάχτυλά μου μάτωσαν
να λύνουν κόμπους...
τα χέρια μου κουράστηκαν
να ενώνουν κομμένα νήματα.
Κι είναι μακρύς ο δρόμος
κι είναι άγνωστο το τέρμα του
κι είναι ο φόβος αβάσταχτος...να μη χαθώ.
Μα φτάνει...
Ποιος επιτέλους όρισε
τούτη την άθλια διαδρομή;
Ακούω από μακριά 

κυμάτων παφλασμό.
Πετώ τα ξεφτισμένα μου σχοινιά.
Με χέρια ελεύθερα 

και δίχως φόβο πια
αλλάζω πορεία...

Μαρία Γασπαράτου