Εκείνο το δέντρο

 Ήταν δικό μου εκείνο το δέντρο...

ήμουν δική του κι εγώ..

Πολλές φορές το πότισα

με δάκρυα λύπης και χαράς.

Πολλές φορές το τάισα

με της ψυχής μου 

τα πιο ακριβά κομμάτια.

Στη σκιά του ακούμπησα 

τα καινούρια μου όνειρα.

Στις ρίζες του έθαψα 

τα ανεκπλήρωτα παλιά.

Πέρασα χθες και δεν υπήρχε...

μόνο ένας ξερός κορμός 

καρβουνιασμένος

σαν το κουφάρι κάποιου αγίου

που από άπιστους και βάρβαρους

εχθρούς,

βάναυσα θανατώθηκε.

Ήταν δικό μου εκείνο το δέντρο...

τώρα μαύροι καπνοί

-οι τελευταίες του ανάσες-

στον ουρανό υψώνουν

ένα πικρό παράπονο

κι ένα "γιατί", 

γράφουν στ' απομεινάρια του

οι στάχτες...

Μήπως δεν το προστάτευσα αρκετά;

Μαρία Γασπαράτου

Πίνακας: 

 Justin Christenbery

 

Νικητές ή ηττημένοι;

Όσο πάνε κι αραιώνουν 

οι αυθαίρετες επισκέψεις σου.

Σα να βαρέθηκες 

δίχως εγώ να σε καλώ, 

να έρχεσαι,

σα να βαρέθηκα κι εγώ, 

όσο κι αν δεν το παραδέχομαι,

υποσυνείδητα να σε προσμένω.

Νύχτωσε στο περιθώριο 

των άστοχων αναμετρήσεων.

Νικητές η ηττημένοι;

Αύριο θα φανεί... 

αν το θελήσει ο ήλιος,

πάνω απ' την άκαμπτη σιωπή μας

ν' ανατείλει... 

Μαρία Γασπαράτου

Σ' εκείνο τον Αύγουστο

Θα παγώσω το χρόνο 

σ' εκείνο τον Αύγουστο...

στης αγάπης το στερνό δειλινό...

στων ονείρων την άστατη θάλασσα...

στο τελευταίο κύμα,

λίγο πριν σκάσει με βία

στης ζωής μας την άτυχη ακτή...

θα παγώσω το χρόνο

στο χρυσό καλοκαίρι...

στις μέρες της χαράς...

πριν του "αντίο" το πικρό σου φιλί...

τίποτα μετά να μη θυμάμαι...

Μαρία Γασπαράτου

Τις γκρίζες σκέψεις μου

Τις γκρίζες σκέψεις μου 

πάνω απ' τη θάλασσα θ' αφήσω,

να μου τις σεργιανίσουνε οι γλάροι

κι έπειτα να τις φέρουν πίσω γαλανές...

ελεύθερη να 'ναι η ψυχή μου

αυτό το καλοκαίρι.

Μαρία Γασπαράτου

Βίρα τις άγκυρες

Στα μπλε και τ' άσπρα 

της χαράς,

θα 'ρθω ξανά,

μέσα από της πεθυμιάς 

τα ολόφωτα σοκάκια,

πάνω σ' ό,τι με πίκρανε 

πατώντας,

με τα γυμνά μου πέλματα.

Σκόνη θα γίνονται 

κάτω απ' το βήμα μου, 

όλα μου τα ανέφικτα 

και τα ματαιωμένα.

Τ' αφήνω πίσω...

ό,τι  έγινε κι ό,τι δεν έγινε,

ό,τι δεν ήρθε κι ό,τι τέλειωσε...

Θέλει ο Ιούλιος ελεύθερη ψυχή,

μέσα της με ορμή να μπει 

να κατοικήσει.

Βαρίδια δεν ανέχεται 

στα πόδια και στα χέρια,

στο νου και στην καρδιά.

Περνάει σαν άνεμος και φεύγει, 

ασάλευτα αφήνοντας, 

δειλά σκαριά 

που δεν τολμούν 

ν' αφήσουν το λιμάνι...

Μα εγώ του παραδίνομαι... 

Έλα Ιούλη μου...

με την πνοή σου φύσα 

της ψυχής μου τα πανιά...

Βίρα τις άγκυρες...

Σαλπάρουμε...

Μαρία Γασπαράτου

Σε ποια θάλασσα...

Ό,τι αγγίζω, 

στο διάβα του χρόνου,

ποτάμι γίνεται... 

γλιστράει από τα δάχτυλά μου

και χάνεται στο ρεύμα του καιρού.

Λίγες σταγόνες μόνο, 

πάνω στο δέρμα μου, 

ίχνη αφήνουν... 

μια υγρασία που μέσα μου εισχωρεί,

σαν δάκρυ απ' ό,τι ήθελε πολύ να μείνει,

αλλά δε μπόρεσε...

Κι εγώ σε κάποια όχθη απομένω,

απλά το πέρασμά του να κοιτώ,

ανήμπορη τελείως, 

αυτή την ανεξέλεγκτη ροή

να ανακόψω...

Στιγμές γλυκές που μ' άφησαν,

βλέμματα, λόγια, αγγίγματα,

που σαν διαμάντια κάποτε

στόλισαν την ψυχή μου...

τίποτα δεδομένο

κι όλα ρευστά...

ποτάμια που περνούν γοργά

και δεν τα προλαβαίνω...

Πού άραγε πάει τόσο φως

που χάνεται μαζί τους;

Σε ποια θάλασσα σκοτεινή

τη λάμψη τους χαρίζουν;

Μαρία Γασπαράτου

Έφταιξες...

Έφταιξες... 

κρύες κι αβάσταχτες ήταν οι μέρες

κι ένα ξερόκλαδο δεν έριξες ποτέ σου 

στη φωτιά,

ζωντανή να κρατήσεις τη φλόγα...

κι όταν τον ήλιο λαχταρούσα

πίσω από της υγρής σου κάμαρας 

τις σκούρες γκρι κουρτίνες,

ένα του χάδι να με ζεστάνει,

μια του χρυσή αχτίδα

την άνοιξη επιτέλους

να φέρει μέσα μου, 

μια κίνηση δεν έκανες,

ένα παράθυρο δεν άνοιξες,

δρόμο δε χάραξες

να ´ρθει το φως...

Κι εγώ το φως αποζητώντας,

χάθηκα

κι από μια μοίρα μάγισσα

καταδικάστηκα,

σ' αιώνιο χειμώνα...

Έφταιξες...

για κείνο το σύννεφο 

που έγινε στέγη μου,

για τον χαμένο ορίζοντα

και τη βροχή...

Τίποτα δεν κατάλαβες...

πάντα κλειστή κρατούσες την πόρτα

κι ακόμα αναρωτιέσαι,

γιατί δεν ήρθε τότε η άνοιξη.

Μαρία Γασπαράτου

Photo: Marian Sterea

Στου αύριο τις παρυφές

Χαμένος χρόνος σου είπα

κι άδικο ξόδεμα ψυχής,

σ' εκείνο που δε λέει να 'ρθεί,

να ελπίζεις.

Πως θα 'πρεπε να 'χουμε μάθει πια,

μες στα βαθιά νερά να κολυμπάμε,

να ξαποσταίνουμε στ' άγρια βράχια,

με την αρμύρα να γιατρεύουμε πληγές...

πως είναι μάταιο να αναζητούμε 

ένα κατάφυτο νησί,

μια ειρηνική ακτή,

ένα λιμάνι...

κάποιες ανάσες σου είπα,

αναπαμού,

θα 'πρεπε να 'ναι αρκετές...

πως ήδη έχει στερέψει η αντοχή

κι η υπομονή πως έχει πλέον φύγει

θυμωμένη...

κι εσύ απ' το παραθύρι έβλεπες απλά, 

τη μέρα να χαράζει...

κοίτα μου είπες,

πώς ένας ήλιος πεισματάρης,

απ' το σκοτάδι δεν ηττήθηκε ποτέ...

τότε κι εγώ, 

με πίστη τάισα ξανά την προσμονή

και πέρα, στου αύριο τις παρυφές,

άνθισαν γι άλλη μια φορά

οι ελπίδες.

Μαρία Γασπαράτου

κ

Ιούνιος

Ιούνιος...

το αγιόκλημα στη γλάστρα μου 

ευωδιάζει

και οι λευκές κουρτίνες μου,

στου ανέμου τον ρυθμό, 

χορεύουν με το φως...

παράδοξα εντελώς

σ' αυτή τη μίζερη εποχή,

νιώθω μια αίσθηση γλυκιά, 

ελευθερίας

και φτερουγίζει εντός μου, 

μια που απρόσμενα γεννιέται, 

αρχή.

Τι να 'ναι αυτό που τραγουδά 

κόντρα στις λύπες,

που στο μυαλό μου ανοίγει 

πόρτες μυστικές, 

που στ' αδιέξοδα χαράζει 

μονοπάτια

και που κουνά προκλητικά

στα μάτια μου μπροστά,

τα ακριβά κλειδιά 

κάθε υγρής και γκρίζας φυλακής;

Τι να 'ναι αυτό 

που σαν ευχή και σαν υπόσχεση 

αιωρείται

και μια ασημένια πεταλούδα κουβαλά 

στα μεταξένια της φτερά;

Ιούνιος... 

και κάθε τι εγκλωβισμένο 

ασφυκτιά 

μες στα στενά του τα καλούπια.

Άνοιξε το κλουβί,

λεύτερη να πετάξει η καρδερίνα...

Ώρα είναι...

Καλοκαίριασε...

Μαρία Γασπαράτου

Φεύγει ο Μάης

Φεύγει ο Μάης κλαίγοντας

για όσα δεν έγιναν
για όσα ξανά αναβλήθηκαν
Πίσω απ' τα γεμάτα δάκρυα
σύννεφα
πετούν λουλούδια ανοιξιάτικα
που ανάξια στάθηκαν να γίνουνε
μαγιάτικα στεφάνια.
Χαμένοι ταξιδιώτες
που ενώ ξεκίνησαν γι αλλού
δεν τα κατάφεραν
κι εκεί που έπρεπε να φτάσουνε
δε φτάσαν.
Τελειώνει η άνοιξη
κι εκείνο το λευκό τριαντάφυλλο
μαράθηκε
μέσα σ' ενός βιβλίου ξεχασμένου τις σελίδες.
Μονάχα μια κηλίδα αίμα
στα ωχρά του πέταλα...
Κρύβει αγκάθια πάντα η ομορφιά...
Τι κρίμα...
Με πληγωμένα τ' απαλά της δάχτυλα
αποχωρεί παραπατώντας η άνοιξη...

Μαρία Γασπαράτου

Το παραμύθι σου

 
Για την Ανθή...

για κάθε Ανθή...

Από μικρή σου άρεσαν πολύ

τα παραμύθια,

αυτά με τις πεντάμορφες

μα άτυχες κοπέλες

που ο πρίγκηπας τις έσωζε

και φεύγανε μαζί του.

Δίχως προσπάθεια καμιά

τον εαυτό σου κάποτε,

η ίδια να τον σώσεις,

άπραγη απλώς περίμενες,

κάποιον να σε γλιτώσει.

Κι ήρθε η στιγμή που έπεσε

επάνω του η ματιά σου

κι αφέθηκες στα χέρια του,

το όνειρο να ζήσεις.

Θεέ μου πόσα σου 'ταξε!

Ουράνια μονοπάτια,

κήπους με τριαντάφυλλα,

που θ' άνθιζαν για σένα,

θάλασσες ταξιδιάρικες

για να σε νανουρίζουν,

νεράιδες που όλες τις ευχές

θα πραγματοποιούσαν.

Θα 'ταν εκείνος πρίγκηπας

κι εσύ η σταχτοπούτα,

που μακριά θα σ' έπαιρνε,

να σ' έκανε δική του.

Σε πύργους πως θα ζούσατε

και μυθικά παλάτια

κι όλες του κόσμου οι χαρές

πως θα 'τανε δικές σου.

Τον άκουγες και σώπαινες.

Ποτέ σου εσύ δεν ήθελες

να του ζητήσεις τόσα.

Από τους κήπους του ήθελες

μόνο ένα λουλουδάκι,

το αγαπημένο χέρι του

ν' άφηνε στα μαλλιά σου.

Ούτε μεγάλες θάλασσες

για να σε ταξιδέψουν...

η θάλασσα στα μάτια του

να ήτανε δικιά σου

κι εκεί εσύ θα έκανες

τα πιο γλυκά ταξίδια.

Ευχές πολλές δεν ήθελες

να πραγματοποιήσουν

οι όμορφες νεράιδες,

παρά μονάχα μία.

Να σ' αγαπά και να 'σαι συ

κομμάτι της ζωής του.

Αυτό ήταν το όνειρο

που ήθελες να ζήσεις.

Αυτό ήταν το όμορφο

δικό σου παραμύθι.

Παλάτια, πύργοι, άμαξες,

αδιάφορη σ' αφήναν.

Μόνο μία ζεστή γωνιά

τους δυο σας να χωράει

και τότε όλες οι χαρές

θα ήτανε δικές σου.

Κι απ' όλα όσα σου 'ταξε,

τήρησε μόνο ένα.

Ναι! τη ζωή σου έκανε

να 'ναι σαν παραμύθι,

χωρίς όμως νεράιδες,

λουλούδια και αγάπη.

Σ' ένα παλάτι σ' έβαλε,

φτιαγμένο από πάγο,

με δράκους και με τέρατα,

με μάγισσες και λύκους,

μ' όλους αυτούς να πολεμάς

και πάντοτε να χάνεις.

Κι έτσι το παραμύθι σου

έγινε εφιάλτης...

κι εσύ αργά κατάλαβες,

πως μοναχά στα παιδικά

συνήθως τα βιβλία,

η κόρη του παραμυθιού,

βρίσκει την ευτυχία.

Μαρία Γασπαράτου

Σ' ένα κόσμο που καίγεται...

Υπάρχω κι εγώ
σ' ένα κόσμο που καίγεται,
σαν κλαράκι φοβάμαι,
στης φωτιάς το προσάναμμα.
Να μπορούσα να γίνω βροχή,

να γίνω πηγή, 

να γίνω ποτάμι,
μιας θάλασσας άγριας έστω
το κύμα...
Μα έχω τόσο στεγνώσει
σ' αυτή τη φριχτή ξηρασία...
στερεύουν κάποτε μοιραία, 

τα δάκρυα,
στερεύει η ψυχή
κι είναι η ώρα που γεννιέται η ενοχή
κι είναι η στιγμή της πιο βαθιάς
απελπισίας.

Καπνοί σκεπάζουνε του καθενός μας

τον ορίζοντα
κι ο άνεμος δε φέρνει πια
παρά μονάχα στάχτες...
Καίγεται αδιάκοπα ο κόσμος
κι εγώ ένα κλαράκι θα μείνω φοβάμαι,
στης φωτιάς το προσάναμμα...
Ντρέπομαι αλήθεια, 

που πάνω συνήθισα να περπατώ 

στ' αποκαϊδια...

Μα αν δε γίνω εγώ,

αν δε γίνεις εσύ,

μια σωτήρια βροχή,

μια πηγή, 

ένα ποτάμι,
μιας θάλασσας άγριας έστω
το κύμα,

πώς θα πάψει επιτέλους 

τόσο άδικα ο κόσμος 

να καίγεται;

Πώς θα μπορέσει το αύριο 

καινούριους βλαστούς να πετάξει,

ν' ανθίσει και πάλι η ζωή

απ' τη στάχτη;

Μαρία Γασπαράτου

Υπάρχεις....

Υπάρχεις... κάπου εκεί,

στου ουρανού μου

τους πιο μακρινούς

κι αθέατους δρόμους...

ένα αστέρι λαμπρό

που φωτίζεις αδιάκοπα,

ακούραστα, μόνιμα,

της ζωής μου τις πιο σκοτεινές

κι επικίνδυνες ώρες...

ένας φάρος

στης νύχτας τα μαινόμενα κύματα,

τα όνειρα μου να μην πέσουν

σε ύπουλα βράχια,

να μην τσακιστούν και βουλιάξουν

στου μάταιου το βυθό,

στων πικρών στεναγμών

τη θάλασσα...

Υπάρχεις...

σαν αγάπης αύρα ζεστή

που επιστρέφει,

όσα δεν πρόλαβε, να δώσει,

φράσεις μισές να συμπληρώσει,

κύκλους που μείναν ανοιχτοί

να κλείσει,

κενά που χάσκουν να γεμίσει...

Υπάρχεις...

παράδοξα εντελώς

μες στην ανυπαρξία σου,

κάπου εκεί,

στο πυκνό μου σκοτάδι,

λάμπεις σαν ήλιος σε νυχτερινό ουρανό,

μέσα στην απουσία σου.

Μαρία Γασπαράτου

Σωτήρες

Ω τι συγκίνηση που ζούμε!

Αξιωθήκαμε να δούμε 

τόσους πολλούς σωτήρες,

οι λόγοι τους οδοστρωτήρες.

Πώς νοιάζονται να μη χαθούμε!

Μεγάλα λόγια κι υποσχέσεις,

εκλιπαρούν να τους πιστέψεις,

να δώσεις μία ευκαιρία

να παταχθεί η αδικία.

Τόση ευθιξία πώς ν' αντέξεις!

Ω πόσοι θέλουν να μας σώσουν!

Όλο το είναι τους θα δώσουν 

για την Ελλάδα λένε

κι απ' όλα εκείνα που μας καίνε

τρέχουν να μας γλιτώσουν.

Άρχισα κιόλας να δακρύζω,

την τύχη μου να μακαρίζω,

τόσοι πολλοί σ' αυτή τη χώρα

που να τη σώσουν ήρθε η ώρα

κι εγώ σ' αυτούς να ελπίζω.

Κοίτα τους πάλι στα μπαλκόνια,

λέξεις κενές, άδεια μπαλόνια,

μετά τις εκλογές θα σπάσουν

κι αέρα σ' όλους θα μοιράσουν,

όπως μοιράζουν τόσα χρόνια.

Ω τι μεγάλη αηδία!

Τα 'χουμε πάρει στα κρανία...

μαλώνουνε σαν τα κοκόρια

για τα δικά μας τάχα ζόρια,

για μια σωστή Δημοκρατία.

Πόσο αφελής μπορεί να είμαι

και πόσο αυτοί πανούργοι είναι,

για να μπορέσουν να με ψήσουν

κι ότι είναι αλήθεια να με πείσουν,

των λόγων τους το θεαθήναι...

Το 'χουν γραμμένο τ' όνειρό μας, 

δεν κόπτονται για το καλό μας,

θέλουν απλώς γεμάτη τσέπη,

μες στη Βουλή μια ωραία θέση,

δικό τους, κάθε τι δικό μας.

Γι αυτό, το σύμπαν θα μας τάξουν,

με στόχο να μας ξεγελάσουν,

την ψήφο μας μήπως και πάρουν,

λόγια θα πουν να μας τουμπάρουν,

που έπειτα βέβαια θα ξεχάσουν.

Μαρία Γασπαράτου

Να γελάς

 Αυτό που θέλω μόνο,

είναι να γελάς...

στα μάτια σου να βλέπω 

τον ήλιο ν' ανατέλλει...

δε σου ταιριάζει η δύση

η νύχτα δε σου πρέπει...

θέλω στο διάβα σου,

χρυσά ν' ανθίζουν ηλιοτρόπια

που θα υπάρχουν μοναχά 

για το δικό σου φως...

Κι εγώ στα μονοπάτια σου, 

θα σπέρνω τα πιο όμορφα

κι ευοίωνα ξεκινήματα..

με κάποιου γλάρου το φτερό

θα διώχνω όλα τα σύννεφα

να 'ναι η ζωή σου καλοκαίρι...

αλλού θα στέλνω τις βροχές,

αλλού και τους ανέμους...

σε θάλασσες γαλήνιες

να ταξιδεύεις ήρεμα

να μη γνωρίσεις καταιγίδες

κι οι δρόμοι σου ομαλοί να είναι 

κι ασφαλτόστρωτοι... 

μακριά από σένα οι ανηφόρες

μακριά και οι κατηφοριές..

Κι αν δε μπορώ 

το κάθε βήμα σου να ακολουθώ

κι αν κάποτε δεν προλαβαίνω

και σε βρίσκουν μπόρες,

θα είμαι εδώ..

πάντα εδώ...

ζεστή αγκαλιά...

λόγος γλυκός...

αγάπης καταφύγιο...

το ξέρεις...

Μαρία Γασπαράτου

Πρωτομαγιά

Από γιορτή της εργατιάς,

γιορτή είσαι πια της ψησταριάς.

Κι απ' των αγώνων τα "ποτέ",

πάμε στα "ναι" του καναπέ...

Ας είναι...

Απ' όλα τα λουλούδια σου

κρατώ μια μαργαρίτα

κι ένα ένα πέταλό της

αρχίζω να μαδώ.

Θ' αλλάξει αυτός ο κόσμος...

δε θ' αλλάξει...

θ' αλλάξει...

δε θ' αλλάξει....

θ' αλλάξει...

δε θ' αλλάξει...

Μένει στα χέρια μου 

του άνθους το κουφάρι.

Δεν παραιτούμαι...

Κλέβω ένα πέταλο 

απ' της ελπίδας μου 

το τελευταίο λουλούδι.

Θ' αλλάξει...ψιθυρίζω...

Γιατί έτσι θέλω...

Γιατί έτσι πρέπει...

Μαρία Γασπαράτου

Κάποιες γυναίκες

 Κάποιες γυναίκες φεύγουν 

πριν το τέλος της γιορτής.

Είναι αργά θαρρούν,

ν' αναζητήσουν τη χαρά 

κι ούτε που έμαθαν ποτέ 

να τη διεκδικούν.

Πάντα σαν φεύγουν 

πιάνει μπόρα 

και τρέχουν να σωθούν 

απ΄ τη βροχή

ενώ μες στη βιασύνη τους, 

ένα ένα χάνουν ό,τι έχουν.

Το γυάλινο γοβάκι τους

στη λάσπη θάβεται βαθιά,

κανένας πρίγκηπας να μη το βρει...

ξυπόλητες, σχεδόν γυμνές,

γυρίζουν πίσω, 

στης καταδικασμένης τους ζωής

τ' αποκαϊδια...

μόνες σε μια γωνιά,

γλείφουνε τις πληγές τους

κι οικτρά το μετανιώνουν

που ονειρεύτηκαν.

Η αυγή τις βρίσκει πάντα

στις στάχτες να ψάχνουν

κομμάτια ζωής.

Κάποτε, κάποιος βλέπεις, 

τις είπε πως εκεί ανήκουν

κι αυτές τον πίστεψαν...

Μαρία Γασπαράτου

Ιπτάμενο καράβι

 Να 'ναι η σελίδα μου ιπτάμενο καράβι,

ναύτες οι λέξεις μου, τα κόμματα πανιά,

γλυκά, για πέλαγα ουράνια να σαλπάρει,

πάνω απ' τ' ανθρώπινα κι απ' ό,τι με πονά.

Το μπλε στυλό μου να διευθύνει τους ανέμους

σαν το μαέστρο που τις νότες οδηγεί,

να ελευθερώνει στεναγμούς παγιδευμένους,

στις σκόρπιες σκέψεις μου να δίνει συνοχή.

Να ταξιδεύει το λευκό μου καραβάκι

σαν συννεφάκι στον απέραντο ουρανό,

ψάχνοντας νά βρει τη δικιά του την Ιθάκη,

με καπετάνιο της καρδιάς μου τον παλμό.

Κι όταν τελειώσει αυτή η παράξενη πορεία,

τ' άσπρο καράβι μου λιμάνι όταν βρει,

θα ρίξει άγκυρα η στερνή μου η τελεία,

σε μιας ψυχής τη χρυσαφένια ακτογραμμή.

Μαρία Γασπαράτου

Μια θάλασσα

 Ελλήνων Πάσχα...

Γέλια, φωνές, 

τραγούδια, χοροί, φασαρία,

σούβλες που αχνίζουν στη σειρά,

αρνιά, που απότομα έπαψαν να βελάζουν,

στόματα δραστήρια, χέρια λαδωμένα,

ποτήρια ακόρεστα, 

που άφθονο ρέει μέσα τους κρασί 

και συνεχώς τσουγκρίζουν θυμωμένα,

τραπέζια ενωμένα,

όλους να τους χωρέσουν,

ευπρόσδεκτους και μη... λόγω της ημέρας,

σπόντες, καρφιά, 

ανάμεσα σ' ευχές κι όμορφα λόγια,

βλέμματα καλοσύνης και άλλα αιχμηρά,

συμπάθειας χαμόγελα κι άλλα ειρωνικά,

κάνεις πως δεν τα βλέπεις κάποια,

σ' άλλα ανταποδίδεις...

"Χρόνια πολλά"...

αγάπης φιλιά και άλλα υποχρεωτικά,

"Χριστός Ανέστη"... 

πνίγεσαι...

θέλεις να φύγεις...

μια θάλασσα...

ψάχνεις μια θάλασσα...

πάνω στα κύματά της 

την ψυχή σου ν' αφήσεις,

μακριά να την πάνε...

όσο πιο μακριά...

εκείνα να βρει,

που δεν ανασταίνονται.

Μαρία Γασπαράτου

Μια δέσμη πασχαλιές

  Ανθισμένες πασχαλιές

σαν όμορφες ρομαντικές κοπέλες,

στολισμένες

με άσπρα, πράσινα, λιλά κεντίδια,

λικνίζονται αυτάρεσκα,

στου ανέμου το ανοιξιάτικο παιχνίδισμα,

έτοιμες λες για λαμπρό αρραβώνα,

ανύποπτες

για το άδικο που ύπουλα λερώνει

του δειλινού τα πορφυρά φτερά.

Το άρωμά τους ακούσια απλώνουν

στης προδοσίας τ' ανίερα χέρια,

σε μια τελετουργία μυστική

με απόκοσμες εκφάνσεις.

Ρίγος διαπερνά του απόβραδου 

την πληγωμένη ράχη.

Η νύχτα απόψε αίμα ζητά

και άδικη θυσία

κι αμέσως κάποιος συναινεί

μ' ένα απρόσμενο φιλί στο μάγουλο

κι από αγαπημένος γίνεται δήμιος.

Μ' ένα σπαθί

κόβει μια δέσμη πασχαλιές

και τις σκορπά με υποκρισία

πάνω στης Αγάπης

το άψυχο σώμα.

Μα όσες φορές κι αν την προδίδουν την Αγάπη,

έρχεται πάντα η στιγμή που δικαιώνεται.

Όσες φορές κι αν τη σκοτώνουν την Αγάπη,

τόσες φορές εκείνη θ' ανασταίνεται.

Μαρία Γασπαράτου

Σκαρί θλιμμένο

Πήραμε τ' όνειρο και το κρεμάσαμε 

πάνω σε μια πολύχρωμη 

και φλύαρη ψευδαίσθηση, 

μπροστά στη θάλασσα,

μέσα σε μια ωραία σκαλιστή κορνίζα,

να αγναντεύει του πελάγου το απέραντο,

να πλέκει προσμονές

με του ορίζοντα το μεταξένιο νήμα,

κάτω απ΄το αφηρημένο βλέμμα του Θεού,

κάτω από τ' ουρανού το απατηλό γαλάζιο

και κάθε τόσο 

με μιας ελπίδας ξεφτισμένης τα φτερά, 

το ξεσκονίζαμε

και το γυαλίζαμε με πρωινές δροσοσταλιές,

απ' της ψυχής μας τα πιο τρυφερά 

κι αθώα άνθη...

"Κάποτε θα το ταξιδέψουμε..." είπαμε...

κι έπειτα το ξεχάσαμε το όνειρο,

στην πιο βρώμικη σκόνη εκτεθειμένο,

εξαντλημένο

από τ' αδιάκοπα του χρόνου πήγαιν' έλα.

Πολλή υγρασία άφησαν πάνω του 

οι ανάσες του Νοτιά...

σκούριασε τ' όνειρό μας...

μοιάζει πια με παλιό σκαρί θλιμμένο

που έμεινε αταξίδευτο

σε μια έρημη ακτή,

δυο βήματα όλο κι όλο 

απ' τη θάλασσα.

Μαρία Γασπαράτου

ΜΑΘΕ ΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΑΣ

Γυναίκα, 

που χάθηκες 

σε εξώφυλλα περιοδικών

κι απελπισμένα προσπαθείς 

σ' άλλη να μοιάσεις,

που στον καθρέφτη σου 

κοιτάζεσαι δειλά

κι ατέλειες μετράς,

ενώ τα βράδια

άλλων ζωές φαντάζεσαι

και κλαις κρυφά 

για τη δική σου,

δεν έμαθες ποτέ να σ' αγαπάς... 

Γυναίκα, 

που τα χέρια σου θαρρείς 

πως δεν χωρούν πολλά

και πως τα όνειρα

σαν βάρκες χάρτινες, 

ποτέ δεν πρόκειται 

μακριά να φτάσουν, 

χαμένη από χέρι 

σ' ανόητες συγκρίσεις,

χαμένη ολότελα 

σ' ένα τοπίο επίπλαστο

σαθρών προτύπων,

δεν έμαθες ποτέ να σ' αγαπάς...

Φέρε το χέρι σου απαλά,

στο μέρος της καρδιάς, 

νιώσε στους χτύπους της 

τη δύναμη σου,

δες στον καθρέφτη 

την δική σου

την ασύγκριτη ομορφιά

και επιτέλους 

μάθε να σε αγαπάς

γι' αυτό που είσαι...

Μαρία Γασπαράτου

Λευκές αθώες μαργαρίτες

 Ένας γλυκός, ωραίος Απρίλης,

στην πόρτα μου έφτασε.

Ψάχνει χαρά να βρει και φως, 

στον κόσμο αυτόν, που 'χει παραδοθεί, 

στο σκότος και στις καταιγίδες.

Τόσο όμορφος και δοτικός,

τόσο καλοσυνάτος!

Τα χέρια του γεμάτα από λευκές, 

αθώες μαργαρίτες,

τα μάτια του γεμάτα θάλασσες,

στα πόδια του φτερά χελιδονιών.

Πού να πετάξει;

Πού νά βρει καθαρό ουρανό;

Πού νά βρει γη ζεστή,

τα άνθη του ν' απλώσει;

Ένας αέρας βρώμικος 

μπερδεύει τα μαλλιά του,

τα πέλαγα ταράζει στο βλέμμα του,

τα μεταξένια ρούχα του 

βίαια ανεμίζει.

Σκόνη σηκώνει.

Την πόρτα ανοίγω γρήγορα, 

να μπει,

μια απάνεμη γωνιά να βρει...

"Βιάσου Απρίλη μου..." φωνάζω... 

"μη λερωθούν οι αθώες σου

οι άσπρες μαργαρίτες".

Μαρία Γασπαράτου

Το φάντασμα μιας λύπης

Ήρθε άξαφνα απ' το πουθενά

σαν φονική ριπή φωτός, 

το φάντασμα μιας λύπης.

Τη νύχτα έσχισε στα δυο,

διαπέρασε το βλέμμα μου

και σαν στιλέτο στάθηκε 

στη βάση του λαιμού.

Εκδίκηση ζητούσε...

σαν ύπουλο αγριόχορτο

κάποτε την ξερίζωσα

απ' τους κήπους της ψυχής.

Μα ένα της ίχνος άφησε

σαν κόμπο στο λαιμό μου,

κι έπειτα γύρω μου άρχισε 

ξέφρενα να γυρίζει

σαν κάτι να 'ψαχνε να βρει,

αλλιώς να με πονέσει...

κάποια ξεκλείδωτη είσοδο,

να μπει μες στην ψυχή,

να πνίξει ό,τι με κόπο μέσα μου

κατάφερε ν' ανθίσει..

Μα τίποτα δε βρήκε

κι έσβησε νικημένη...

γιατί φυλάω πια καλά 

κρυμμένα τα κλειδιά,

σε κάποιο στίχο μυστικό,

σε μια υπόσχεση ιερή,

σ' ένα χαμόγελο ακριβό

μες στον παλιό καθρέφτη,

στο πιο γενναίο μου όνειρο.

Μαρία Γασπαράτου

Πατρίδα χάρτινη

 Για την ημέρα της ποίησης 21/3

Θ' αφήσω για την ποίηση να γράψουν οι ποιητές

με ρίμες και με μέτρο να κεντήσουν

κι εγώ μέσα στις λέξεις μου θ' ανάψω πυρκαγιές

που έπειτα άγια δάκρυα θα τις σβήσουν.

Θα γράψω για όσα μέσα μου αιώνια ασφυκτιούν

και ψάχνουν νά 'βρουν διέξοδο να φύγουν.

Σε μια πατρίδα χάρτινη το σπίτι τους να βρουν,

σ' όσους πονούν την πόρτα τους ν' ανοίγουν.

Θα είναι οι στίχοι μου κλειστά μπουμπούκια της ψυχής

που θα γυρεύουν φως να βρουν ν' ανθίσουν

κι αν στη ζεστή του την καρδιά δε τα δεχτεί κανείς,

μες στης σελίδας το ψυχρό λευκό θα σβήσουν.

Μαρία Γασπαράτου

Αυτή η άνοιξη

Αυτή η άνοιξη με τρόμαξε

με τα περίεργα 

σαρκοφάγα άνθη της...

κι ο άνεμος 

αντί να φέρνει ρόδων ευωδιά,

ένα άρωμα φέρνει βαρύ

από λιβάνι.

Δε λέει να κοπάσει πια

η πυκνή βροχή

που σαν καυτό μολύβι,

από ένα σύννεφο ατσάλινο, 

πάνω μας πέφτει...

κι όσο κι αν μας υπόσχεται 

λιακάδες ο ουρανός,

με νικητήριες ιαχές 

το γκρίζο παρελαύνει...

και προσπαθώ ν' αφουγκραστώ, 

πουλιών, ειρηνικά 

κι ελπιδοφόρα κελαηδήματα, 

μα ακούω μόνο εχθρικά ουρλιαχτά 

άγριων λύκων.

Άραγε έχει κάποιο νόημα 

ετούτη η προσμονή

ή μήπως πάλι ο καιρός 

θα μας προδώσει

κι ό,τι μας έταξε κάποια βραδιά

μια μεθυσμένη ελπίδα,

θ' αποδειχτεί πως ήτανε

ακόμα μια ουτοπία;

Μαρία Γασπαράτου

Μην παραιτείσαι

 Νιώθεις κι εσύ πως χέρια βέβηλα,

αρπάζουν λίγο λίγο απ' της ζωής σου

τα πιο όμορφα κομμάτια;

Πως πίσω από κρυφά παράθυρα

και πόρτες μυστικές,

βλέμματα ύπουλα, την ώρα περιμένουν

του πιο αθώου ύπνου σου,

τη νύχτα να γεμίσουν μ' εφιάλτες;

Αισθάνεσαι να πνίγεσαι, 

που αχόρταγες ανάσες

ρουφάνε άπληστα το λιγοστό

που σου 'χει απομείνει οξυγόνο;

Νιώθεις το μέλλον σου πως παίζεται 

σε ρώσικη ρουλέτα 

και ψιθυρίζεις ξέπνοα τα λόγια του ποιητή:

"Υπάρχω λες κι ύστερα δεν υπάρχεις...";

Πως είσαι ακόμα ένα πιόνι σε σκακιέρα,

που σε παιχνίδι ανέντιμο

πρόκειται να χαθείς, 

για κάποιον καιροσκόπο βασιλιά;

Να ' μαστε πάλι εδώ...

στα όρια της απόγνωσης

να ψάχνουμε εξόδους διαφυγής...

μα εγώ δε δέχομαι 

πως κλείσαν όλοι οι δρόμοι...

δε μας τα πήραν όλα, 

της ζωής, οι άθλιοι καταπατητές...

θα υπάρχουν κάπου 

αφύλαχτα, παρθένα μονοπάτια...

κάπου θ' ανθίζουν οι ελπίδες μας 

που επέζησαν αυτής της παγωνιάς..

Απ' το αναφαίρετο δικαίωμα της χαράς

μην παραιτείσαι.

Μαρία Γασπαράτου

Πίνακας: Christine Lashley

Γι' άλλες γυναίκες δε θα γράψω

 Γι άλλες γυναίκες δε θα γράψω...               

για κείνες μόνο, 

που τις βρήκε η συμφορά...

γι αυτές που πια 

δε θ' ανατείλει ο ήλιος

και κάθε νύχτα θ' αργοσβήνουν,

μέσα σε κοφτερές σιωπές...

που θ' αντικρίζουν 

άδειες θέσεις στο τραπέζι

κι αγαπημένων ρούχα 

θ' αγκαλιάζουν, 

που δε θα φορεθούν ξανά...

πάνω από άψυχες φωτογραφίες,

όσα δεν πρόλαβαν θα λεν, 

καθώς θα κλαίνε,

ενώ χίλια "γιατί" 

καινούριες μέσα τους 

θ' ανοίγουνε πληγές.

Γι άλλες γυναίκες 

δε θα γράψω... 

είναι νωρίς ακόμα...

τόσων παιδιών το αίμα 

είναι νωπό...

μόνο για κείνες που παλεύουν 

μια μέρα ακόμη να αντέξουν...

ωχρές, θλιμμένες μάνες,

που αγκομαχώντας ανεβαίνουν 

της απουσίας το Γολγοθά

σαν δακρυσμένες Παναγιές....

Μα είναι ώρα τώρα να σωπάσω.

Σ' εκείνες, 

που όσους στίχους και να γράψω, 

τον πόνο τους δε φτάνω,

απλά θα υποκλιθώ..

 

Μαρία Γασπαράτου

Πίνακας: Shelby McQuilkin

Μια Τρίτη μαύρη

Δύσμοιρος τούτος ο Μάρτης,

άτυχη αυτή η άνοιξη.

Πνίγηκαν σε μια θάλασσα "γιατί", 

της πρωτομηνιάς οι ευχές.

Δε βρήκε διέξοδο η φωνή να βγει, 

κάτι να πει,

εγκλωβίστηκε σε ματωμένα τοπία

και εικόνες φλεγόμενες...

κάποιοι στίχοι ανύποπτοι,

κάτι όμορφο πήγαν να αρθώσουν

κι έτρεξαν ντροπιασμένοι να κρυφτούν

στης λησμονιάς το μυστικό βιβλίο.

Δεν ήρθε φέτος η άνοιξη...

Τέλος Φλεβάρη,

μια Τρίτη μαύρη,

σκοτώθηκε σε κάποιες ράγες,

σ' ένα τρένο

σ' έναν τόπο 

που μ' ευκολία κάποιοι 

ξεπουλάνε όνειρα,

δολοφονούν ελπίδες,

ψυχές συνθλίβουν,

θυσιάζουν ζωές...

Μαρία Γασπαράτου

Στα αθώα θύματα των Τεμπών...

Ψεύτικα προσωπεία

 Μπερδεύτηκα..

Δε ξέρω πια 

πότε φοριούνται οι μάσκες

και πότε βγαίνουν...

δεν έχω καταλάβει αλήθεια, 

το θέατρο πότε αρχίζει 

και πότε σταματά.

Ρόλους αλλάζουμε αδιάκοπα 

οι άνθρωποι,

σ' ένα αιώνιο καρναβάλι.

Πόσες φορές προσπάθησα

να δω ακάλυπτες ψυχές, 

κάτω από ευφάνταστους μανδύες...

πόσες φορές γελάστηκα 

νομίζοντας πως είναι αληθινά, 

πάνω από επιδέξια κρυμμένες όψεις,

κάποια παραπλανητικά, 

ψεύτικα προσωπεία...

Σ' αυτό τον κόσμο 

που η αλήθεια δε χωρά,

για πες μου ποιος τολμά 

ν' αφήσει εκτεθειμένη την ψυχή του...

Θα 'χει γιορτή το βράδυ.

Μη
ξεχαστείς...

πάνω απ' τη μάσκα σου 

που χρόνια τώρα τη φοράς,

βάλε απόψε μια καινούρια..

Το έθιμο το επιβάλλει...

Μαρία Γασπαράτου 

Πίνακας Ekaterina Olegovna Filyuta 

 

Το σπίτι

Το σπίτι έρημο

στο δρόμο με τις ακακίες...

κάποιο παντζούρι γερμένο,

ηττημένο απ' το χρόνο,

μοιάζει να μην αντέχει πια

το βάρος μιας απόκοσμης σιωπής.

Μέσα από ένα πέρασμα αόρατο,

μπαίνω θαρρείς σ' ένα χθες 

που εκβιάζει τη μνήμη

να μην το ξεχάσω...

εικόνες, φωνές, 

αγαπημένες μορφές 

που γνέφουν να πάω κοντά τους,

σα να μην πέρασε μια μέρα

και κάπου εκεί κι εσύ,

όπως παλιά περιμένεις,

τα βήματά μου ν' ακούσεις 

στα σκαλιά,

την πόρτα ν' ανοίξεις ανυπόμονα,

να μ' αγκαλιάσεις.

Απλώνω τα χέρια

μα η σκουριασμένη αυλόπορτα

απότομα στο παρόν με πετάει

κι ύστερα

καμιά φωνή πια δεν ακούω,

κανένα γέλιο,

κανένα καλωσόρισμα,

ένα παλιό παντζούρι που τρίζει 

ακούω μόνο,

λίγο πριν αφεθεί με ανακούφιση

στο κενό.

Μαρία Γασπαράτου

Πάντα εδώ...

Είσαι εδώ...

τις νύχτες που οι σκέψεις 

σαν μαύρες σκιές

τ' αστέρια τρομάζουν

κι αυτά φοβισμένα

στα σύννεφα τρέχουν γοργά 

να κρυφτούν,

όταν γύρω μου χάσκει 

του κόσμου το "άδειο"

και νιώθω 

πως μ' ένα μου αδέξιο βήμα 

στο κενό θα βρεθώ...

είσαι εδώ...

λιμάνι σε πέλαγο άγριο,

νησί σε αχανή ωκεανό, 

λουλούδι με πείσμα που ανθίζει 

στον πάγο,

ευχή που κατάφερε 

δρόμους ν' ανοίξει,

να βρει το Θεό,

στον ψυχρό ουρανό του Φλεβάρη,

σελήνη αυγουστιάτικη,

στην υγρή καταχνιά του χειμώνα, 

Μαΐστρος γλυκός...

Είσαι εδώ...

πάντα εδώ...

σαν ρόδινη αυγή...

σαν υπόσχεση άνοιξης.

Μαρία Γασπαράτου

Κάποιοι σωπαίνουν

Πολλά υψωμένα δάχτυλα,

πολλά "κατηγορώ",

γι αυτούς που σωπαίνουν.

Πολλές λέξεις καρφιά

και βλέμματα μαχαίρια.

Πώς μετριέται αλήθεια 

ο πόνος της ψυχής;

Πώς μετριέται η ευαισθησία;

Κάποτε ίσως είναι αθόρυβη,

χωρίς λόγια βαρύγδουπα

και ουρλιαχτά,

χωρίς εξάρσεις 

και ηχηρές ανακοινώσεις.

Κάποιοι δεν το χρειάζονται

δημόσια να συμπάσχουν

και να φωνάζουν

πως από το κακό,

έχουν συγκλονιστεί.

Κάποιοι σωπαίνουν

κι ό,τι έχουνε να πουν, 

το λεν τις νύχτες, 

σε μια θερμή εκ βαθέων 

προσευχή.

Κάποιοι λέξη δε λεν...

ψάχνουν μονάχα τρόπους, 

αθόρυβα κι εμπράκτως 

να προσφέρουν...

κι είναι κι εκείνοι 

που με υψωμένο δάχτυλο, 

σκοπίμως το ξεχνούν,

ότι δεν είναι πάντα αληθινό 

το κραυγαλέο

κι ότι κάποτε δείχνει σεβασμό 

και ταπεινότητα

η σιωπή. 

Μαρία Γασπαράτου