Ο ήλιος του Νοέμβρη

Όσα δεν παίρνει ο άνεμος,

σαν φύλλα φθινοπωρινά

στοιβάχτηκαν, 

μπροστά στης σκέψης σου την πόρτα.

Έφραξαν κάθε χαραμάδα,

απέκλεισαν το φως, 

κι η μνήμη, μόνο σε τοπία σκοτεινά 

ακροβατεί.

Να τα ξεχάσεις θέλεις...

άχρηστα όλα 

και μισά και τελειωμένα...

μα επιμένουν

σαν σκόνη αχανούς ερήμου,

να σου θολώνουνε τα μάτια,

να μη σ' αφήνουν,

στου ονείρου σου τα βάθη,

του ορίζοντα το απέραντο να δεις 

σαν ιερό προορισμό 

και σαν ελπίδα.

Αργεί να ξημερώσει η μέρα

κι η νύχτα πια φτάνει γοργά... 

μα έχεις καιρό ακόμα...

κλέψε απ' τα παιδικά σου παραμύθια,

του Βοριά την άκρατη ορμή,

όσα δεν παίρνει ο άνεμος, 

να διώξει...

κι άνοιξε διάπλατα την πόρτα

σαν άγγελος παρηγορητικός

να μπει 

και μέσα σου 

μελένιο φως ν' απλώσει,

ο ήλιος του Νοέμβρη.

Μαρία Γασπαράτου

 

Μεγάλε Στρατηλάτη

Όλα σου τα 'λεγα... 

και τα καλά και τ' άσχημα,

κάθε φορά που ερχόμουν να σε βρω.

Σου ζήταγα...όλο σου ζήταγα...

κι εσύ, 

άλλα μου έδινες και άλλα όχι.

Σου θύμωνα κάποιες φορές...

Τότε δεν ήξερα πως ό,τι έκανες, 

το 'κανες για καλό.

Τώρα που της μεγάλης εκκλησιάς σου 

οι καμπάνες,

χαρμόσυνα θα ηχούν, 

την ιερή εικόνα σου οι πιστοί 

θα προσκυνούν

κι απ' τ' άγιο μύρο σου 

η πόλη θα ευωδιάζει, 

μη με ξεχάσεις...

δε σου ζητάω πια πολλά...

μικραίνουν τα όνειρα με τον καιρό...

έμαθα πλέον πως τα πιο σημαντικά

είναι εκείνα που νομίζουμε μικρά

και που αφελώς τα θεωρούμε δεδομένα.

Πλάι στο φως του καντηλιού,

για όσα έγιναν και για όσα όχι,

θα πω ευχαριστώ

κι έπειτα θ' αφεθώ στο έλεός σου...

Τώρα το ξέρω...

μόνο εσύ γνωρίζεις τι είναι για καλό,

Άγιε Δημήτρη μου,

Μεγάλε Στρατηλάτη!

Μαρία Γασπαράτου

Θάλασσα από αίμα

Δεν είναι αυτό, 

το κόκκινο του φθινοπώρου...

Δεν είναι των  δέντρων 

τ' άλικα φύλλα

που στον Οκτώβρη έδωσαν 

τούτο το χρώμα το βαθύ, 

που μοιάζει

απ' ώριμα σταφύλια, δυνατό κρασί...

Αίμα μυρίζει...

Κι ούτε αυτή η θλιβερή φθορά 

που ανατριχιαστικά μες στο μυαλό

και στην ψυχή μας τρίζει,

του φθινοπώρου είναι...

Σε πτώση όλα τ' ανθρώπινα

κι όσα αξίζουν,
ξεγραμμένα...

Πάνω από χάρτες και βιβλία 

σε στρογγυλά τραπέζια,

σπαρμένα με άνθη της ντροπής,

αλήθειες που πληγώθηκαν

αιμορραγούν,

ενώ ψέματα ασύστολα

χορεύουν ξέφρενα,

ντυμένα μ' έκπτωτων αγγέλων 

τα φτερά...

Πώς χάνονται έτσι άδικα

δίχως χαρά οι μήνες

σε τούτη την αχάριστη τη γη;

Πριν φύγει καν ο Οκτώβρης,

όλα του τα ζεστά και τα γλυκά 

και τα όμορφα,

έσβησαν, 

σε τρομαγμένα βλέμματα...

σε μια κόκκινη θάλασσα 

από αίμα...

Μαρία Γασπαράτου

Τόσες ευχές

Τι έγιναν τόσες ευχές

που κρέμαγες κρυφά 

στα πεφταστέρια;

Τη λαμπερή τροχιά τους, 

οι αγχωμένες προσδοκίες σου,

ακολουθούσαν βιαστικά,

μη και τα όνειρα 

δεν την προλάβαιναν 

κι έτσι μετέωρα έμεναν 

στο άπειρο,

δίχως ποτέ δρόμο να βρουν,

να φτάσουν στην εκπλήρωση.

Τόσα και τόσα βράδια,

με μάτια αγκιστρωμένα

στου ουρανού 

το σκοτεινό στερέωμα, 

την πτώση εκείνη την τυχαία, 

της ασημένιας αστερόσκονης 

περίμενες,

να δώσεις στη ζωή 

μια προοπτική, 

στο εγκλωβισμένο μέλλον σου 

μια έξοδο,           

λόγο στην ουσιαστικά αναίτιά σου 

αναμονή,

στην κουρασμένη πίστη σου 

μια αιτία.

Τόσες ευχές λοιπόν, 

χαμένες πήγαν...

σε γέλασε ο ουρανός...

Εδώ στη γη 

περιδιαβαίνουν τα όνειρα

μα εσύ πάντα τα γύρευες ψηλά.

Μαρία Γασπαράτου

Βαρκούλα χρυσοχάλκινη

 Κι έπειτα από ένα απίστευτα

κουραστικό, 

γεμάτο απρόοπτα, ταξίδι 

έφτασε επιτέλους στη θάλασσα.

Κινδύνεψε πολλές φορές

σε κάποιο δρόμο πολυσύχναστο 

να πέσει,

σκόνη να γίνει κάτω απ' τα πόδια

βιαστικών περαστικών,

μέσα στα φτυάρια των οδοκαθαριστών

να γίνει άλλο ένα σκουπίδι

ή απλά πάνω στο χώμα το υγρό

να καταλήξει, 

λίπασμα για κάποιου δέντρου αειθαλούς

τις πεινασμένες ρίζες

και να χαθεί, 

δίχως όπως πολύ λαχτάρησε,

να ταξιδέψει.

Μα ήταν ο άνεμος φίλος πιστός

κι εκεί που πόθησε να φτάσει

έφτασε...

κι έγινε μια βαρκούλα χρυσοχάλκινη,

το φυλλαράκι,

δίχως πανιά, δίχως κουπιά,

χωρίς κανέναν επιβάτη...

του ήταν αδιάφορο

κι ούτε νοιαζόταν, 

αν θα 'ταν το ταξίδι του 

μεγάλο ή μικρό..

αρκεί που άγγιξε έστω μια στιγμή

την ευτυχία...

αρκεί που έφτασε επιτέλους

στη θάλασσα.

Μαρία Γασπαράτου

Λευκά χρυσάνθεμα

Να μη θυμάσαι θέλεις...

μια ομίχλη να ΄ρθει 

από το πουθενά,

το τίποτα να φέρει

και μες στο τίποτα, 

να γίνουν τίποτα,

όσα δε θέλεις να θυμάσαι...

Μια τρύπα μέσα στο μυαλό σου 

σαν στόμα ανοιχτό 

και πεινασμένο,

άσχημες μνήμες να καταπιεί,

να καθαρίσει το παρόν

από το γκρι κι από το μαύρο,

λευκός καμβάς να γίνει, 

να 'ρθει ο Οκτώβρης

μες στα θαύματα,

με χρώματα γλυκά,

κόκκινα, κίτρινα, πορτοκαλί,

να ζωγραφίσει το αύριο,

ν' ανθίσουν στ΄ άγονα όνειρά σου,

λευκά χρυσάνθεμα.

Μαρία Γασπαράτου

Ψέματα λέω

Γυρνώ πίσω συχνά

σ' εκείνα τα παλιά καλοκαίρια...

στα σταυροδρόμια της μοίρας μου.

Καυτός ο ήλιος, 

το φως του εκτυφλωτικό,

κι εγώ δεν έβλεπα τις πινακίδες,

τα στοπ, τ' απαγορεύεται,

τα προειδοποιητικά θαυμαστικά.

Βιαζόμουν...δεν προσπάθησα..

Τον ήχο μόνο άκουγα μιας θάλασσας,

το άρωμα ένιωθα 

κάποιου άσπρου γιασεμιού.

Έτρεχα στα τυφλά 

πίσω από μια ψευδαίσθηση.

Αγνόησα τον ουρανό

κι όσα μου έστελνε σημάδια, 

τ' άφηνα ανερμήνευτα.

Σαν μέλισσα με τράβαγε 

το άνθος του κακού..

Το μύρισα, το άγγιξα, το γεύτηκα

κι έπειτα σαν κοχύλι στέγνωσα,

σε μια έρημη ακτή.

Τώρα στον εαυτό μου λέω

πως έφταιξε ο ήλιος

ότι δεν άντεξαν τα μάτια 

τόσο φως...

ότι για όλα πάντα φταιν 

τα καλοκαίρια...

Ψέματα λέω...

Μαρία Γασπαράτου

Φθινοπώριασε

 Τέλος Σεπτέμβρη 

κι εγώ στην αύρα σου,

αγαπημένη θάλασσά μου, 

αναζητώ,

όσες στιγμές καλοκαιριού, 

μέσα απ' τα δάχτυλά μου ξέφυγαν 

σαν άμμος...

δε μπόρεσα να τις χαρώ...

και πια δεν προλαβαίνω... 

φθινοπώριασε...

μα στο γαλάζιο σου εξακολουθώ 

να χάνομαι,

να ονειρεύομαι,

να ταξιδεύω...

κοντά σου αισθάνομαι πως ζω, 

ό,τι δεν έζησα

κι αυτό μου είναι αρκετό...

Μαρία Γασπαράτου

Μια ύπουλη σιωπή

Αβάσταχτα ήσυχα

φαντάζουν όλα, 

τούτο το απόγευμα του φθινοπώρου

και μόνο ένα σύρσιμο 

ακούγεται υπόκωφο, 

κάποιας μοιραίας 

κι αναπόφευκτης φθοράς. 

Μια ύπουλη σιωπή αναρριχάται 

σαν δηλητηριώδες 

άγριο φυτό, 

πάνω από των ανθρώπων τις ζωές...

κι είναι η σιωπή

η μόνη που ανεβαίνει 

κι όλα τα υπόλοιπα θαρρείς 

μια κλίση έχουν πάρει

απόλυτα καθοδική.

Είναι η εποχή βλέπεις της πτώσης...

φύλλα και δάκρυα 

κι ελπίδες κι αντοχές,

σ΄ένα έδαφος λασπώδες

καταλήγουν.

Θ' αργήσει να στεγνώσει αυτή η γη.

Θ' αργήσει η σιωπή να νικηθεί,

φωνή ν' αποκτήσουν οι αμίλητες μέρες...

κι είπαν θ' αρχίσουν πάλι οι βροχές

κι όπως εχθές έτσι και αύριο, 

των ξεχασμένων τις κραυγές

θα πνίξουν.

Μαρία Γασπαράτου

Αστέρες διάττοντες

Όλοι αυτοί που δε σε ψάχνουν,

σβησμένα κεριά...

καράβια, στη δική σου θάλασσα

που πια δεν αρμενίζουν...

ήλιοι, σε άλλους τόπους

που ανατέλλουν

κι εσένα στη νύχτα σ' αφήνουν.

Όλοι αυτοί που δε σε ψάχνουν,

βαγόνια σιωπής

σε αόρατο τρένο...

μαζί στα ταξίδια τους

δε θα σε πάρουν.

Υπάρχουν για άλλους

κάπου μακριά,

για σένα όμως δεν υπάρχουν.

Όλοι αυτοί που δε σε ψάχνουν,

ίσως φανούν τυχαία...

αστέρες διάττοντες,

μια νύχτα θερινή,

στον ουρανό σου...

μη γελαστείς...

μη χαραμίσεις

στη φευγαλέα λάμψη τους

κάποια βαθιά ευχή σου...

θα σε ξεχάσουν.

Μαρία Γασπαράτου 

Στις 14 του μήνα

Πάντα ηλιόλουστη θυμάμαι 

αυτή τη μέρα...

η γη σπαρμένη με ηλιοτρόπια,

μια ευωδιά ζεστή, βασιλικού,

πάνω απ' τον κόσμο

και πιο ελαφρύς θαρρείς γινόταν 

ο σταυρός του καθενός...

Σε μια παλιά φωτογραφία,

ανύποπτη 

για όσους θ' ακολούθαγαν

Σεπτέμβρηδες,

στις 14 του μήνα,

κεράκια 7 

με δύναμη φυσούσα...

Αέρας κι έφυγαν τα χρόνια...

Τώρα μετρώ σταυρούς,

μικρούς, μεγάλους,

που τους σήκωσα...

άλλους πιο εύκολα,

άλλους πιο δύσκολα,

με κάποιους λύγισα,

με κάποιους έπεσα

και να 'μαι πάλι εδώ

-Θεέ μου σ' ευχαριστώ-

ένα Σεπτέμβρη ακόμα,

όρθια

κι είναι θαρρείς ακόμα

καλοκαίρι,

ο ήλιος έξω λάμπει

και μια αχτίδα του χρυσή,

σαν δώρο ακριβό του ουρανού,

τρύπωσε μέσα μου.

Μαρία Γασπαράτου

Μα τι να γράψω...

 Γράψε, μου λες, κάτι αισιόδοξο,

κάτι χαρούμενο για το αύριο...

για θάλασσες γαλάζιες,

για δάση και τοπία,

γεμάτα πεταλούδες και πουλιά...

γράψε, μου λες, για τη ζωή,

για την αγάπη...

να γαληνέψει η ψυχή μας.

Μα τι να γράψω πες μου; 

Για ποια γαλάζια θάλασσα

που με το αίμα βάφτηκε προχτές

κάποιου αθώου

κι όλου του κόσμου μέσα της 

βουλιάξαν οι ενοχές;

Για ποια πράσινα δάση

που η φωτιά τα ρήμαξε...

για ποια πουλιά,

που άστεγα μείναν ξαφνικά...

για ποια τοπία που πνίγηκαν

σε μια βροχή μοιραία

κι ό,τι ήταν όμορφο ως χθες

χάθηκε μες στη λάσπη;

Για ποια αγάπη πες μου,

που πια δε νοιάζεται κανένας 

για κανένα...

για ποια ζωή, 

που μπρος σε μια οθόνη

χωρίς να μας αγγίζει,

άσκοπα και ανόητα περνά;

Δε βρίσκω λέξεις 

την ψυχή να γαληνέψουν...

δε βρίσκω για το αύριο 

ένα ρούχο γιορτινό

κι είναι τόσο μεγάλο το κακό 

να το παλέψω

κι είμαι μπροστά του εγώ 

τόσο μικρή...

Συγγνώμη... δε μου βγαίνει...

Μαρία Γασπαράτου

 

Σεπτέμβρη

Τη θάλασσα αγναντεύοντας, 

με μια λαχτάρα ανείπωτη,

σε πρόσμενα

να 'ρθεις Σεπτέμβρη,

σ' ένα καράβι 

μ' άσπρα πανιά,

μέσα στου ήλιου 

τη χρυσή αγκαλιά,

όσες χαρές μας στέρησε 

αυτό το καλοκαίρι

εσύ να μας τις φέρεις...

Καλώς ήρθες!

Μαρία Γασπαράτου

Θα χαράξει γλυκά ο Σεπτέμβρης

Ακόμα ένας Αύγουστος 

φεύγει,

αφήνοντας πίσω 

εικόνες και σκέψεις 

γλυκές και πικρές.

Το πιο λαμπερό του φεγγάρι

στα ουράνια ανάβει

και μέσα από δρόμους

χρυσούς κι ασημένιους,

γοργά αποχωρεί...

κι έχεις μια αίσθηση πάλι

πως μείναν στη μέση πολλά...

πως κάποια απ' αυτά που ποθούσες 

με τόση λαχτάρα,

γι' αργότερα τα 'χεις αφήσει...

"Του χρόνου..." 

έτσι λες... 

καθώς λουσμένος στο φως,

σαν άστρο που πέφτει,

σα λάμψη αστραπής

λίγο πριν τη βροχή,

σα χαμένη ευκαιρία,

ο Αύγουστος φεύγει...

Μα όπου να ναι, 

για δες,

φωτεινός θα χαράξει γλυκά

ο Σεπτέμβρης

κι ακόμα τα σύννεφα αργούν...

μπορεί να μην είναι για όλα

αργά...

Μαρία Γασπαράτου

Αλλο ένα καλοκαίρι

Μέσα απ' τα στάχυα 

τ' άκουσα

τα ψιθυρίσματα του ανέμου,

γι αυτό το καλοκαίρι 

που φεύγει άδοξα,

τις επικλήσεις των απελπισμένων 

για μια βροχή,

των λυπημένων κυμάτων 

το παράπονο, 

που δεν κατάφεραν 

πιο μακριά να φτάσουν

απ'  τ' ακρογιάλι,

τόσες κραυγές 

που ακόμα ταξιδεύουν

σ' ένα ουρανό ασυγκίνητο,

που δεν χαράμισε γι' αυτή τη γη

ούτε ένα δάκρυ...

Μέσα απ' τα στάχυα 

ακούω τώρα 

βαριά τα βήματα του Αυγούστου

που αναχωρεί.

Στάχτες αφήνει πίσω του

και κάρβουνα αναμμένα.

Μαύρο μαντήλι υψώνει

πάνω από φλεγόμενα δάση...

πικρό αντίο...

Και να... 

που άλλο ένα καλοκαίρι,

ακούσια,

βρώμικα ίχνη αφήνει

πάνω σε γη λεηλατημένη,

φεύγοντας...

Μαρία Γασπαράτου

Πέρασε η μέρα

Πέρασε η μέρα

όπως τα τρένα περνούν

και χάνονται 

πίσω απ' τους λόφους...

όπως τα διαβατάρικα πουλιά

που βιαστικά πετούν, 

αλλού να πάνε.

Ένα φτερούγισμα ο χρόνος...

ένα γοργό ανοιγοκλείσιμο ματιών..

Μια αίσθηση...

αυτό μονάχα μένει...

γλυκιά κάποιες φορές

κι άλλες φορές πικρή.

Πέρασε η μέρα...

Μπαλόνι που έσκασε

στα χέρια ανύποπτου παιδιού

προτού να το χαρεί... 

σαν πυροτέχνημα σβηστό
που θόρυβο έκανε μονάχα,
δίχως λάμψη.

Σκοτάδι πάλι άφησε

στο σκοτεινό ουρανό μου...

Δε με θυμήθηκες...

Μαρία Γασπαράτου

Έφυγες

Έφυγες... 

κι έτσι όπως χάνονται 

στον αυγουστιάτικο ουρανό 

τα πεφταστέρια,

χάθηκες...

Δίχως τη λάμψη της αγάπης σου 

περνάνε τώρα οι νύχτες

κι είναι οι μέρες μου χλωμές,

δίχως το φως το ασύγκριτο

των στοργικών ματιών σου.

Ας ήταν να 'βρισκα ξανά

στην αγκαλιά σου καταφύγιο,

να μου χαΪδεύεις τα μαλλιά

κι ό,τι μες στην ψυχή μου

φέρνει σκοτεινιά,

με τρόπο μαγικό 

να μου το παίρνεις...

Έφυγες...

μα κι αν δεν είσαι δίπλα μου,

ποτέ δεν πρόκειται 

στ' αλήθεια να σε χάσω..

όσο θα υπάρχω,

κι εσύ βαθιά θα υπάρχεις 

μέσα μου...

 

Μαρία Γασπαράτου

(Για την Άννα που έχασε τη μητέρα της...)

Εκείνο το δέντρο

 Ήταν δικό μου εκείνο το δέντρο...

ήμουν δική του κι εγώ..

Πολλές φορές το πότισα

με δάκρυα λύπης και χαράς.

Πολλές φορές το τάισα

με της ψυχής μου 

τα πιο ακριβά κομμάτια.

Στη σκιά του ακούμπησα 

τα καινούρια μου όνειρα.

Στις ρίζες του έθαψα 

τα ανεκπλήρωτα παλιά.

Πέρασα χθες και δεν υπήρχε...

μόνο ένας ξερός κορμός 

καρβουνιασμένος

σαν το κουφάρι κάποιου αγίου

που από άπιστους και βάρβαρους

εχθρούς,

βάναυσα θανατώθηκε.

Ήταν δικό μου εκείνο το δέντρο...

τώρα μαύροι καπνοί

-οι τελευταίες του ανάσες-

στον ουρανό υψώνουν

ένα πικρό παράπονο

κι ένα "γιατί", 

γράφουν στ' απομεινάρια του

οι στάχτες...

Μήπως δεν το προστάτευσα αρκετά;

Μαρία Γασπαράτου

Πίνακας: 

 Justin Christenbery

 

Νικητές ή ηττημένοι;

Όσο πάνε κι αραιώνουν 

οι αυθαίρετες επισκέψεις σου.

Σα να βαρέθηκες 

δίχως εγώ να σε καλώ, 

να έρχεσαι,

σα να βαρέθηκα κι εγώ, 

όσο κι αν δεν το παραδέχομαι,

υποσυνείδητα να σε προσμένω.

Νύχτωσε στο περιθώριο 

των άστοχων αναμετρήσεων.

Νικητές η ηττημένοι;

Αύριο θα φανεί... 

αν το θελήσει ο ήλιος,

πάνω απ' την άκαμπτη σιωπή μας

ν' ανατείλει... 

Μαρία Γασπαράτου

Σ' εκείνο τον Αύγουστο

Θα παγώσω το χρόνο 

σ' εκείνο τον Αύγουστο...

στης αγάπης το στερνό δειλινό...

στων ονείρων την άστατη θάλασσα...

στο τελευταίο κύμα,

λίγο πριν σκάσει με βία

στης ζωής μας την άτυχη ακτή...

θα παγώσω το χρόνο

στο χρυσό καλοκαίρι...

στις μέρες της χαράς...

πριν του "αντίο" το πικρό σου φιλί...

τίποτα μετά να μη θυμάμαι...

Μαρία Γασπαράτου

Τις γκρίζες σκέψεις μου

Τις γκρίζες σκέψεις μου 

πάνω απ' τη θάλασσα θ' αφήσω,

να μου τις σεργιανίσουνε οι γλάροι

κι έπειτα να τις φέρουν πίσω γαλανές...

ελεύθερη να 'ναι η ψυχή μου

αυτό το καλοκαίρι.

Μαρία Γασπαράτου

Βίρα τις άγκυρες

Στα μπλε και τ' άσπρα 

της χαράς,

θα 'ρθω ξανά,

μέσα από της πεθυμιάς 

τα ολόφωτα σοκάκια,

πάνω σ' ό,τι με πίκρανε 

πατώντας,

με τα γυμνά μου πέλματα.

Σκόνη θα γίνονται 

κάτω απ' το βήμα μου, 

όλα μου τα ανέφικτα 

και τα ματαιωμένα.

Τ' αφήνω πίσω...

ό,τι  έγινε κι ό,τι δεν έγινε,

ό,τι δεν ήρθε κι ό,τι τέλειωσε...

Θέλει ο Ιούλιος ελεύθερη ψυχή,

μέσα της με ορμή να μπει 

να κατοικήσει.

Βαρίδια δεν ανέχεται 

στα πόδια και στα χέρια,

στο νου και στην καρδιά.

Περνάει σαν άνεμος και φεύγει, 

ασάλευτα αφήνοντας, 

δειλά σκαριά 

που δεν τολμούν 

ν' αφήσουν το λιμάνι...

Μα εγώ του παραδίνομαι... 

Έλα Ιούλη μου...

με την πνοή σου φύσα 

της ψυχής μου τα πανιά...

Βίρα τις άγκυρες...

Σαλπάρουμε...

Μαρία Γασπαράτου

Σε ποια θάλασσα...

Ό,τι αγγίζω, 

στο διάβα του χρόνου,

ποτάμι γίνεται... 

γλιστράει από τα δάχτυλά μου

και χάνεται στο ρεύμα του καιρού.

Λίγες σταγόνες μόνο, 

πάνω στο δέρμα μου, 

ίχνη αφήνουν... 

μια υγρασία που μέσα μου εισχωρεί,

σαν δάκρυ απ' ό,τι ήθελε πολύ να μείνει,

αλλά δε μπόρεσε...

Κι εγώ σε κάποια όχθη απομένω,

απλά το πέρασμά του να κοιτώ,

ανήμπορη τελείως, 

αυτή την ανεξέλεγκτη ροή

να ανακόψω...

Στιγμές γλυκές που μ' άφησαν,

βλέμματα, λόγια, αγγίγματα,

που σαν διαμάντια κάποτε

στόλισαν την ψυχή μου...

τίποτα δεδομένο

κι όλα ρευστά...

ποτάμια που περνούν γοργά

και δεν τα προλαβαίνω...

Πού άραγε πάει τόσο φως

που χάνεται μαζί τους;

Σε ποια θάλασσα σκοτεινή

τη λάμψη τους χαρίζουν;

Μαρία Γασπαράτου

Έφταιξες...

Έφταιξες... 

κρύες κι αβάσταχτες ήταν οι μέρες

κι ένα ξερόκλαδο δεν έριξες ποτέ σου 

στη φωτιά,

ζωντανή να κρατήσεις τη φλόγα...

κι όταν τον ήλιο λαχταρούσα

πίσω από της υγρής σου κάμαρας 

τις σκούρες γκρι κουρτίνες,

ένα του χάδι να με ζεστάνει,

μια του χρυσή αχτίδα

την άνοιξη επιτέλους

να φέρει μέσα μου, 

μια κίνηση δεν έκανες,

ένα παράθυρο δεν άνοιξες,

δρόμο δε χάραξες

να ´ρθει το φως...

Κι εγώ το φως αποζητώντας,

χάθηκα

κι από μια μοίρα μάγισσα

καταδικάστηκα,

σ' αιώνιο χειμώνα...

Έφταιξες...

για κείνο το σύννεφο 

που έγινε στέγη μου,

για τον χαμένο ορίζοντα

και τη βροχή...

Τίποτα δεν κατάλαβες...

πάντα κλειστή κρατούσες την πόρτα

κι ακόμα αναρωτιέσαι,

γιατί δεν ήρθε τότε η άνοιξη.

Μαρία Γασπαράτου

Photo: Marian Sterea

Στου αύριο τις παρυφές

Χαμένος χρόνος σου είπα

κι άδικο ξόδεμα ψυχής,

σ' εκείνο που δε λέει να 'ρθεί,

να ελπίζεις.

Πως θα 'πρεπε να 'χουμε μάθει πια,

μες στα βαθιά νερά να κολυμπάμε,

να ξαποσταίνουμε στ' άγρια βράχια,

με την αρμύρα να γιατρεύουμε πληγές...

πως είναι μάταιο να αναζητούμε 

ένα κατάφυτο νησί,

μια ειρηνική ακτή,

ένα λιμάνι...

κάποιες ανάσες σου είπα,

αναπαμού,

θα 'πρεπε να 'ναι αρκετές...

πως ήδη έχει στερέψει η αντοχή

κι η υπομονή πως έχει πλέον φύγει

θυμωμένη...

κι εσύ απ' το παραθύρι έβλεπες απλά, 

τη μέρα να χαράζει...

κοίτα μου είπες,

πώς ένας ήλιος πεισματάρης,

απ' το σκοτάδι δεν ηττήθηκε ποτέ...

τότε κι εγώ, 

με πίστη τάισα ξανά την προσμονή

και πέρα, στου αύριο τις παρυφές,

άνθισαν γι άλλη μια φορά

οι ελπίδες.

Μαρία Γασπαράτου

κ

Ιούνιος

Ιούνιος...

το αγιόκλημα στη γλάστρα μου 

ευωδιάζει

και οι λευκές κουρτίνες μου,

στου ανέμου τον ρυθμό, 

χορεύουν με το φως...

παράδοξα εντελώς

σ' αυτή τη μίζερη εποχή,

νιώθω μια αίσθηση γλυκιά, 

ελευθερίας

και φτερουγίζει εντός μου, 

μια που απρόσμενα γεννιέται, 

αρχή.

Τι να 'ναι αυτό που τραγουδά 

κόντρα στις λύπες,

που στο μυαλό μου ανοίγει 

πόρτες μυστικές, 

που στ' αδιέξοδα χαράζει 

μονοπάτια

και που κουνά προκλητικά

στα μάτια μου μπροστά,

τα ακριβά κλειδιά 

κάθε υγρής και γκρίζας φυλακής;

Τι να 'ναι αυτό 

που σαν ευχή και σαν υπόσχεση 

αιωρείται

και μια ασημένια πεταλούδα κουβαλά 

στα μεταξένια της φτερά;

Ιούνιος... 

και κάθε τι εγκλωβισμένο 

ασφυκτιά 

μες στα στενά του τα καλούπια.

Άνοιξε το κλουβί,

λεύτερη να πετάξει η καρδερίνα...

Ώρα είναι...

Καλοκαίριασε...

Μαρία Γασπαράτου

Φεύγει ο Μάης

Φεύγει ο Μάης κλαίγοντας

για όσα δεν έγιναν
για όσα ξανά αναβλήθηκαν
Πίσω απ' τα γεμάτα δάκρυα
σύννεφα
πετούν λουλούδια ανοιξιάτικα
που ανάξια στάθηκαν να γίνουνε
μαγιάτικα στεφάνια.
Χαμένοι ταξιδιώτες
που ενώ ξεκίνησαν γι αλλού
δεν τα κατάφεραν
κι εκεί που έπρεπε να φτάσουνε
δε φτάσαν.
Τελειώνει η άνοιξη
κι εκείνο το λευκό τριαντάφυλλο
μαράθηκε
μέσα σ' ενός βιβλίου ξεχασμένου τις σελίδες.
Μονάχα μια κηλίδα αίμα
στα ωχρά του πέταλα...
Κρύβει αγκάθια πάντα η ομορφιά...
Τι κρίμα...
Με πληγωμένα τ' απαλά της δάχτυλα
αποχωρεί παραπατώντας η άνοιξη...

Μαρία Γασπαράτου

Το παραμύθι σου

 
Για την Ανθή...

για κάθε Ανθή...

Από μικρή σου άρεσαν πολύ

τα παραμύθια,

αυτά με τις πεντάμορφες

μα άτυχες κοπέλες

που ο πρίγκηπας τις έσωζε

και φεύγανε μαζί του.

Δίχως προσπάθεια καμιά

τον εαυτό σου κάποτε,

η ίδια να τον σώσεις,

άπραγη απλώς περίμενες,

κάποιον να σε γλιτώσει.

Κι ήρθε η στιγμή που έπεσε

επάνω του η ματιά σου

κι αφέθηκες στα χέρια του,

το όνειρο να ζήσεις.

Θεέ μου πόσα σου 'ταξε!

Ουράνια μονοπάτια,

κήπους με τριαντάφυλλα,

που θ' άνθιζαν για σένα,

θάλασσες ταξιδιάρικες

για να σε νανουρίζουν,

νεράιδες που όλες τις ευχές

θα πραγματοποιούσαν.

Θα 'ταν εκείνος πρίγκηπας

κι εσύ η σταχτοπούτα,

που μακριά θα σ' έπαιρνε,

να σ' έκανε δική του.

Σε πύργους πως θα ζούσατε

και μυθικά παλάτια

κι όλες του κόσμου οι χαρές

πως θα 'τανε δικές σου.

Τον άκουγες και σώπαινες.

Ποτέ σου εσύ δεν ήθελες

να του ζητήσεις τόσα.

Από τους κήπους του ήθελες

μόνο ένα λουλουδάκι,

το αγαπημένο χέρι του

ν' άφηνε στα μαλλιά σου.

Ούτε μεγάλες θάλασσες

για να σε ταξιδέψουν...

η θάλασσα στα μάτια του

να ήτανε δικιά σου

κι εκεί εσύ θα έκανες

τα πιο γλυκά ταξίδια.

Ευχές πολλές δεν ήθελες

να πραγματοποιήσουν

οι όμορφες νεράιδες,

παρά μονάχα μία.

Να σ' αγαπά και να 'σαι συ

κομμάτι της ζωής του.

Αυτό ήταν το όνειρο

που ήθελες να ζήσεις.

Αυτό ήταν το όμορφο

δικό σου παραμύθι.

Παλάτια, πύργοι, άμαξες,

αδιάφορη σ' αφήναν.

Μόνο μία ζεστή γωνιά

τους δυο σας να χωράει

και τότε όλες οι χαρές

θα ήτανε δικές σου.

Κι απ' όλα όσα σου 'ταξε,

τήρησε μόνο ένα.

Ναι! τη ζωή σου έκανε

να 'ναι σαν παραμύθι,

χωρίς όμως νεράιδες,

λουλούδια και αγάπη.

Σ' ένα παλάτι σ' έβαλε,

φτιαγμένο από πάγο,

με δράκους και με τέρατα,

με μάγισσες και λύκους,

μ' όλους αυτούς να πολεμάς

και πάντοτε να χάνεις.

Κι έτσι το παραμύθι σου

έγινε εφιάλτης...

κι εσύ αργά κατάλαβες,

πως μοναχά στα παιδικά

συνήθως τα βιβλία,

η κόρη του παραμυθιού,

βρίσκει την ευτυχία.

Μαρία Γασπαράτου

Σ' ένα κόσμο που καίγεται...

Υπάρχω κι εγώ
σ' ένα κόσμο που καίγεται,
σαν κλαράκι φοβάμαι,
στης φωτιάς το προσάναμμα.
Να μπορούσα να γίνω βροχή,

να γίνω πηγή, 

να γίνω ποτάμι,
μιας θάλασσας άγριας έστω
το κύμα...
Μα έχω τόσο στεγνώσει
σ' αυτή τη φριχτή ξηρασία...
στερεύουν κάποτε μοιραία, 

τα δάκρυα,
στερεύει η ψυχή
κι είναι η ώρα που γεννιέται η ενοχή
κι είναι η στιγμή της πιο βαθιάς
απελπισίας.

Καπνοί σκεπάζουνε του καθενός μας

τον ορίζοντα
κι ο άνεμος δε φέρνει πια
παρά μονάχα στάχτες...
Καίγεται αδιάκοπα ο κόσμος
κι εγώ ένα κλαράκι θα μείνω φοβάμαι,
στης φωτιάς το προσάναμμα...
Ντρέπομαι αλήθεια, 

που πάνω συνήθισα να περπατώ 

στ' αποκαϊδια...

Μα αν δε γίνω εγώ,

αν δε γίνεις εσύ,

μια σωτήρια βροχή,

μια πηγή, 

ένα ποτάμι,
μιας θάλασσας άγριας έστω
το κύμα,

πώς θα πάψει επιτέλους 

τόσο άδικα ο κόσμος 

να καίγεται;

Πώς θα μπορέσει το αύριο 

καινούριους βλαστούς να πετάξει,

ν' ανθίσει και πάλι η ζωή

απ' τη στάχτη;

Μαρία Γασπαράτου

Υπάρχεις....

Υπάρχεις... κάπου εκεί,

στου ουρανού μου

τους πιο μακρινούς

κι αθέατους δρόμους...

ένα αστέρι λαμπρό

που φωτίζεις αδιάκοπα,

ακούραστα, μόνιμα,

της ζωής μου τις πιο σκοτεινές

κι επικίνδυνες ώρες...

ένας φάρος

στης νύχτας τα μαινόμενα κύματα,

τα όνειρα μου να μην πέσουν

σε ύπουλα βράχια,

να μην τσακιστούν και βουλιάξουν

στου μάταιου το βυθό,

στων πικρών στεναγμών

τη θάλασσα...

Υπάρχεις...

σαν αγάπης αύρα ζεστή

που επιστρέφει,

όσα δεν πρόλαβε, να δώσει,

φράσεις μισές να συμπληρώσει,

κύκλους που μείναν ανοιχτοί

να κλείσει,

κενά που χάσκουν να γεμίσει...

Υπάρχεις...

παράδοξα εντελώς

μες στην ανυπαρξία σου,

κάπου εκεί,

στο πυκνό μου σκοτάδι,

λάμπεις σαν ήλιος σε νυχτερινό ουρανό,

μέσα στην απουσία σου.

Μαρία Γασπαράτου

Σωτήρες

Ω τι συγκίνηση που ζούμε!

Αξιωθήκαμε να δούμε 

τόσους πολλούς σωτήρες,

οι λόγοι τους οδοστρωτήρες.

Πώς νοιάζονται να μη χαθούμε!

Μεγάλα λόγια κι υποσχέσεις,

εκλιπαρούν να τους πιστέψεις,

να δώσεις μία ευκαιρία

να παταχθεί η αδικία.

Τόση ευθιξία πώς ν' αντέξεις!

Ω πόσοι θέλουν να μας σώσουν!

Όλο το είναι τους θα δώσουν 

για την Ελλάδα λένε

κι απ' όλα εκείνα που μας καίνε

τρέχουν να μας γλιτώσουν.

Άρχισα κιόλας να δακρύζω,

την τύχη μου να μακαρίζω,

τόσοι πολλοί σ' αυτή τη χώρα

που να τη σώσουν ήρθε η ώρα

κι εγώ σ' αυτούς να ελπίζω.

Κοίτα τους πάλι στα μπαλκόνια,

λέξεις κενές, άδεια μπαλόνια,

μετά τις εκλογές θα σπάσουν

κι αέρα σ' όλους θα μοιράσουν,

όπως μοιράζουν τόσα χρόνια.

Ω τι μεγάλη αηδία!

Τα 'χουμε πάρει στα κρανία...

μαλώνουνε σαν τα κοκόρια

για τα δικά μας τάχα ζόρια,

για μια σωστή Δημοκρατία.

Πόσο αφελής μπορεί να είμαι

και πόσο αυτοί πανούργοι είναι,

για να μπορέσουν να με ψήσουν

κι ότι είναι αλήθεια να με πείσουν,

των λόγων τους το θεαθήναι...

Το 'χουν γραμμένο τ' όνειρό μας, 

δεν κόπτονται για το καλό μας,

θέλουν απλώς γεμάτη τσέπη,

μες στη Βουλή μια ωραία θέση,

δικό τους, κάθε τι δικό μας.

Γι αυτό, το σύμπαν θα μας τάξουν,

με στόχο να μας ξεγελάσουν,

την ψήφο μας μήπως και πάρουν,

λόγια θα πουν να μας τουμπάρουν,

που έπειτα βέβαια θα ξεχάσουν.

Μαρία Γασπαράτου

Να γελάς

 Αυτό που θέλω μόνο,

είναι να γελάς...

στα μάτια σου να βλέπω 

τον ήλιο ν' ανατέλλει...

δε σου ταιριάζει η δύση

η νύχτα δε σου πρέπει...

θέλω στο διάβα σου,

χρυσά ν' ανθίζουν ηλιοτρόπια

που θα υπάρχουν μοναχά 

για το δικό σου φως...

Κι εγώ στα μονοπάτια σου, 

θα σπέρνω τα πιο όμορφα

κι ευοίωνα ξεκινήματα..

με κάποιου γλάρου το φτερό

θα διώχνω όλα τα σύννεφα

να 'ναι η ζωή σου καλοκαίρι...

αλλού θα στέλνω τις βροχές,

αλλού και τους ανέμους...

σε θάλασσες γαλήνιες

να ταξιδεύεις ήρεμα

να μη γνωρίσεις καταιγίδες

κι οι δρόμοι σου ομαλοί να είναι 

κι ασφαλτόστρωτοι... 

μακριά από σένα οι ανηφόρες

μακριά και οι κατηφοριές..

Κι αν δε μπορώ 

το κάθε βήμα σου να ακολουθώ

κι αν κάποτε δεν προλαβαίνω

και σε βρίσκουν μπόρες,

θα είμαι εδώ..

πάντα εδώ...

ζεστή αγκαλιά...

λόγος γλυκός...

αγάπης καταφύγιο...

το ξέρεις...

Μαρία Γασπαράτου