Αλλο ένα καλοκαίρι

Το πλοίο στο λιμάνι θα σφυρίζει...
στο νου θα φέρνεις
στιγμές του Αυγούστου
που μόλις θα χει φύγει
θ' αναρωτιέσαι σιωπηλά αν ήτανε καλές...
όπως τόσα και τόσα καλοκαίρια
κι αυτό θα σβήσει...
μια έγχρωμη φωτογραφία
στην άκρη του γραφείου σου
αυτό θα μείνει
κι όπως εδώ και χρόνια
δε θα μαι μέσα...
μα τη δική μου εικόνα
την έχεις φυλαγμένη στην καρδιά...
στις μυστικές σου αναπολήσεις
στη σκέψη σου τη φέρνεις...
χαμογελάς...
δεν αμφιβάλλεις...
ήταν ωραίες οι στιγμές σ' εκείνα τα παλιά
δικά μας καλοκαίρια...
Τι έφταιξε; Θα λες...
κι αντί γι απάντηση
το πλοίο θα σφυρίζει...
τελειώνουν όλα κάποτε...
άλλο ένα καλοκαίρι θα φεύγει μακριά...

Μαρία Γασπαράτου

Επιθυμίες

Πεταλούδες σε δάση καμμένα
σε ξερά κλαδιά
σε κάποια που ποτέ δεν άνθισαν λουλούδια...
πεταλούδες σε θάμνους φυλακές
σε δέντρα παγίδες
ασφυκτικά πυκνά...
πεταλούδες με φτερά τσαλακωμένα
σπασμένα
λιωμένα φτερά...
πεταλούδες που αγωνίζονται
να βρουν διέξοδο
ένα ξέφωτο
ένα κενό
μια τρύπα έστω
να βρουν ουρανό...
Επιθυμίες...κάποιες επιθυμίες...
ανομολόγητες....ουτοπικές...
πεταλούδες εγκλωβισμένες
σ' ένα κόσμο στεγνό
σ' ένα σήμερα μεταλλαγμένο
σ' ένα αύριο γυμνό...

Μαρία Γασπαράτου

Εκείνο που δε ζήσαμε

Μας βασανίζει πάντα στην άγνοιά μας
κάθε πόρτα που δεν ανοίξαμε...
όποια απορρίψαμε επιλογή...
αυτό που δεν κάναμε
που δεν το πιστέψαμε
αυτό που φοβηθήκαμε
και δεν το προσπαθήσαμε
αυτό που αφήσαμε...
Καλύτερο;
Χειρότερο;
Ποιος ξέρει;
Εκείνο που δε ζήσαμε θα μας ακολουθεί...
η άλλη όψη του νομίσματος...
Δεν είναι μοίρα...όχι...
δεν είναι κέρμα στον αέρα
που πέφτει τυχαία στην όποια πλευρά...
θα ήταν όλα πιο εύκολα έτσι...
θα είχαμε άλλοθι
θα είχαμε ελαφρυντικά
δε θα υπήρχαν άλλοι δρόμοι
θα ήταν η ζωή μονόδρομος
καμιά ευθύνη
κανένας προβληματισμός
καμιά αμφιβολία
κανείς ενδοιασμός...
Αθώοι και μοιραίοι...
πολύ βολικό...
Όμως σε μια ζωή που τιμωρεί τα λάθη
δε θα 'ταν ασυγχώρητος τόσος ρομαντισμός;

Μαρια Γασπαρατου

Μια αυθαίρετη γωνιά

Είναι φορές
που πάνω στο χαρτί οι λέξεις μου
σκαλώνουν στο όνομα σου...
είναι φορές που οι σκέψεις μου
λιποτακτούν
κι ακολουθούν τα βήματά σου...
Τίποτε δικό σου εδώ δεν υπάρχει...
καταλαβαίνεις;
Τίποτα που να σε κάνει να επιστρέφεις
στη δική μου γη...
Μα είναι αυτή η αυθαίρετη γωνιά 
βαθιά μέσα μου
που αφήνει πάντα ανοιχτή μια πόρτα
και εισβάλλεις απ' το πουθενά 
καταλαμβάνεις σχεδόν φασιστικά τη σκέψη μου
εξουσιάζεις τις λέξεις μου
γεμίζεις το χαρτί με ίχνη δικά σου...
Σε βλέπω κιόλας αυτάρεσκα να γελάς.
Μα κάποτε θα μπορέσω...
θα δεις...
θα υποτάξω το στίχο 
θα δαμάσω το ποίημα
θα κλειδώσω την πόρτα
να μείνεις έξω απ' τις σκέψεις μου
έξω απ΄τις λέξεις μου
μακριά απ την ψυχή μου...

Μαρία Γασπαράτου

Βλέμμα γεμάτο καταιγίδες

Σ' ακολουθεί μια γκρίζα συννεφιά
ας είναι ακόμα καλοκαίρι ...
στους κουρασμένους ώμους σου
στάζει μια αδιάκοπη βαριά βροχή
που σε πληγώνει ...
σκληρές σταγόνες αιχμηρές...
θαρρείς και πέφτουν πάνω σου
πολλά μικρά καρφιά από ασήμι...
ένας τρελός θανάσιμος Βοριάς
με λύσσα σχίζει της ψυχής σου
τις πιο όμορφες σελίδες...
ομίχλη γύρω σου...κραυγές...
σκιές από στιγμές σου απελπισμένες...
Μα πες μου αλήθεια
με πόσους πάλεψες χειμώνες μάτια μου
κι είναι το βλέμμα σου γεμάτο καταιγίδες;

Μαρία Γασπαράτου

Στις όμορφες μέρες

Τα πήρε όλα το κύμα...
λόγια...
στιγμές...
συναισθήματα...
κι αν κάτι έχει μείνει
είναι ένας άνεμος τρυφερός...
σαν αυγουστιάτικο μελτέμι...
φυσάει απαλά
της νοσταλγίας τ' άσπρο πανί
και ταξιδεύει για λίγο η ψυχή
στις όμορφες μέρες που φύγαν...

Μαρία Γασπαράτου

Φως να γεμίζει ο κόσμος

Με της ψυχής σου την ανάλαφρη πένα
άνοιξε μια παρένθεση
στου πρωινού σου το κείμενο
που τόσο βιαστικά κι αδιάφορα γράφεις
και κλείσε μέσα της ολόχρυσα κομμάτια ήλιου
να λούζονται μες στις αχτίδες του
οι καλημέρες σου
φως να γεμίζει ο κόσμος
όταν φθινοπωριάσει...

Μαρία Γασπαράτου

ΑΓΑΠΗ

Στα δύσκολα...εκεί...
εκεί περίμενε να δεις
πριν ονομάσεις συναισθήματα
με λέξεις ιερές
πριν λάμψει μες στο βλέμμα σου 
η υπερβολή
από ηχηρά μα αμφίβολα στ' αλήθεια
σήματα
που στέλνουν οι αισθήσεις...
στα δύσκολα...εκεί θα δεις...
αν πλάι του σταθείς στην τρικυμία
αν δε δειλιάσεις σε μια που θα 'ρθει
καταστροφική βροχή
κι αφήνοντας το χέρι του
τρέξεις για να σωθείς.
Μη βιάζεσαι να το ονομάσεις
αυτό που αισθάνεσαι
αν δεν περάσεις δίπλα του
μέσα από φωτιές...
αν το εγώ δε γίνει εσύ...
χρόνο χρειάζεται και ξόδεμα ψυχής...
όταν εκείνη θέλει
τότε μονάχα τ' όνομά της
αποκαλύπτει η ΑΓΑΠΗ

Μαρία Γασπαράτου

Δε στο 'πα

Δε στο 'πα...
χθες βράδυ έκλεψα την αυγουστιάτικη σελήνη...
την έκρυψα κάτω απ' το μαξιλάρι σου
να 'ναι τις νύχτες τα όνειρά σου φωτεινά
να λάμπει από χαρά καθώς κοιμάσαι
το πρόσωπό σου
κι εγώ να σε κοιτώ και να τρυπώνω
στο γελαστό σου όνειρο
ως την αυγή σε κόσμους μαγικούς
να σε πηγαίνω
να σε κρατώ από το χέρι τρυφερά
στίχους αγάπης να σου ψιθυρίζω...
όλη τη νύχτα...
ένα όνειρο να ζεις μέσα στο όνειρό σου...
το χάραμα ευτυχισμένος πλάι μου
όταν θα ξυπνάς
να νιώθεις ότι μ' αγαπάς ακόμα περισσότερο.
Δε στο ΄πα...
Τώρα πια κάθε βράδυ θα κοιμάμαι
αγκαλιά με τ' αυγουστιάτικο φεγγάρι...

Μαρία Γασπαράτου

Δεν το 'ξερες;

Δεν το 'ξερες πως ήμουν κύμα;
Πως δε μπορούσα να μείνω
σε χέρια κελιά;
Δεν το 'ξερες η θάλασσα οτι δε φυλακίζεται;
Όσο πυκνά κι αν είναι 
των δαχτύλων σου τα κάγκελα
γλιστράει...φεύγει...
Κοιτάς τώρα με έκπληξη το άδειο σου κλουβί...
Μα εγώ απ' την αρχή σου το 'πα:
Μαρία θα πει θαλασσινή...

Μαρία Γασπαράτου

Αγγίγματα ψυχής

Η νύχτα μου απόψε
μυρίζει νοτισμένη γη...
μιά μελωδία νοσταλγική
τους χτύπους συντονίζει
της καρδιάς μου
και βρέχει...βρέχει...
μια απαλή βροχή
σα μάνας χάδι.... μεταξένια
πάνω στο πρόσωπο
στα χέρια στα μαλλιά
κάθε μου κύτταρο ποτίζει
μιά πολυπόθητη δροσιά
που έρχεται από μακριά
απ' τα παλιά που έχουν φύγει
τ' αγαπημένα...
σταγόνες τρυφερές
ανάλαφρα χορεύουν
σε μια γιορτή
σε κάποιου ονείρου παιδικού
την πίστα...
αγγίγματα ψυχής δικά σου
χίλιες ευχές αφήνουν
στη διψασμένη μου ψυχή...
κάπου υπάρχεις...ξέρω...
σ' ένα άστρο ίσως μακρινό
σε κάποιον άλλο ουρανό...
Όπου και να σαι...καληνύχτα...

Μαρία Γασπαράτου

Σε κάποιες ξεχασμένες πολιτείες

Σε κάποιες ξεχασμένες πολιτείες
αν κάποτε θελήσεις να βρεθείς,
σε κάποιους τόπους που ξεθώριασαν
στο χάρτη της καρδιάς σου,
δίχως ονόματα...χωρίς συντεταγμένες
και δίχως δρόμους ευδιάκριτους
που να σε οδηγούν,
αν κάποτε θελήσεις να με βρεις,
σ' αυτούς τους τόπους
που έχουν άρωμα λεβάντας
και μια απόχρωση απαλή
γαλάζιου γιασεμιού,
θέλω να είναι καλοκαίρι,
του Αυγούστου η μαγική πανσέληνος
το διάβα σου να φέγγει,
σίγουρος να 'σαι...

θα με βρεις...

εκεί που μ' άφησες...στο ίδιο το σημείο...
δε χάθηκα ποτέ...υπάρχω...
στο πιο ωραίο μέσα σου
που ξέχασες τοπίο...

Μαρία Γασπαράτου

Σαν ήλιος πρωινός

Ξημερώνει
στα τελευταία όρια της λύπης...
το πρώτο φως μιας γενναιόδωρης αυγής
βιάζεται ν' αγγίξει της ψυχής
τα παγωμένα σκαλοπάτια
να μπορέσεις ν' ανεβείς
τη σκουριασμένη πόρτα της ν' ανοίξεις
σαν ήλιος πρωινός να μπεις
ν' αφήσεις μέσα της
το φυλαγμένο που της έχεις καλοκαίρι...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα γαλάζιο τρυφερό λουλούδι

Πίσω απ' το βράχο μιας βελούδινης σιωπής
σε μιά περίεργη θάλασσα
σε μιά κρυφή ακτή
ένα γαλάζιο υπάρχει τρυφερό
λουλούδι... 
Τη νύχτα ανοίγει...
μαζεύει του πελάγου τη δροσιά...
παράξενα ομορφαίνει...
πάνω στα υγρά του πέταλα
φιλιά ασημιά αφήνει το φεγγάρι
κι απ' την ευωδιαστή ανάσα του
γεννιούνται όνειρα κι αστέρια...
ένα γαλάζιο τρυφερό λουλούδι...
δε μοιάζει με κανένα
ανθίζει στην απόλυτη σιωπή
λάμπει μες στο σκοτάδι...
μέσα μου ζει...
και κάθε νύχτα ανασταίνεται για σένα...

Μαρία Γασπαράτου

Σαν άγριο λευκό τριαντάφυλλο

Όμορφα που φυσάει απόψε!
Η σκόνη που μοιραία σηκώνεται
μ' αφήνει αδιάφορη...
να καθαρίσει μόνο ο τόπος
απ ό,τι κρύβει το φως
να διώξει ο αέρας
σκιές και σύννεφα
σκέψεις φαντάσματα
κακοντυμένα ψέματα
σκουπίδια με θράσος που μπαίνουν στα μάτια.
Φαντάσου...
είχα ξεχάσει το χρώμα του ουρανού
είχα ξεχάσει πίσω από τη βρόμικη ομίχλη
πως ανασαίνει η θάλασσα.
Όμορφα που φυσάει απόψε!
Παίρνει μακριά πυκνούς καπνούς
και ό,τι έχει από καιρό πεθάνει.
Φαντάσου...
είχα ξεχάσει πως πίσω
απ΄ την απόγνωση ανθίζουν
όμορφα ρόδα
είχα ξεχάσει πως η αλήθεια
κι αν κάποτε έχει αγκάθια
κι αν πονά
μοσχοβολά
σαν άγριο λευκό τριαντάφυλλο...

Μαρία Γασπαράτου

Πρωινό Κυριακής

Πρωινό Κυριακής
καφές διπλός
βύσσινο γλυκό
και μες στο βλέμμα σου
ήλιους να μετρώ Αυγουστιάτικους
βόλτες να κάνω ανέμελες
στα φωτεινά δρομάκια των ματιών σου
να κολυμπώ στις διάφανες σκέψεις σου
να γεύομαι το μέλι της φωνής σου
στου γέλιου σου τις νότες να χορεύω
να σ' αγαπώ
γι αυτό το πρωινό
γι αυτή την Κυριακή
γι αυτό τον Αύγουστο
που είσαι πλάι μου!

Μαρία Γασπαράτου

Μέρες Αυγούστου

Μέρες του Αυγούστου
σε λίγο θα γίνετε ανάμνηση...
περίεργο είναι...
ασήμαντες στιγμές στο βάθος
πόσο ανεξίτηλα χαράσσονται στη μνήμη...
το απαλό μελτέμι
κάποιας Δευτέρας σούρουπο
που έπαιζε με τα μαλλιά σου...
η αίσθηση της αμμουδιάς
Σάββατο βράδυ
στα πέλματά μας τα γυμνά...
ο απαλός ήχος της θάλασσα
τα ξημερώματα μιας Κυριακής
στην αγκαλιά σου...
ένα σου ξαφνικό φιλί με γεύση
από καρπούζι μια Τετάρτη
κι όλα τα ασήμαντα με τρόπο ανεξήγητο
που γίνονται σπουδαία ξαφνικά...
σπόροι τυχαία που έφερε ο άνεμος
κι ανθίζουν στην ψυχή!
Όχι...δεν είναι ο Αύγουστος
αυτός που με μαγεύει
είναι η αγάπη σου
που κάνει μαγικό το καλοκαίρι...
είσαι εσύ...

Μαρία Γασπαράτου

Χαμογέλα μου

Βαριανασαίνει η πόλη
παραπατάει ασθμαίνοντας...
φλεγόμενες μέρες...
νύχτες παραδομένες σε πυρετώδη κλοιό.
Απλώνω το βλέμμα μου γύρω
κάτι γαλάζιο να δω
να φτιάξω ένα παραμύθι
να μπορέσω να κοιμηθώ.
Ανάμεσα σε πρόσωπα σκυθρωπά
άχρωμα συννεφιασμένα
το πρόσωπό σου
ουράνιο τόξο
άνθος ζωής σε τόπο ξερό.
Έλα...
δώσε χρώμα στη νύχτα μου...
ένα λόγο να χαράξει η μέρα...
γίνε θάλασσα...
χαμογέλα μου...
στη ρόδινη ακτή των χειλιών σου
ν' ανατείλει ο ήλιος...

Μαρία Γασπαράτου

Σε βλέπω να ΄ρχεσαι

Σε βλέπω να 'ρχεσαι
ωραίος σαν Αύγουστος,
γεμάτος ζεστές υποσχέσεις...
ήλιος το πρόσωπό σου,
το κορμί σου νησί
κι εγώ σε μια απέραντη θάλασσα
ένα κύμα μικρό,
στις χρυσές σου πριν φτάσει ακτές,
αδύναμο σβήνει.
Ό,τι ανθισμένο ζει μέσα μου,
θυσία προσφέρω στον άνεμο,
απαλά να φυσήξει,
μια στιγμή στ' ακριβά σου ακρογιάλια
να φτάσω,
μ' ένα μου δροσερό φιλί, 

στη ζεστή σου αμμουδιά

την ψυχή μου ν' αφήσω.
Και να...
ξανά σε βλέπω να 'ρχεσαι
ωραίος σαν Αύγουστος...
ήλιος το πρόσωπό σου,
το κορμί σου νησί
κι εγώ ένα κύμα μικρό,
προσπαθώ...πλησιάζω...
μα ένας άδικος άνεμος,
πριν σε φτάσω
με γυρνά πάλι πίσω...

Μαρία Γασπαράτου

Μια μέρα καλοκαιρινή

Άρχισε κιόλας πιο νωρίς να βραδιάζει...
κι ήδη χαράζει πιο αργά...
λες να ξεφύγει μέσα απ' τα όνειρά μας
ο Αύγουστος
κι εμείς να μην προλάβουμε 
μια μέρα καλοκαιρινή να ζήσουμε
όπως της πρέπει;

Μαρία Γασπαράτου

Αύγουστος

Ήρθες;
Στάσου να κλείσω στην ψυχή
τα ωραία χρώματά σου.
Μη βιάζεσαι...
μην προσπερνάς τα λιγοστά όνειρά μου...
πάνω τους ρίξε λίγο φως
με τη χρυσή ματιά σου.
Ήρθες;
Να 'ξερες πώς σε πρόσμενα...
για σε πώς είχα ανοιχτή
της σκέψης μου τη θύρα...
να μπαίνεις...
το νου να βάφεις γαλανό,
ν' αφήνεις μέσα μου απαλά,
μια πελαγίσια αρμύρα.
Ήρθες;
Το 'ξερα πως μου φύλαγες
τον πιο καθάριο ήλιο,
την πιο λαμπρή πανσέληνο,
της Παναγιάς τον πιο λευκό
κι ευλογημένο κρίνο.
Ήρθες!
Στο δρόμο σου χρυσά χορεύουν
ηλιοτρόπια.
Ξάφνου πώς μου χαμογελά
γλυκά το καλοκαίρι!
Αύγουστε καλώς όρισες!
Ελπίδα αγάπη και χαρά
ο ερχομός σου ας φέρει!

Μαρία Γασπαράτου

Καλό μήνα!!!

Θα με βρίσκεις πάντα

Θα με βρίσκεις πάντα
στην κορυφή της μυστικής σου λύπης...
στο στίχο ενός θλιμμένου τραγουδιού
που ασυναίσθητα θα σιγοψιθυρίζεις...
σ' ενός πλανόδιου μουσικού
τον ακαθόριστο λυγμό
που σε μια νότα τρυφερή θα σπάει τη φωνή του...
στου αυγουστιάτικου ουρανού τα πεφταστέρια
που δεν τα πρόλαβε η αργοπορημένη ευχή σου...
στης τελευταίας μέρας του καλοκαιριού
την απροσδιόριστη μελαγχολία...
θα με βρίσκεις...
σε όλα της ζωής σου τα ανεκπλήρωτα
στα "ίσως" στα "εάν" και στα "γιατί" σου
σε όσα έφταιξαν που μ' έχασες για πάντα
σε όλα εκείνα πάλι θα με βρίσκεις...

Μαρία Γασπαράτου

"Η ζωή είν' ωραία"

Κάτι γλυκά τραγουδά ο αέρας...
χίλια αργυρόλευκα ντέφια χτυπά
στη χαρούμενη λεύκα
κι ο ήλιος
σαν αρχαίο πολύτιμο έγχορδο 
νότες χρυσάφι σκορπά
χαϊδεύει τη θάλασσα
στο ρυθμό του
χορεύουν τα κύματα ανέμελα ...
Παίρνει άξαφνα υπόσταση
στην παλιά της κορνίζα
με ανθάκια μικρά κεντημένη η φράση:
"Η ζωή είν' ωραία"...
Κι είναι αλήθεια...
Όσο θα υπάρχουν στη γη
καλοκαίρια
όσο θα γεμίζει από χρώμα
και φως η ματιά
όσο σαν άστρο λαμπρό
θα φέγγω τις νύχτες
στης ψυχής σου το διάφανο θόλο
η ζωή θα 'ναι ωραία...

Μαρία Γασπαράτου

Έτσι...δίχως αιτία...

Αυτό δεν το λεγες ζωή...
μέσα απ' τις ζωές των άλλων ζούσε
μόνος της στόχος το νοιάξιμο 
η δίχως τέλος προσφορά.
Οι χαρές καμιά πηγή προσωπική δεν είχαν
τα όνειρα της ήταν κι αυτά όνειρα ξένα.
Πίστευε πως έτσι γίνεται σαν αγαπάς
πως χρέος ήταν πριν απ' τον εαυτό σου
ν' αγαπάς τους άλλους.
Τώρα στον καθρέφτη μετρά ρυτίδες...
χαραγμένες στο πρόσωπο στερημένες στιγμές
πόθοι θαμμένοι στα πιο βαθιά της κύτταρα... 
Μάταια στο βλέμμα της τρέχει
να κρυφτεί το ανεκπλήρωτο...
μ' ενοχή κατεβάζει τα μάτια...
Τίποτα για κείνη... 
Τίποτα δεν έκανε...
κι ότι κι αν κάποιες σπάνιες φορές 
ξεκίνησε 
τ' άφησε στην αρχή του να σβήσει...
έτσι...δίχως αιτία...
και δεν είναι τόσο που τη φτωχούλα της ψυχή 
θυσίασε
είναι που πια ξεκάθαρα το βλέπει 
πόσο ήταν ανόητη ετούτη η θυσία...

Μαρία Γασπαράτου

Σαν πέφτει ο ήλιος

Σαν πέφτει ο ήλιος
μια μαχαιριά θαρρείς στον ουρανό
κόκκινο βάφει το δείλι...
στάζει μια θλίψη από ψηλά
κι αναρωτιέσαι τι είναι αυτό 
που στην ψυχή σου μια λύπη
απροσδιόριστη μα υπαρκτή αφήνει...
Είναι η αίσθηση μονάχα της φθοράς;
Είναι που έτσι όπως ο ήλιος σβήνει
νιώθεις πως κάθε τι ωραίο
μοιραία κάποτε τελειώνει;
Είναι κάποια ανερμήνευτη απειλή
που το επερχόμενο σκοτάδι κρύβει;
Είναι της πόλης της απρόσωπης
η αβάσταχτη ερημιά;
Η μήπως είναι που σαν απόκοσμη σκιά
κάθε ηλιοβασίλεμα σε βρίσκει πάντα μόνη;

Μαρία Γασπαράτου

Μέρες χειμώνα

Ναι βέβαια έτσι έπρεπε όλα να γίνουν
κι είναι η ζωή τακτοποιημένη και πλήρης 
σαν καλογραμμένο βιβλίο με εξώφυλλο πολυτελές 
και χαρτί illustration... 
κι είναι η ζωή πολύχρωμη φωτογραφία 
σε κορνίζα ασημιά...
όπως ακριβώς ονειρευόταν η μαμά της
όπως ακριβώς έπρεπε να ναι, 
ήσυχος για να κοιμάται ο μπαμπάς...
με περηφάνια και ανακούφιση
όπου βρεθούν 
την ευτυχία της περιγράφουν...
Μα φυσικά... είναι όλα σωστά καμωμένα...
Και τότε;
Τι 'ναι αυτό το παγωμένο αγέρι απ' το πουθενά
που μες στον πυρετό του Ιούλη μέσα της ξυπνά 
μέρες χειμώνα;

Μαρία Γασπαράτου

Μια οργισμένη κάτασπρη γραμμή

Κι έφευγε το πλοίο
κι άφηνε μια οργισμένη κάτασπρη γραμμή
στο σμαραγδένιο πέλαγος
και σ' έπαιρνε μαζί...
τόσο απλά...
σ' έπαιρνε λες και θα σε γύριζε σε λίγο 
πάλι πίσω.
Κι εγώ στης Παναγιάς το σπίτι το εκατόθυρο
έψαχνα μ' αγωνία το κρυμμένο μυστικό
το κουρσεμένο όνειρο
την τελευταία πύλη...
Στο πρώτο σφύριγμα 
στα πόδια μου έδεσα φτερά
πέταξα στο λιμάνι
ήθελα τόσα να σου πω...
κι ήταν ήδη το πλοίο μακριά
κι η κάτασπρη γραμμή ξεθώριαζε
σαν ίχνος κιμωλίας σε πίνακα γαλάζιο
που κάποιο χέρι παιδικό 
το έσβηνε μ' ένα σφουγγάρι.
Δε σε ξανάδα
και μέσα μου φωτιά
έμεινε αναμμένη η λαχτάρα 
κάποτε να σε συναντήσω...
μα από μακριά τις Κυριακές
όπως ηχούν οι πρωινές καμπάνες
κάτι μου λεν:
"Δε θα το βρεις το μυστικό
ούτε την πύλη της χαράς 
θ' ανοίξεις στην ψυχή σου.
Χάθηκε το κλειδί 
κάποιον Ιούλιο
μακριά 
σε κάποιο πλοίο που έφευγε
μα εσύ προτίμησες να μείνεις πίσω..."

Μαρία Γασπαράτου

Τι ψάχνεις τώρα;

Στην πλατιά αμμουδιά τα ζεστά μεσημέρια
ψυχορραγούσε η αγάπη...
καταδικασμένη λες απ' την αρχή
χαμένη από χέρι
μέσα σ' αδιέξοδα 
εγωισμούς
ανυποχώρητες θέσεις...
Την υπερτιμήσαμε ίσως
δεν ήταν όμως αρκετά δυνατή.
Μακάριοι στην άγνοιά μας
αδιάφοροι
αμετακίνητοι
ανάλγητοι
άκαμπτοι
με μια παραπλανητική
όσο και παράλογη πεποίθηση
πως ήμασταν τάχα ασφαλείς...
η άκρη του νήματος στα χέρια μου
στα χέρια σου η άλλη άκρη
με δύναμη τεντώναμε τεντώναμε
το σπάσαμε...
κάτω μας έριξε ετούτη η ορμή
χτυπήσαμε
ματώσαμε...
ο ένας τον άλλο πρώτα,
κι έπειτα τον ίδιο μας τον εαυτό
μισήσαμε...
Σίγουρα ήταν δυνατό
ίσως όμως δεν ήταν καν αγάπη...
τι ψάχνεις τώρα;
Κάτω από κάποιου Ιούλη το ανελέητο φως
τελειώσαμε...

Μαρία Γασπαράτου

Να φεύγω...

Να φεύγω...
με δυο φτερούγες γλάρου
στη θέση των κουρασμένων μου χεριών
ανάλαφρη σαν πούπουλο και δροσερή
σαν θάλασσας σταγόνα που δραπετεύει
την ώρα που με δύναμη 
πάνω στο βράχο σκάει το κύμα...
Να φεύγω...
ελεύθερη σαν φυλλαράκι τρυφερό
πέταλο μεταξένιο που το μελτέμι παρασέρνει
κάποιας σε κάποιο κυκλαδίτικο νησί 
κόκκινης βουκαμβίλιας...
Να φεύγω... 
μονάχα μια ψυχή και δίχως σώμα
ολόκληρη μια πεθυμιά 
και μια λαχτάρα
μια δίχως τέλος και χωρίς αρχή Αγάπη
σαν άνεμος και σαν Θεός 
σαν δέσμη ολόχρυσου κι απόκοσμου φωτός
σε σένα να 'ρχομαι...

Μαρία Γασπαράτου

Πόρτες

Μα κάθε βράδυ...κάθε βράδυ...
Αυτό πια δεν είναι όνειρο...
εκδίκηση είναι...τιμωρία...
Πόρτες κλειστές σε δαιδαλώδεις διαδρόμους
πόρτες χρωματιστές 
πόρτες φωτεινές
όμορφες πόρτες
πόρτες που μοιάζουν γνώριμες...
και κοντοστέκομαι..πάντα το ίδιο δίλημμα
κάνω ν' απλώσω το χέρι
μα εκείνο πέφτει βαρύ σαν σίδερο
πριν καν αγγίξω το πόμολο...
και πίσω τους γέλια τραγούδια
χαρούμενες φωνές
και μπρος μου η σκοτεινιά του διαδρόμου...
κι εγώ σαν παιδάκι μικρό
που είναι απλωμένα γύρω του πολύχρωμα ζαχαρωτά
λαχταριστά κι ευωδιαστά
μα κλειδωμένα
μέσα σε διάφανες βιτρίνες...
Ξυπνώ και μέσα μου ξυπνά μια ακαθόριστη θλίψη.
Οι ίδιες κινήσεις κάθε πρωί.
Μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη.
Αγγίζω το πόμολο
ανοίγω την πόρτα
τη μόνη πόρτα
στο γκρίζο κόσμο...

Μαρία Γασπαράτου

Anastatica

Αλλάζουν πρόσωπα οι άνθρωποι...
ακόμα να το συνηθίσεις...
ανοίγεσαι, πληγώνεσαι, κλείνεσαι πάλι
κι αποσύρεσαι 
στη μέση της ερήμου...
εσύ μονάχα κι η σκιά σου 
δίχως ρούχα παραλλαγής
δίχως να σε απειλεί κάθε κίνηση
σε μια φύση εχθρική.
Ναι είναι όμορφα στη μέση της ερήμου.
Δεν υπάρχει πόνος δεν υπάρχει φόβος
δεν υπάρχει θάνατος 
και μόνο μακρινοί ακίνδυνοι ήχοι
και μόνο κοντινοί σωτήριοι ψίθυροι
δίχως μάσκες δίχως συμβιβασμούς
δίχως δεύτερες σκέψεις 
δεν έχει τόπο δεν έχει λόγο να κρυφτεί η αλήθεια.
Κι εσύ ένας μικρός κλειστός ανθός δίχως ρίζες...
σε παρασέρνει ένας άνεμος ζεστός
σε μια απόλυτη ελευθερία...
κάποιες στιγμές σαν ευλογία και σαν δροσιά
νιώθεις το χάδι του Θεού
κι ανοίγεις...
ένας μικρός ανθός στη μέση της ερήμου...
Anastatica...

Μαρία Γασπαράτου

Σαν τρένο ολόφωτο

Ήρθες χθες βράδυ σαν τρένο ολόφωτο
με βαγόνια φορτωμένα καλοκαίρια...
Πόσο ανάλαφρα κυλούσες
στις ράγες της μνήμης!
Μαζί σου σα χάδι ένας νοτιάς 
πέρναγε μέσα από υγρά αρμυρίκια
σκορπώντας στην ψυχή
σταγόνες θάλασσας...
Ένα άρωμα γλυκό πλουμέριας
μεθούσε τις αισθήσεις
ακύρωνε τον τόπο, το χρόνο, το σήμερα...
άλλαζε με μιαν ασύλληπτη ευκολία
επιλογές κι αποφάσεις ζωής...
Σαν τρένο ολόφωτο...
πέρασες μια στιγμή
κι έφυγες...
Χάραζε...
κάπου μακριά ένας ήλιος ανέτελλε
κι ένα περίεργο τρένο από σύννεφα
τα φώτα του έσβηνε
χανόταν στο Νότο
μαζί με τα πιο όμορφα
της ζωής μου καλοκαίρια...

Μαρία Γασπαράτου

Κάποιοι παράξενοι

Είμαστε κι εμείς κάποιοι παράξενοι
θαρρείς απ όλα ξεκομμένοι
που τίποτε
απ' όσα ευφάνταστα συμβαίνουν
δε μας αγγίζει
που ήρθαμε λες απ' αλλού
σαν πινελιές παράταιρες
σε ένα πολύχρωμο καμβά
δε μας ταιριάζει και πολύ
το μπερδεμένο φόντο...
κάποτε με αμηχανία κοιτάμε γύρω
σχεδόν με βλέμμα ενοχικό
για της ψυχής μας την άρνηση
για την αδύνατη ένταξη
για την απόσταση
που απ' όλα τα αδιάφορα κρατάμε
για την εκούσια μοναξιά...
Ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροι
απλώς κομμάτια είμαστε
από άλλο υλικό
κομμάτια από αέρα και νερό
σ' ένα κόσμο αλλιώτικο
που είναι σχεδόν όλα φτιαγμένα
από ατσάλι και φωτιά...

Μαρία Γασπαράτου

Κάποιες σταγόνες χαράς

Μακραίνει ο δρόμος
και το κουβάρι που χρόνια ξετύλιγα
ξεφτίζει...
όπου να ναι θα σπάσει.
Πάει καιρός που πια κανείς δεν περιμένει
πάει καιρός που κι εγώ παραιτήθηκα.
Ίσως και να ταν ένα λάθος όνειρο
μια ρομαντική αυταπάτη
μια παραπλανητική εξιδανίκευση
μια ουτοπία.
Ίσως εκεί που ήθελα μονάχα να επιστρέψω
να ταν μια καλοκαιρινή ανάμνηση
ένα απομεσήμερο στην παραλία
μια στιγμιαία αίσθηση ευτυχίας.
Ίσως και να θελα μονάχα να κρατήσω
κάποιες αυγουστιάτικες σταγόνες χαράς...
παράταιρες...
σε μια παγωμένη χειμωνιάτικη βροχή
ένα ευωδιαστό αγιόκλημα
σε χαλάσματα στοιχειωμένα
ένα απρόσμενο γέλιο παιδικό
μέσα σε λυγμούς και κραυγές...
Κάποιες σταγόνες χαράς...
κι όσα πονάνε να ξεχάσω...
Πόσο έξω έπεσα...
Πόσο χρόνο έχασα...
Πόση ζωή χαράμισα αναπολώντας τι;
Λίγες σταγόνες χαράς...
παράταιρες...
σ' ενός γκρίζου τοπίου τη θλιμμένη βροχή...

Μαρία Γασπαράτου

Μια αόρατη γέφυρα

Στη μεγάλη σου απόφαση,
στη χαρά μιας δικής σου μυστικής προσμονής,
στο χαμόγελο που άξαφνα άνθιζε αυθαίρετα
στα μονίμως σφιγμένα σου χείλη,
στο ανεξέλεγκτα τρελό χτυποκάρδι σου
απ' τη σκέψη μιας άλλης
που κρυφά λαχταρούσες ζωής,
στα φευγάτα ξενύχτια σου,
στις δήθεν αναίτιες συχνές σου αϋπνίες,
στο χαμένο σ' ένα άγνωστο όνειρο βλέμμα σου,
στης ψυχής σου τις καλά κλειδωμένες ελπίδες,
κάτι δικό μου έχω αφήσει ασυναίσθητα,
μια ανάσα, ένα δάκρυ, μια θλίψη,
σαν λάθος σφραγίδα...σα μουτζούρα
σ' ένα γράμμα που ήδη έχει φύγει...
κι αν πού και πού συννεφιάζει της ζωής σου την άνοιξη
κι αν κάπου κάπου τη χαρά σου πικραίνει,
αλήθεια...δεν το θελα
κι είναι αργά πια...αυτό δεν αλλάζει...
θα ναι πάντα μια αόρατη γέφυρα...ένας δρόμος
που σε μένα κρυφά θα σε φέρνει...

Μαρία Γασπαράτου

Έφευγα...

Πονούσα μα δεν έβγαζα μιλιά...
σε μια γωνιά
στην άκρη της σκοτεινής σου κάμαρας...
αν ήταν βέλη οι λέξεις σου
θά 'τανε σίγουρα διάτρητοι οι ξεβαμμένοι τοίχοι...
κι εγώ δεν έβγαζα μιλιά...
σκούπιζα μόνο με μικρά λευκά χαρτάκια
τα ατίθασά μου δάκρυα
κρυφά...να μη με δεις
να μη σου δώσω τη χαρά μιας παράλογης νίκης...
πονούσα μα δεν έβγαζα μιλιά...
κι εσύ με μιά ανόητη αίσθηση υπεροχής
συνέχιζες τα βέλη σου να ρίχνεις
σίγουρος πως θα υπάρχω πάντα
εκεί...σε μια γωνιά
στην άκρη της σκοτεινής σου κάμαρας
μέσα στην αυταπάτη σου ασφαλής
και δεν το πρόσεξες...
με τα λευκά
τα ποτισμένα απ' τα πικρά μου δάκρυα χαρτάκια
βαρκούλες έφτιαχνα...άγκυρες σήκωνα...
έφευγα...

έφευγα...

έφευγα...

Έφυγα.

Μαρία Γασπαράτου

Έτσι της έλεγαν...

Έτσι της έλεγαν...
πως είναι τα πετάγματα επικίνδυνα
και πως δεν ήτανε γι αυτήν οι ουρανοί.
Έτσι της έλεγαν...
και κάποτε 
κάποια που τόλμησαν φτεράκια
να φυτρώσουν
στους τρυφερούς της ώμους
τα έκοψε.
Τους πίστεψε...
δεν πέταξε ποτέ...
Θυμάται τώρα μ' ένα παράπονο
τα καλοκαίρια...
μες στην ψυχή της την ταραχή
κάθε φορά που ακολουθούσε
με το θλιμμένο βλέμμα της
τους γλάρους...
θυμάται τώρα με μια πίκρα
της καρδιάς της το φτερούγισμα...
με οργή θυμάται την εκούσια φυλακή...
τι κι αν έτσι της έλεγαν...
δε φταιν αυτοί...
εκείνη φταίει που κάποτε ξερίζωσε
από τους τρυφερούς της ώμους
τ' άσπρα της νεογέννητα φτερά...

Μαρία Γασπαράτου

Ακόμα ονειρεύεται...

Ακόμα ονειρεύεται...
τα μακρινά πλοία
τους αθέατους ορίζοντες...
όλα όσα δεν ήρθαν...
αυτά που προσκάλεσε
κι αυτά που δεν τόλμησε
αυτά που περίμενε
κι αυτά που πια δεν προσμένει...
πάντα σ' ένα λιμάνι απάνεμο
πάντα σε μια ήσυχη ακτή
τίποτε να μη διακινδυνεύσει
να νιώθει προ πάντων ασφαλής...
Το βλέμμα της δε φτάνει ποτέ μακριά...
κλειστή η θάλασσα
σκαλώνει πάνω σε γκρίζους όγκους...
μα αυτή ακόμα ονειρεύεται...
εκεί που κοιτά δεν υπάρχει ορίζοντας
κι απ' όσα σταμάτησαν πλοία
κανένα δεν πήρε...
βλέπεις είναι ακριβό συνήθως
κι αβέβαιο το όνειρο
τρομάζει το τίμημα...
η ευτυχία τρομάζει
αν η ψυχή είναι δειλή...

Μαρία Γασπαράτου

Ερωτηματικό

Θ' αποκεφαλίσω αυτό το ερωτηματικό...
η μικρή του τελεία σαν πρόσωπο εχθρικό
με χλευάζει...
σαν ηφαιστείου κρατήρας απειλεί να εκραγεί...
σαν σκοτεινός παγωμένος πλανήτης
στης ζωής μου το σύμπαν
τον ήλιο καλύπτει...
σαν μαύρος βυθός
στης ατέλειωτης προσμονής μου τη θάλασσα,
τις ελπίδες μου, τις όμορφες σκέψεις
κι ότι απέμεινε ωραίο
ζητά να καταπιεί...
σαν τέλος και σαν θάνατος
με τρομάζει...
δε θα τ' αφήσω...
με κινήσεις σταθερές
θ' αποκεφαλίσω αυτό το ερωτηματικό...
να μείνει ένα όμορφο κόμμα
μια υπόσχεση
μια ανοιχτή αγκαλιά
μια καμπύλη ζεστή κι ασφαλής
να 'ρθεί να φωλιάσει το αύριο...

Μαρία Γασπαράτου

"Δεύτερη ζωή δεν έχει"

Νόμιζες πως αιώνια θα 'ταν η ανατολή
και πως θα εναλλάσσονταν άνοιξη-καλοκαίρι
κι ούτε βροχές θα γνώριζε ο καιρός,
ούτε και παγωνιά
κι ό,τι όμορφο, 
αναλλοίωτο πως θα 'μενε στο χρόνο,
πως το τραγούδι των πουλιών, δε θά 'παυε ποτέ...
απίθανη προοπτική φάνταζε η φθορά...
οι δρόμοι προσπελάσιμοι έδειχναν...ωραίοι...
Κι η νιότη ανυποψίαστη με πέλματα γυμνά
περπάτησε και μάτωσε
σε πέτρες αιχμηρές και σε κρυμμένα αγκάθια...
τόσο απερίσκεπτη
με μια εγωιστική κι ανόητη σιγουριά...
γελάστηκε...
Κάποτε ήρθαν οι βροχές,
τα χιόνια πάγωσαν τα τρυφερά της πόδια,
τα χέρια γέμισαν πληγές...
κάποτε σώπασαν τ' αηδόνια...
Τώρα στη μέση πια της διαδρομής
καθώς σε χαιρετά,
κουνά μ' ένα παράπονο το ωραίο της κεφάλι...
κι εσύ το παραδέχεσαι...υπήρξες αφελής
όσο κι αν η ψυχή σου δε τ' αντέχει...
μα ό,τι φεύγει δεν γυρνά...
γιατί όπως είπε κάποτε κι ο ποιητής:
"Πάντα, πάντα θα 'ναι αργά,  δεύτερη ζωή δεν έχει"...

Μαρία Γασπαράτου