Το μικρό, πιστό μου αστεράκι

 
Περπάτησα ως εδώ, 

σπρώχνοντας με το ένα χέρι, 

της ψυχής μου τα σκοτάδια,

με το άλλο, 

του κόσμου αυτού

την ατέλειωτη νύχτα.

Το μόνο φως που έπεφτε αμυδρά 

στο δρόμο μου,

ήταν από ένα αστέρι μακρινό

που επέζησε 

σ' έναν αδίστακτο,

προδότη ουρανό.

Κάποιοι μου είπαν 

να κρατώ μαχαίρι...

Στο θάνατο, 

με θάνατο να απαντώ.

Κάποιοι άλλοι, 

να φορέσω το σκοτάδι...

νύχτα να γίνω κι εγώ...

Τ' αυτιά μου έκλεισα 

σ' επίμονες φωνές

που με προέτρεπαν 

να γίνω κάποια άλλη.

Κι αν με ρωτάς,

χωρίς μαχαίρι 

και χωρίς συμβιβασμό,

όχι...σε ξέφωτο δε βγήκα...

ακόμα προσπαθώ...

μα κι αν ποτέ δε βγω,

αρκεί που εκείνο το μικρό, 

πιστό μου αστεράκι, 

δεν το ντρέπομαι.

Μαρία Γασπαράτου

Με το κεφάλι σου ψηλά

Κάποτε νιώθεις πως περισσεύεις...

σε κάποιους τόπους
πως δε χωράς...

σαν ταξιδιώτης σε κάποιο τρένο,

που το εισιτήριο το έχεις χάσει

και προσπαθείς να βρεις μια θέση

κι ούτε ένα νεύμα 

κι ούτε μια λέξη
και όλοι ξένοι
κι εσύ θλιμμένος συνταξιδιώτης

της μοναξιάς...
Μα όταν νιώθεις πως περισσεύεις,

πως δεν ανήκεις πουθενά,

με όση δύναμη σου απομένει,

στην πρώτη στάση να κατεβαίνεις,

με το κεφάλι σου ψηλά.

Μαρία Γασπαράτου

Ούτε μία ματιά...

 Μες στη φιλόξενη αγκαλιά 

της σιωπής,

σαν πρόωρο βρέφος, 

μεγαλώνει αργά

ένα παράπονο

που ξαφνικά γεννήθηκε

στα τέλη κάποιου άστοργου 

Φλεβάρη...

Δεν είναι που πια 

της ψυχής μου τα κύματα,

τις δικές σου ακτές 

δε μπορούνε ν' αγγίξουν.

Κι αλήθεια, ελεύθερη νιώθω,

βαθιά λυτρωμένη,

από μια ψυχοφθόρα 

κι αβάσταχτη ευθύνη,

της δικής μου 

ατίθασης θάλασσας,

να πασχίζω 

ν' αλλάξω τα κύματα,

προσαρμόσιμα να 'ναι 

στα δικά σου ακρογιάλια... 

ούτε η απρόσμενη άρνηση, 

ούτε καν 

η απροκάλυπτη απόρριψη είναι...

μα είναι που πια 

στα υγρά 

της καρδιάς μου τοπία, 

δε ρίχνεις ούτε μία ματιά...

ούτε μία ματιά...

Μαρία Γασπαράτου

Πρωταπριλιά

Γιορτάζουν σήμερα τα ψέματα...

τρελά πανηγυρίζει η υποκρισία.

Μεγάλα λόγια κι υποσχέσεις 

που αθετήθηκαν,

χορεύουν ξέφρενα, 

πάνω σε προδομένες ψυχές.

Άνθρωποι, λέξεις, πράξεις,

καιροί που μας γέλασαν,

στημένα παιχνίδια,

παραμύθια,

παρελαύνουν με αναίδεια, 

στης ζωής μας 

το στενό μονοπάτι...

μα εσύ μην απελπίζεσαι...

ψάξε να βρεις 

μια αλήθεια να πιαστείς,

σε κάτι ωραίο να πιστέψεις,

στις μαργαρίτες 

που άνθισαν ξανά,

στων μέχρι χθες 

ξεγυμνωμένων δέντρων

τα φρέσκα φυλλαράκια, 

στο πείσμα όλων αυτών 

που σ' ό,τι πάει  

να μας παραπλανήσει,

αντιστέκονται,

στις δυνατές φωνές

που μήτε ο φόβος

μήτε το άδικο

δεν μπόρεσε να τις φιμώσει,

στο όνειρο που αντέχει ακόμα,

στου ωραίου Απρίλη

την πρώτη αυγή.

Μαρία Γασπαράτου

Κλέφτες ψυχών και ποιημάτων

 Τα χέρια άνοιξα και την ψυχή μου,

ό,τι είχα, 

απλόχερα να δώσω,

με τη χαρά της προσφοράς 

να λάμπει στα μάτια μου,

με μια πληρότητα μες στην καρδιά,

που μόνο αυτό το άδειασμα χαρίζει

κι ό,τι όμορφο κι αληθινό

μέσα μου υπήρχε, 

τ' άφησα απροστάτευτο,

σ' αυτή την άγρια γη, 

που πάνω της τίποτα δε φυτρώνει

παρά μονάχα αγκάθια.

Τώρα μπρος στον καθρέφτη 

απολογούμαι

γι αυτό μου το απερίσκεπτο,

για την αφέλεια 

και την ανόητή μου εμπιστοσύνη.

Μαζεύω ένα ένα τα κομμάτια μου,

τα περιθάλπω με στοργή...

να τα κλειδώσω 

σκέφτομαι,

μες στης καρδιάς μου 

το πιο απρόσιτο σημείο...

κανένα μάτι πια να μη τα δει,

κανένα αυτί να μη τ' ακούσει...

Σε κάθε σκοτεινή γωνιά,

παραμονεύουν βλέπεις,

χωρίς ντροπή,

κλέφτες ψυχών και ποιημάτων.

Μαρία Γασπαράτου

Η ΓΥΝΑΙΚΑ

Μέσα στο διάβα των καιρών,

σκόνταψες κι έπεσες πολλές φορές,

πάνω σε "όχι" και σε "μη".

Δε λύγισες,

δεν παραιτήθηκες,

δεν το 'βαλες ποτέ σου κάτω.

Σε στήσανε στον τοίχο,

πέτρες σου ρίξανε,

γιατί κάποτε τόλμησες

να διεκδικήσεις τη ζωή...

φράχτες όρθωσαν γύρω σου,

και σου 'παν

πως δε γίνεται μακριά να φτάσεις...

κι όταν στους μακρινούς ορίζοντες

θέλησες να πετάξεις,

ψαλίδισαν τα τρυφερά φτερά σου,

δέσμια να 'σαι πάντοτε,

σε μια αφιλόξενη κι άγονη γη.

Μα εσύ τα γιάτρευες κάθε φορά

τα πληγωμένα σου φτερά

κι ετοίμαζες σιγά σιγά,

την ανεπίστρεπτη φυγή σου.

Έσπασες με μια δύναμη απροσδόκητη

όλα σου τα δεσμά

κι εκεί που ονειρευόσουνα

κατάφερες να φτάσεις...

Γιατί η ψυχή σου,

όσο κι αν είναι από μετάξι καμωμένη,

εξίσου είναι φτιαγμένη από ατσάλι...

γιατί εσύ δεν είσαι απλώς η Βάσω,

η Μαρία, η Φανή, η Άννα, η Ερατώ

ή η Ηλέκτρα...

γιατί εσύ το ίδιο είσαι το φως,

η δύναμη, η αγάπη, η ζωή...

γιατί εσύ είσαι η ΓΥΝΑΙΚΑ. 

Μαρία Γασπαράτου

Κάποτε θα 'θελα...

Κάποτε θα 'θελα να έρθει η άνοιξη,

πιασμένη χέρι χέρι με το δίκιο

κι ο ήλιος ν' ανατείλει αλλιώς...

να 'χει τη λάμψη του καλού 

και της αλήθειας.

Των πικραμένων οι αναστεναγμοί

να ενωθούν,

αέρας δυνατός να γίνουν

κι όλα του κόσμου τα άδικα,

μέσα στην ιερή του ορμή

σαν σκόνη να σκορπίσουν.

Καμιά σκιά, 

κανένα βάσανο, 

κανένα "αχ",

πάνω απ' τον κόσμο να μη μείνει.

Ούτε παράπονο στα χείλη,

που είναι για λίγους οι χαρές,

ούτε και λύπη μες στο βλέμμα

που οι καιροί ακατάδεχτοι,

ό,τι αξίζαμε δεν έφεραν,

μήτε οργή μες στην ψυχή,

για τα όνειρα μας που προδόθηκαν...

Κάποτε θα 'θελα σαν έρθει η άνοιξη,

να γεννηθεί επιτέλους 

η ελπίδα,

μέσα στο γέλιο των παιδιών.

Μαρία Γασπαράτου

Δικαίωση ζητά

 Το τρένο αυτό, 

δεν έφτασε ποτέ στη Σαλονίκη.

Τρέχει στο άπειρο

μ' όλα τα φώτα του σβηστά.

Ψάχνει μια άνοιξη να βρει...

εκείνη που δεν πρόλαβε 

να συναντήσει.

Κάθε φορά που βρέχει,

είναι που μέσα από τα σύννεφα 

περνά

κι απ' τα ορφανά βαγόνια του,

πέφτουν χιλιάδες δάκρυα.

Αυτό το τρένο 

αιώνια θα ταξιδεύει

ψάχνοντας απαντήσεις...

Δικαίωση ζητά...

Τόσες φωνές, τόσες κραυγές,

μια ένοχη σιωπή σκεπάζει,

δίχως ντροπή

και μόνο η άνοιξη, 

παίρνοντας πάνω της

όση κανείς 

δεν έχει το φιλότιμο να πάρει,

ευθύνη, 

σαν έρχεται από μακριά, 

θα ρίξει όλα τα άνθη της 

στα αιχμηρά "γιατί" του

κι έπειτα θα σταθεί 

έξω απ' την πόρτα μας, 

γυμνή.

Μαρία Γασπαράτου

"Τίποτα"

Όλα ξεκίνησαν θυμάμαι 

από ένα "τίποτα"...

μια απάντηση ανερμήνευτη...

κούφια σαν ξερός κορμός δέντρου,

άδειου από ζωή, 

που από τη μια στιγμή στην άλλη, 

με μιας αλήθειας 

το αναπόφευκτο αγέρι,

θα 'πεφτε.

Όλα ξεκίνησαν από ένα "τίποτα"

σε μια ερώτηση επικίνδυνη

κι από ένα βλέμμα καρφωμένο 

σε κάποιου παραθύρου βορινού

το τζάμι,

που πουθενά δεν κοίταγε

κι όμως ήταν γεμάτο

εικόνες ξένες.

Μέσα σ' αυτό το "τίποτα"

που ακούστηκε αδιάφορα

κι ενοχικά συνάμα, 

μέσα σ' αυτό το βλέμμα 

που απελπισμένα έψαχνε,

όσα την ώρα εκείνη 

ήταν αδύνατο να βρει,

ό,τι ως τότε ήταν δεδομένο,

χάθηκε.

Μαρία Γασπαράτου

Σαν ήρθες

 Γι αυτό το χέρι 

που δεν έπαψε ποτέ 

να με κρατά, 

θέλω να γράψω απόψε

και για τα μάτια 

που δεν έπαψαν ποτέ

να καθρεφτίζουν τη μορφή μου...

για τη φωνή 

που σαν τραγούδι απαλό,

τους φόβους μου όλους 

νανουρίζει

και που σαν βάλσαμο, 

με λέξεις τρυφερές,

γιατρεύει μέσα μου 

κάθε πληγή...

γι αυτόν τον άνεμο πολεμιστή,

θέλω να γράψω, 

της ψυχής σου,

που ό,τι πάει κακό 

να με απειλήσει, 

το σαρώνει...

μα πιο πολύ θέλω να γράψω 

για το φως 

που απρόσμενα η αγάπη, 

στη ζωή μου έφερε.

Σαν ήρθες, 

μέτραγα χειμώνες 

και φθινόπωρα...

Θυμάσαι;

Ήταν μια νύχτα παγωμένη 

του Γενάρη

και ξάφνου στην ψυχή μου

καλοκαίριασε.

Μαρία Γασπαράτου

Οι Κυριακές

 Θα μπορούσαν όλες οι Κυριακές

να μοιάζουν με γιορτή,

αν βρίσκαμε λίγο χώρο 

μέσα στο γκρίζο τους,

για ένα χρωματιστό όνειρο...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα μήνυμα

 Βρήκα μια άνοιξη μικρή 

μες στο χειμώνα.

Κόκκινες παπαρούνες, 

πέρα από του ορίζοντα 

το μπλε βαθύ, λιβάδι, 

άνθισαν μπρος στα μάτια μου

και γύρω τους 

ροζ και λιλά βιολέτες,

πορτοκαλί γεράνια,

κίτρινες μαργαρίτες,

γαλάζια γιασεμιά.

Ξαφνιάστηκα...

για μια στιγμή το πίστεψα 

πως έφτασε ο Απρίλης...

μα ήταν ένα δειλινό μονάχα 

του Φλεβάρη

που γέμισε το βλέμμα μου 

με χρώματα χαράς...

ήταν απλά ένα μήνυμα 

του εσπερινού ουρανού,

να θυμηθώ,

πόσο είναι ωραία η άνοιξη.

Μαρία Γασπαράτου

Είπες θα 'ρθείς

 Είπες θα 'ρθείς.

Να περιμένω είπες.

Όσο μακριά κι αν φτάσω,

πως θα 'ρθείς.

Όσα βουνά ορθώνονται μπροστά σου

πως θα τ' ανέβεις

και τις μεγάλες θάλασσες,

με της αγάπης σου την αγιοσύνη,

θα τις διαβείς.

Πως θ' αψηφήσεις τον καιρό.

Ανέμους, καταιγίδες, 

πως δε θα φοβηθείς.

Μια δρασκελιά για σένα 

ο κόσμος όλος

και θα με φτάσεις...

αυτό είπες...

Κι εγώ που τόσο μακριά 

ποτέ δεν πήγα,

πρόσμενα 

από του δρόμου τη γωνιά

να δω να πλησιάζεις,

ν' αφουγκραστώ 

τα βήματά σου στα σκαλιά,

ν' ακούσω απ΄τη φωνή σου 

το όνομά μου...

Μάταια...

Και πια 

κουράστηκε να περιμένει η νύχτα...

η αυγή κουράστηκε...

και τ' όνειρο κρεμάστηκε,

με μιας ακλόνητης βεβαιότητας,

το ατσάλινο σχοινί.

Μαρία Γασπαράτου

Στο τέλος του Γενάρη

Στο τέλος του Γενάρη,

μια νύχτα μαγική,

η άνοιξη πως δεν αργεί,

μου είπε το φεγγάρι.

Κι αμέσως στο σκοτάδι,

ανθίσαν μυγδαλιές,

φορέσαν χρώματα οι στιγμές,

γέμισε φως το βράδυ.

Μια νύχτα του χειμώνα, 

η ελπίδα σαν πουλί,

φτερούγισε πάνω απ' τη γη

και βλάστησε το χώμα.

Γιατί ο χρόνος τρέχει

κι η συννεφιά περνά,

αρκεί βαθιά μες στην καρδιά,

το όνειρο ν' αντέχει.

Μαρία Γασπαράτου

Γκρίζα περιστέρια

Να 'ρχεσαι σε θυμάμαι 

και να φεύγεις βιαστικά.

Μέσα μου ένα ποτάμι φουσκωμένο,

απελπισμένα γύρευε 

μια θάλασσα να βρει 

μες στην ψυχή σου

να εκβάλλει... 

κι εγώ να λέω κάθε φορά

ότι δεν πρόλαβα...

μα η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα,

τον κύκλο των δακρύων μου 

έτσι να τον εκθέσω χωρίς εχέγγυα.

Όπως και να 'χει, σ' αγαπούσα 

και μ' έναν τρόπο ανερμήνευτο,

ήξερα πως μ' αγάπαγες κι εσύ...

και σε θυμάμαι πάντα τρυφερά,

στον κόσμο τον δικό σου,

άπληστα να ρουφάς

το νέκταρ της ζωής,

μ' ένα τσιγάρο "22 μπλε" 

στα χείλη, 

το βλέμμα σου να χάνεται 

σε ορίζοντες αθέατους

στα παιδικά μου μάτια,

ενώ μπροστά και γύρω σου

και πάνω, 

στον καλοκαιρινό ουρανό σου,

ξένοιαστα να πετούν

ήμερα, γκρίζα περιστέρια.

Μαρία Γασπαράτου

Μια καληνύχτα

 Να γράψεις θέλω απόψε

με ανάσες αγάπης, 

μια καληνύχτα.
Κυματάκια απαλά της ψυχής σου
ν' αφήσεις ελεύθερα,
τις ακτές των ονείρων μου
να 'ρθούν να χαϊδέψουν.
Πώς αλλιώς να πείσω τον ύπνο
τη ζεστή του αγκαλιά πως αξίζω;
Πώς αλλιώς...
αν δεν ημερέψουν τα όνειρα
να γλυκάνουν τη νύχτα;
Κι εγώ δική σου και σήμερα,
δίκη σου όπως πάντα,
τα μάτια θα κλείσω,
αγκαλιά με τη σκέψη σου
να με βρει το ξημέρωμα.
Αρκεί να δαμάσει το άγριο σκοτάδι
γραμμένη με ανάσες αγάπης,
μια δική σου γλυκιά καληνύχτα .

Μαρία Γασπαράτου

Πίνακας: Ou Chujian

"Peaceful Sleep"

Στο πιο βαθύ σκοτάδι

Τα μάτια σου,

δυο χώρες δίχως σύνορα...
αχανείς εκτάσεις
σ' έναν κόσμο απέραντο
που αγωνιώ να οριοθετήσω.
Αγκαλιά με το φως
καθόλου δε νοιάζεσαι
που βουλιάζω αβοήθητη
στα απύθμενα βάθη σου.
Τόσο σίγουρος πάντα
και τόσο ανεξερεύνητος
τόσο οικείος
και τόσο μακρινός.
Κι εγώ χαμένη σε πελάγη
και ερήμους,
σε ξένους ουρανούς
και σύμπαντα άγνωστα,
αρκούμαι εξοργιστικά
ν' ακολουθώ μια σκιά
που ποτέ δε φτάνω
και τρέμω
ενώ ταυτόχρονα ελπίζω
στο πιο βαθύ σκοτάδι...

Μαρία Γασπαράτου

Θυμήσου

 Τώρα που χάθηκα,

που έπαψα να τριγυρνώ
στους τόπους σου
και να προσμένω
τ' όνομα μου ν' ακούσω
από τα κλειδωμένα χείλη σου,
τώρα που δε θ' αντικρίζεις τη φιγούρα μου
στο γνώριμο μονοπάτι
έτσι όπως θα κοιτάς κλεφτά
πίσω απ' τη διάφανη κουρτίνα σου,
τώρα που θα 'ναι έρημοι οι δρόμοι
κι οι φανοστάτες αδιάκριτοι
θα ρίχνουν το χλωμό τους φως

στην αναπάντεχη απουσία μου,
θυμήσου...
εγώ ήμουν εκεί...
σ' αναζητούσα τα βράδια...
επίμονα ακούραστα και άσκοπα...
Εσύ έλειπες πάντα.

Μαρία Γασπαράτου

Στο κατώφλι του Γεννάρη

Στο κατώφλι του Γενάρη 

θα σταθώ...

με φύλλα κίτρινα ξερά

θα 'ναι μπροστά ο δρόμος μου 

στρωμένος

κι όπως θα περπατώ,

κάτω απ΄τα πόδια μου, η φθορά,

δίχως αντίσταση καμία, 

θα συνθλίβεται.

Σε κάθε βήμα μου, 

αδύναμες θ' ακούω φωνές,

όσων θα προσπαθούν 

να με κρατήσουν πίσω.

Δε θα λυγίσω.

Στη στοργική γαλήνη του χειμώνα 

θ' αφεθώ,

φιλιά ζωής θα παίρνω 

απ' τα υγρά του χείλη,

κι αν κάποια βράδια νιώθω παγωνιά, 

με τα εύφλεκτα όνειρά μου, 

φωτιές θ' ανάβω... 

Στις χρυσαφένιες φλόγες τους,

ωραία θα καίγονται,

διλήμματα ενοχλητικά κι αμφιβολίες...

κι εγώ δίχως παράπονο 

και δίχως φόβο,

τη χιονισμένη θ' ατενίζω ερημιά.

Κάτω απ΄τους πάγους ήδη,

σα νιόβγαλτο ανθό που σκάει,

θ' ακούω να γεννιέται 

ό,τι προσμένω.

Μαρία Γασπαράτου

Η αγάπη του Θεού

Απόψε που θ' ανοίξουν οι ουρανοί,

ό,τι ποθεί η ψυχή μας λεύτερο θ' αφήσει,

στου Παραδείσου να' ρθει γιορτή,

πριν η αυγή σαν άστρο μακρινό, το σβήσει.

Ψηλά οι ευχές θ' ανέβουν σαν πουλιά

και στη μεγάλη πύλη όταν σταματήσουν,

άγγελοι με ηλιοτρόπια χρυσά

και μουσικές γλυκές, θα τις προϋπαντήσουν.

Κι όταν θα φτάσουν στου ουρανού το ιερό

με το λαμπρό της πίστης πάνω τους στεφάνι,

ό,τι ευχηθήκαμε θα βγει αληθινό,

αφού η Αγάπη του Θεού θαύματα κάνει.

Μαρία Γασπαράτου

Δώρο απ' το μέλλον

Μην έρθεις 

μέσα από υγρά, 

μουτζουρωμένα σύννεφα

και λερωθείς 

απ' το νωπό τους, μολυβένιο χρώμα...

από του ήλιου 

τους χρυσούς ουράνιους δρόμους 

να περάσεις...

σαν φτάσεις μπρος στην πόρτα μας,

καθάριος να 'σαι και λαμπρός.

Κι όταν τη θύρα μας 

ανοίξουμε ανυπόμονα,

όλο το φως σου μέσα μας

να στάξεις,

δώρο απ' το μέλλον, 

ακριβό...

Κι εμείς που την ελπίδα μας

με ασήμι και με μάλαμα 

κεντούσαμε τα βράδια,

τάμα θα την προσφέρουμε

στους δώδεκά σου γιους...

Μη μας πληγώσεις...

υπόσχεση να δώσεις

πως θα 'ναι οι μέρες σου όμορφες

και πως μαζί μας θα 'σαι καλός.

Μαρία Γασπαράτου

Αλλάζω πορεία

 Μπερδεμένο το κουβάρι

που ξετυλίγω στο διάβα μου!
Τα δάχτυλά μου μάτωσαν
να λύνουν κόμπους...
τα χέρια μου κουράστηκαν
να ενώνουν κομμένα νήματα.
Κι είναι μακρύς ο δρόμος
κι είναι άγνωστο το τέρμα του
κι είναι ο φόβος αβάσταχτος...να μη χαθώ.
Μα φτάνει...
Ποιος επιτέλους όρισε
τούτη την άθλια διαδρομή;
Ακούω από μακριά 

κυμάτων παφλασμό.
Πετώ τα ξεφτισμένα μου σχοινιά.
Με χέρια ελεύθερα 

και δίχως φόβο πια
αλλάζω πορεία...

Μαρία Γασπαράτου

Μια νύχτα που έλαμπαν τ' αστέρια πιο πολύ

Άγγιξες με χέρια που έτρεμαν

την ευτυχία,

μια νύχτα που έλαμπαν τ' αστέρια 

πιο πολύ.

Με σφαίρα έμοιαζε κρυστάλλινη

που σου 'δειχνε ανέφελο το αύριο.

Δρόμος κλειστός ήταν η αγάπη

που αναπάντεχα άνοιξε 

να τον διαβείς, 

σ' αυτό να φτάσεις, 

που όσο τίποτα λαχτάρησες.

Μα η πίστη σου έλειπε... 

η δυνατή ψυχή...

κι από τα αδύναμά σου χέρια, 

η ευτυχία 

σαν σφαίρα γλίστρησε 

κρυστάλλινη...

κομμάτια οι δρόμοι της χαράς,

το αύριο, 

οι καρδιές,  

κομμάτια.

Μια νύχτα που έλαμπαν τ' αστέρια 

πιο πολύ,

η ευτυχία χάθηκε.

Μαρία Γασπαράτου

Μέσα σε κύματα χαράς

 Μικρά διαμαντάκια 

οι παγωμένες στάλες

στα γυμνά κλαδιά,

με δάκρυα μοιάζουνε

που πέτρωσαν 

προτού κυλήσουν,

σαν κάτι να μην άξιζε

μια τέτοια ευαισθησία.

Θαρρώ στο πλάι μου 

συμπαραστάτης

πως είναι τούτος ο Δεκέμβρης.

Στο παγωμένο χέρι του

ναρκώνεται η λύπη

και πια 

μέσα σε κύματα χαράς,

γιορταστικά θα ηχήσουν 

μέσα μου,

των Χριστουγέννων,

οι πιο γλυκές κι ελπιδοφόρες 

καμπανούλες.

Μαρία Γασπαράτου

Της ψυχής μου τα ροζ κυκλάμινα

 Ήρθες χθες βράδυ στ' όνειρό μου,

με μια ρωγμή στο βλέμμα,

από ένα δάκρυ που δεν άφησες

πάνω στ' ωχρό σου δέρμα να κυλήσει,

μη με λυπήσεις...

μ' ένα παράπονο 

που απελπισμένα έπνιξες 

σ' ένα ανεπαίσθητο αναστεναγμό,

μη με τρομάξεις...

Τα χέρια άπλωσες 

τα χέρια άπλωσα κι εγώ

κι ήσουν κοντά... 

μα ανάμεσά μας έστεκε

σαν διάφανο γυαλί 

το ανέφικτο.

Απόμεινα απλά να σε κοιτάζω

κι εσύ μ' ένα χαμόγελο παραίτησης 

πικρό,

την πλάτη γύρισες και χάθηκες 

σ' απρόσιτα τοπία.

Ξημέρωσε... κι είχε η αυγή

μια κίτρινη χροιά αρρωστημένη

κι ένιωθα μέσα μου μιας ήττας

τη βαθιά μελαγχολία.

Τι κρίμα που δεν τόλμησα

με μια γροθιά να σπάσω το γυαλί...

κι ας μάτωνα...

να σου χαρίσω ήθελα

αυτά που σου 'χω φυλαγμένα,

της ψυχής μου

τα ροζ κυκλάμινα. 

Μαρία Γασπαράτου

Απατηλό το ουράνιο τόξο

 Άξιζες άραγε τόση καταιγίδα;

Άξιζες τόση προσμονή;
Βαρύ...πολύ βαρύ το τίμημα
για ένα αόρατο σχεδόν ουράνιο τόξο.
Τα όνειρα κάποιες φορές
τα ζωγραφίζουμε με χρώματα
που μοιάζουν ανεξίτηλα
μα ξεθωριάζουν τελικά
στις ξαφνικές βροχές.
Όχι δεν άξιζε η ζωή σου τέτοια καταιγίδα.
Δεν άξιζε η ψυχή σου τέτοια προσμονή.
Απατηλό το ουράνιο τόξο
και πριν προλάβεις τρεις φορές
τα βλέφαρα ν' ανοιγοκλείσεις
σ' αρνήθηκε...

Μαρία Γασπαράτου

Το πιο ευάλωτο σημείο

Να θυμηθώ προσπαθώ...

πότε έμεινε αφύλαχτο 

το πιο ευάλωτο σημείο... 

ποιο χτύπημα βίαιο

έριξε κάποτε τα τείχη

και πια στο έλεος είναι 

των βάρβαρων επιδρομών...

Και πώς να χτίσω τώρα 

πες μου, 

γύρω από τα ερείπια; 

Να περιχαρακώσω τι;

Φωτιά και αίμα...

ένας κόσμος λαβωμένος...

χαμένα όλα φαντάζουν

κι ανεπανόρθωτα.

Κι αυτό το φως 

που αναβοσβήνει

-ελπίζω μια στιγμή 

κι έπειτα δεν ελπίζω-

σβήσ' το..

Απ' τη σαδιστική ελπίδα

που μ' εμπαίζει,

το απόλυτο σκοτάδι

προτιμώ.

Μαρία Γασπαράτου

Άγνωστη πόλη

 Περπατώ ανόρεχτα

στους βρόμικους δρόμους,

στην άγνωστη πόλη...

ένα κίτρινο σάβανο

τυλίγει απαλά

το αρρωστημένο δειλινό.
Η σκόνη χορεύει
σε φόντο χρυσαφί...
πληγώνει τα μάτια.
Γυαλίζουν οι κάδοι
στα στενά πεζοδρόμια.
Τα σκουπίδια ασφυκτιούν...
προσπαθούν να δραπετεύσουν...
να προλάβουν τη σήψη.
Κι η ζωή μου
δραπετεύει κι αυτή.
Τρέχω ξωπίσω της...
δε την προφταίνω
κι είναι αργά...
Βράδιασε ήδη 

στην άγνωστη πόλη...
Στο κατώφλι του φόβου
μ' εκβιάζει
άλλη μια νύχτα σιωπής...

Μαρία Γασπαράτου

Ο Δεκέμβρης των φτωχών και των θλιμμένων

Ο Δεκέμβρης των φτωχών 

και των θλιμμένων,

δεν έχει φώτα λαμπερά,

ούτε τεράστια δέντρα

με ακριβά στολίδια 

φορτωμένα...

κρύβει την πιο μεγάλη μοναξιά

κι ένα παράπονο,

που ο ερχομός του,

σ' όλους την ίδια τη χαρά

δε φέρνει... 

Ο Δεκέμβρης των φτωχών 

και των θλιμμένων,

φορά ένα σκούρο σύννεφο

πάνω από τα χρυσά του ρούχα,

να μην αυθαδιάζει η λάμψη του

και ντρέπεται.....

σε τόπους έρημους, και σκοτεινούς

καθώς περνά, 

κάτω από το βαρύ του βήμα

χάνονται

κίτρινοι κι άσπροι νάρκισσοι.

Μαρία Γασπαράτου

Βίρα λοιπόν ψυχή μου

Πήρα το δρόμο πάλι...

αλήθεια δεν ξέρω για που...
μόνο να φύγω ήθελα,
τον άνεμο να νιώσω
να μου χαϊδεύει ξανά τα μαλλιά.
Κινώ για τη δική μου θάλασσα,
αυτή που κάποτε προδίδω
σαν με τραβούν τα φώτα
κάποιου πολυσύχναστου λιμανιού.
Ετσι κι αλλιώς δε μένω πουθενά για πολύ.
Είναι που πάντα μισούσα τις άγκυρες.
Είναι που πάντα αγαπούσα τις θάλασσες.
Βίρα λοιπόν ψυχή μου κι όπου μας βγάλει.

Μαρία Γασπαράτου