Στον Οκτώβρη...

Μέσα απ' το κόκκινό σου, 

δρόμους θ' ανοίξω,

πάνω τους να διαβεί το ανέλπιστο,

τ' όνειρο να κυλήσει

σαν λαμπερό ποτάμι άλικο,

ό,τι προσμένω που αργεί,

να βρει ένα μονοπάτι ευκολοδιάβατο, 

να 'ρθει σε μένα.

Κι εγώ ντυμένη ολόκληρη

με την πορφύρα σου,

θα περιμένω τον χειμώνα 

ετοιμοπόλεμη.

Φωτιά απ' τη φωτιά σου εντός μου,

δε θα επιτρέψει, 

όσα ανυπομονούν ν' ανθίσουν,

στην παγωνιά να νεκρωθούν.

Μόνο να βγω νωρίς στην πόρτα μου

να σε προϋπαντήσω,

μέσα στις άγιες φλόγες σου 

να κάψω όσα με καίνε,

μη φύγεις πάλι βιαστικά 

και δεν προφτάσω.

Μαρία Γασπαράτου

Χρυσοντυμένα καράβια

Κι όπως βαθιά προχωρώ στη σιωπή μου
χρυσοντυμένα καράβια μου κάνουν σινιάλο.
Τρελή χαρά πλημμυρίζει η ψυχή μου
και ξαφνικά για ό,τι αμφέβαλλα δεν αμφιβάλλω.

Μ' ένα απ' αυτά τα καράβια σαλπάρω.
Μελαγχολούν οι σκιές που τις άφησα πίσω.
Παλεύουν με τον καπνό απ' το φουγάρο
και νικημένες φωνάζουν σ' αυτές να γυρίσω.


Έχω πια αφήσει αυτά που πληγώνουν.
Μ' ακολουθούν οι χαρές που καιρό τις προσμένω.
Σιωπές αιχμηρές τη θλίψη σκοτώνουν
κι εκλιπαρούν για μια λέξη οι σκιές, μα σωπαίνω.

Κι ήσυχα πλέει μακριά το καράβι.
Ευλογημένο ταξίδι στο όνειρο κάνει.
Προσμένουν ήρεμοι απάνεμοι κάβοι
κι ένα φτιαγμένο από φως και αγάπη λιμάνι.

Μαρία Γασπαράτου

Σιωπή

 Θα πάψω πλέον να μιλώ...

τα χείλη θα σφραγίσω... 

κι αφού αδερφή θα κάνω τη σιωπή, 

θα την ορκίσω 

να μη με προδώσει.

Τις λέξεις που θα επαναστατούν,

μια μια θα τις δολοφονώ,

την ώρα που εκδικητικά

και βίαια 

θα μου καιν τον ουρανίσκο.

Δε θα παρασυρθώ απ' της ψυχής 

τα ξαφνικά ξεσπάσματα...

κι αυτήν θα την δαμάσω.

Μ' όλων των άσημων ποιητών

τα καταδικασμένα ποιήματα

θα την αποκοιμίσω...

να 'ναι ο ύπνος της βαθύς

και δίχως όνειρα...

Kάποιες φορές 

όταν δε βρίσκουν χώμα εύφορο

ν' ανθίσουνε τα λόγια,

όταν σαν σπόροι άτυχοι, 

σ' άγονη γη σαπίζουν,

καλύτερη είναι η σιωπή.

Μαρία Γασπαράτου

 

Θα φεύγω...

 Θα με βλέπεις να φεύγω

και θα 'χεις στην αρχή,

του θριαμβευτή τη σιγουριά,

πως θα ξαναγυρίσω.

Θα δείχνεις αδιάφορος

και μες στο βλέμμα σου

παράσταση θα δίνει, 

ένας πρώιμος 

κι αφύσικα ψυχρός χειμώνας.

Ούτε μια λέξη δε θα πεις,

για να πιστέψω,

τα λόγια σου πως δεν τ' αξίζω...

να νιώσω ασήμαντη κι εσύ σημαντικός.

Βέβαιος θα 'σαι

πως την ύστατη στιγμή, 

θα κάνω πίσω...

μα εγώ θα φεύγω...

αγέρωχη, 

όπως ποτέ μου δεν υπήρξα...

απίστευτα για σένα δυνατή...

θα φεύγω...

θα σ' αφήνω...

γιατί όλα αλλάζουν κάποτε

κι έχει γυρίσματα ο καιρός.

Μαρία Γασπαράτου

Σιωπές

 Σιωπές... 

σαν νύχτα απλώνoνται

πάνω από αλήθειες τρομαγμένες,

που ένα σωτήριο σκοτάδι ψάχνουν 

για να κρυφτούν...

Σιωπές...

τείχη ανάμεσά μας ορθώνουν

και λίγο λίγο ξένοι γινόμαστε.

Δε σε ψάχνω πια.

Δε με ψάχνεις.

Βουβές στιγμές, 

καταπίνουν αχόρταγα

το χτες και το τώρα,

και μόνο 

πίσω από κάποιου κελιού σκοτεινού

τα κάγκελα, 

απελπισμένο το αύριο, 

εκλιπαρεί

να το απελευθερώσουμε.

Μαρία Γασπαράτου

Τόσα καλοκαίρια

Αν όχι έλεγες, τόσες φορές

που δίχως να το θες αλήθεια,
έλεγες ναι,
αν λίγο τη φτωχή σου την ψυχή
υπερασπιζόσουν
και δεν τη άφηνες βορά
σε ανήμερα θηρία,
αν στον καθρέφτη σου
κάποιες φορές
με αγάπη το είδωλο σου
το κοιτούσες
και στη ζωή σου έκανες χώρο
για λίγη που την άξιζες χαρά,
χαράμι δε θα πήγαιναν
τόσα και τόσα καλοκαίρια...

Μαρία Γασπαράτου

Καλύτερα έτσι

 Κανείς δε με ψάχνει...

από κανένα δε λείπω.
Αστεράκια οι λέξεις μου
σε ουρανό σκοτεινό...
λίγο πριν ξημερώσει θα σβήσουν.
Καλύτερα έτσι...
Δε μ' αρέσει ίχνη ν' αφήνω.
Να κόβονται θέλω οι δρόμοι...
να μην υπάρχει επιστροφή.
Έτσι έχω μάθει εγώ.
Δε γυρίζω
όταν κανείς δε με ψάχνει
κι από κανένα δε λείπω.

Μαρία Γασπαράτου

Να μη γυρίζεις πίσω

 Να μη γυρίζεις πίσω 

απ' όπου έφυγες.

Ο χρόνος όλα τα θολώνει. 

Αφήνει σκόνη μόνο και καπνούς

απ' όσα χάθηκαν

κι ούτε που ξεχωρίζεις κάποτε 

τα ερείπια απ' τα παλάτια.

Η μνήμη σαμποτάρει την αλήθεια 

επικίνδυνα,

όταν διψάει η ψυχή,

στο χθες, 

κάτι καλό ν' ανακαλύψει.

Μην επιστρέφεις πίσω 

σε ό,τι άφησες.

Τίποτα ωραίο δε θα βρεις 

ν' αξίζει.

Ό,τι στο παρελθόν 

από κοντά του σ' έδιωξε,

πώς είναι δυνατόν 

πίσω
σ' αυτό να σε γυρίσει;

Μαρία Γασπαράτου

Πάνω στα κύματά σου

Όσα δεν πρόλαβα όνειρά μου,

αυτό το καλοκαίρι να σου πω,

όσα μες στην ψυχή μου, ανθάκια γίναν 

που μαράθηκαν,

πάνω στα κύματά σου θάλασσά μου,

θα τα σκορπίσει ένα αγέρι φθινοπωρινό,

ν' αναστηθούν τα "θέλω" μου που σβήσαν, 

μα δεν χάθηκαν...

Μαρία Γασπαράτου

14 Σεπτέμβρη

Έρχονται και φεύγουν οι εποχές,

έρχονται και φεύγουνε οι μήνες,

περαστικοί ταξιδευτές απ' τη ζωή μου,

στέκονται για λίγο 

και τρέχουν βιαστικά,

το τελευταίο τρένο να προφτάσουν

για το άγνωστο.

Χειμώνες, καλοκαίρια,

άνοιξες, φθινόπωρα

κι εγώ κάθε φορά,

κάτι σφιχτά προσπαθώ να κρατήσω...

μια χαρωπή χιονονιφάδα του Γενάρη, 

του Απρίλη ένα ανθάκι πασχαλιάς,

μιας πανσελήνου αυγουστιάτικης 

τη λάμψη,

απ' τα χρυσάνθεμα του Οκτώβρη,

λίγο χρώμα

κι αυτό μόνο που μένει,

είναι μέσα στις χούφτες μου,

το ευωδιαστό κλαδάκι ενός βασιλικού, 

κάθε φθινόπωρο,

στις 14 Σεπτέμβρη.

Μαρία Γασπαράτου

Σκέψεις

Σκέψεις...

παράλογες, αυθαίρετες, απρόσκλητες...

παράσιτα

στου μυαλού μου τ' ανθόσπαρτα λιβάδια.

Ύπουλα ξεπροβάλλετε

πίσω από εικόνες και λόγια και συναισθήματα.

Μ' ένα τόξο κι ένα βέλος

στοχεύετε κάθε χαρά.

Τί πανοπλία να φορέσω στην ψυχή μου;

Ιδέες και σενάρια

και κατασκευασμένα ενδεχόμενα

κι ανυπόστατες εκδοχές.

Σκέψεις...

επισκέπτες κακόβουλοι

με ύποπτες διαθέσεις

κι επικίνδυνες συμβουλές,

υπονομευτές κάθε χαμόγελου,

άριστοι σκηνοθέτες δραμάτων.

Μα εγώ απόψε θα σας αγνοήσω...

σαν κέρινα ομοιώματα θα λιώσετε

κάτω από τη φλόγα μιας χαράς

που δεν αμφισβητείται,

κάτω απ' τον ήλιο μιας αγάπης

που δεν μπορεί να παραποιηθεί.

Δε θα φορέσω πανοπλία στην ψυχή μου.

Δεν τη χρειάζεται.

Θα τη βαφτίσω μόνο μέσα στο φως...

μες στο γλυκό, καλοσυνάτο φως

που φέρνει μαζί του

αυτό το φθινόπωρο.

Μαρία Γασπαράτου

Χρυσές στιγμές

Δώρα ανεκτίμητα άφησε ο Αύγουστος

στων αναμνήσεων 

το φιλντισένιο μου μπαούλο.

Χρυσές στιγμές 

θα λάμπουν στο χρόνο,

για να 'ναι γλυκιά η προσμονή,

να ημερεύει τις θάλασσες,

φως να σκορπά

τις μέρες της βροχής,

να ντύνει με ηλιοτρόπια 

τα γυμνά τοπία

μ' άστρα 

τους άδειους ουρανούς...

Χρυσές στιγμές...

για να θυμάμαι

πως σαν προσμένει καλοκαίρια,

αντέχει πάντα τους χειμώνες

η ψυχή.

Μαρία Γασπαράτου

Από το "θέλω" ως το "μπορώ"

Μακρύς ο δρόμος

από το "θέλω" ως το "μπορώ...

κι εσύ στη μέση τον άφησες.

Φοβήθηκες...κουράστηκες...

Τι κι αν εγώ στην άλλη άκρη του

με μια λαχτάρα αβάσταχτη,

περίμενα τον ερχομό σου...

Επέστρεψες στα γνώριμα,

στενά σου μονοπάτια

κι ο δρόμος έμεινε ορφανός...

Ποτέ δεν ανταμώσαμε.

Μαρία Γασπαράτου

Οι νύχτες

Oι νύχτες 

έχουν το παιδικό της πρόσωπο...

όλες...

Τρέχει καμιά φορά στον καθρέφτη 

πανικόβλητη.

Νομίζει πως έμεινε πίσω...

πως πέρασαν χρόνια 

και τίποτα δεν άλλαξε.

Ψάχνει στο είδωλό της 

του καιρού τα σημάδια.

Κάποιες ρυτίδες 

στις άκρες των ματιών.

Να νιώσει αλήθεια πως μεγάλωσε.

Πως τα κατάπιε όλα τα σκοτάδια της

και πια πως δεν την απειλούν.

Μα οι νύχτες 

έχουν το παιδικό της πρόσωπο... 

όλες...

και μες στα σκούρα μάτια της  

σαν πεφταστέρια λάμπουν

όλου του κόσμου οι βροχές.

Μαρία Γασπαράτου

Το δώρο της ζωής

Δώρο μας έκανε ο Θεός 

στην πλάση αυτή, τη ζήση,

να τη χαρεί ο καθένας μας

τα μάτια του πριν κλείσει.

Να ' χει το βλέμμα του ανοιχτό

να δει όλα τα ωραία,

το πνεύμα να 'χει ελεύθερο, 

την τρέλα του, σημαία.

Να 'ναι η αγάπη οδηγός

σε κάθε του ταξίδι,

της καλοσύνης του το φως

να' χει ψυχής στολίδι.

Να μην αφήσει ούτε στιγμή

που να μη την ρουφήξει,

ούτε ένα λεπτό χαράς

να φύγει μην αφήσει.

Γιατί το δώρο της ζωής

πρέπει να το τιμήσεις,

αλλιώς μέσα στην Κόλαση 

πριν φύγεις καν, θα ζήσεις.

Οι πύλες του Παράδεισου

σ' όλους αυτούς θα κλείσουν

που τη ζωή δε χάρηκαν

και πέθαναν πριν ζήσουν.

Μαρία Γασπαράτου

Στις βροχές των ματιών σου...

Στις βροχές των ματιών σου,

πνίγηκαν ανυπεράσπιστα, 

της ζωής μου 

τα πιο αθώα καλοκαίρια.

Δεν το 'θελες...

μα μες στο βλέμμα σου, 

συννεφιασμένοι ουρανοί

που πάντοτε προμήνυαν καταιγίδες,

κανένα περιθώριο δεν άφηναν, 

να ξημερώσουν κάποτε

ημέρες φωτεινές.

Κι έκτοτε, 

για μένα έγινε το φως

όνειρο άπιαστο

κι απωθημένο.

Τώρα με απορία με κοιτούν

που αναίτια μελαγχολώ,

κάπου στα τέλη του Αυγούστου...

ποτέ τα καλοκαίρια

δεν μου είναι αρκετά.

Ξέρω δεν το ΄θελες...

μα είναι που χρόνια πάλευα

με των ματιών σου 

τις ατέλειωτες βροχές,

με της ψυχής σου 

τα θλιμμένα σύννεφα

κι έχανα πάντα...

Μαρία Γασπαράτου

Φεύγει μια εποχή...

Τζι τζι τζι όλη μέρα κάθε μέρα,

σαν κάτι να θέλουν να σου πουν

μέσα απ' τα δέντρα τα τζιτζίκια,

να ταράξουν την άχαρη σιωπή

των τελευταίων ημερών του Αυγούστου...

ξύπνα σα να σου λεν,

περνάει ο καιρός,

δε θα 'ναι ακόμα για πολύ το καλοκαίρι,

θ' ανοίξεις τις χούφτες σου 

και θα 'ναι άδειες...

τίποτα δε θα 'χεις κρατημένο 

σα να μην το 'ζησες ποτέ...

σα να μην ήρθε.

Από απόσταση περνάει η ζωή

κι εσύ κοιτάς απλά

σαν τίποτα να μην σε αφορά,

τόσο που κάποτε αμφιβάλλεις 

αν υπάρχεις.

20 κιόλας πήγε ο μήνας...

φεύγει μια εποχή,

μια άλλη θα 'ρθει...

και λοιπόν; 

Ποια η διαφορά;

Μαρία Γασπαράτου

"Θα φύγω είπες"

 Έσταζαν πάνω μας τα αλμυρίκια,

του ανοιχτού πελάγου το παράπονο...

δάκρια θαλασσινά...

Tο μοιρολόι του ανέμου, 

σιγοντάριζε, 

του δειλινού την άκρατη μελαγχολία...

νότες θαρρείς 

κάποιας θλιμμένης φυσαρμόνικας,

ακούγονταν από μακριά.

"Θα φύγω" είπες

κι ολόκληρο το καλοκαίρι πάγωσε.

Μια εικόνα ξεφτισμένη έγινε

σ' ένα βιβλίο παλιό, 

που κάποιο χέρι βάναυσο, 

έσχισε ανελέητα 

τις τελευταίες του σελίδες.

"Θα φύγω" είπες...

κι έμεινε εκείνος ο Αύγουστος μισός...

Μαρία Γασπαράτου

Ό,τι κι αν πω...

 Ό,τι κι αν πω για την αγάπη

μικρό θα είναι και φτωχό.

Μέσα σε στίχους πώς να κλείσω

πάθος και πόθο και λυγμό;

Δεν ντύνονται ξέρεις με λέξεις

του έρωτα ο στεναγμοί

και όσα λόγια κι αν διαλέξεις

η αλήθεια του μένει γυμνή.

Μαρία Γασπαράτου

Αργήσαμε...

 Βλέπεις, 

δεν ήταν κατάλληλη η ώρα

γι' αλήθειες...

μα είχαν κιόλας πιάσει φωτιά 

της αντοχής μας τα ξερόκλαδα...

προσάναμμα οι αναβολές 

κι οι αναθεωρήσεις,

η δειλία 

κι ο εγκληματικός συμβιβασμός.

Σ' ένα τοπίο φλεγόμενο,

φιγούρες τραγικές,

τ' αφήσαμε όλα παρανάλωμα 

να γίνουν

κι έπειτα μέσα στις στάχτες

και στ' αποκαϊδια,

με μια απερίγραπτη ανοησία,

ψάχναμε

παλιά κομμάτια ζωής 

διασωθέντα...

Μάταια...

βλέπεις, 

ποτέ δεν ήταν κατάλληλη η ώρα

γι' αλήθειες

κι αργήσαμε...

Μαρία Γασπαράτου

Αύγουστος

Αύγουστος κιόλας...

κι εσύ όπως πάντα,

μέσα σου νιώθεις μια ανεξήγητη βιασύνη,

όσα μπορέσεις πιο πολλά να προλάβεις,

σαν χρυσοθήρας 

στιγμές πολύτιμες να κλέψεις απ' το χρόνο 

που αδιάφορος φεύγει,

δίχως να νοιάζεται ποτέ

αν είναι αρκετός.

Αρχίζεις να μετράς αντίστροφα ήδη

και μια μελαγχολία τρυπώνει αυθαίρετα

από μια αφύλαχτη γωνιά της ψυχής,

σκοτεινιάζεις για λίγο

κι έπειτα σαν κάθε φορά,

κοιτάς τον ήλιο που καίει,

την θάλασσα που είναι παρήγορα ζεστή

κι αφήνεις εκείνη τη σωτήρια σκέψη

να καταλάβει το νου σου,

πως έχεις ακόμα καιρό,

πως δεν τελειώνει εδώ το καλοκαίρι...

γαλάζια πρωινά,

δειλινά χρυσοκόκκινα,

ξάστερα βράδια

και μια αυγουστιάτικη πανσέληνος 

σαν ασημένια αγκαλιά,

σε περιμένουν...

κλείνεις τότε τα μάτια 

κι αρχίζεις πάλι να ονειρεύεσαι..

Μαρία Γασπαράτου

Συγχώρεση

 Συγχώρησα πολλά

μα τίποτα δεν ξέχασα.

Νίκησα το θυμό 

γαλήνεψα...

μα ο πόνος συνεχίζει

παράδοξα και άδικα

εμένα να εκδικείται.

Πυρακτωμένο σίδερο η μνήμη

πληγώνει τα πιο τρυφερά

κομμάτια της ψυχής

κι ό,τι πασχίζει από τις στάχτες του

να γεννηθεί ξανά,

με μια της κίνηση ύπουλη,

το ξανακαίει.

Κάποιος μου είπε κάποτε:

"συγχώρεση σημαίνει λύτρωση"...

Κι εγώ συγχώρησα...

αλλά...

 

Μαρία Γασπαράτου

Στη Σαλονίκη...

Έσπασε η μέρα 

σαν γυάλινο ποτήρι με κρασί.

Δεν πρόλαβες ούτε γουλιά να πιείς

κι ας πίστευες ότι θα πιείς 

και θα μεθύσεις.

Κι ήταν αυγή ακόμα...

χρύσιζε ο ήλιος, λίγο πριν βγει,

στην κορυφή του αντικρινού βουνού,

μα τελικά δεν βγήκε.

Μια τσεκουριά 

έκοψε πέρα τον ορίζοντα στα δυο

κι ένα ένα πέσαν μες στην κόψη 

τα καράβια...

όνειρα,  αστέρια πρωινά, 

θαλασσινά πουλιά, 

χάθηκαν έτσι ξαφνικά,

στου ουρανού κάποιο αναπάντεχο κενό...

Βράδιασε γύρω...

μια μέρα έσβησε προτού να γεννηθεί,

κάποια που δεν ξημέρωσε ποτέ Παρασκευή,

στη Σαλονίκη...

Μαρία Γασπαράτου

Δε σ' αγαπάω για τις μέρες της χαράς

 

Δε σ' αγαπάω για τις μέρες της χαράς,

που ο κόσμος μου είναι φωτεινός

κι εσύ σαν ήλιος λάμπεις
πάνω απ' τη ζωή μου...
ούτε για τα χαμόγελα
που τόσο γενναιόδωρα σκορπάς
σαν μισοφέγγαρα γλυκά,
τα βράδια του έρωτα.
Δε σ' αγαπώ για τα ταξίδια που με πας,
όταν το βλέμμα μου
στο βλέμμα σου βουλιάζει.
Δε σ' αγαπώ για τα φιλιά,
τις αγκαλιές, τα χάδια
και για τα μαγικά, 

δικά μας καλοκαίρια,
που ξαναγίνομαι παιδί
μαζί σου μόνο.
Όχι δε σ' αγαπάω για τις μέρες της χαράς...
μα σ' αγαπώ για τις βροχές
και για τις ώρες που πονάω...
για τα πυκνά σκοτάδια μου
και για τα γκρίζα πρωινά 

που όλα μοιάζουν άδεια
και εσύ είσαι εδώ κοντά μου...πάντα...
Για αυτά τα χέρια
που αγγέλου γίνονται φτερά
και μ' αγκαλιάζουν απαλά
λες κι είμαι από γυαλί,
κάποιες φορές
που νιώθω πως θα σπάσω.
Για την ψυχή μου,
που λες κι είναι ψυχή σου
την κρατάς όταν λυγίζει
και νιώθω πως τη χάνω
και για τους δαίμονες μου που νικάς.
Όχι δε σ' αγαπάω για τις μέρες της χαράς...
μα σ' αγαπώ για τις βροχές
και για τις ώρες που πονάω...
κι εσύ είσαι εδώ κοντά μου...πάντα...

Μαρία Γσπαράτου 

12/7/2017

Ήσουν ήλιος

Ήσουν ήλιος

κι έγινα ηλιοτρόπιο.

Έστρεψα την ψυχή μου 

στο φως σου

κι έκτοτε, 

για σένα μόνο ανθίζω.

Μαρία Γασπαράτου

Άμυνα

Δεν εμπιστεύομαι εύκολα...

Πάει καιρός 

που η παιδική μου πίστη

στέγνωσε

στην άγονη εποχή της ξηρασίας.

Έμαθα τώρα ότι συχνά 

δεν είναι όλα όπως φαίνονται.

Πίσω απ' τις επιτηδευμένες συμπεριφορές,

διαβάζω τα κρυμμένα ψιλά γράμματα...

και δεν εκπλήσσομαι

όταν αλλάζει αίφνης το τοπίο

και μέσα στη λαμπρή καλοκαιριά,

ξεσπάει μανιασμένη η καταιγίδα.

Κυκλοφορώ με ομπρέλα πια,

κρατώ πάντα το σκούρο μου αδιάβροχο,

βαδίζω τοίχο τοίχο, 

φυλάω τα νώτα μου,

εκπαιδεύομαι 

να ερμηνεύω κινήσεις,

να αναλύω ήχους,

ν' αφουγκράζομαι σιωπές.

"Μα πώς μπορείς έτσι να ζεις;" 

Μου λες...

και απορείς...

και δεν μπορείς να καταλάβεις.

Μα είναι που έπαθα πολλά

κι αυτό που εσύ το λες καχυποψία,

εγώ το λέω άμυνα.

Μαρία Γασπαράτου

Άλλη μια νύχτα

Άλλη μια νύχτα με άγριο καιρό
δίχως πυξίδα του μυαλού τα ταξίδια
τρελές διαδρομές στη μνήμη μου κάνω
τόσο καιρό κάθε βράδυ τα ίδια
σε ψάχνω σε βρίσκω και πάλι σε χάνω

Πώς να ξεφύγω που είσαι η θάλασσα
κι είναι η ψυχή μου καράβι
ταξιδεύει ακυβέρνητη στα βαθιά σου νερά
κι η αγάπη σου φάρος που ποτέ δεν ανάβει

Άλλο ένα βράδυ χαμένη η ψυχή
γύρω σκοτάδι, τη νύχτα στοιχειώνεις
μαέστρος τρελός σε υπάκουη μπάντα
χάρτες ορίζεις, πανιά σηκώνεις,
προστάζεις ανέμους, ελέγχεις τα πάντα

Ένα ξύλινο σπαθί

 Ανέτοιμη ήμουν εντελώς

για μάχες τέτοιου είδους.

Είχα μονάχα ένα ξύλινο σπαθί 

κι είπα: 

"Μ' αυτό θα πορευτώ,

μ' αυτό θα πολεμήσω."

Λύγισα κάμποσες φορές...

ψέματα δε θα πω... 

ποτέ τόσο γενναία δεν υπήρξα...

και άλλες τόσες ένιωσα 

ότι δεν είχα άλλη επιλογή

από το να παραδοθώ, 

στην άκρη πάντα ενός γκρεμού,

στο χείλος μιας αβύσσου... 

ένα του ανέμου φύσημα 

θα ήταν αρκετό

κι ίσως κάποιες στιγμές να το 'θελα, 

να πάψω πια να μάχομαι

και ήσυχα να σβήσω.

Όμως δεν έπαψα ποτέ...

κι  είχα μονάχα ένα ξύλινο σπαθί...

μα ήταν εκείνη μέσα μου η φλόγα 

που σιγόκαιγε...

αγάπης λάβαρο,

πηγή ζωής,

ψυχής ασπίδα.

Μαρία Γασπαράτου

Ιούλη μου

Ο πιο αγαπημένος μου εσύ.
Γλυκός, λαμπρός, ελπιδοφόρος.
Στο κέντρο της γιορτής
μες στη χρυσή αγκαλιά του ήλιου.
Καμιά σκιά,
καμιά μελαγχολία,
καμία σκέψη
πως όπως κάθε ωραία διαδρομή,
έτσι κι αυτή όπου να 'ναι θα τελειώσει,
αφού η χαρά μαζί σου είναι μπροστά
και η βροχή αργεί.
Κι εγώ σαν μέλισσα
κάθε στιγμή σου θέλω,
λες κι είναι νέκταρ θεϊκό, να τη ρουφώ...

να μην αφήνω ούτε σταγόνα.
Μες στην ψυχή μου να μαζεύω καλοκαίρι.
Οι γκρίζες μέρες που θα 'ρθούν
με το χρυσάφι σου να είναι κεντημένες.
Τι κι αν με πλήγωσες κάποιες φορές βαθιά...
Όλα σου τα 'χω συγχωρέσει.
Τόση είναι η αγάπη Ιούλη μου

που σου 'χω,
τόσο πολύ τον ερχομό σου λαχταρώ,
γιατί είσαι ο μήνας του φωτός
και μες στο φως σου εγώ 

ξαναγεννιέμαι...

Μαρία Γασπαράτου

Μια απροσδόκητη βροχή

 Το καλοκαίρι που έγιναν τα όνειρα εφιάλτες,

η κλειδωμένη σου αγκαλιά σαν κοφτερό γυαλί,
έκοψε τις ελπίδες μου που βγήκαν όλες σκάρτες
και την ψυχή μου έβαλε σε σκοτεινό κελί.

Σαν πεταλούδα έκαψα τ' αδύναμα φτερά μου,
στης φλογισμένης σου ματιάς το φονικό βυθό,
μέσα στο βλέμμα σου έχασα για πάντα τη χαρά μου
κι έμεινα δέντρο άνυδρο σε πυρκαγιάς κλοιό.

Μα ο ουρανός συννέφιασε και άρχισε να βρέχει
μια απροσδόκητα πυκνή και δροσερή βροχή
και στην ψυχή μου που έμαθε μες στις φωτιές ν' αντέχει,
γεννήθηκε απ' τις στάχτες της σαν τον ανθό η ζωή.

Μαρία Γασπαράτου

Σ' αυτά μένω...

Επιλέγω τα λίγα,
τ' ατόφια, τ' απλά...
σ' αυτά μένω...
Κρυσταλλένια και διάφανα.
καθαρά και γυμνά,
λόγια, βλέμματα, βήματα,
που με δεύτερες σκέψεις
δε σ' αρρωσταίνουν...
Δε μπορώ τα πολύπλοκα,
τα κρυμμένα, τα ύποπτα
τα μισά,
τα σκοπίμως καλά καλυμμένα...
τις ματιές που βαθιά τους
φυλακίζουν μια αλήθεια
κι ό,τι δείχνουν δεν είναι
παρά μια αυταπάτη...
τα υστερόβουλα αγγίγματα
που έχουν κάτι τραχύ,
από χέρια ντυμένα με
βελούδινα γάντια.
Επιλέγω τα λίγα,
τ' ατόφια, τ' απλά...
εδώ μένω...
Κάπου μέσα σ' αυτά είσαι κι εσύ...
σαν καθάριο νερό

κάποιας θάλασσας άγιας,

που πανέμορφη μέσα της 

λάμπει η αγάπη.

Μαρία Γασπαράτου

Με μια λάμπα θυέλλης

 "Συνηθίζονται όλα"... θα μου πεις...

"κι η σκληρότητα των καιρών,

σκληρό σε κάνει."

Ξέρω... κάποιοι τα καταφέρνουν...

σαν χαμαιλέοντες αλλάζουν όψη.

Τα αποτυπώματα που άφησαν πάνω τους

τ' αθώα χρόνια,

αλλάζουν σχήμα,

προσαρμόζονται εύκολα

στα βάρβαρα αγγίγματα...

κι ύστερα

χίλια δυο άλλοθι βρίσκουν

για τα προδομένα οράματα,

για τη λήθη στην οποία εκούσια αφέθηκαν,

για τους δρόμους της επιστροφής 

που επιδέξια έσβησαν.

"Αλλάζουν όλα"... θα μου πεις...

"μπορούν ν' αλλάξουν...

το πρακτικό κομμάτι να κοιτάς..."

αυτό θα πεις...

"να καταφέρνεις να ελίσσεσαι 

να βουλιάζεις

να επιπλέεις

να πετάς... 

δύσκολη η ζωή για ονειροπόλους...

ανώφελη κι ανόητη η όποια ευαισθησία...

στις ψυχές πια δεν ανθίζουν λουλούδια.

Θα συνηθίσεις.."  θα μου πεις...

μα εγώ δε θ' ακούω...

με μια λάμπα θυέλλης 

θα ψάχνω μεσ' στην καταιγίδα

για κείνο τον τόπο, 

γεμάτος που είναι από ηλίανθους.

Μαρία Γασπαράτου

Υπήρχαν πάντα παράθυρα εκεί...

Υπήρχαν πάντα παράθυρα εκεί...

μα εσύ συνέχιζες να ζεις στα σκοτεινά,

προσποιούμενος πως τάχα δεν υπήρχαν.

Μια αχτίδα αμυδρή φωτός

τρύπωνε κάπου κάπου στα κλεφτά 

μέσα απ' τις γρίλιες, 

άφηνε κάποιο αποτύπωμα χαράς

πάνω στα σκονισμένα σου όνειρα

και φεύγοντας το έπαιρνε μαζί της.

Αναρωτιόσουν κάποτε, 

γιατί κάθε σου φωτεινή στιγμή

κρατούσε τόσο λίγο...

μελαγχολούσες 

που έπρεπε να ψάχνεις στα τυφλά

για λίγο ουρανό, για ένα χάδι του ήλιου.

Χειμώνες πέρναγαν και άνοιξες

φθινόπωρα και καλοκαίρια

πίσω απ' τα κλειστά παντζούρια σου,

δίχως καθόλου να σ' αγγίζουν.

Μα ίσως στο βάθος να το προτιμούσες... 

οικεία σου ήταν αυτή τη φυλακή...

έξω, η ζωή εγκυμονούσε κάποιο ρίσκο

και δεν τολμούσες.

Κι όμως...

υπήρχαν πάντα παράθυρα εκεί...

μια κίνησή σου μόνο αρκούσε

για ν' ανοίξουν.

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο ο Έρωτας Θεός

Μόνο ο Έρωτας Θεός 

ίσως να το μπορούσε

τον πόλεμο μ' ένα χορό, 

ευθύς να καταργούσε.

Ούτε φυλές ούτε λαοί 

ούτε και κυβερνήτες

δεν θα μπορούσαν ν' αρνηθούν 

του Έρωτα τις νίκες.

Μ' ένα χορό ειρηνικό 

θα έκλεινε ο κύκλος

και μέσα του θα έπαυε 

το αίμα και το μίσος.

Ο πόλεμος θα έσβηνε 

στη λάμψη της αγάπης

κι όλοι στο φως θα φτάναμε 

με τα λευκά φτερά της.

Μαρία Γασπαράτου

Φυσάει παράξενα απόψε...

 Φυσάει παράξενα απόψε...

σαν κάποια δύναμη 

να θέλει να σκορπίσει 

τα ίχνη των φιλιών σου
απ' τα μαλλιά μου
και τίποτα δικό σου στο κορμί μου
να μη μείνει...
ν' απομακρύνει 

τα επίμονα σου αγγίγματα
στο πρόσωπο, στα χέρια, 

στην ψυχή.
Να μ' απαλλάξει 

από τη βασανιστική σου θύμηση.
Καρφί που σκούριασε η ανάμνησή σου 

μέσα μου

κι αβάσταχτα πονάει...
Φυσάει παράξενα απόψε...
τίποτα όμως δεν μπορεί 

να κάνει ο άνεμος
για να σε ξεριζώσει...
μόνο από μακριά 

μια αύρα φέρνει πελαγίσσια,
μνήμες κάποιου καλοκαιριού...
αλάτι στην πληγή...

Μαρία Γασπαράτου