Απρίλη μου

Πού νά βρω έναν ουρανό,

τον ήλιο σου ν' αφήσεις, 

Απρίλη μου,

που ο ουρανός είναι μικρός

και δε χωράει το φως σου...

Πού νά βρω μία θάλασσα, 

καθάριο μπλε ν' απλώσεις,

που η θάλασσα είναι βρόμικη

και θα σου το λερώσει...

Ψυχές στ' αλήθεια ελεύθερες, 

Απρίλη μου, πού νά βρω,

πνοή αγάπης μέσα τους,

η αύρα σου να φέρει, 

που είναι οι ψυχές από καιρό,

πιασμένες στα δεσμά τους...

Μα έλα, 

λίγη έστω από τη λάμψη σου,

στα μάτια μας ν' αφήσεις,

των λουλουδιών σου το άρωμα

τ' όνειρο ν' αναστήσει,

λόγο να βρει και δύναμη,

ξανά,

τα κουρασμένα της φτερά,

μες στην καρδιά της άνοιξης,

να δοκιμάσει η πίστη.

Μαρία Γασπαράτου

 

Καλό μήνα να έχουμε, με υγεία!!!

Όσα δεν αντέχω

 Όταν τα πράγματα, 

έξω και μέσα μου, σκουραίνουν,

παίρνω το σύννεφό μου αγκαλιά

και σε ουρανούς αθέατους,

μόνη μου ταξιδεύω.

Δε θα με βρεις πουθενά.

Όταν τα φώτα 

της άθλιας ματαιοδοξίας μου,

τα μάτια μου κουράζουν,

μες στο σκοτάδι το απαλό, 

της νύχτας μου, 

βουλιάζω...

μες στην ανυπαρξία μου, 

για μένα μόνο υπάρχω...

δε θα με δεις πουθενά.

Όταν ο θόρυβος τόσων φωνών, 

που επιτακτικά 

γυρεύουν να μ' αλλάξουν,

με τρελαίνει,

σιωπώ...

βουβαίνομαι...

μιλιά δε βγάζω...

χάνομαι,

μες στη λυτρωτική μου, 

εκούσια μοναξιά.

Όταν κανένα ίχνος μου δε βρίσκεις,

σημάδι κανένα,

καμιά αναφορά,

παλεύω με όσα δεν αντέχω...

να ξέρεις...

Μαρία Γασπαράτου

Περιμένοντας τη βροχή

Οι μέρες στέρεψαν από φως...

η μία διαδέχεται την άλλη,

κρατώντας 

στ' αφυδατωμένα χέρια τους,

συννεφιασμένους ουρανούς 

κι άχρωμα τοπία...

κι ούτε μια ηλιαχτίδα

δε μπορεί 

το συμπαγές θαμπό στερέωμα 

να διαπεράσει

κι ούτε μια στάλα βροχής

δεν καταδέχεται, 

στη στείρα γη να πέσει,

λίγη δροσιά να φέρει

στης ψυχής μας τον κάματο, 

σαν τίποτα άλλο η ζωή 

να μην αξίζει,

παρά μονάχα 

ένα  μουντό, μουχλιασμένο παρόν.

Ίσως μια μπόρα δυνατή, 

μια καταιγίδα,

να 'φερνε πίσω 

σα λαμπρό ουράνιο τόξο,

την ελπίδα που χάθηκε... 

Τα μάτια μου κουράστηκαν, 

σ' έναν θολό ορίζοντα

αγκιστρωμένα,

μα πάνω του, επιμένω,

σαν σκονισμένες σημαίες,

προσδοκίες να κρεμάω,

περιμένοντας τη βροχή.

Μαρία Γασπαράτου

Χαρταετοί

Πάνω στων δέντρων τα κλαδιά, 

πάνω στα σύρματα,

πάνω στις στέγες των σπιτιών,

κάτω στο χώμα,

χάρτινα σώματα μισά, 

κομματιασμένα,

άμοιροι, ανύποπτοι χαρταετοί,

ρομαντικοί κι ονειροπόλοι,

στη λογική ανυπότακτοι,

χωρίς ελπίδα επαναστάτες,

κινήσατε κι εσείς για ένα ταξίδι

μακρινό,

σαν τα πουλιά 

να σχίσετε τους ουρανούς,

ψηλά να πάτε,

έστω κι αν κάποιος, 

σας κρατούσε το σχοινί,

μοιραίοι και καταδικασμένοι..

πώς σας λυπάμαι...

Όμως δεν ξέρω... 

ίσως ν' αξίζει κάποτε

πάνω από κάθε τι ρηχό,

φθηνό και λερωμένο, να πετάξεις

κι ας χαθείς..

Κι ίσως ποιος ξέρει,

να φυσήξει δυνατά κάποια στιγμή 

ένας αέρας λυτρωτής

κι έτσι απρόσμενα να βρεις

ένα αγνό, αμόλυντο τοπίο,

έναν πραγματικά ελεύθερο 

ουρανό.

Μαρία Γασπαράτου

Χρόνια πολλά!

Καλή Σαρακοστή!

Για να ΄ρθει κάποτε μια άνοιξη...

Στάσου εδώ 

κι αφουγκράσου,

του Μάρτη 

τις βαριές πατημασιές,

του πρωινού το υγρό παράπονο,

τις λαμπερές δροσοσταλιές

σαν δάκρυα που κυλούν, 

στα άνθη της τριανταφυλλιάς,

ήχους, σιωπές,

ψιθύρους και κραυγές,

ψυχών προσευχές,

καρδιών πληγωμένων,

τους χτύπους.

Δικαιοσύνη όλα ζητούν...

Το μέλλον μες στα μάτια των παιδιών,

το όνειρο μες στο χαμόγελό τους,

ο ορίζοντας που αγωνίζεται 

απ' τα σύννεφα να βγει,

με περηφάνια να καθρεφτιστεί,

μες στο αθώο βλέμμα τους,

δικαιοσύνη όλα ζητούν...

Για να 'ρθει κάποτε μια άνοιξη,

που δε θα ντρέπεται 

να φέρει χαρά της.

Μαρία Γασπαράτου

Καλό μήνα με υγεία και Δικαιοσύνη!

Ποτέ μην ξεχαστεί

Ας μην αφήσουμε 

τη μνήμη ν' ασθενήσει.

Ό,τι μας πόνεσε,

ποτέ μην ξεχαστεί.

Καλύτερα ελέφαντες,

ελεύθεροι στη ζούγκλα,

παρά χρυσόψαρα άβουλα, 

σε γυάλα, φυλακή.

Μαρία Γασπαράτου

Στη μνήμη των 57 αθώων θυμάτων των Τεμπών.

Κόντρα στον άνεμο

Κάτω απ' το βάρος των καιρών 

λυγίζει η αμυγδαλιά...

λεπτά τ' άσπρα της πέταλα,

πόσο χιονιά ν' αντέξουν;

-Δεν έπρεπε τόσο απερίσκεπτα,

σε χρόνους να ανθίζεις σκοτεινούς...

τιτίβισε ένα αδέσποτο σπουργίτι.

-Μα πώς αλλιώς το δρόμο της

θα βρει η άνοιξη...

του απάντησε εκείνη, 

αν τα ευωδιαστά μου άνθη 

δε μυρίσει;

Πώς θα πιστέψει αλλιώς, 

πως γύρισε ο καιρός;

Μέσα σε μέρες βρόμικες, 

πού θάβρει ένα σημάδι,

έναν χαρμόσυνο οιωνό,

νά 'ρθει μαζί με όλο της το φως 

και τον συννεφιασμένο τόπο μας 

να μην τον προσπεράσει;

-Ας είναι...είπε τότε το σπουργίτι...

μόνο σε τούτο το ψυχρό, 

ανεμόδαρτο τοπίο,

βρες κάτι όμορφο ν' αντέξεις...

να πιαστείς...

βρες το χαμόγελο το αθώο ενός παιδιού,

ενός άστρου που ξέφυγε απ' τα σύννεφα,

τη λάμψη,

το βλέμμα κάποιου, 

νοιάξιμο που στάζει,

την ώρα που στη φτωχική του αυλή,

ποτίζει το άσπρο του γεράνι

κι ίσως ακόμα αν θες, δύναμη πάρε 

απ' των φτερών μου τον ελεύθερο ρυθμό...

κόντρα στον άνεμο αν μπορέσεις να σταθείς,

θα βρει το δρόμο της η άνοιξη

και θά 'ρθει.

Μαρία Γασπαράτου

Καλύτερα έτσι

 Καλύτερα έτσι...

κι η σιωπή πολλές φορές,

δάσκαλος είναι...

στης αυταπάτης τις θολές λεωφόρους,

λαμπρός φανοστάτης...

δρόμοι, 

που το σκοτάδι δε σε άφηνε, 

το "άδειο" τους να δεις,

αποκαλύπτουν τη γύμνια τους.

Καλύτερα έτσι...

Κι όλες εκείνες οι ψεύτρες φωνές 

που δε σ' άφηναν 

ούτε ενός πουλιού 

το τίμιο κελάηδημα
ν' ακούσεις,

σώπασαν όλες.

Κι όλα εκείνα τα χρώματα 

που εισέβαλαν στον κόσμο σου 

σχεδόν φασιστικά

και δε σου επέτρεπαν 

ούτε στου δειλινού να αφεθείς 

τις ζεστές αποχρώσεις,

ήρθε το αδιάφορο λευκό

και τα κατάπιε...

Καλύτερα έτσι...

Μέσα στο "τίποτα", καμιά φορά,

μες στη βαθιά σιωπή,

μπορείς ξεκάθαρα να δεις,

ό,τι αξίζει κι ό,τι όχι...

Μαρία Γασπαράτου

Η νύχτα μεγαλώνει

Κάθε φορά 

που υποφέρει ένα παιδί,

κάθε φορά που κάποιος

το σκοτώνει,

κάθε φορά 

που όσοι βλέπουν να 'ρχεται 

μέσα απ' τη βία, το κακό, 

αδιαφορούν,

κλείνουν τ' αυτιά,

τα χείλη και τα μάτια,

στον κόσμο αυτόν τον άθλιο,

η νύχτα μεγαλώνει...

Φοβάμαι, Θεέ μου,

πως θα έρθει κάποτε η στιγμή,

που ο ήλιος δε θα ξαναβγεί

και πια πως δε θα ξημερώσει...

Μαρία Γασπαράτου

Στον μικρό Άγγελο που τόσο απάνθρωπα βασανίστηκε

κι έχασε τελικά τη μάχη για τη ζωή.

Ας αναπαυτεί η αγνή ψυχούλα του στην πιο τρυφερή αγκαλιά του Παραδείσου.

Κι όσοι γνωρίζουν και δε μιλούν, όταν δίπλα τους ουρλιάζει η βία,

συνένοχοι είναι τελικά...

"Έναν Φλεβάρη γεμάτο από αλήθεια."

Κι ας πάμε πάλι στα ήσυχα, 

στ' ανώδυνα, στ' απλά...

θέματα ευχάριστα, διακριτικά, 

ακίνδυνα...

- κανείς να μην ενοχληθεί...

μ' όλους να τα 'χουμε καλά-

και ας τ' αφήσουμε τα δύσκολα,

τα αιχμηρά, τα επώδυνα 

και τα περίπλοκα, 

έξω από τη ζωή μας.

Για τον καιρό ας πούμε,

τις ανθισμένες μυγδαλιές,

για τον χειμώνα 

που όπου να 'ναι θα τελειώσει...

ήδη χτυπά την πόρτα μας 

με το μπαστούνι του ο Φλεβάρης... 

και για την άνοιξη...

προ πάντων για την άνοιξη, 

γεμάτη από χαρές, που θά 'ρθει.

Γι' αγάπες ας μιλήσουμε, 

ας πούμε ιστορίες,

κατά συνθήκη ψεύδη ας πούμε, 

όπως, το πόσο είναι ωραία η ζωή

και πόσο είμαστε όλοι ευτυχισμένοι,

πως όλα πάνε απίστευτα καλά,

πως αισθανόμαστε ασφαλείς

και διόλου προβληματισμένοι...

ευχές ας ανταλλάξουμε,

όλα αυτά τα βολικά, τα οικεία,

τα τετριμμένα... 

πιο εύπεπτα είναι άλλωστε τα ψέματα

και πιο ευχάριστα στ' αυτιά,

τα ωραία παραμύθια.

Μα έλα όμως που εγώ δεν το μπορώ...

γι αυτό κι έναν Φλεβάρη θα ευχηθώ

γεμάτο από αλήθεια.

Μαρία Γασπαράτου

Καλό μήνα εύχομαι σε όλους, με υγεία!!!

Όλη η Ελλάδα, μια γροθιά

Φύσηξε σήμερα

απ' άκρη σ' άκρη

αυτού του τόπου,

ο άνεμος της δύναμης,

της ανθρωπιάς 

και της αλληλεγγύης...

κι αυτή η ανάγκη μέσα μας

για της αλήθειας το φως,

για της δικαίωσης τον ήλιο,

δε γίνεται 

από κανέναν σκοτεινό σκοπό,

από κανένα μαύρο κίνητρο,

να νικηθεί...

Όλη η Ελλάδα, μια γροθιά,

το δίκιο που την κάνει 

σιδερένια...

κι όταν χτυπήσει στου άδικου 

επάνω το μαχαίρι,

χίλια κομμάτια θα το σπάσει...

θα δεις...

Μαρία Γασπαράτου

Σκόρπιες στιγμές

Λίγες εικόνες έχω μόνο φωτεινές...

μη νομίζεις...

σκόρπιες στιγμές τρυφερές...

κάποια δικά σου λόγια,

ανθάκια σπάνια, 

που μοσχοβόλαγαν στοργή

και μες στην εύθραυστη ψυχή μου,

άπλωναν ένα ακριβό άρωμα παραδείσου.

Σκόρπιες στιγμές βιαστικές...

τις έφερνε θαρρείς ο άνεμος 

από το πουθενά... 

και πριν καλά καλά τις αισθανθώ

τις έπαιρνε και πάλι πίσω...

μα ακόμα κι αν δεν κράταγαν πολύ,

καθώς είχανε πάνω τους ριγμένο,

το απροσδιόριστό σου νοιάξιμο, 

έλαμπαν ξάφνου από χαρά

τα παιδικά μου μάτια. 

Λίγες εικόνες έχω μόνο φωτεινές...

Πάνω στου χθες μου την άγονη γη,

φυτρώνουν σαν κρινάκια του Απρίλη,

κάθε φορά που σε θυμάμαι

κι έτσι απροσδόκητα, 

στης μνήμης μου τον βροχερό ουρανό,

ξαστερώνει.

Μαρία Γασπαράτου

Όσα γυρεύω

Του φεγγαριού τη  διαδρομή

θ' ακολουθήσω απόψε.

Να 'χω ένα φως, 

να μη μου τρομάζουν τα όνειρα,

περασμένων καιρών 

τα φαντάσματα...

κι εκεί,  

στης λαμπρής πανσελήνου

τ' αργυρά μονοπάτια,

θα ψάξω να βρω, 

παραμύθια κι αλήθειες 

και τόπους χαμένους,

χαρές μου και λύπες,

στο χθες και στο τώρα,

αινίγματα, γρίφους,

μυστικά κι απαντήσεις,

κελιά και κλειδιά...

Όσα γυρεύω, 

κρυμμένα που είναι,

στης νύχτας μου τ' άγρια σκοτάδια,

απόψε, 

σ' ενός μαγικού φεγγαριού

τη σωτήρια πορεία, 

θα βρω...

Κι όλα επιτέλους στο φως

κι όλα όπως είναι στ' αλήθεια 

θα δω,

να βρει την αυγή στην ψυχή μου, 

ανοιχτό ουρανό,

ν' ανατείλει ο ήλιος.

Μαρία Γασπαράτου

Εβίβα

 Μ' ένα ποτήρι κόκκινο κρασί

θα θυμηθείς κι απόψε...

Κι είναι παράδοξο 

που ό,τι θα 'θελες πολύ, 

να ξεχαστεί,

με λεπτομέρειες επιμένεις να θυμάσαι.

Εβίβα στις στιγμές,

τις δικές σου στιγμές,

λουλούδια ξερά πια 

σε βιβλίο παλιό, 

που από μια ανάγκη αρρωστημένη 

κι άχρηστη,

δεν το πετάς.

Εβίβα στις ώρες που πίσω δε γυρνούν,

να τις αλλάξεις..

στο χρόνο, που σαν τον πηλό, 

από τα χέρια σου,

απ' τα δικά σου χέρια,

σχήμα πήρε, 

που ποτέ 

με της ψυχής σου τη μορφή

δεν ταίριαξε.

Εβίβα σ' όλα σου τα λάθη

και στη ζωή σου,

που σαν το ψάρι έξω απ' το νερό,

την έζησες.

Μαρία Γασπαράτου

Έπεσα έξω...

Κοιτάς καμιά φορά,

αλλά δε βλέπεις..

Αχαρτογράφητοι οι τόποι της ψυχής

και στα τυφλά προχωράς,

παίρνοντας λάθος μονοπάτια...

κι όσο κι αν λεν 

πως όλα φαίνονται στα μάτια,

είναι και κάποια που έμαθαν

να κρύβονται καλά.

Σε ξεγελούν τα ψεύτικα χαμόγελα

και τα επιδέξια, 

με μία κάλπικη αθωότητα,

ντυμένα βλέμματα.

Ώσπου η ώρα έρχεται μοιραία

που η αλήθεια μπρος σου 

εκτίθεται γυμνή.

"Έπεσα έξω..." 

γι' άλλη μια φορά θα πεις..

και εκείνο πιο πολύ 

που απ' όλα σε πονάει,

δεν είναι τόσο που σε γέλασαν,

είναι που ακόμα δεν κατάφερες

να τη δαμάσεις την καρδιά σου,

έτσι ανόητα να μη δίνεται...

είναι που όσο αξίζει,

ακόμα μια φορά, 

δεν την προστάτεψες

και πάλι ψάχνεις

τα κομμάτια της να βρεις

σε δρόμους καρμανιόλες.

Μαρία Γασπαράτου

Γιάννης (αφιέρωμα στα ονόματα)

 Όποια πόρτα κι αν ανοίξεις,

κάποιον Γιάννη θ' αντικρίσεις.

Σ' όποιο σπίτι και να μπεις,

Γιάννη σίγουρα θα βρεις.

"Γιάννη", όπου κι αν φωνάξεις,

μες στο πλήθος αν κοιτάξεις,

το κεφάλι θα γυρίσουν

οι μισοί και θ' απαντήσουν.

Τ' όνομά του είναι γραμμένο

σε χιλιάδες ιστορίες

κι είναι οι Γιάννηδές μας τόσοι,

όσες είναι κι οι Μαρίες.

 

Να εύχεσαι μονάχα ο Γιάννης,

στη ζωή σου που θα βάλεις,

να μην είναι ένας, που λένε,

από τους σαράντα πέντε.

Μα το πράγμα όπως και να 'χει,

ένας Γιάννης ας σου λάχει,

γιατί σπίτι δίχως Γιάννη,

προκοπή ποτέ δεν κάνει.

Μαρία Γασπαράτου 

Στ' άγια νερά

Ν' αφήσουμε όλους τους σταυρούς

που μας βαραίνουν, 

μαζί με του Κυρίου μας τον Σταυρό,

στ' άγια νερά να πέσουν. 

Μες στην αγάπη του Θεού 

να βαπτιστούν,

να εξαγνιστούν, 

να καθαρίσουν,

κι όταν επάνω μας ξανά 

φορτίο θα γενούν,

οι κουρασμένοι ώμοι μας 

να τους αντέξουν...

Κάτω απ' το θείο, ευλογημένο φως,

ανάλαφροι να γίνουν...

στου πεπρωμένου μας

τους δαιδαλώδεις δρόμους,

πιο δυνατή 

και πιο ξεκούραστη 

να προχωρήσει η ψυχή...

κι εκεί στου Γολγοθά μας,

κάποτε, 

όταν φτάσουμε την άκρη, 

σαν μάνας τρυφερής την αγκαλιά,

να μας προσμένει η λύτρωση.

Μαρία Γασπαράτου

Χρόνια πολλά, καλά και φωτισμένα, με υγεία!!!

Χαρά να φέρεις

Θέλω σαν άγγελος γλυκός να ρθείς,

μέσα σ' ένα ζεστό μελένιο φως,

χαρά να φέρεις.

Να γίνεσαι ήλιος λαμπερός, 

κάθε φορά που συννεφιάζει στην ψυχή,

χρυσή πανσέληνος, 

κάθε φορά που μέσα μας βραδιάζει...

Όσα ανορθόγραφα άφησε

ο χρόνος ο παλιός,

μ' ένα σου νεύμα μαγικό, 

θέλω να σβήνεις.

Στο πέρασμά σου, 

ευωδιαστά, 

ν' ανθίζουνε τριαντάφυλλα

κι όλη η πορεία σου,

αγάπης ίχνη να αφήνει.

Σαν μελωδία θεϊκή,

πάνω απ' όλα μας τα φάλτσα 

να κυλάς

κι ο κόσμος όμορφα ν' αλλάζει...

κι όταν θα φύγεις και θα γίνεις παρελθόν,

θέλω για σένα τα καλύτερα να λέμε...

λαμπρό πως ήτανε,

καλοσυνάτο,

ελπιδοφόρο,

δοτικό,

το 2025.

Μαρία Γασπαράτου

Χαρούμενο να είναι για όλους, το 2025, με υγεία και αγάπη!!!

Ίσως ακόμα προλαβαίνεις

 Ίσως ακόμα προλαβαίνεις,

κάτι συγγνώμες που δεν είπες,

να πεις, 

να ελαφρύνει η ψυχή σου...

ίσως ακόμα, 

και να μην είναι ολότελα αργά,

για κείνα σου τα δίκια 

που σε καίνε,

που πάντα δείλιαζες 

ν' αγγίξεις,

μα μέσα σου ήξερες 

πως θα 'πρεπε αναμμένη

ν' αφήσεις τη φωτιά...

Βρες τη φωνή σου,

αυτή που 'χεις ξεχάσει,

πάλεψε για όλα εκείνα 

που διψάς,

όμως ποτέ δεν τόλμησες 

να διεκδικήσεις,

βάλε επιτέλους όρια,

βγες απ' τα περιθώρια,

τα χέρια σου άπλωσε,

δώσε και πάρε,

κλάψε αν θέλεις, 

γέλα, 

τραγούδα,

μίλα...

πες όλα εκείνα 

στην ψυχή σου που κρατάς 

φυλακισμένα

και κάνε κήπο, μέσα σου, 

το σκοτεινό κελί..

Κρίμα δεν είναι φεύγοντας 

ακόμα μια χρονιά,

ν' αφήσει πίσω της

λειψή ζωή

κι απωθημένα;

Μαρία Γασπαράτου

Καλές γιορτές εύχομαι σε όλους

και μια χαρούμενη χρονιά, με υγεία και χωρίς απωθημένα!!!

Στον αγαπημένο φίλο, Νίκο Βρεττό

Στον σπουδαίο στιχουργό, στον υπέροχο άνθρωπο, στον αγαπημένο φίλο, Νίκο Βρεττό,

που τόσο αναπάντεχα έφυγε.

Καλό σου ταξίδι Νίκο.

Θα μας λείψεις πολύ, μα θα έχεις πάντα μια φωτεινή θέση στην ψυχή μας.

Σκοτείνιασε αναπάντεχα η μέρα

και του Δεκέμβρη τη λιακάδα

έσβησε ξαφνικά,

βαριά μια συννεφιά...

Δεν είσαι πια μαζί μας

μα έμειναν οι στίχοι σου...

Λόγια δικά σου 

με αρετή και καλοσύνη 

κεντημένα,

αστέρια έγιναν 

που αιώνια θα λάμπουν

στου ουρανού μας 

το θαμπό στερέωμα,

να μας θυμίζουν 

πόσο υπήρξαμε στ' αλήθεια 

τυχεροί,

που μέσα σ' όλα τα φθηνά, 

τ' ανούσια, τα υστερόβουλα, 

τα βρόμικα, τα ψεύτικα,

γνωρίσαμε έναν Ποιητή

με  αγνή ολοκάθαρη ψυχή,

γνωρίσαμε έναν Άνθρωπο 

με Άλφα κεφαλαίο.

Μαρία Γασπαράτου

Μια ψεύτικη χαρά

Άναψαν πάλι φώτα αστραφτερά, 

χριστουγεννιάτικα στολίδια 

και λαμπάκια και γιρλάντες, παντού,

έτοιμα να σε πνίξουν.

Δέντρα τεράστια σε πλατείες, 

βοσκοί και μάγοι και δώρα

κι ο μικρός Χριστός στη φάτνη Του,

που Αγάπη φέρνει, 

αλλά κανείς δεν παίρνει,

από πιστούς και άπιστους

απλώς φωτογραφίζεται.

Στο internet ολημερίς

προβάλλεται ξεδιάντροπα,

μια ψεύτικη χαρά...

Γραφεία ταξιδίων επιμένουν 

πως πρέπει να προλάβεις

αυτή την προσφορά..

Χριστούγεννα να κάνεις

σε ειδυλλιακά, λευκά τοπία...

Να κλείσεις πρέπει γρήγορα τραπέζι

σε κάποιο ρεστοράν, 

μην το αμελήσεις, δε θα βρεις 

τη νύχτα της γιορτής...

την ίδια ώρα που άνθρωποι

εδώ και μήνες βρίσκονται 

σε λίστα αναμονής,

για ένα χειρουργείο...

Κι είναι κι αυτή η αναιδής, 

η εξοργιστικά επίμονη φωνή

που απ' όλα γύρω βγαίνει

και πάει να σε τρελάνει:

"Πρέπει να χαίρεσαι...

πρέπει να χαίρεσαι...πρέπει να χαίρεσαι..."

Να φύγεις θέλεις...

να κρυφτείς...

τίποτα να μη βλέπεις...

η έστω απλά να κοιμηθείς 

και να ξυπνήσεις 

τον Φλεβάρη.

Μαρία Γασπαράτου

Άννα του Δεκέμβρη (Αφιέρωμα στα ονόματα)

Άννα του Δεκέμβρη

Άννα του χειμώνα

σαν χρυσή ηλιαχτίδα 

μες στην παγωνιά

τα όνειρα μου φέγγεις

που τρομάζουν μόνα

το σκοτάδι διώχνεις

και την καταχνιά.

Άννα τ' όνομά σου

σαν γλυκό τραγούδι

στο άκουσμά του μόνο

χαίρεται η ψυχή

της βροχούλας μύρο

του χιονιά λουλούδι

της αγάπης θαύμα

της ζωής πνοή.

Μαρία Γασπαράτου

Αναστασία ( Αφιέρωμα στα ονόματα)

 Ίσως το 'χει το όνομά σου Αναστασία

κι όπου πας σκορπίζεις γύρω σου ζωή

κι οι στιγμές κοντά σου έχουν μια μαγεία

κι η ψυχή φτεροκοπάει σαν πουλί.

Ίσως να 'ναι το ωραίο όνομά σου

ίσως να 'ναι η γλυκιά σου η μορφή

κι ανασταίνομαι όταν βρίσκομαι κοντά σου

νιώθω μέσα μου ξανά μικρό παιδί.

Ίσως να 'ναι το όνομά σου Αναστασία

που γεμίζει η καρδιά μου με χαρά

έχεις φέρει στη ζωή μου ευλογία

στην ψυχή μου, της αγάπης ζεστασιά.

Μαρία Γασπαράτου

Στιγμές ζωής

Να 'μαι λοιπόν και πάλι εδώ,

στου χρόνου αυτού που αποχωρεί,

τον τελευταίο μήνα.

Κοιτώντας πίσω

έχω πολλά να θυμηθώ,

ωραία και άσχημα,

γλυκές στιγμές

μα και πικρές,

λιακάδες της ψυχής

κι αστροφεγγές

αλλά και μπόρες,

καταιγίδες,

σκούρα σύννεφα...

Ανατολές 

από σωτήριο φως ελπίδας,

καμωμένες,

και σούρουπα όμως,

μελαγχολικά,

που απογοήτευση έσταζαν...

Χαμόγελα χαρούμενα

και βλέμματα

αλλά και μάτια δακρυσμένα, 

στιγμές ζωής που δε θα ξαναρθούν,

δικές μου μόνο,

πόσες καλές, πόσες κακές, 

δεν τις μετρώ...

μες στης ψυχής μου 

τις κρυφές σελίδες,

όπως και να 'χει,

έγραψαν.

Μαρία Γασπαράτου

Εικόνα:  Bidtheewell

Καλό Δεκέμβρη εύχομαι σε όλους και χαρούμενες γιορτές, 

με υγεία, αγάπη και όμορφες στιγμές!!!

Στέλλα (Αφιέρωμα στα ονόματα)

Απόψε που γιορτάζεις 

ζηλεύουν οι ουρανοί

γιατί σαν άστρο μοιάζεις

λαμπρό πάνω στη γη.

Σαν φλόγα που δεν σβήνεις,

λάμπεις όπου κι αν πας

και την ψυχή σου δίνεις,

σ' εκείνους που αγαπάς.

Στέλλα μου τ' όνομά σου

γραμμένο είναι με φως

και την χρυσή καρδιά σου 

ευλόγησε ο Θεός.

Χρόνια πολλά σε σένα

που αξίζεις κάθε ευχή

χαρά κι αγάπη να ΄χεις

σ' όλη σου τη ζωή.

Μαρία Γασπαράτου

Σαν κόκκινες τουλίπες

Θα φύγει κι αυτό το φθινόπωρο,

θα ορφανέψουν τα δέντρα

κι όλα τα ωραία χρώματα, 

τη θέση τους θα δώσουν ανόρεχτα, 

σε τοπία μουντά.

T' ανθισμένα χρυσάνθεμα 

θα γείρουν τα όμορφα κεφάλια τους,

σε μια στάση αποδοχής

του αναπόφευκτου τέλους.

Η φύση θα πέσει σ' έναν ύπνο βαθύ

κι αυτό το "τίποτα"

που ξαφνικά θ' απομείνει,

στην αγκαλιά του ασφυκτικά

θα κλείνει, 

μια γαλήνη μελαγχολική

και οικεία συνάμα...

Κι εγώ, μέσα σ' αυτό το υγρό 

και διάφανο κενό,

θα βουλιάξω απαλά όσα πονάνε,

μες στη  σιωπή του χειμώνα

να κοιμηθούν, να ονειρευτούν, 

να γιατρευτούν,

σαν κόκκινες νεογέννητες τουλίπες, 

τα τρυφερά τους πέταλα 

ν' ανοίξουν,

στο πρώτο φως της άνοιξης.

Μαρία Γασπαράτου

Θαύματα

 Για δες πώς στόλισαν

των δέντρων τα γυμνά κλαδιά,

του ουρανού 

τα πιο λαμπρά αστεράκια!

Και το άδειο ακόμα,

το λειψό,

αυτό που μοιάζει από ζωή στεγνό,

αν το κοιτάξεις 

με τα μάτια της καρδιάς,

θα δεις επάνω του

ν' ανθίζουν θαύματα...

Μαρία Γασπαράτου

Σε χάρτες καθαρούς

Κι αν τ' όνειρο προδόθηκε

σε κάλπικους καιρούς,

βρώμικη σκόνη αν κάλυψε

τ' αγνά οράματά μας,

δρόμους ας σχεδιάσουμε

σε χάρτες καθαρούς,

τα "θέλω" μας που χάθηκαν,

να 'ρθουν ξανά κοντά μας.

Πάμε για να γιατρέψουμε

όνειρα παιδικά,

που ο χρόνος τα παρέσυρε

στ' ορμητικό του ρεύμα

κι έσπασαν μες στη δίνη του

τ' άσπρα τους τα φτερά

και δε μπορέσαν στης χαράς

να φτάσουνε το τέρμα.

Απ' τον Νοέμβρη ας κλέψουμε

χρώματα πορφυρά

κι από το χρυσοχάλκινο,

μεταξωτό του ντύμα,

ουράνια τόξα ας φτιάξουμε,

να φέρουν τη χαρά,

μες στα καμένα της ψυχής,

ν' ανθίσει πάλι η ελπίδα.

Μαρία Γασπαράτου

Άγιε μου Δημήτρη

Άγιε μου Δημήτρη,

στη Θεσσαλονίκη,

θα 'ρθω πάλι όπως παλιά 

για να σε βρω,

να σε προσκυνήσω

και να σου ζητήσω,

τ' όνειρό μου να κρατήσεις 

ζωντανό.

Άγιε Στρατηλάτη,

των πιστών προστάτη,

στην εικόνα σου 

μ' ευλάβεια θα σταθώ

κι ό,τι με βαραίνει

κι ό,τι με μαραίνει,

στης λαμπάδας θα το πνίξω, 

τον καπνό.

Άγιε καβαλάρη,

λάμπεις σαν φεγγάρι,

σε ανέφελο, 

καθάριο ουρανό.

Άπλωσε το φως σου,

το υπέρλαμπρό σου,

μες στου κόσμου τα σκοτάδια

μη χαθώ.

Μαρία Γασπαράτου

Χωρίς αιτία

 Σε σένα ταξιδεύει ο νους μου

σαν γλάρος πάνω απ' τα καράβια

του γυρισμού ψάχνει σημάδια

στους δακρυσμένους ουρανούς μου.

Χαράζει κι όμως δε θα φέξει

η αυγή ξανά θα με προδώσει

το φως της σ' άλλη γη θ' απλώσει

και πάλι νύχτα εδώ θα πέσει.

Φωτιά που καίει η απουσία

και πώς με τη φωτιά να παίξω

φοβάμαι πως δεν θα τ' αντέξω

έτσι να ζω χωρίς αιτία.

Μαρία Γασπαράτου

Κύκνειο άσμα

Μελένια χρώματα του φθινοπώρου,

στάζετε μαγικά, πάνω στον κόσμο,

απ' την υγρή παλέτα του Θεού.

Στης φύσης το μελωδικό,

κύκνειο άσμα,

όλα γλυκά και μελαγχολικά, 

χορεύουν...

σύννεφα, φύλλα, 

ταξιδιάρικα πουλιά,

της θάλασσας 

γαλάζια κυματάκια... 

Για δες, κάποιες φορές,

πριν τον χαμό της η ομορφιά,

πόσο απλόχερα σκορπά,

τα πιο ωραία της θαύματα!

Μαρία Γασπαράτου

Σαν νότιος άνεμος

Σαν πληγωθώ δε λέω πολλά 

ούτε και κάνω.

Αέρας γίνομαι.

Ποτάμι που γοργά κυλά.

Ήλιος που βιάζεται 

στη θάλασσα να δύσει.

Λίμνη που από έναν άνυδρο, 

καυτό καιρό, εξατμίζεται.

Θα ψάχνεις ίχνη μου να βρεις

και δε θα βρίσκεις.

Μέσα σε στίχους λυπημένους 

θα βουλιάξω

σαν βότσαλο σε θάλασσα βαθιά

και τίποτα από μένα δε θα μείνει...

δε θα 'χεις τίποτα...

Σαν πληγωθώ δεν πρόκειται

ποτέ ν' ανταποδώσω.

Ούτε εκδίκηση ζητώ, ούτε και οίκτο...

ούτε θα προσπαθήσω να σε πείσω...

δε θα χτυπήσω τα λάθη σου...

δε θα σε στήσω στον τοίχο...

Σαν πληγωθώ

αθόρυβα θα φύγω...

σαν δάκρυ από ματάκια παιδικά...

σαν νότιος άνεμος. 

Μαρία Γασπαράτου

Δέκα μποφόρ οι άνεμοι

 Δέκα μποφόρ οι άνεμοι 

που πνέουν στην καρδιά μου

αφού εγώ βρίσκομαι εδώ 

κι εσύ ΄σαι μακριά μου.

Βροχές προβλέπονται ισχυρές 

κι άγριες καταιγίδες

αφού μαζί σου φεύγοντας 

πήρες και τις ελπίδες.

Κάνε να αλλάξει ο καιρός 

στην έρημη ψυχή μου

διώξε μακριά τα σύννεφα 

τα μαύρα απ' τη ζωή μου.

Ο ήλιος πάλι θα φανεί 

θα έρθει καλοκαίρι

μονάχα όταν κάποια αυγή 

μαζί της θα σε φέρει.

Μαρία Γασπαράτου

Αυτοί που μένουν

Είναι κι αυτοί που μένουν

ό,τι κι αν γίνει...

στη λύπη σου και στη χαρά,

στα δύσκολα και στα απλά,

στα λίγα, στα πολλά,

στης ζωής σου, κάποτε,

το "τίποτα",

που απλώνουν χέρια

να πιαστείς,

χαμόγελα να μοιραστείς,

ψυχή ν' αντέξεις.

Είναι κι αυτοί που μένουν

ό,τι κι αν γίνει,

τις ώρες που είσαι ανεπαρκής,

κλειστός σαν στρείδι,

ανασφαλής,

που χάνεσαι

και που δε θέλεις άνθρωπο να δεις,

που τίποτα δεν περιμένεις...

δε σε ξεχνούν,

δεν κάνουν σαν ποτέ να μην υπήρξες,

που όταν επιστρέφεις είναι εκεί,

γιατί κάτι σημαίνεις.

Είναι κι αυτοί που μένουν

ό,τι κι αν γίνει...

που στης ζωής σου το ασταθές τοπίο,

γίνονται δέντρα...

Δεν είναι όλα ψεύτικα, ξέρεις...

Μαρία Γασπαράτου

Ορίζοντες

 Τα παράθυρα 

που έμειναν κλειστά,

θα μας θυμίζουν πάντα

τους ορίζοντες, 

που έχασε το βλέμμα μας...

Μαρία Γασπαράτου

Μια χώρα ουτοπική

  Εσύ, μια χώρα μακρινή,

χαμένη 

σ' ενός ατέρμονου χειμώνα 

την ομίχλη

κι εγώ, 

χωρίς πυξίδα ταξιδεύω,

με χάρτες, 

απ' του χρόνου την ορμή

φθαρμένους...

κι όλοι οι άνεμοι με κυνηγούν

κι όλα τα κύματα

επάνω μου ξεσπούν 

την καταστροφική τους

τη μανία..

κι ούτε λιμάνι,

ούτε ένα έρημο νησί,

ούτε ένας βράχος έστω,

μια στιγμή να ξαποστάσω.

Δεν έχει τέλος τούτο το ταξίδι...

δεν έχει νόημα...

δεν έχει λογική...

είσαι μια χώρα ουτοπική

χαμένη

σ' ενός ατέρμονου χειμώνα 

την ομίχλη.

Μαρία Γασπαράτου

Ξημέρωμα Οκτώβρη

Σαν τον ανθό του λωτού, 

θ' ανοίξει η ψυχή μου,

ξημέρωμα Οκτώβρη...

Όλο το φως 

της φθινοπωρινής αυγής

θα εισχωρήσει μέσα μου

και ξαφνικά

του κόσμου αυτού του αδιάφορου,

τα ατάραχα νερά,

θα λαμπυρίσουν παράξενα...

αναταράξεις 

στον μαύρο βυθό τους

θ' αποκαλύψουν 

παλιούς θησαυρούς...

Είναι η κατάλληλη εποχή

για αφυπνίσεις...

Οκτώβριος της περισυλλογής

και των εκκαθαρίσεων,

των αποφάσεων 

και των ανατροπών,

Οκτώβριος του τέλους 

μα και της υποβόσκουσας αρχής...

Σαν τον ανθό του λωτού,

θ' ανοίξει η ψυχή μου,

πάνω απ' τα βρώμικα νερά...

να βρει ξανά 

όσα αγνά και ωραία χάθηκαν

στο διάβα των χρόνων.

Γιατί, πώς θες αλλιώς 

ν' αλλάξει αυτός ο κόσμος,

αν πρώτα η αλλαγή

δε γίνει μέσα μας;

Μαρία Γασπαράτου

Βράδυ στερνό του Σεπτέμβρη

Βράδυ στερνό του Σεπτέμβρη...

κι όπως γοργά προχωράμε, 

στου φθινοπώρου βαθιά,

τη μελένια καρδιά,

μια νοσταλγία γλυκιά,

στην ψυχή φώλιασε ήδη,

για κείνο τον ήλιο, 

για κείνο το φως,

για κείνο της θάλασσας

το απαλό γαλάζιο...

Θ' αλλάξουν όλα σιγά σιγά...

κι απ' αύριο πια,

τίποτα δε θα 'ναι

το ίδιο...

Μαρία Γασπαράτου

Φεύγει ο Σεπτέμβρης

 Γλυκά γλυκά 

φεύγει ο Σεπτέμβρης,

μέσα από φωτεινά μονοπάτια,

στρωμένα με νωπές ακόμα, 

αυγουστιάτικες αναμνήσεις.

Βαδίζουμε πάνω τους 

κι αφήνουν 

μια αίσθηση ανεπαίσθητη

στα πέλματά μας,

ζεστής άμμου,

ενώ μπροστά ο Οκτώβρης, 

με χέρια υγρά

σκάβει, 

του χρόνου το στεγνό χώμα,

ν' αφήσουμε απαλά,

σπόρους ελπίδων,

βολβούς ονείρων,

βλαστούς προσδοκιών

κι έπειτα να προσμένουμε

τις σωτήριες βροχές του.

Μαρία Γασπαράτου

Ροζ συννεφάκια

Ροζ συννεφάκια στη σειρά,

σαν τρένο για το πουθενά,

τα όνειρά μας...

στ' άστρα γυρεύουν μιαν ευχή,

όμως θα γίνουνε βροχή,

μες στην καρδιά μας.

Ροζ συννεφάκια εκεί ψηλά,

στου ανέφικτου την αγκαλιά,

ό,τι ποθούμε,

σ' ένα ταξίδι μακρινό,

ψάχνουν να βρουν προορισμό,

μα δεν θα βρούνε.

Μας ξεγελάσαν οι καιροί,

την άπειρή μας την ψυχή,

μας την προδώσαν

κι όσα μας τάξαν μια φορά,

στ' άγουρα χρόνια, τα γλυκά, 

δε μας τα δώσαν..

Μαρία Γασπαράτου

Τόσο φως

 Κοίτα...κοίταξε σήμερα, 

πόσο ψηλά τα στρέφουνε

τα χρυσαφένια τους κεφάλια 

τα ηλιοτρόπια!

Είναι που του Κυρίου μας 

υψώνεται ο Σταυρός

και πού αλλού θα βρούνε αλήθεια 

τόσο φως,

παρά στην Άγια, ευλογημένη Χάρη Του...

Μαρία Γασπαράτου

Ένα κλαδάκι από βασιλικό

 Θα γεμίσουν ξανά οι εκκλησιές

και του βασιλικού το άρωμα,

θα φέρει πάλι στο μυαλό,

χιλιάδες αναμνήσεις.

Θα σηκωθώ νωρίς,

ένα κερί για "ευχαριστώ",

μ' ευλάβεια θ' ανάψω...

Θα θυμηθώ 

όλα όσα άντεξα,

όλα όσα μπόρεσα,

όλα όσα νίκησα, 

και πήγα παρακάτω.

Μα κι όλα τα όμορφα

που την ψυχή μου 

γέμισαν με φως 

και χρώματα χαράς...

Σαν αστραπή, 

όλες μου οι στιγμές,

την ώρα που τον Άγιο το Σταυρό Σου

θα φιλώ,

απ' το μυαλό μου θα περνάνε,

μια αίσθηση θ' αφήνουν μέσα μου

γλυκόπικρη...

ευγνωμοσύνη θα αισθανθώ

για τη ζωή, για το παρόν, 

γι αυτή τη μέρα

κι ένα κλαδάκι από βασιλικό

θα τρέξω πάλι, στο νερό να βάλω,

ρίζες να βγάλει, μαζί με τ' όνειρο,

σαν κάθε χρόνο,

τρυφερά να το φυτέψω 

στη γλάστρα μου.

Μαρία Γασπαράτου

Παιδικό

 Πέρασε το καλοκαίρι,

τα παιδάκια χέρι χέρι,

στο σχολείο ξαναπάνε

και τη σάκα τους κρατάνε.

Τα προσμένει η δασκάλα, 

και στα μάτια τα μεγάλα,

καθρεφτίζει τα όνειρά τους,

στη ζωή που 'ναι μπροστά τους.

Μαρία Γασπαράτου