Λευκό τριαντάφυλλο.

Ήμουν στο πέτο σου
 λευκό τριαντάφυλλο
κι ήσουν λεκές
στο άσπρο μου φουστάνι.
Βοριάς η αγάπη σου
και πως να με ζεστάνει,
που απ' της ψυχής μου μπήκε
τ' ανοιχτό παράθυρο.

Δεν έπρεπε στο δρόμο μου
η μοίρα να σε φέρει.
Το ξέρω πως δεν άξιζα
τόσο πικρή ζωή.
Και τώρα Θεέ μου
που να βρω την αντοχή,
τη νύχτα την ατέλειωτη
 να κάνω μεσημέρι...

Ήμουν στον κήπο σου

μικρό κυκλάμινο

κι ήσουν βροχή

που έγινε χαλάζι

πληγές μου άνοιξες 

μα διόλου δε σε νοιάζει

που αγάπη μόνο παίρνεις

και σκορπάς τον θάνατο.

Μαρία Γασπαράτου