Πού είσαι;

Έφτασε πάλι αυτή η μέρα...

μια μαχαιριά 

στου θέρους την ηλιοκαμένη πλάτη.

Σε μια παλιά φωτογραφία

βρίσκω ξανά το βλέμμα σου...

το πικρό σου χαμόγελο...

μα η φωνή σου μου λείπει..

Στου Ιουλίου τα καυτά μονοπάτια

χάνεται η μνήμη...

ψάχνει δικά σου σημάδια.

Πού είσαι;

Μαρία Γασπαράτου

Τα πρώτα λουλούδια

Κανείς ας μην χτυπήσει την πόρτα μου.

Κανείς το μυστικό κατώφλι μου 

ας μην περάσει.

Κι ο τόπος μου ας μείνει κρυφός...

τυλιγμένος 

στης λησμονιάς την πυκνή ομίχλη...

κι όταν έρθει η εποχή των βροχών

τον ήχο τους μόνο θ' ακούω αδιάφορα...

σταλαγματιά, σταλαγματιά,

στο χώμα θ' αφήνω 

να σβήνουν τα λάθη μου...

δε θα ελπίζω...

δε θα προσμένω...

θ' ανασαίνω απλά 

της βρεγμένης γης την μυρωδιά

και στο αφράτο χώμα της,

για πρώτη φορά, 

τ' απαλά κεφαλάκια τους

θα δω να υψώνουν

τα πρώτα λουλούδια.

Μαρία Γασπαράτου

Αντικλείδι

Κάποτε η αγκαλιά μου θα κλείσει.

Θα γεμίσω αγκάθια 

σαν τον σκαντζόχοιρο.

Θα γίνω μια σφαίρα αιχμηρή 

κι επικίνδυνη.

Καμιά δαγκωνιά πια 

δε θα μου καταφέρνουν

τα ύπουλα ερπετά...

κι οι φίλοι θα ξέρουν το σύνθημα...

θα 'ναι η ζεστή φωνή τους, 

αντικλείδι...

θ' ανοίγω απαλά 

κι όλους θα τους αφήνω ν' αγγίζουν

τα τρυφερά κομμάτια μέσα μου.

Δεν κακιώνει η ψυχή μου

μα ούτε κλαίει.

Ό,τι αυθόρμητα δεν της χαρίζεται,

το απορρίπτει.

Δεν εκλιπαρεί, 

δε απαιτεί,

δεν εκβιάζει.

Μια πανοπλία μόνο ζητά,

έξω ν' αφήνει 

ό,τι φοβάται πως μπορεί την σκληρύνει.

Μαρία Γασπαράτου

Μόνο ένας φάρος...

Δεν ήθελα δρόμος να γίνεις

μακρύς κι ατέλειωτος,

ταξίδια αμέτρητα να κάνω

στην γκρίζα σου άσφαλτο.

Ένα μικρό πλακόστρωτο στενό 

να γίνεις ήθελα,

σ' ένα ασπρογάλαζο νησί του Αιγαίου,

να ξαποστάσω 

σ' ένα λευκό σου σκαλοπάτι

κι εκεί στου ήσυχου δρόμου σου 

το τέλος,

σε μια γαλήνια θάλασσα 

να άπλωνα 

το κουρασμένο βλέμμα μου.

Δεν ήθελα πύργος να γίνεις

με κάμαρες γεμάτες θησαυρούς

κι εγώ, 

σ' ένα ψηλό σου παραθύρι, 

τους μαγικούς σου κήπους 

ν' αγναντεύω.

Ορίζοντας να γίνεις ήθελα,

κάτω από έναν γαλανό ουρανό

κι εγώ 

θα έφτανα σ' εσένα.

Δεν ήθελα φωτιά να γίνεις

με φλόγες δυνατές 

τη νύχτα να φωτίζεις...

μόνο ένας φάρος, 

να γίνεις ήθελα,

στο μαύρο πέλαγος.

Μαρία Γασπαράτου

Στο απέραντό σου

Ξανά αναζήτησα το χάδι σου.

Κάθε μου κύτταρο να ξεδιψάσει

στην πολυπόθητη δροσιά σου.

Κάθε μου ανάσα
να γίνει ένα με την αύρα σου.

Κάθε πληγή κρυφή

να κάψει η αρμύρα σου...

κι ό,τι βαραίνει την ψυχή μου

σαν μολύβι να πέσει,

στον σκοτεινό βυθό σου...

για πάντα να μείνει εκεί.

Άφησα το κορμί μου

στα υγρά σου αγγίγματα...

άγρια με χάδεψες και τρυφερά,

έτσι όπως μόνο εσύ ξέρεις.

Για άλλη μια φορά

σου δόθηκα...

ελεύθερη ένιωσα...

στο απέραντό σου αφέθηκα...

πατρίδα να βρει η ψυχή.

Μαρία Γασπαράτου

Ζήσε

Στάσου πέρα εκεί,

στου ονείρου σου 

το μακρινό ακρωτήρι...

τα χείλη απελευθέρωσε 

από το ειρωνικό μειδίαμα, 

την ώρα που αντικρύζεις τη ζωή...

άσε για λίγο το μυαλό σου να σωπάσει...

"Τίποτα βέβαιο δεν είναι..."...

έτσι πες...

έστω κι αν μέσα σου 

μια βεβαιότητα πικρή, 

φωνάζει δυνατά 

πως είναι ψέμα.

Κι άφησε τον Ιούλιο 

να σε χαϊδέψει απαλά

ως την ψυχή 

και τον καυτό του ήλιο 

μ' ένα ερωτικό φιλί

τα χείλη σου τα παγωμένα 

να φιλήσει.

Στάσου στου ονείρου σου 

το μακρινό ακρωτήρι

πέρα εκεί,

κλείσε τα μάτια σου

και ζήσε.

Μαρία Γασπαράτου

Δεν ήξερα

Αυτό που μόνο ήθελα,

ήταν ν' αγαπηθώ...

απ' τις κορφές της λύπης μου να δω

να λιώνουνε οι πάγοι...

την άνοιξη να έρχεται νικήτρια

καβάλα στης ζωής το άτι.

Κι έπειτα 

στης αλήθειας το κατώφλι να σταθώ,

χωρίς μέσα μου τίποτα,

την εύθραυστη ψυχή μου

να βαραίνει.

Τόση ήταν η ανάγκη μου 

ν' αγαπηθώ

που ό,τι πολύ λαχτάρησα

μπόρεσα ν' αγνοήσω...

τα μάτια μου να κλείσω,

ν' αφεθώ

στ' όνειρο που είχα πλάσει.

Αυτό που μόνο ήθελα 

ήταν ν' αγαπηθώ...

μα τότε δεν το ήξερα...

έπρεπε εμένα πρώτα 

ν' αγαπήσω.

Μαρία Γασπαράτου

Άραγε...

Άραγε αγαπήθηκα ποτέ αληθινά;

Με μια αγάπη, το καλό σου που ζητάει,

που ό,τι αγαπάς κι αυτή το αγαπάει

και που δε σου ματώνει τη χαρά;

Άραγε αγαπήθηκα ποτέ αληθινά;

Με την αγάπη εκείνη που όλα τα νικάει

που όσα εμπόδια κι αν βρει τα προσπερνάει,

λιακάδα για να φέρει στην καρδιά;

Άραγε αγαπήθηκα ποτέ αληθινά;

Με μια αγάπη που χαμόγελα κεντάει

που σαν ούριος άνεμος περνάει

και στον Παράδεισο σε πάει μακριά;

Φοβάμαι όμως πως αφού αναρωτιέμαι

και στον καθρέφτη μου καχύποπτα κοιτιέμαι,

πως την απάντηση την ξέρει ήδη η καρδιά.

Μαρία Γασπαράτου

Όλα άλλαξαν

Είδες λοιπόν;

Εδώ βρέθηκες πάλι,

στον ίδιο τόπο που άλλοτε

περπάταγες γυμνή, 

δίχως διάθεση καμιά

το δέρμα σου να ντύσεις 

με τ' άχρωμα, συμβατικά, 

ρούχα της εποχής.

Να 'σαι λοιπόν ξανά 

στα ανήσυχα λημέρια, 

όμως το φως

τα μάτια σου τυφλώνει με θυμό.

Ρούχα πολλά τώρα φοράς

κι όλα τα καλοκαίρια, 

βαραίνουνε τους ώμους σου,

πληγώνουν την καρδιά.

Είδες λοιπόν;

Όλα άλλαξαν...

οι τόποι που αγάπησες 

κάποιον αθώο, ανύποπτο 

και καθαρό καιρό,

ίσως κι αυτοί σ' αγάπησαν,

μα τότε ήσουν άλλη...

τώρα σαν ξένη σε κοιτούν...

δε σε γνωρίζουν πια.

Μαρία Γασπαράτου

Δεν ήθελα πολλά

 Δεν ήθελα πολλά

σ' αυτόν τον άθλιο κόσμο... 

Ήθελα μόνο μια γωνιά,

να εισπνέω της θάλασσας 

τη δροσερή ανάσα,

ν' ακούω τους ψιθύρους της

την ώρα που αγαπιέται με το Μπάτη,

να την κοιτάω απλά

και στων ματιών μου τις ίριδες 

να καθρεφτίζονται τ' άσπρα κρινάκια

που ανθίζουν στο μπλε λιβάδι της.

Δεν ήθελα πολλά 

σ' αυτό τον άθλιο κόσμο...

Μόνο μια ήσυχη γωνιά,

ένα κομμάτι γόνιμη γη

πλάι στο κύμα,

να φυτεύω 

της ψυχής τ' ανομολόγητα 

και να προσμένω 

τους καρπούς της λησμονιάς.

Μαρία Γασπαράτου

Για μια κουτσή ελπίδα

  
  Έρχεται εκείνη η στιγμή...

πάντοτε έρχεται

έστω κι αν κάποτε αργεί

κι οι ευκαιρίες που απλόχερα σκορπάς

στερεύουν.

Κι εκείνη μέσα σου η φωνή 

που πρώτα σου ψιθύριζε

πως κάτι από καιρό, δεν πήγαινε καλά

μα εσύ την αγνοούσες,

έρχεται η ώρα που φωνάζει.

Σήμα κινδύνου εκπέμπει 

από τα βάθη της ψυχής.

Κάποτε έκλεινες τα μάτια

κι όταν τ' άνοιγες,

γυαλιά παραμορφωτικά φορούσες

για ν' αποφεύγεις την αλήθεια.

Τ' αυτιά σου έκλεινες,

μα κι όταν άκουγες,

τους ήχους εξαγόραζες 

για ένα χαμόγελο μισό,

για μια κουτσή ελπίδα.

Μα έφτασε εκείνη η στιγμή...

πάντοτε φτάνει...

που σ' εκδικούνται οι αισθήσεις

γυμνή σ' αφήνουν...έκθετη

σε μια πραγματικότητα αιχμηρή.

Μαρία Γασπαράτου

Τα βράδια του καλοκαιριού

Τα βράδια του καλοκαιριού
στ' ανθοσπαρμένα πάρκα,
τ' άδεια παγκάκια, έρημα,

μελαγχολούν...
Τα γιασεμιά και τα τριαντάφυλλα
αμύριστα σαν μένουν,

θλιμμένα γέρνουνε να κοιμηθούν,
ανάσες να ονειρευτούν
ερωτευμένων...
Στα μισοσκόταδα ορφανεύουν
των πεύκων οι κορμοί,
όταν επάνω τους δεν ακουμπούν
σώματα αγκαλιασμένα...
Τα βράδια του καλοκαιριού
η νοσταλγία σαν φάντασμα
τρομοκρατεί,
όσους το χέρι τους δεν το κρατά
ένα άλλο χέρι...
Η μοναξιά κρύα σαν θάνατος
παγώνει το σκοτάδι...
Μες στη φιλόξενη αγκαλιά
της νύχτας
όταν δεν ξαγρυπνούν οι έρωτες
με λόγια αγάπης,
με φιλιά,
με όνειρα,
σβήνει το καλοκαίρι...

Μαρία Γασπαράτου

Κάτι δεν κάνουμε καλά

  Λουλούδι αμύριστο 

κι αυτή η Κυριακή...

μεσάνυχτα 

και ψάχνω ακόμα το άρωμά της...

σε μια οθόνη

κάθε σκέψη μου 

αφήνω να βουλιάξει

κι ένα παλιό παράπονο

σαν σκουριασμένη άγκυρα,

βαραίνει την ψυχή.

Άλλη μια άχρωμη Δευτέρα 

ξημερώνει...

κάτι ωραίο πριν το ζήσουμε 

τελειώνει...

μέσα απ' τα χέρια μας 

σαν άνεμος ξεφεύγει...

κάτι δεν κάνουμε καλά...

Μαρία Γασπαράτου

 

Του καλοκαιριού το δώρο

 Δώρο Θεού, το καλοκαίρι

κι εμείς παιδάκια που ανυπόμονα

βιαζόμαστε στα χέρια να το πάρουμε.

Δεν ξέρουμε τι έχει μέσα,

τι κρύβει κάτω από το λαμπρό του περιτύλιγμα...

με κόκκινες και κίτρινες 

με πράσινες, και γαλανές κορδέλες

είναι σφιχτά δεμένο.

Χρόνο πολύ ξοδεύουμε 

χαζεύοντας τα ωραία του χρώματα,

αφήνοντας το βλέμμα μας να χάνεται

επάνω στου χαρτιού τα όμορφα σχέδια...   

Κι είτε από κάποιας πιθανής απογοήτευσης 

το φόβο,

είτε από της προσμονής την ηδονή,

βουλιάζουμε στην αυταπάτη, 

πως έχουμε ακόμα χρόνο...

Κι ο χρόνος φεύγει...

Για άλλη μια φορά φθινοπωριάζει

και του καλοκαιριού το δώρο 

έμεινε κλειστό.

Άχρηστο πια 

δεν έχει τίποτα να μας προσφέρει.

"Του χρόνου" λέμε...

"Του χρόνου θα το ανοίξουμε, 

θα το απολαύσουμε,

θα το χαρούμε.."

Ήρθε ο Ιούνης

και του καλοκαιριού το δώρο

βρίσκεται πια

στου καθενός τα χέρια.

Μέσα του, τ' όνειρο ζητά

ν' απελευθερωθεί...

Η απόφαση δική μας...

Μαρία Γασπαράτου

Χαρούμενο καλοκαίρι, με υγεία!!!

Κάποιου πλοίου το σφύριγμα

Τα 'χασα όλα...

κομμάτι κομμάτι... 

άλλα μου έφευγαν,

άλλα τα έκανα πέρα εγώ,

άλλα με ξέχναγαν 

κι άλλα τα ξέχναγα...

κι ο δρόμος άδειαζε

κι οι τόποι που άφηνα άλλαζαν

χωρίς εμένα

κι άλλαζα χωρίς εκείνους κι εγώ.

Κομμάτι κομμάτι μ' έχανα.

Ένα θολό τοπίο μέσα μου,

αυτό απόμεινε

σαν χειμωνιάτικο, μουντό πρωινό,

στης Σαλονίκης την παλιά παραλία.

Της φυγής μου τα καράβια

δεν τα διακρίνω πια...

Κάπου κάπου ακούω κάποιου πλοίου 

το σφύριγμα

σαν υπενθύμιση και σαν λήξη...

Μπερδεύονται οι έννοιες πια,

λιώνουν οι λέξεις,

οι προθέσεις,

οι επιθυμίες. 

Όσα κάποτε ήθελα, 

φαντάζουν πλέον μακρινά...

Και τώρα

την άκρη ψάχνω μόνη μου να βρω,

σ' ένα κουβάρι μπερδεμένο

κι όλα μου τα "γιατί",

τραβούν το νήμα με θυμό

γύρω από την καρδιά μου

και τη ματώνουν.

Μαρία Γασπαράτου

Σάββατο των Ψυχών

Για του Άη Γιώργη κίνησα την εκκλησιά...

Κάπως βαριά τα ένιωθα τα βήματά μου.

Ήταν η μέρα τέτοια...

Σάββατο των Ψυχών 

κι ο ήλιος έκαιγε ανελέητα το πρόσωπό μου.

Σ' όλο το δρόμο είχα στο νου το βλέμμα σου,

πάντα μ' ένα παράπονο

βαθιά κρυμμένο

στις καφετιές σου ίριδες...

κι αν ήταν γελαστό το πρόσωπό σου,

τώρα το ξέρω...

από χαρά δεν ήταν..

μόνο από καλοσύνη..

Μ' έκαιγε αυτό το βλέμμα

πιότερο κι απ' του Μάη τον ήλιο...

μες στης ψυχής μου τα ξερόχορτα

φωτιά έβαζε 

σα να 'θελε στάχτη να γίνουν όλα

και σε καινούρια πλέον γη

να βλαστήσουν 

εκείνα που άφησα να μαραθούν.

Μπροστά στης Παναγιάς την ιερή εικόνα

ένα κεράκι, σου άναψα..

Εις μνήμην...

Σάββατο των Ψυχών...

και νιώθω ακόμα βάλσαμο

μεσ' στην ψυχή,

το άσβεστο νοιάξιμό σου.

Μαρία Γασπαράτου

Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν

 Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν...

πόσοι απ' το λευκό φουστάνι της,

τραβάνε την ελπίδα

και στην παλάμη τους, 

το άρωμα που έμεινε 

κάποιας παλιάς χαράς,

αχόρταγα μυρίζουν... 

Πόσοι τον ουρανό κοιτούν

σ' έρημους δρόμους της νυχτιάς,

τα δάκρυά τους κάνουν

πεφταστέρια 

κι εύχονται το ξημέρωμα 

να φέρει στην ψυχή τους τη γαλήνη... 

Πόσοι διψούν για μια φωνή,

για μια αγκαλιά,

για ένα βλέμμα τρυφερό,

για λίγη αγάπη...

Να 'ξερες πόσοι ξαγρυπνούν 

την ώρα αυτή... 

απελπισμένα πόσοι ψάχνουν 

δύναμη να βρουν,

ν' αντέξουνε ακόμα ένα σκοτάδι...

Να 'ξερες πόσοι απόψε ξαγρυπνούν

και μες στης νύχτας τον καθρέφτη

σαν κοιτούν,

να 'ξερες πόσο μοιάζουνε

μ' εσένα...

Μαρία Γασπαράτου

Το νοιάξιμό σου

Το νοιάξιμό σου...αυτό μου λείπει..

στα μάτια σου, στις λέξεις, στη φωνή..

Το νοιάξιμο που ανάκατο ήταν

με μια αγωνία διαρκή

και στα νεανικά μου μάτια

φάνταζε υπερβολικό.

Κι όταν τα βράδια 

κάποτε αργούσα,

το δάκρυ εκείνο σου,

στην άκρη των ματιών,

με γέμιζε ενοχές,

που έπειτα όμως τις ξεχνούσα.

"Όταν θα γίνεις μάνα" μου 'λεγες

"τότε θα καταλάβεις..."

Τώρα σε σκέφτομαι συχνά

κάθε φορά που ζω τις ίδιες αγωνίες

κι έχω μια ανάγκη αβάσταχτη,

συγγνώμη να σου πω...

Τώρα κατάλαβα,

πως η αγάπη είναι, 

που για τα πάντα ανησυχεί,

και για το τίποτα.

Η αγάπη αυτή 

που με καμιά άλλη δε μοιάζει...

κι είναι φορές

που εκείνο σου το νοιάξιμο

το τόσο τρυφερό,

μου λείπει.

Μαρία Γασπαράτου

Σαφείς οι αστερισμοί

Δε χρειάζεται να πεις κάτι...

τίποτα κι εγώ δε θα πω.

Ξεκάθαρα όλα

σαν έναστρος αυγουστιάτικος ουρανός.

Βλέπω κιόλας ένα αστέρι να πέφτει.

Ευχή δε θα κάνω...

έμαθα πια να μη ζητώ.

Μετρώ μόνο σημάδια...

σαφείς οι αστερισμοί...με διδάσκουν.

Σαν ξημερώσει,

πάρε απ' τους στίχους μου

ένα λουλούδι λευκό,

βάλτο στο αυτί σου,

σφύρα αδιάφορα

καθώς θα βαδίζεις 

σε δρόμους δικούς σου

κι όταν θα φτάσεις στη θάλασσα,

πέταξέ το μακριά,

νότες να βρει πελαγίσιες 

να γίνει τραγούδι.

Μαρία Γασπαράτου

Πλέξτε μαγιάτικα στεφάνια

Ο Μάιος όμως είναι εδώ..

Πόσο το βάρος του φωτός του

ν' αντέξει η συννεφιά...

Για άλλη μια φορά

θα θριαμβεύσει ο ήλιος

Πλέξτε μαγιάτικα στεφάνια

το ωραίο του κεφάλι για να στέψουμε.

Με αγριολούλουδα και ρόδα να στολίσουμε 

τα χρυσαφένια του μαλλιά.

Κι αν μάχεται ο ουρανός

με μολυβένια χρώματα

μες στην ψυχή να φέρει 

κάποια σκιά μελαγχολίας,

άδικος κόπος...

στον Μάη ταιριάζει μόνο η χαρά!

Καλό μήνα με υγεία και χαρές!

Μαρία Γασπαράτου